Ludzie z Vełny – „Śmierć Poety”

Ludzie z Vełny 

Dorota Nowak – sopran
Joanna Czapińska – fortepian
Mateusz Szwankowski – klarnety, sound design
Tomasz Gluska – trąbki
Michał Edgar Kot – altówka
Rafał Gorzycki – perkusja, elektronika

Tytuł płyty: "Ludzie z Vełny i Śmierć Poety"

Wydawca: Rafał Gorzycki Bandcamp, 2025

album wydany 12 grudnia 2025 roku

Materiał: pięć utworów opartych na partyturach graficznych, zamówionych dla zespołu Ludzie z Vełny w ramach projektu Fundacji Polskiej Muzyki Kameralnej ART MINTAKA; nagrania zarejestrowano 29 i 30 maja 2025 roku w Sali Koncertowej Akademii Muzycznej im. F. Nowowiejskiego w Bydgoszczy; premiery internetowe odbywały się od 25 do 29 czerwca 2025 roku

Realizacja: Kamil Kęska – sound engineer; 

Kuba Zalewski, Daniel Le Hai – video i video editing

Autorzy kompozycji:

Aleksander Kościów – Horizomeny i Słowidoki
Artur Zagajewski – Finstre, schwarze Riesenfalter töteten der Sonne Glanz
Rafał Gorzycki – Śmierć Poety
Marta Śniady – Brain Activity
Aleksander Nowak – Szedłem

Autor tekstu: Mariusz Olczyk [MO]

„Śmierć Poety” to płyta, którą łatwo byłoby opisać zbyt szybko: album z partyturami graficznymi, projekt zespołu wykonującego polską muzykę współczesną, pięć utworów zamówionych dla Ludzi z Vełny przez Fundację ART MINTAKA. Wszystko to prawda. Tyle że z takiego opisu niewiele jeszcze wynika.

Kosmonauci – “Brudna – Bielizna”

Kosmonauci

Saksofon - Miłosz Pieczonka,
Bass - Bartłomiej Lucjan
Wibrafon - Tymon Kosma
Perkusja - Jan Pieniążek

Tytuł: “Brudna – Bielizna”

Wydawnictwo : U Jazz Me, UJM 010

Data premiery: 03/04/2026

Tekst: Paweł Ziemba

 

„Czy muzyka potrzebuje jeszcze jazzu – tak jak nauka potrzebuje filozofii?

A może odpowiedź brzmi po prostu: nie wiem?”

To pytanie, wypowiedziane gdzieś na granicy żartu i powagi na początku albumu „Brudna-Bielizna” zespołu Kosmonauci, zostaje ze mną na dłużej niż pierwsze dźwięki. Nie dlatego, że domaga się odpowiedzi – przeciwnie, dlatego że ją zawiesza.

Joachim Mencel - "Etno Machina"

Joachim Mencel

Joachim Mencel - lira korbowa

Tytuł płyty: "Etno Machina"

Premiera: 27 marzec 2026

Tekst: Maciej Nowotny

Link do muzyki: https://joachimmencel.bandcamp.com/album/etno-machina

Polish Jazz Editor's Choice

Muzyka. Z chaosu tworzy porządek. To dlatego, przy narodzinach instrumentów obecni byli bogowie. Weźmy lirę. Wg greckich mitów pierwszą wykonał Hermes zabijając groźnego żółwia, którego skorupa posłużyła jako pudło rezonansowe, a wysuszone jelita jako struny. Ostatecznie lira znalazła się na stałe w rękach Apollona, jednego z najważniejszych bogów olimpijskich - tak, tak - tych bogów którym wg starożytnych Hellenów zawdzięczamy pokonanie tytanów, gigantów i w ogóle wszelkich potworów. I zaprowadzenie na świecie harmonii. Może nie na zawsze, bo się okazało, że sami ludzie potrafią te potwory całkiem nieźle zastąpić.

Dorota Piotrowska & Sound Circle – "Voices of Human Consciousness"

Dorota Piotrowska & Sound Circle 

Dorota Piotrowska – perkusja, instrumenty perkusyjne (1,4,6,7,9), oklaski (3)
Greg Osby – saksofon altowy (1-3,5-8)
Hildegunn Øiseth – trąbka (1-3,5,6,8), bukkehorn (4,7,9,10)
Tarek Yamani – fortepian (1-3,5-10)
Ameen Saleem – kontrabas
Bárbaro Crespo „Machito” – kongi (1,3,6-8), udu (4), głos (7)

Gościnnie:
Sanem Kalfa – głos (1,6,9), śpiew (10)
Leszek Możdżer – fortepian (4)
Marlena Grodzicka-Myślak – altówka (9,10)
Jakub Myślak – wiolonczela (9,10)

Tytuł albumu: "Voices of Human Consciousness"  

Wydawca: Inner Circle Music (2026)

Tekst: Mateusz Chorążewicz

Polish Jazz Focus on Debut

Już sam skład osobowy albumu „Voices of Human Consciousness!” może budzić spore zainteresowanie. Dorota Piotrowska zaprosiła do współpracy muzyków z USA, Polski, Libanu, Kuby i Norwegii. Mamy więc do czynienia z projektem szeroko zakrojonym, międzynarodowym, a przy tym dość ambitnym w swoich założeniach. W materiałach prasowych czytamy, że liderce zależało na zabraniu słuchacza w podróż przez różne muzyczne światy: od norweskich fiordów, przez arabskie rytmy, polski liryzm, po kompozycje Grega Osby’ego mocno osadzone w tradycji jazzowej. Brzmi to jak opis, który bardzo łatwo mógłby skończyć się artystycznym miszmaszem. Na szczęście tak się nie dzieje, choć pewna niespójność między poszczególnymi utworami jest tu słyszalna właściwie od początku.

Judyta Pisarczyk Quartet – „Fickle”

Judyta Pisarczyk Quartet

Judyta Pisarczyk – wokal
Franciszek Raczkowski – fortepian
Alan Wykpisz – kontrabas
Grzegorz Pałka – perkusja

Tytuł albumu: „Fickle”

Wydawca: SJ Records

Data premiery: 24 kwietnia 2026

Tekst: Kasia Sidor

Lekkość i swoboda, a jednocześnie precyzja oraz improwizacja pełna energii najlepiej oddają klimat płyty "Fickle". Głos Judyty Pisarczyk prowadzi słuchacza przez doświadczenie zmienności, które sugeruje sam tytuł albumu. Jej ciepła barwa działa jak promień słońca wpadający przez okno po pochmurnym dniu, a precyzyjna intonacja i kontrola frazy wzmacniają wrażenie swobody, które pozostaje w pełni świadome. Pisarczyk zachowuje wyraźną autonomię muzyczną, łącząc tradycję swingu z niuansami estetyki współczesnego jazzu.

Piotr Komosiński, Jerzy Mazzoll - "Pory"

Piotr Komosiński, Jerzy Mazzoll

Piotr Komosiński - kompozycje, kontrabas, pianino, kalimba, grzechotka, elektronika
Jerzy Mazzoll - klarnet basowy, klarnet metalowy, klarnet hebanowy A

gościnnie:
Franciszek Komosiński - pianino (2, 3, 7, 9, 13)
Ulka Murawko - wibrafon (10)
Waldemar Knade - altówka (8)

Album: "Pory" (2025)

Polski jazz rozwija się nie tylko dzięki muzykom jazzowym, ale także dzięki ludziom przychodzącym z zewnątrz – z punka, alternatywy, folku, klasyki, elektroniki, nawet popu. Takie transfery są szansą dla jazzu na odnowienie języka, na uniknięcie pułapki petryfikacji, zamykania się w swoich ramach i zapatrzenia w chwalebną przeszłość. Jako przykłady można tu podać ostatnie płyty takich muzyków jak Maciej Gołyźniak, Waldemar Knade i właśnie Piotr Komosiński, o którym chcę opowiedzieć w tym tekście. Komosiński to basista, kompozytor, producent, obecny na naszej scenie już od 30 lat, który kilka lat temu zaczął zerkać na jazzową stronę mocy i albumem „Wietrzne historie” zdobył serca wielu jazzowych słuchaczy. W 2025 powrócił kolejną płytą zatytułowaną „Pory”, a tekst ten powstaje m.in. z powodu wydania tego krążka na winylu, a jazz na winylu to coś co tygryski lubią najbardziej, prawda?

Oscillate - "Pass The Passion"

Oscillate

Krzysztof Głuch – Rhodes Piano, Wurlitzer Piano, Nord Stage 3
Agnieszka Łapka – vocals, lyrics
Krzysztof Głuch Jr. – guitars
Maciej Kitajewski – bass, double bass
Przemysław Borowiecki – drums, perccusion

& guests:
Józef Skrzek – synth Moog (1)
Antoni Gralak – trumpet (1, 3, 6-8)
Aleksander Korecki – saxophones (3, 6-8), flute (2, 3, 8)
Bronisław Duży – trombone (3, 6-8), synth pad (3), wind section arr.
Henryk Gembalski – violin (3, 4, 7, 8)
Michał Kielak – harmonica (2)

Album's title: Pass The Passion

Label: For Tune (2025)

Review author: Viačeslavas Gliožeris

Polish Jazz Editor's Choice

Over a decade ago, a young, stylish, and ambitious Polish label, For Tune, started offering to the world a series of excellent creative jazz albums, containing the original recordings of domestic and international artists, including Anthony Braxton, William Parker, Mary Halvorson, Oles Brothers, Wojtek Mazolewski, and Waclaw Zimpel, among many others. The first few years of the label were prolific, and it was a time when we jazz listeners were waiting for every new release, expecting a smaller or bigger surprise. Then, For Tune (possibly under the pressure of ever-changing market tastes) switched towards a wider umbrella of genres, including world music, rock, classical, etc. Jazz lost exclusivity as a label's program; still, “Seria Magentowa” offers something for genre fans regularly.

Electric Stories - "Total Music Vol.1"

Electric Stories

Bogusław Raatz – gitara elektryczna, cyfrowy syntezator gitarowy, syntezator analogowy, smyczek elektryczny, fusion sitar, głos
Grant Calvin Weston – perkusja

Goście specjalni:
Grzegorz „Gre” Korybalski – gitara basowa (utwory 2, 6, 7, 8, 9, 10)
Steve Kindler – 9-strunowe skrzypce elektryczne (1, 3, 7)
Jakub Marszałek – trąbka, kornet (6, 7)
Jerzy Marszałek – puzon (6)
Wojciech Jachna – trąbka (10)
Krzysztof Majchrzak – gitara basowa (5)
Daniel Mackiewicz – instrumenty perkusyjne / perkusjonalia (2, 3, 4, 5, 6, 8, 9)
Dariusz Brzeziński – instrumenty klawiszowe / keyboard (2)
Adrian Raatz – gitara elektryczna (7, 8)

Tytuł: "Total Music Vol.1" 

Wydawca: RG records

Premiera: 20 luty 2026

Tekst: Maciej Nowotny

Bogusław Raatz to gitarzysta, kompozytor i aranżer chadzający własnymi drogami po obrzeżach naszej jazzrockowej sceny. Ale może właśnie niezależność artystyczna, jaką sobie wypracował – gdyż ma to szczęście, że nie żyje wyłącznie z muzyki – sprawia, że od lat dostarcza słuchaczom bardzo oryginalną i do niczego niepodobną muzykę. Po opisywanych w ostatnich latach na naszych łamach jego projektach poświęconych Witkacemu, tym razem już bez wsparcia filozoficznego, ale dalej celebruje obszar swojej wolności artystycznej, dopisując kolejny rozdział do współpracy z cenionym amerykańskim perkusistą Grantem Calvinem Westonem, swego czasu grającym z samym Ornettem Colemanem.

Cyryl Lewczuk - "Cactus Flower"

Cyryl Lewczuk

Cyryl Lewczuk – saksofon tenorowy
Jan Maciejowski – fortepian
Mateusz Lorenowicz – perkusja
Jan Dudek – kontrabas

Tytuł: "Cactus Flower" 

Wyd.: SJ Records (2025)

Tekst: Szymon Stępnik

Przyznam szczerze, że jeśli chodzi o botanikę, jestem kompletnym ignorantem.

Gdyby nie album Cyryla Lewczuka “Cactus Flower”, pewnie nigdy nie przyszłoby mi do głowy, że kaktus potrafi zakwitnąć. A jednak –  jego kwiaty bywają zaskakująco duże (często większe niż sam „pęd”) i pełne intensywnych kolorów: bieli, żółci, różu, czerwieni czy pomarańczu. “Cactus Flower” to także klasyczna komedia romantyczna z 1969 roku z brawurową rolą Ingrid Bergman, która – podobnie jak kwiat kaktusa –  z pozoru wydaje się chłodna i zdystansowana, a w rzeczywistości skrywa ogrom ciepła. Jak ten tytuł przekłada się na muzykę zawartą na najnowszym wydawnictwie zespołu Lewczuka?

Gdynia Improvisers Orchestra - "Miliony słońc"

Gdynia Improvisers Orchestra

Filip Arasimowicz – kontrabas
Maja Babyszka – pianino
Wojtek Bergiel – saksofon
Stefan Biedronka – głos
Michał Andrys – gitara elektryczna / sampler / noise
Sławomir „Rodriguez” Porębski – perkusjonalia
Tomasz Gadecki – saksofon
Jakub Klemensiewicz – saksofon
Wiktor Klemensiewicz – handpan
Maria Krajk – akordeon
Michał Markiewicz – altówka
Emilia Pollock – głos
Adam Skorczewski – trąbka
Paulina Sidoruk – skrzypce
Piotr Szlempo – trąbka
Grzegorz Aleksander Sycz – perkusja
Zofia Esden-Tempska – głos
Xenia Uranova – handpan / perkusjonalia
Łukasz Żurawski – saksofon
Marcin Bożek – dyrygent

Tytuły albumów: "Plastikowy jednorożec" (2024) i "Miliony słońc" (2025)

Tekst: Maciej Nowotny

Gdynia Improvisers Orchestra gra już 8 lat! Lecz ja – podobnie jak zapewne wielu naszych czytelników – nic o tym nie wiedziałem. A kiedy dotarła do mnie ich druga płyta zatytułowana "Miliony Słońc", czułem się akurat jak ów człowiek "wydrążony" z poematu T.S. Elliota (podaję w przekładzie Antoniego Libery):

"To martwa ziemia, kraina
Kaktusów i kamieni,
Z których się wznoszą posągi,
Do których w błagalnej modlitwie
Pod znikającą gwiazdą
Wznoszą się ręce umarłych".