Gdynia Improvisers Orchestra - "Miliony słońc"

Gdynia Improvisers Orchestra

Filip Arasimowicz – kontrabas
Maja Babyszka – pianino
Wojtek Bergiel – saksofon
Stefan Biedronka – głos
Michał Andrys – gitara elektryczna / sampler / noise
Sławomir „Rodriguez” Porębski – perkusjonalia
Tomasz Gadecki – saksofon
Jakub Klemensiewicz – saksofon
Wiktor Klemensiewicz – handpan
Maria Krajk – akordeon
Michał Markiewicz – altówka
Emilia Pollock – głos
Adam Skorczewski – trąbka
Paulina Sidoruk – skrzypce
Piotr Szlempo – trąbka
Grzegorz Aleksander Sycz – perkusja
Zofia Esden-Tempska – głos
Xenia Uranova – handpan / perkusjonalia
Łukasz Żurawski – saksofon
Marcin Bożek – dyrygent

Tytuły albumów: "Plastikowy jednorożec" (2024) i "Miliony słońc" (2025)

Tekst: Maciej Nowotny

Gdynia Improvisers Orchestra gra już 8 lat! Lecz ja – podobnie jak zapewne wielu naszych czytelników – nic o tym nie wiedziałem. A kiedy dotarła do mnie ich druga płyta zatytułowana "Miliony Słońc", czułem się akurat jak ów człowiek "wydrążony" z poematu T.S. Elliota (podaję w przekładzie Antoniego Libery):

"To martwa ziemia, kraina
Kaktusów i kamieni,
Z których się wznoszą posągi,
Do których w błagalnej modlitwie
Pod znikającą gwiazdą
Wznoszą się ręce umarłych".

Franciszek Pospieszalski Warsaw Band - "Franciszek Pospieszalski Warsaw Band"

Franciszek Pospieszalski Warsaw Band

Skład:
Franciszek Pospieszalski - gitara basowa, kompozycje
Ignacy Wendt - trąbka, fluegelhorn (6), electric piano (7)
Piotr Andrzejewski - fortepian
Patryk Dobosz - perkusja

Tytuł płyty: "Franciszek Pospieszalski Warsaw Band"

  
Wydawca: Audiocave 

Data wydania: 13.03.2026

Autor tekstu: Jakub Sokołowski

Świat dzieli się na tych, którzy ryją paznokciami w wilgotnym tynku piwnic, i na tych, którzy moszczą się w cieple bezpiecznych salonów. Pierwsi szukają prawdy w zaduchu ciemnych kątów, drudzy wolą mieć pewność, że nic nie zakłóci im równego oddechu.

Najnowsza płyta Franciszka Pospieszalskiego i jego Warsaw Band trzyma się raczej jasnej strony mocy. To swobodnie grany jazz głównego środka, podany bez zbędnej neurozy i wolny od lęku przed nieznanym. Skład - Wendt, Andrzejewski, Dobosz - to zwarta formacja, stworzona przez muzyków związanych z warszawską sceną jazzową.

Andrzej Mazurkiewicz - "Swobodny taniec"

Andrzej Mazurkiewicz

Andrzej Mazurkiewicz – trąbka, flugelhorn
Paweł Perliński – fortepian
Jacek Bednarek – kontrabas
Janusz Trzciński – perkusja

Tytuł płyty: "Swobodny taniec"

Tekst: Maciej Nowotny

Wydawca: GAD Records (2025)

„Swobodny taniec”, taki intrygujący tytuł nosi płyta zawierająca wybór nagrań archiwalnych prezentujących sylwetkę trębacza Andrzeja Mazurkiewicza, którą Michał Wilczyński i jego wydawnictwo GAD Records zapewne po raz kolejny wprawią w zdumienie polską jazzosferę. Bo któż z miłośników polskiego jazzu, w szczególności tych młodszych, ale nawet ekspertów, słyszał o tym pochodzącym ze Szczecina trębaczu! A przecież grywał on m.in. z Krzysztofem Sadowskim w Bossa Nova Combo, ba! odbył nawet tournée po Włoszech z samym Zbyszkiem Namysłowskim, a ponadto wspierał jako muzyk sesyjny tak znane składy z obszaru ówczesnej muzyki rozrywkowej jak Niebiesko-Czarni i pisał muzykę dla teatrów. To wszystko w latach 60., w połowie których założył także swój kwartet, który słyszymy na tej płycie. W jego skład weszli – poza liderem grającym oczywiście na trąbce, ale też na flugelhornie – pianista Paweł Perliński, kontrabasista Jacek Bednarek i perkusista Janusz Trzciński. Na tym krążku słyszymy ten właśnie skład, dobrze już ograny, bo nagrania pochodzą z początku lat 70. (od 1970 do 1974 roku) i zostały dokonane na zamówienie Wytwórni Filmów Dokumentalnych w Warszawie. Więcej na temat muzyka mogą dowiedzieć się Państwo z notki autorstwa Michała, stanowiącej część jak zwykle wspaniale wydanego pod względem edytorskim albumu.

Hilarious Disasters - "Unnatural Root" by Mateusz Chorążewicz

Hilarious Disasters

Kateryna Ziabliuk - fortepian, wokale, sampling, glockenspiel
Alex Clov - saksofon tenorowy
Łukasz Jankowski - flet, saksofon altowy, sopiłka
Filip Botor – kontrabas
Piotr Szałajko – perkusja

Wydawnictwo: Audio Cave (2025)

Tekst: Mateusz Chorążewicz

Polish Jazz Blog Editor's Choice

Polska recenzja

Debuts tend to reveal more ambition than actual substance. Sometimes they resemble the grand opening of a new neighborhood convenience store. Balloons, confetti, a hot dog promo – everything looks festive and full of promise. You walk in, and suddenly it turns out it’s still the same familiar sausage in a bun. Just a bit cheaper. In the case of Unnatural Root, however, things are different. Here, ambition goes hand in hand with substance, and the declarations are fully reflected in the music. What’s more, this is one of those debuts that doesn’t merely hint at something interesting, but delivers a fully formed artistic statement right away.

Iztok Koren & Raphael Rogiński – „Nocturnal Consolations”

Iztok Koren & Raphael Rogiński

Muzycy:
Iztok Koren – banjo, gimbri, kalimba, harmonium, syntezator, instrumenty strunowe
Raphael Rogiński – gitara elektryczna, efekty

Tytuł płyty: "Nocturnal Consolations"

Wydawca: Instant Classic, 2026

Materiał: nagranie live (Lublana, 2025), bez dogrywek

Autor kompozycji: Iztok Koren & Raphael Rogiński

Autor tekstu: Mariusz Olczyk [MO]

Najpierw pojawia się odruch, żeby tę płytę jakoś „zaszufladkować”. Współczesny folk? Jazz? Improwizacja? Każde z tych określeń coś podpowiada, ale żadne nie wystarcza. Nocturnal Consolations stoi obok tych prostych klasyfikacji. Nie jest czystą improwizacją, choć zostawia dużo miejsca na otwarte granie. Nie jest też po prostu jazzem ani muzyką tradycyjną. To autorski projekt zbudowany z wielu źródeł, ale niedający się zamknąć w żadnym z nich.

Rozmawiałem z Raphaelem Rogińskim, gdy był w Lublanie, zatrzymał się tylko na kawę i jechał dalej do Zagrzebia. Powiedział wtedy coś ważnego dla odbioru tej płyty: materiał miał kierunek, ale nie był domkniętym planem. Podobnie mówi o tym Iztok Koren, wspominając pracę nad szkicami kompozycji, które dopiero w spotkaniu z Rogińskim zaczęły naprawdę żyć. Ich pełny sens ujawniał się dopiero z czasem.

Nocturnal Consolations to zapis procesu, w którym kompozycja, intuicja i improwizacja stopniowo układają się we wspólny język.

Tamara Behler - "Belair"

Tamara Behler

Tamara Behler – wokal i wiolonczela
Grzech Piotrowski – saksofony
Shachar Elnatan – gitara
Piotr Matusik & Michał Salamon – instrumenty klawiszowe
Jan Wierzbicki – kontrabas
Peter Somos – perkusja
Bjorn Ingelstam – trąbka

Tytuł płyty: "Belair"

Wydawca: DNA • AUDIO / Ministerstwo Dźwięku (2026)

Tekst: Maciej Nowotny

Formalnie jest to debiut wokalistki i wiolonczelistki Tamary Behler. Płyta wydana ewidentnie z miłości do muzyki. To się czuje – i to cieszy. Do współpracy zaproszeni zostali znakomici muzycy z Polski i zagranicy, z aktywną, wspierającą rolą saksofonisty Grzegorza Piotrowskiego, który w znaczący sposób wpłynął na klimat tego albumu.

Muzyka na tej płycie brzmi pięknie – widać (a raczej słychać) pietyzm wobec brzmienia. W nagraniu uczestniczył Tadeusz Mieczkowski, nie bez powodu nazywany „polskim Rudym Van Gelderem”. To produkcja dopracowana, przestrzenna, oddychająca.

Marcin Bożek / Marie Takahashi - "Sadoil"

Marcin Bożek / Marie Takahashi

Marcin Bozek - akustyczna gitara basowa
Marie Takahashi - altówka

Tytuł płyty: „Sadoil”

Wydawca: Creative Sources (2024)

Tekst: Maciej Nowotny

Marcin Bożek, magister sztuki gry na gitarze basowej, aż trudno uwierzyć, że ukończył Akademię Muzyczną w Katowicach, skądinąd znakomitą, lecz kojarzoną raczej z ortodoksyjną interpretacją tradycji jazzowej. Jak się jednak okazuje, wszystko zależy od człowieka, bo ścieżka muzycznego rozwoju Marcina od początku była całkowicie indywidualna i raczej z dala od tzw. „trendów”.

W historii polskiej muzyki improwizowanej – i nie przesadzam – na pewno zapisał się trwającą już prawie dwie dekady współpracą z saksofonistą Tomaszem Gadeckim w duecie Olbrzym i Kurdupel. Kolejne płyty tego projektu – od świetnej EP-ki frrrr… (2009), przez Six Philosophical Games (2012), Work (2014) i In Side Shout (2016) – były świadectwem stałego rozwoju tego mini-zespołu oraz jednym z niewielu naprawdę kreatywnych dowodów na to, że duch polskiego yassu wciąż żyje.

Lis – „Fryderyk”

Lis 

Muzycy:
Jan Smoczyński – syntezatory, elektronika
Łukasz Poprawski – saksofon
Michał Miśkiewicz – perkusja
gościnnie: Zuzanna Malisz na barabanie i zakrzyki

Tytuł płyty: "Fryderyk"

Wydawca: Tokarnia Music Production (2025)

Realizacja: Jan Smoczyński (Studio Tokarnia)

Autor tekstu: Mariusz Olczyk [MO]

To nie jest pierwsza próba.

Muzyka Fryderyka Chopina od dawna krąży w jazzie, ale rzadko bywa traktowana w ten sposób. Sięgali po nią Mieczysław Kosz, Andrzej Jagodziński, Leszek Możdżer czy Adam Makowicz. Najczęściej punktem wyjścia był fortepian i czytelna relacja z oryginałem.

Projekt LIS – „Fryderyk” zaczyna się gdzie indziej.

Ryszard Wojciul United Orchestra - "Zorza Prześliczna Wynika - Pieśni Wielkanocne"

Ryszard Wojciul United Orchestra

Ryszard Wojciul - klarnet basowy, saksofon sopranowy, fortepian, syntezator, EWI
Joachim Mencel - lira korbowa
Wojciech Lubertowicz - bębny obręczowe, duduk
Marcin Olak - gitary
Maciej Szczyciński - kontrabas, git. basowa
Krzysztof Szmańda - perkusja
Maria Pomianowska - śpiew, suka biłgorajska, fidel płocka
Grażyna Auguścik, Dorota Miśkiewicz, Iwona Lorenc, Bartosz Szymoniak, Jacek Hałas, Kwartet wokalny IL Canto - śpiew

Album: "Zorza Prześliczna Wynika - Pieśni Wielkanocne"

FINA (2023)

Tekst: Piotr Banasiak

Ta recenzja powinna ukazać się już dawno. Przecież "Zorza Prześliczna" wniknęła w Czas Wielkanocny 2023 r.!

Niestety… praca, praca, przygoda w stacji RadioJAZZ.FM... no i to nieszczęsne półtora roku w Rawiczu...

Niemniej – udało się!

Piotrowski / Aarset / Isungset - "Horizon"

Piotrowski / Aarset / Isungset 

Grzech Piotrowski – Saksofon
Eivind Aarset – Gitara
Terje Isungset – Perkusja

"Horizon" 

Wydawca: Grzech Piotrowski World Orchestra (2025)

Tekst: Mateusz Chorążewicz

Grzech Piotrowski od lat ma brzmienie, które rozpoznaje się niemal od pierwszego oddechu. Jego saksofonowy język, bardzo dobrze znany, jest mocno osadzony w estetyce skandynawskiej, z wyraźnym cieniem Jana Garbarka. Tyle że to nie jest kopia ani próba udawania kogokolwiek. To raczej inspiracja przepuszczona przez własny filtr, przemielona, wygładzona i zaostrzona tam gdzie trzeba.