Beata Przybytek – „Ja tu tylko śpiewam”

Beata Przybytek

Muzycy: Beata Przybytek – śpiew, chórki
Tomasz Kałwak – produkcja, aranżacja, edycja, programowanie, instr. klawiszowe, fortepian, Hammond
Bogusław Kaczmar – fortepian, instr. klawiszowe
Damian Kurasz – gitary, ukulele
Adam Kowalewski – kontrabas, gitara basowa
Tomasz Machański – perkusja

Gościnnie:
Paulinho Garcia – gitara [6]
Marek Podkowa – saksofon tenorowy [9]
Paweł Tomaszewski – Hammond [4]

Tytuł albumu: „Ja tu tylko śpiewam”

Wydawca: SJ Records (Premiera 14 czerwca 2025 r.)

Tekst: Maciej Nowotny

Na stronie wydawcy płyty SJ Records znajdujemy taka informację: 

„Ja tu tylko śpiewam” to muzyczna mozaika nastrojów, w której dźwięk splata się ze słowem, a jazzowe korzenie przenikają się z bluesem, soulem, R’n’B, funky i muzyką latynoską.

I rzeczywiście płyta mile zaskakuje oprawą muzyczną, nie tylko sięgającą do różnorodnych muzycznych stylistyk, ale też zagraną przez zestaw wybitnych instrumentalistów, którzy opanowali niemal zapomnianą dzisiaj sztukę "nienachalnego akompaniamentu". A jednak ich słychać! Przypomina się tutaj Tommy Flanagan wspierający na fortepianie Ellę Fitzgerald. Stara szkoła, ale jak dobra. 

Leszek Kułakowski Project - Komeda Variations (2020)

Leszek Kułakowski Project

Leszek Kułakowski - piano
Piotr Wojtasik - trumpet 
Tomasz Dąbrowski - trumpet, flugelhorn
Christoph Titz - trumpet, flugelhorn
Adam Kowalewski - double bass
Tomasz Sowiński - drums
& Polish Philharmonic Orchestra Sinfonia Baltica

Komeda Variations

FOR TUNE 0148

By Krzysztof Komorek

Na przełomie stuleci pianista Leszek Kułakowski stworzył aranżacje utworów Krzysztofa Komedy na wielką orkiestrę symfoniczną i trąbkę. Rolę solisty-trębacza w premierowej odsłonie pełnił Tomasz Stańko. "Komeda Variations", bo tak zatytułowane zostało całe przedsięwzięcie, zostało wykonane w tym składzie tylko jeden raz - w roku 2001. Projekt pojawiał się jeszcze na scenie, wykonywany był między innymi podczas Letniej Akademii Jazzu w Łodzi w roku 2014 z udziałem Jerzego Małka. W roku 2019 powrócił w kolejnej odsłonie. 

Leszek Kułakowski związany jest z Gdańskiem, ale od lat pracuje także w Słupsku, gdzie poza wykładami w tamtejszej Akademii, założył Słupskie Forum Kompozytorów, a ponadto zaangażowany jest w organizację Komeda Jazz Festival i towarzyszącego imprezie konkursu kompozytorskiego. Jubileuszową, 25. edycję festiwalu uczczono między innymi nowym wykonaniem wspomnianych wcześniej wariacji komedowskich. Kułakowski wprowadził po dwóch dekadach pewne zmiany. Pojawiły się w programie nowe utwory, a obok orkiestry - podobnie do łódzkiego koncertu pięć lat wcześniej - zagrał jazzowy kwartet. Partie trąbki natomiast zostały odegrane tym razem przez trzech różnych muzyków: Piotr Wojtasika, Tomasza Dąbrowskiego i Christopha Titza. Obok naturalnego ukłonu w stronę Komedy, festiwalowy występ stał się jednocześnie hołdem dla Tomasza Stańki. Łącząc kolejny raz dwa wielkie nazwiska, dwie ikony polskiego jazzu.  

Rozdzielenie roli solisty pomiędzy trzech artystów, z których każdy kojarzony jest z nieco odmienną stylistyką,  okazało się strzałem w dziesiątkę. Dzięki temu słuchacz z jednej strony otrzymał możliwość skonfrontowania się ze zróżnicowanym podejściem do muzyki Komedy, z drugiej mógł posłuchać jak każdy z tych znakomitych trębaczy potrafi wyjść poza swoje - jak się to teraz modnie nazywa - strefy komfortu. Nie mniejsze pochwały należą się Orkiestrze Polskiej Filharmonii Sinfonia Baltica pod dyrekcją Radosława Dronia oraz kwartetowi jazzowemu, dowodzonemu przez zasiadającego za fortepianem Leszka Kułakowskiego. I tu trzeba wreszcie oddać największe honory autorowi tego muzycznego zamieszania. Bo przecież właśnie dzięki aranżacjom naszego znakomitego pianisty można się teraz nacieszyć kunsztem jazzmanów i słupskich filharmoników z osobna, ale przede wszystkim zasmakować w ich kapitalnym scenicznym współdziałaniu. Na tych właśnie filarach opiera się sukces całej inicjatywy. 

Rozbudowany skład miał możliwość pokazania swoich możliwości w dziewięciu utworach. Siedemdziesięciominutowy zapis koncertu zawiera w większości kompozycje związane z filmowymi pracami Komedy. Nie zabrakło wśród nich oczywiście "Sleep Safe And Warm", ale pojawiły się również nagrania ze ścieżek dźwiękowych do filmów "Matnia", animowanych "Klatek" oraz przede wszystkim z „Noża w Wodzie”.  Zaprezentował także Leszek Kułakowski świetne aranżacje "Kattorny" czy "Repetition", a całą płytę zakończyła finałowa część "Wygnania z Raju". Przenikania między światami kwartetu i orkiestry najbardziej podobały mi się właśnie we wspomnianej "Kattornie", którą kończyło fenomenalne solo w wykonaniu Tomasza Dąbrowskiego.   

W niedawnym wywiadzie dla magazynu JazzPRESS (rozmowę przeprowadziła Aya Al Azab) Leszek Kułakowski powiedział: "Wykorzystuję to, co Komeda stworzył, ale wkładam to we własną wizję, czyli reinterpretuję, dekomponuję". Nie ma potrzeby szukać lepszych słów na opisanie "Komeda Variations". Komeda by Kułakowski wyróżnia się oryginalnością i jakością zarówno pośród licznych projektów komedowskich, jak i pomiędzy niemal dwustoma wydanymi w tym roku polskimi płytami jazzowymi. Wpisuje się też w pokaźną listę znakomitych wydawnictw firmowanych przez samego Kułakowskiego - wymieńmy tu chociażby ostatnie albumy jego kwintetu z koncertu w gdańskiej Filharmonii, impresje chopinowskie czy też fantastyczne duetowe nagrania z Maciejem Sikałą, która to płyta umknęła nieco uwadze świata przez niefortunny termin wydania. Zalecam więc sięgnięcie po wszystkie te produkcje, bo słuchanie Leszka Kułakowskiego dostarcza wybitnie pozytywnych wrażeń. 

Janczarski & McCraven Quintet - Liberator (2018)

Janczarski & McCraven Quintet

Borys Janczarski - tenor saxophone
Rasul Siddik - trumpet, flutes, percussion, vocals
Joanna Gajda - piano
Adam Kowalewski - double bass
Stephen McCraven - drums

Liberator

FOR TUNE 0132

By Adam Baruch

This is the second album by the Polish/American quintet co-led by Polish saxophonist Borys Janczarski and American drummer Stephen McCraven, with Polish pianist Joanna Gajda, bassist Adam Kowalewski and American trumpeter Rasul Siddik. Together they perform seven tunes, five of which are originals (three by Gajda and one each by Janczarski and McCraven) and two standards, one each by Woody Shaw and Billy Eckstine. The music was recorded live at Warsaw's 12 on 14 Jazz Club and another venue and has a superb sound quality.

The music is a continuation of the direction established on the quintet's debut album, i.e. straightforward mainstream American Jazz, very well played and presenting solid composition, but hardly innovative or challenging. It seems that although the majority of the quintet members are Polish musicians, the spirit of the music is completely enthralled within the American traditionalism, which changed very little since the heyday of Bebop half a Century ago.

But innovation aside, this is still a perfectly enjoyable Jazz album, with highly professional playing, which is much more relaxed and less constrained that on the debut album, and full of joy and energy. Considering the fact that mainstream Jazz has a large following the world over, this album should be appealing to many Jazz lovers. It also proves that European musicians are able to play Jazz as well as any American musician, even within the mainstream idiom, and the "White Man Can't Jump" is a lot of bull.

It is good to see that the quintet gives more exposure to the compositions by Gajda, who is undoubtedly a very skillful and talented composer. Her piano solos are also amongst the most interesting moments on the album. Overall this is a nice mainstream effort, which should be very enjoyable to a wide range of mainstream Jazz audiences, which presents well woven tunes and heartfelt performance as well as superb sound quality.

Szymon Klima Quintet - Folwark (2018)

Szymon Klima Quintet

Szymon Klima - clarinet
Dariusz Rubinowski - tenor saxophone
Jakub Mizeracki - guitar
Adam Kowalewski - double bass
Jakub Miarczyński - drums

Folwark



HEVHETIA 0166

By Adam Baruch

This is the debut album by a Polish Jazz quintet led by clarinetist/composer Szymon Klima, which also includes saxophonist Dariusz Rubinowski, guitarist Jakub Mizeracki, bassist Adam Kowalewski and drummer Jakub Miarczyński. The album presents six pieces, which are all interpretations of Polish Folklore in the widest meaning of the idiom, including even Polish Hassidic music, and also include some improvised and inspired motifs created by the quintet members.

In 2017 Klima, as a member of the Improvision Quartet, released one of the best Polish Jazz albums of that year, the fantastic "Free-Folk-Jazz", and this album is in many respects a continuation of the same approach, although the sound is somewhat different. Instead of the wonderful piano parts, which placed the music closer to the Free Jazz milieu, on this album the guitar takes the music more into Free Rock direction. But the basic characteristics of the previous album, which are above all about the intimate conversations between the musicians and the mutual development of ideas, are still here.

The individual contributions by all the quintet members are all superb, and the virtuosic statements chase each other as the music moves forward. Solos, duos, trios and full quintet parts move in and out in a magical flow, which is unstoppable. There is accord and contrast, harmony and discord, all making perfect sense. The "sweet" mellow clarinet sound and the harsh distorted guitar din are able to coexist in perfect coherence and musical logic. The rhythm section is brought up to the level of the other instruments and becomes an integral part of the music, especially in the heat of the group improvisation parts.

It seems that Polish Jazz manages time after time to create innovative and challenging statements when re-examining and re-approaching the Polish Folklore musical tradition, which is broad and rich, probably more successfully that similar attempts on other Jazz scenes around the world. This album is another example of the inspiration that Polish Folklore is able to arouse, stimulate and inspire, taking the amalgamated result into unpredicted and previously uncharted territory.

Overall this is yet another highly successful and rewarding musical experiment by Klima and his cohorts, which delivers excellent music and challenging, but highly rewarding listening experience. For Polish/European Jazz connoisseurs this is a golden nugget and a must have in every serious/advanced Jazz-World Fusion collection. Hats off!

Janczarski & McCraven Quintet - Liberator (2018)

Janczarski & McCraven Quintet 

Borys Janczarski - tenor saxophone
Rasul Siddik - trumpet, flutes, percussion, vocals
Joanna Gajda - piano
Adam Kowalewski - double bass
Stephen McCraven - drums

Liberator


FOR TUNE 0132

By Maciej Nowotny

"Liberator" to druga płyta, po wydanym w 2015 "Travelling East West", nagrana przez kwartet Janczarskiego dla For Tune. Wcześniej nazwisko Janczarskiego kojarzyło mi się raczej z odgrzewaniem starych jazzowych kotletów, jednak kiedy rzuciłem okiem na skład jaki zebrał, zdębiałem! Wyjaśnienie dlaczego znajdziecie w opisie w/w płyty. W konkluzji tego tekstu kończę zdaniem, że mam ochotę dać Janczarskiemu kolejną szansę.

Brzmi trochę protekcjonalnie, ale już wyjaśniam, z jakiego powodu tak stawiam sprawę. Czy wiecie na przykład, że w Polsce działa w tej chwili w przybliżeniu 17 (sic!) wydziałów, na których naucza się jazzu? Problem tylko w tym, że uważam, że jazzu nauczyć się nie da. Można nauczyć grać jazz, ale jazzu już nie, bo jazz zaczyna się wtedy (przynajmniej dla mnie), gdy muzyk zaczyna mówić od siebie i najlepiej na swój własny, niepowtarzalny sposób. Odgrywanie po raz enty Body&Soul na modłę Coltrane'a nie ma dla mnie jazzowego sensu, sorry... oryginał zawsze będzie lepszy!

Każdy zatem muzyk jazzowy staje przed wyzwaniem jak coś powiedzieć od siebie, wyróżnić się, zaproponować coś nowego. Przez taki pryzmat patrzę właśnie na płyty nagrane przez Janczarskiego dla For Tune. Udało mu się wyróżnić przez to, że zaprosił do współpracy bardzo ciekawy zestaw współpracowników. Ponadto udało mu się nieco zaskoczyć przez to, że osadził muzykę na tych płytach w tradycji afroamerykańskiego jazzu (co jak niektórzy słusznie wskażą jest tautologią) o chicagowskiej proweniencji. Bo jest ona ciągle artystycznie aktualizowana i piękne już wydała owoce w tym kraju (szukajcie na przykład krążków Damasiewicza w katalogu tejże For Tune).

Ale z drugiej strony pierwszy album w sensie stricte muzycznym nie zachwycił mnie. Uderzał brak zgrania muzyków, stylistycznie było trochę od sasa do lasa, ciekawe kompozycje szczególnie Gajdy słabo rezonowały z resztą materiału. Saksofon lidera brzmiał momentami sztampowo, chwilami w sposób zabawny przypominając styl Pharoaha Sandersa. W rezultacie pozostałem sceptyczny. 

Co zatem przyniosła druga płyta? Otóż mogę śmiało i z satysfakcją stwierdzić, że przyniosła korektę tych wymienionych, jak i innych niedoskonałości. Zgranie muzyków jest o niebo lepsze. Płyta stylistycznie zyskała na jednorodności, co dodało jej energii i charyzmy w oddziaływaniu. Być może pomogło to, że muzyka jest zapisem koncertu granego na żywo. To bardzo sprzyja szczególnie temu rodzajowi jazzu, nawiązującemu do tradycji AACM. Wreszcie podoba mi się ewolucja Janczarskiego. Przestał "szpanować" grając pod Sandersa, stara się mówić swoim własnym językiem, sprawdza się jako lider. 

Podsumowując, dostaliśmy tym razem kawał porządnej muzy, z czystym sercem do polecenia każdemu. Ilość "perełek" do odkrycia jest niemała: nietuzinkowi goście ze Stanów, mało znana, a warta odkrycia pianistka, doskonały bas i saks Janczarskiego, po którym zaczynam powoli spodziewać się kolejnych dobrych rzeczy.

Janczarski & McCraven Quintet – Travelling East West (2015)

Janczarski & McCraven Quintet

Borys Janczarski - tenor saxophone
Rasul Siddik - trumpet, flutes, percussion
Joanna Gajda - piano
Adam Kowalewski - double bass
Stephen McCraven - drums

Travelling East West


FOR TUNE 0081

By Maciej Nowotny

Wydana już dobrych kilka lat temu, bo w 2015 roku przez renomowaną polską wytwórnię ForTune, płyta "Travelling East West" jest okazją do ćwiczenia moich już trochę zapomnianych (kilka lat przerwy w pisaniu) jazzowych umiejętności. Co bowiem robi miłośnik tej muzyki, gdy do jego łapek trafia nowy krążek? Przede wszystkim analizuje skład...

O Borysie Janczarskim zrobiło się głośno (przynajmniej w Warszawie) akurat wtedy, gdy o mnie zrobiło się cicho. Dlatego może się zdarzyć, że czytający te słowa będzie wiedzieć na temat tego muzyka więcej niż je piszący. Syn wspaniałej aktorki Barbary Wrzesińskiej, ukończył prawo na Sorbonie i dołączył do grona tych jakże licznych w polskim jazzie dyletantów (od laryngologa Komedy począwszy, a na kolejnym prawniku Macieju Fortunie skończywszy), którym ta muzyka tyle zawdzięcza. Najważniejsze, że podobno muzyk ten ma talent, dobre brzmienie i entuzjazm, bez którego, jak pisał Ralph Waldo Emmerson, "nic wielkiego narodzić się nie może"...

Prawdziwe zaskoczenie jednak przychodzi przy nazwiskach trębacza i flecisty Rasula Siddika i perkusisty Stephena McCravena! Możecie zapytać z jakiego powodu? Otóż należą one do muzyków związanych z AACM, czyli Association for the Advancement of Creative Musicians, a ten drugi był przez kilkadziesiąt lat stałym współpracownikiem samego Archie'ego Sheppa. Dla wyjaśnienia: AACM to założona w Chicago przez czarnych muzyków amerykańskich w połowie lat 60-tych i ciągle działająca organizacja odpowiedzialna za stworzenie jednej z najciekawszych estetyk we współczesnym jazzie i w dużej mierze powodująca, że jazz pozostaje aktualny jako fenomen artystyczny. Ma też znaczenie i to niemałe dla polskiej odmiany tej muzyki, by wspomnieć tylko wkład Lestera Bowie w rozkwit legendarnej w latach 90-tych Miłości (w której karierę zaczynał Leszek Możdzer) czy niezwykłe zjawisko, jakim był odbywający się w Poznaniu festiwal Made In Chicago.

Ale to jeszcze nie wszystko, bo zespół muzyków uzupełniają wybitny polski kontrabasista Adam Kowalewski i, last but not least, pianistka Joanna Gajda. Gajdę obserwuję od czasu jej debiutu "Heaven Earth" i bardzo cenię zwłaszcza jej kompozycje, które są także jedną z silniejszych stron tego albumu. 

A jaka jest muzyka na tej płycie? Poniżej próbka, która pozwoli usłyszeć choć parę dźwięków. W telegraficznym skrócie można powiedzieć, że Janczarski gra nieco w stylu Pharoaha Sandersa, muzycy amerykańscy trochę jakby szukali dobrej komunikacji z naszymi, bas Kowalewskiego grzeje wręcz niesamowicie, kompozycje Gajdy się wyróżniają, a całość... więcej pozostawia znaków zapytania niż daje odpowiedzi. Jednak pomimo to jest w tej muzyce coś, co zaciekawia i dobrze wróży na przyszłość. Już pisząc ten tekst dowiedziałem się, że niebawem ma się ukazać w tej wytwórni kolejny drugi album tej formacji. I wiecie co, mam ochotę dać mu szansę.

Improvision Quartet - Free-Folk-Jazz (2017)

Improvision Quartet

Szymon Klima - clarinet
Dominik Wania - piano
Adam Kowalewski - double bass
Przemysław Jarosz - drums

Free-Folk-Jazz

HEVHETIA 0159



By Adam Baruch

This is the debut album by Polish ensemble called Improvision Quartet, which comprises of clarinetist Szymon Klima, pianist Dominik Wania, bassist Adam Kowalewski and drummer Przemysław Jarosz. The album presents six improvisations based on Polish musical Folklore, arranged by the quartet. The album offers an unprecedented high quality recording sound, definitely one of the best I came across this year (2017).

The music, as already mentioned above, consists of Free Form improvisations based on Polish Folklore songs, some of those being well known and others completely obscure. The quartet offers a remarkable ensemble work, which presents a coherent and clear artistic vision, consistently developed throughout the album, deeply rooted in Free Jazz/Improvised Music tradition, but also astonishingly minimalistic, focused and full of breathing space. There is a beautiful atmosphere of relaxation and complete lack of pressure to state anything beyond the necessary. In some respects this album is the continuation of the "Lutosławski Retuned" album recorded three years earlier, but the statements are much bolder and refined this time.

The individual contributions by these virtuosi musicians are all absolutely brilliant from start to finish. The minimalistic approach allows for many solo/duo/trio and eventually also quartet statements, which expose each of the participants in complete "nakedness". Not surprisingly they all manage to come victorious from the challenging circumstances, which present to the listener some of the best moments these musicians ever put on record. Wania's contributions are definitely stellar and for me personally probably they are his best playing ever so far. His wondrous ability to say so much with just a few touches of the keyboard is simply miraculous. But Klima, Kowalewski and especially Jarosz also contribute amazing moments, with the latter producing some of the most amazing percussive effects I had the pleasure to hear.

This is definitely one of the finest hours of Polish Jazz in 2017, although it will probably not achieve the praise it deserves, as usual on the Polish scene, where often some pretty dismal albums get all the distinctions, prizes and attention. Well, life is not fair and people are stupid and deaf.

This is an amazing album from start to finish, which redefines the contemporary Free Jazz idiom, again emphasizing the fact that sublime things in Jazz happen only in Europe. One needs to be born in Poland and suck the Polish Culture from one's mother's breast, to be able to play like that and create music like this one. Luckily the Art aesthetic is universal and anybody on this Earth of ours, with some soul and musical ears should be able to enjoy this music on the deepest level. Absolutely brilliant!

Czwartek Jazzowy z Gwiazdą - Janusz Muniak Tribute Quartet - Gliwice, 22.06.2017

Wojciech Niedziela - fortepian
Jarosław Bothur - saksofon
Adam Kowalewski - kontrabas
Łukasz Żyta - perkusja

22.06.2017, Klub Muzyczny 4art, Gliwice
Bilety: 20 zł przedsprzedaż / 25 zł w dniu koncertu

31 stycznia minął rok od pożegnania jednego z najwybitniejszych saksofonistów i osobowości polskiego jazzu – Janusza Muniaka. Mieliśmy to szczęście, że gościliśmy kilkukrotnie Mistrza w Śląskim Jazz Clubie w ramach projektu Czwartek Jazzowy z Gwiazdą. Stąd też chcemy oddać w ten sposób hołd temu wielkiemu twórcy.

Nie znajdziemy miłośnika jazzu, dla którego obca byłaby ta barwna postać. Dla wielu z nas był mistrzem i inspiracją. Dlatego też, czterech wybitnych polskich muzyków w składzie: Wojciech Niedziela (fortepian), Jarosław Bothur (saksofon), Adam Kowalewski (kontrabas) i Łukasz Żyta (perkusja) postanowili złożyć hołd jego twórczości tworząc projekt Janusz Muniak Tribute Quartet.

Wojciech Niedziela - czołowy pianista jazzowy, obecny na polskiej scenie jazzowej od początków lat 80-tych. Przez wiele lat pełnił rolę lidera zespołu New Presentation z solistami w osobach Lory Szafran i Piotra Wojtasika. Wziął udział w nagraniu 35 płyt, min z Janem Ptaszynem Wróblewskimi, Piotrem Baronem, Henrykiem Miśkiewiczem, Michałem Kulentym, Piotrem Wojtasikiem, Zbigniewem Namysłowskim, Krzysztofem Popkiem, Jackiem Niedzielą, Maciejem Sikałą i innymi. Cztery płyty firmował własnym nazwiskiem - "New Presentation - Trio", "Lonesome Dancer", "To Kiss The Ivories" i "Domingos Tunes". Wojciech Niedziela jest wieloletnim członkiem Kwartetu i Sextetu Jana Ptaszyna Wróblewskiego, z którym związany jest od połowy lat 90-tych do dnia dzisiejszego. Nominowany został do Nagrody Fryderyka za autorską płytę "To Kiss The Ivories" oraz album Ptaszyna Wróblewskiego "Real Jazz". Koncertował w wielu krajach Europy, a także na Kubie i w USA - w słynnym nowojorskim klubie Birdland. Towarzyszył wybitnym amerykańskim jazzmanom podczas ich koncertów w Polsce (Bobby Watson, Mike Mainieri, Jack Walrath,Dave Friedman,Dave Liebman, Bill Mollenhof, Eddie Henderson ). Akompaniował też wielu znanym wokalistkom jazzowym - Urszuli Dudziak, Grażynie Auguścik, Dorocie Miśkiewicz, Ewie Urydze i uznanym liderom takim jak Michał Urbaniak, Janusz Muniak czy Eryk Kulm.

Jarosław Bothur - jeden z najzdolniejszych polskich saksofonistów jazzowych młodego pokolenia. Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w programie "Młoda Polska". Absolwent Instytutu Jazzu Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach. Laureat Honorowego Medalu "Primus Inter Pares" Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach, dla najlepszego absolwenta roku 2011. Figuruje w pierwszej dziesiątce ankiety JAZZ TOP magazynu Jazz Forum w kategorii "Saksofon Tenorowy". Współpracował z wieloma czołowymi polskimi muzykami jazzowymi: Zbigniewem Wegehauptem, Januszem Muniakiem, Piotrem Baronem, Michałem Miśkiewiczem, Jerzym Małkiem, Arkiem Skolikiem, Marianem Pawlikiem. Jest muzykiem polskiej edycji orkiestry światowej sławy kompozytorki Marii Schneider.

Adam Kowalewski - absolwent Wydziału Jazzu i Muzyki Rozrywkowej Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach, od 1999 także wykładowca tego wydziału, w klasie kontrabasu i gitary basowej. Współpracował i współpracuje od wielu lat z czołówką polskich muzyków jazzowych takich, jak: Janusz Muniak, Jan Ptaszyn Wróblewski, Tomasz Szukalski, Tomasz Stańko, Piotr Baron, Piotr Wojtasik, Leszek Możdżer, Adam Pierończyk, Jarosław Śmietana, Eryk Kulm, i wielu innych. W swoim dorobku artystycznym ma również współpracę u boku takich międzynarodowych gwiazd, jak m.in. Bennie Maupin, Eddie Henderson, Gary Bartz, John Abercrombie, Jeff Beck, John Purcell, Kevin Mahogany. Uczestnik wszystkich ważniejszych festiwali jazzowych w Polsce i wielu za granicą (m.in. w Wielkiej Brytanii, Norwegii, Szwecji, we Włoszech, na Litwie, w Rosji, Meksyku, Izraelu, Australii, Japonii, Chinach, Korei Południowej, Libanie czy Turcji).

Łukasz Żyta - zadebiutował na jazzowej scenie w 1993 roku, biorąc udział w konkursie Jazz Juniors w Krakowie z zespołem Youth Formation. Z zespołem Joint Venture został laureatem I nagrody na tym festiwalu w 1995, na Festiwalu Standardów Jazzowych w Siedlcach (1996) oraz nagrody dla najbardziej obiecującej grupy na Europ’ Jazz Contest w Hoelaart (1996), jest laureatem I nagrody Konkursu Perkusistów Jazzowych w Grodzisku Mazowieckim (1998). Otrzymał również wyróżnienie indywidualne na Festiwalu Jazz nad Odra we Wrocławiu (1998). Muzycy, z którymi współpracował i nagrywał, to m.in. Janusz Muniak , Jan Ptaszyn Wróblewski, Tomasz Szukalski, Zbigniew Namysłowski, Andrzej Olejniczak, Adam Pierończyk, Kuba Stankiewicz, Piotr Wojtasik, Piotr Baron, Andrzej Cudzich, Grzegorz Nagórski, Jarosław Śmietana, Henryk Miśkiewicz, Darek „Oles” Oleszkiewicz, Michał Tokaj, Piotr Wyleżoł, Aga Zaryan, Grażyna Auguścik, Urszula Dudziak, Iza Zając, Ewa Bem, David Doruzka, Jaromir Honzak, Lee Konitz, Bennie Maupin, Greg Osby, Gary Thomas, Chris Cheek, Dino Saluzzi, Dan Tepfer, David Murray, David Friedman, Bobby Watson, Brad Terry, Tuna Otenel, William Galison, Steve Logan i in. Występował na wielu festiwalach jazzowych w kraju i zagranicą. Nagrał ponad 30 płyt.

Klima/Wyleżoł/Kowalewski - Lutosławski Retuned (2015)

Klima/Wyleżoł/Kowalewski

Szymon Klima - clarinet
Piotr Wyleżoł - piano
Adam Kowalewski - double bass
Piotr Baron - bass clarinet (6)

Lutosławski Retuned

HEVHETIA 0114



By Adam Baruch

This is the debut album by a Polish Jazz trio comprising of clarinetist Szymon Klima, pianist Piotr Wyleżoł and bassist Adam Kowalewski. Veteran Polish Jazz musician Piotr Baron guests on one track playing bass clarinet. The album's music was all composed by the contemporary Classical Polish composer Witold Lutosławski, and includes his five dance preludes (composed in 1954 as a five-parts suite) and a sixth unrelated composition, which was initially published under a pseudonym.

What prompted to rearrange (or retune) these composition for a Jazz environment was probably the Lutosławski Year celebrations in 2013 (his 100 Birthday), which were a big cultural event in Poland and brought the composer to the attention of a much wider audience, including many young Jazz musicians. As a result a long list of Polish Jazz albums, like this one, paid tribute to the great composer; for example "Inspired By Lutosławski" by Grażyna Auguścik, "Bukoliki" by High Definition Quartet, "Atomsphere" by Atom String Quartet and many others.

The dance preludes suite, which was originally composed for clarinet and piano, was later twice (1955 and 1959) re-orchestrated for larger ensembles, but Klima based his Jazzy approach on the original intimate version, which remains intimate under the new arrangement. As almost always with Lutosławski, his music is deeply rooted in the Polish Folklore, and these "dances" all bear resemblance of the characteristic folklore melodies and harmonies, at least to people who are acquainted with that music.

Klima, both as arranger and player, oscillates between the Classical and the Jazz idioms, as his clarinet tone and phrasing are almost completely Classical whereas his improvised parts are of course Jazz related. Of course Wyleżoł and Kowalewski are bona fide Jazz musicians, and their contributions have a decisive weight to turn this music into a wonderful Jazz-Classical Fusion.

The intimacy of this music, the virtuosi performances, the elegant and respectful treatment of the original inspirations all add up to a superbly balanced and delightful musical adventure, which should prove pleasing and satisfying to all connoisseurs of good music. Hopefully some of the listeners will try to find out how the music sounds in its original Classical incarnations, and perhaps venture into more fabulous music created by Lutosławski, other might wish to explore other recordings by Wyleżoł and Kowalewski, also released by the excellent Hevhetia label. If so everybody wins, both of the Classical and the Jazz enthusiasts. This album is a great example of a cross-genre exploration, which treats the origins with respect and love, creating a new, perfectly valid amalgamation, which manages to preserve the aesthetics of its origins. Wholeheartedly recommended!

Janczarski & McCraven Quintet – Travelling East West (2015)

Janczarski & McCraven Quintet

Borys Janczarski - tenor saxophone
Rasul Siddik - trumpet, flutes, percussion
Joanna Gajda - piano
Adam Kowalewski - double bass
Stephen McCraven - drums

Travelling East West


FOR TUNE 0081

By Adam Baruch

This is an album by the Polish/American quintet co-led by Polish saxophonist Borys Janczarski and American drummer Stephen McCraven, with Polish pianist Joanna Gajda, bassist Adam Kowalewski and American trumpeter Rasul Siddik. Together they perform eight tunes, seven of which are originals (three by Janczarski, two by Gajda and one each by McCraven and Siddik) and one is a standard by Woody Shaw.

The music is standard mainstream Jazz, with nice compositions and eloquent execution, but sadly not remarkable in any way. Except for the singular Siddik's tune, which has an interesting World Music motif, the rest of the material is well within the Bebop or even Swing tradition, which has been already exploited to death decades ago. The musicians are all professionals, but one can find hardly anything out of ordinary by any of them on this album. Siddik's presence in these proceedings seems completely accidental, considering his past musical path.

Of course many Jazz enthusiasts still like this kind of music, especially in America, where it still rules, but honestly it contributes nothing to the development of Jazz nowadays and recording such music, especially in Poland, as good as it might be, does not make much sense. Overall it is a pleasant, well played mainstream album, which surely will please many mainstream listeners, but is definitely not something I'd play again after enjoying it once.

Ed Cherry Special Trio – Szósta Po Południu (2015)

Ed Cherry Special Trio

Ed Cherry - guitar
Adam Kowalewski - double bass
Arek Skolik - drums

Szósta Po Południu

FOR TUNE 0064




By Adam Baruch

This is a live recording at Warsaw's club Szósta Po Poludniu (hence the album's title) of a trio led by veteran American guitarist Ed Cherry with a Polish rhythm section: bassist Adam Kowalewski and drummer Arek Skolik. The trio performs six tunes, five of which are standards and one is a Pop song.

The music is a standard mainstream, completely unimaginative, uninspiring and honestly boring to tears. Although Cherry has an impressive musical history, his contributions in the last decades are not very impressive or noteworthy and his playing here unfortunately sounds like a third rate imitation of Wes Montgomery and is sadly embarrassing. The rhythm section, although quite professional, is not able to save this gig from disaster.

This kind of music is still played in clubs all over the US, but on the European scene it is utterly out of place in view of the creativity and excellence displayed by musicians in any European country today. One can only wonder why this gig was recorded and released in the first place and speculate about the inferiority complex some Europeans still suffer from, based on the assumption that anything in Jazz done by Afro-Americans is superior to European Jazz, which is simply not true for at least half a Century. The usually excellent Polish For Tune label, which released dozens of superb albums in the last few years, made a real blunder with this album. Hopefully this is not a sign of things to come.

Adam Kowalewski – For You (2013)

Adam Kowalewski

Adam Kowalewski - double bass
Piotr Wyleżoł - piano

For You

HEVHETIA 0068





By Adam Baruch

This is the debut album as a leader by Polish Jazz bassist/composer Adam Kowalewski, recorded in a duo setting with pianist Piotr Wyleżoł. It presents eight compositions, five of which are originals by Kowalewski, one is an original by Wyleżoł and the remaining two are standards. The album was released on the Slovak Hevhetia label and was one of the first Polish Jazz albums released by that label, to be later followed up by numerous others.

Kowalewski recorded a plethora of albums as a sideman before he recorded this album, which means that he was already an established name on the local scene and the purpose of this album was obviously to present Kowalewski also as a composer apart from his abilities as a bass player. He cooperated with Wyleżoł earlier on playing bass on Wyleżoł's debut piano trio album and therefore the choice of partners is hardly accidental.

The music presents a series of melodic tunes, well within the Jazz mainstream, which are played by the duo with a lot of space and mutual respect, allowing both musicians plenty of breathing space. As expected in such circumstances, the volume of the bass is higher up in the mix than normal, which allows the listener to hear exactly every note played by the instrument.

The problem with bass/piano albums is of course that the piano, which plays all the melody lines, "steals" the listener's attention and only the most experienced listeners are able to split their attention between the two instruments on an equal basis. However, those able to listen to both instruments in parallel will discover a beautiful dialogue and a supportive collaboration, which is elegant and graceful.

Acoustic bass buffs will of course have a field day with this album, and considering the good sound quality of this recording, it is quite suitable to test top range Hi-Fi equipment for balanced bass midrange response. Personally I'm looking forward for the next album by Kowalewski, to discover more of his melodic gems!

Anna Serafinska – Gadu Gadu (Special Edition) (2012) ***1/2

Anna Serafinska - vocals
Krzysztof Herdzin - piano
Adam Kowalewski - bass
Krzysztof Gradziuk - drums

and others

POMATON 5099944044626



By Adam Baruch

This is the fourth album by Polish Jazz / Pop singer Anna Serafinska. It includes fourteen songs, all of which feature the lyrics by the great Polish poetess and lyricist Agnieszka Osiecka. The music was composed mainly by Seweryn Krajewski (ex-Czerwone Gitary), one of Poland's most remarkable songwriters. The other composers include several leading Polish Jazz figures like Zbigniew Namyslowski, Wlodzimierz Nahorny, Jan Ptaszyn Wroblewski and others. The music was arranged by Krzysztof Herdzin, who also plays piano and other musicians include bassist Adam Kowalewski (who plays some mean fretless bass parts), drummer Krzysztof Gradziuk and many others, as well as a string quartet. The original album was released in 2006 and this special edition, released in 2012, adds two songs newly recorded with Anna's new group called Groove Machine.

The album has a great potential and seemingly all the right ingredients: first-class songs, wonderful lyrics, skilful arrangements and excellent musicianship, and yet although it is pleasant and overall enjoyable, it is also quite forgettable. Stylistically it sort of "sits on the fence" between Pop and Jazz, being both too close to Pop to be considered Jazz and too Jazzy to be a straightforward Pop. Herdzin's arrangements push it consistently towards Latin grooves and mainstream Jazz settings, but the result is all over the place and feels somehow uneasy.

I understand that Serafinska has quite a following in Poland, but this is the second album of hers that I listened to and she leaves me stone cold. Fortunately she sticks to Polish lyrics on this album, avoiding the problems of struggling with a foreign language, but her vocals simply don't do it for me, which of course is completely my fault. In my ears her vocal range is somewhat limited and the emotional expressiveness just doesn't cut it for me (again), although she does have a good feel for groove, which explains what she does with her new band.

Of course there are some superb moments here and the album is a nice listening experience, which can be enjoyed by many listeners across the genre borders. I sort of hoped it would be more than that.

Gdzie szukać skarbów czyli o najnowszym krążku Kowalewskiego i Wyleżoła

Adam Kowalewski - kontrabas

Piotr Wyleżoł - fortepian

For You (2013)

“Tam skarb, gdzie serce Twoje” myślałem słuchając najnowszej płyty kontrabasisty Adama Kowalewskiego nagranej w duecie z pianistą Piotrem Wyleżołem, a zatytułowanej “For You”. Dla Ciebie, przez Ciebie, dzięki Tobie, z Tobą, o Tobie, Ty, Du, Vous, You odmieniane przez tysiące przypadków, w setkach języków. W emocji, z którą wymawiamy to słowo zawiera się właściwie to co najpiękniejsze z ducha naszej cywilizacji, co zauważył już Martin Buber i co się skrystalizowało w stworzoną przezeń filozofię dialogu. Lecz jak wyrazić ten zachwyt drugą osobą, tę wdzięczność, tę jej nieodzowność muzyką?

Otóż moim zdaniem żaden inny gatunek nie jest lepiej do tego stworzony niż jazz! W zgiełku symfonicznej orkiestry szept dwóch osób często staje się niesłyszalny. W rockowym ekshibicjonizmie intymność relacji dwojga esploatowana jest nierzadko w sposób pornograficzny. A w popie jej czar jakże często ginie pod ciężarem hipokryzji, sztampy i zgranych do bólu klisz. Lecz w jazzie, jak para ptaków w gnieździe, relacja ja i Ty odnajduje dla siebie idealną muzyczną niszę.

Wśród wielu form jakie może ona przybrać duet fortepianu i kontrabasu należy do tych najbardziej wyszukanych. Nieogarniona paleta dźwięków jaką dysponuje fortepian kontrastuje z ograniczoną ich ilością jaką posiada kontrabas. Lecz oba te instrumenty dorównują sobie jeśli chodzi o bogactwo brzmienia. Pod warunkiem wszakże, że znajdą się w rękach muzyków o najwyższych kwalifikacjach, którzy dodatkowo potrafią siebie nawzajem słuchać. Stąd najlepsze duety tego rodzaju nigdy nie są dziełem debiutantów. By mieć coś dopowiedzenia w tym formacie nie wystarczą entuzjazm, energia i “chęć szczera”. Potrzebna jest dojrzałość, a nawet pewnego rodzaju głębia, tak muzycznej wiedzy jak i relacji między muzykami.

Najbardziej interesujące nagrania tego typu zadzięczamy takiemu na przykład Charlie Hadenowi, z których te dokonane z Hankiem Jonesem i Keithem Jarrettem należą do moich ulubionych. Inne szczególnie przeze mnie cenione zostały dokonane przez Paula Bleya z Gary Peacockiem, Cedara Waltona z Ronem Carterem, Stefano Bollaniego z Aresem Tavolazzim czy wreszcie przez legendarnego Billa Evansa z Eddim Gomezem na albumie zatytułowanym “Intuition”. Jak Państwo widzą wszystko to są nazwiska artystów o ustalonej marce, mających za sobą wiele sukcesów. Czy zatem dla Kowalewskiego i Wyleżoła nie było za wcześnie? Otóż nie! Obaj mają przecież za sobą znaczące kariery. Wyleżoł nie jest tak znany jak Możdżer czy Wasilewski, ale należy do tej garstki pianistów w naszym kraju, która nikogo nie udaje, nie naśladuje, nie imituje i może sobie pozwolić na mówienie własnym językiem. Z kolei Kowalewski od ponad dekady należy do najbardziej rozchwytywanych muzyków sesyjnych w naszym kraju.

Obaj spotkali sie po raz pierwszy ponad dekadę temu, a zwieńczeniem tego okresu była nagrana w 2001 w trio, z udziałem perkusisty Łukasza Żyty, płyta “Yearning”. Potem współpracowali przez dobrych kilka lat grając w zespole towarzyszącym angielskiemu skrzypkowi Nigelowi Kennedyemu. Wreszcie kiedy niedawno przyśpieszenia nabrała kariera samego Wyleżoła nie mogło zabraknąć u jego boku Kowalewskiego, czego dowodem jest jego obecność na wyśmienitej płycie “Live” wydanej w roku 2010. Wkróce potem, w roku 2011, artyści nagrali materiał na “For You”, ale niestety przeleżał on w szufladzie kolejne aż dwa lata czekując na wydawcę. Wydawca polski się nie znalazł, ale w końcu zachwycił się nim Jan Sudzina prowadzący słowacki label “Hevhetia”, który zdecydował się go wydać zyskując w ten sposób prawdziwą perłę w swym katalogu.

Muzyka na płycie nie goni za nowością, nie sili się na eksperymenty, nie ulega modom. Artyści są zakochani w jazzowej tradycji, a ich język zbudowany jest na solidnej podstawie muzyki klasycznej. W rezultacie otrzymujemy materiał cudownie wręcz zagrany, pełen wyśmienitych kompozycji w większości pióra Adama Kowalewskiego, których świeżość polega w głównej mierze na bezpretensjonalności i szczerości wypowiedzi. Napisane przez Kowalewskiego dla ukochanej żony “Cause I love You” czy dla syna “Lullaby for You”, otwierające album, swoim filigranowym pięknem po prostu wbiły mnie w fotel już od pierwszych minut słuchania tej płyty. Chociaż nie jestem wielkim fanem tak zwanego “głównego nurtu”, słucham tej płyty raz po raz i nie mogę się od nie oderwać. Może dlatego, iż czuję jakby została zagrana specjalnie dla mnie...

Autor: Maciej Nowotny

Adam Kowalewski - For You (2013)

Adam Kowalewski

Adam Kowalewski - double bass

Piotr Wyleżoł - piano

For You (2013)






By Maciej Nowotny

Any album on which pianist Piotr Wyleżoł apperas immadietely catches my attention. He may be not so well known as for example Marcin Wasilewski or Leszek Możdżer but he definitely is as much talented as those two heavy weights. And what is even more important he does not imitate any of them as much as any other pianist abroad which puts him apart from a pack of young lions (Paweł Kaczmarczyk, Piotr Orzechowski, Dominik Wania or Sebastian Zawadzki) who still are looking for their own unique language.

Here we find him in duo with double bassist Adam Kowalewski who is himself very well known musician on Polish scene with countless recordings already made regardless being still relatively young. Kowalewski composed five out eight tunes on the album with Wyleżoł contributing one and with two - "Little Girl I'll Miss You" written by Bunky Green and "If One Could Only See" by Billy Harper. Most importantly however those two artists have already long story of mutual collaboration with projects such as "Yearning" (2001) or Piotr Wyleżoł Quintet "Live" (2010) stading out as some of the best mainstream recordings in recent decade.

In piano - double bass duo the empathy between players translates directly into the depth of music. If it is combined with boundless imagination of both players what we obtained is a small masterpiece. Many recordings of similar character - and charm! - were coming to my memory while listening to this album: first of all Hank Jones with Charlie Haden. But basically every great piano player has such duo in his curriculum and cherishes it a lot as it is simply a pinnacle of every pianist and double bassist career to be able to play in such a format. Paul Bley with Gary Peacock, Cedar Walton with Ron Carter or Stefano Bollani with Ares Tavolazzi are coming to my memory for similar virtuosity and some artistical affinity since they all have technique based on classical education and their style is influenced by Bill Evans revolutionary recordings (among them of course great album in duo "Intuition" recorded with Eddie Gomez).

Overall mood of this album is cool and down tempo. Music is wonderfully coherent and though generally kept in minor keys, the tunes are very diversified. Speaking shortly: this album is a true gem! A word of praise also shall be dedicated to Hevhetia recording company. This Slovak label is doing good job releasing many artists from Central Europe and it is really great that such artists like Adam Kowalewski, Piotr Wyleżoł or Grzegorz Karnas are making important contribution to its catalogue. Bravo!

Bothur Skolik Kowalewski Trio - Ramblin (Multikulti, 2012)

Bothur Skolik Kowalewski Trio

Jarek Bothur - tenor saxophone, soprano saxophone, clarinet
Arek Skolik - drums, percussion
Adam Kowalewski - bass

Ramblin (Multikulti, 2012)

I am often whimsical as far as new mainstream jazz recordings are concerned. I complain about recurrence of chords, melodies, themes so redundant that make their rehearsal best pillow for sleep rather than music compelling someone to dance, to bouce, to live. Therefore when I looked at this album's tracklist comprising all standards, from Ornette Coleman's "Round Trip" through Billy Strayhorn's  "Chelsea Bridge" to Thelonius Monk's "Ligh Blue", all so well known, I was very afraid about what this music would be. Why afraid? Because I very much respect all musicians of whom this trio consists:  young saxophonist Jarek Bothur whose debut disc "Lilla Chezquiz" (2010) made a very good impression on me and a dream-team rhythm section consisting of veteran doublebassist Adam Kowalewski and drummer Arek Skolik.

But with first sounds coming from my beloved Tannoy speakers this big ice mountain of apprehension began to melt away one note after another. This is all the more remarkable because there is completely nothing new in this trio interpretations of all these standards. Its freshness lays in intimate, loving and direct relationship these musicians keep with this material. It may be compared with bonds existing in old marriage which nonetheless years passing manages to make their union ever so deeper and more meaningful. One rehearsal after another I learn to apreciate this trio authencity, dedication and love towards jazz!

By Maciej Nowotny

http://kochamjazz.blox.pl

Tracklisting:

1. Round Trip [Ornette Coleman]
2. Crepuscule with Nellie [Thelonious Monk]
3. Diverse [Charlie Parker]
4. Flamingo [Ted Grouya]
5. Chelsea Bridge [Billy Strayhorn]
6. Tico Tico [Zequinha de Abreu]
7. Light Blue [Thelonious Monk]

Jarosław Śmietana - African Lake (2000)

Jarek (Jarosław) Śmietana is one of giants of Polish jazz and most probably the best guitarist in its history. Back in 70ties he participated in legendary group called Extra Ball and since then  has collaborated with countless musicians in Poland and abroad. Unlike many of his colleagues from that generation, he remains active and records every couple of years new albums. Though he no more pushes boundaries of jazz forward, yet Śmietana usually delivers great  sound, almost always staying close to his beloved fusion jazz aesthetics.

Strong sides of Jarek Śmietana projects are musicians and compositions. On this album both those elements are of the highest quality indeed. Top Polish players like Adam Kowalewski (db), Adam Czerwiński (dr), Jerzy Małek (tr) and Jan Pilch (perc) are supported by excellent foreign Cameron Brown (db), Jeremy Pelt (tr) and Leopoldo F. Fleming (perc). But of course the most famed among them is Gary Bartz (as, ss) who is remembered to be playing with Miles Davis between 1970-71. All these musicians emerge on this CD in different setups (recording sessions took place in Warsaw as well as in New York) but they never fail to produce great sound: varied, rich, melodic.

And in this way we came to another nice feature of this album: tunes that are mostly penned by Jarek Śmietana (some old but few new ones as well) with nice addition of compositions by Gary Bartz, Zbigniew Namysłowski and one standard by Thelonius Monk. Music is very accessible, easy-to-listen and optimistic and shall fit perfectly to the coming summer season. African notes are perhaps most difficult to find in this album: some minor ones in work of guitar or percussion using congas but otherwise it has little (if nothing) in common with African music but rather it is decent piece of straight-ahead jazz with some soul and fusion accents. Good stuff!

Check this film for sample of music from this album:

Author of text: Maciej Nowotny (http://kochamjazz.blox.pl/html)

Piotr Wyleżoł, Adam Kowalewski, Łukasz Żyta - Yearning (2001)

There are weather phenomena that make my mood metaphysical. It could be heavy rain that sometimes happens in spring. It magnifies smells of blossoming flowers into erotic perfume. Or wind which in summer comes suddenly from the mountain interior and falls on the seashore. It makes crowded beach deserted in just few moments except for few souls that felt lost among the mob and then they seemed to regain their balance in that wind. Or, like at this specific moment, when from winter sky come down, very slowly, majestically, snow flakes as big as ice chalices. And I ask myself what happened up there, have they lost their minds as we did so long ago? And there is nobody sane in universe, nobody to take care of "harmony of spheres"?

Well, not so fast boy, I start to reassure my tired mind and put this record in my Marantz CD-64 mk II KI. If such music as on this album exists there is still chance that your soul shall find peace again. It shall bring Earth into its usual elliptical orbit and our Heavenly Father back into business as usual.

And if you are more for the facts than impressions let me speak shortly: here's fourth disc that makes my journey with Piotr Wyleżoł complete. This is his debut recording made almost 10 years ago with Adam Kowalewski (bass) and Łukasz Żyta (drums). As it happens only with the best musicians Wyleżoł played perfectly from the beginning. His style inspired by great Bill Evans is all present on this first disc and I hope he will be able to preserve it without waylaying his natural, creative development. But that is what indeed is happening since Piotr started to record in quintet format for the first time this year.  With this refreshing change in his career one may only yearn for more great music from him in future... 

Please listen to fantastic song Deal With Myself  from his album titled Children's Episodes recorded for Spanish Fresh Sound New Talent label last year (2009):

http://www.youtube.com/watch?v=zqR7pIxoyG4&feature=player_embedded

Nigel Kennedy Quintet - Shhh! (2010)

With this record Nigel Kennedy surprised me very positively. Not only he was able to transform his language from classical (though in slightly pop version) to jazz but he did it so handsomely that this record is both easy-to-listen but also truly inspirational.  

The great deal of success of this enterprise goes to Kennedy who composed all the music on the album but we should also pay respect to fantastic musicians of his quintet (Tomasz Grzegorski - saxes, Piotr Wyleżoł - piano, Adam Kowalewski - bass, Krzysztof Dziedzic - drums, Xantone Blacq - percussion) as without their 100% jazz souls this music would never sound as classy as it does.

The music on the album is kind of review of what Kennedy finds attractive in this genre of jazz that I love so much. We therefore start with splendid Transfiguration where the mood of 70ties hangs in the air and the spirit of John McLaughlin Mahavishnu Orchestra is obvious but never obtrusive or secondary. After this piece of fusion jam we move to what is best in pop as in River Man, song by obscure underground star of 70ties Nick Drake, whose output, almost unknown during his lifetime, is now recalled by many including R.E.M. , Norah Jones or Brian Molko. In this song John Themis on guitar and vocal of Boy George appear. Boy George, somewhat forgotton controversial star of 80ties, shines brightly in this little cameo proving that he had much more to say after he quit to shock with his drag acts.

With Silver Lining and even more Shhh! we move into the field of cool jazz with its elegent and refined but bluesy and thoughtful climate.  In this part of the record the piano of Piotr Wyleżoł takes over showing that his talent at least matches that of the leader of the band. In The Empty Bottle and 4th Glass we find ourselfes in more relaxed atmosphere close to smooth jazz evocating the reminiscences of Herbie Hancock's Return To Forever and other project of 70ties. The finish is strong as in Oy! there is plenty of groove and funk elements. 

Apart from paying respect to Kennedy for his and his companions music efforts recorded on this album I should mention his courage and activity in promoting Polish jazz worldwide. In May he took part in organization of festival Nigel Kennedy Polish Weekend in London. He lives in Poland since 10 years and his wife is Polish so I presume he may be treated now as Polish jazz musician ;-) 

Speaking shortly he recorded excellent album and also deserves highest praisefor what  he's doing for Polish jazz. Thank You Nigel!

PS. If you want to learn more about Nigel Kennedy and his Quintet you should  visit this fantastic web site: http://www.nigelkennedyonline.com/The_NK_Quintet.html 

Please watch the promo video of this album to learn more about this project:

Author: Maciej Nowotny
http://kochamjazz.blox.pl/html

Piotr Wyleżoł Quintet - Live (2010)

The very first moment I saw this record on www.serpent.pl, web page of internet CD shop where I most often buy my records of Polish jazz, I was sure that this record shall bring some excellent music. And so it is indeed! And it could not be different because on this record meet two exceptional personalities Piotr Wyleżoł on piano and Adam Pierończyk on tenor & soprano sax. Piotr Wyleżoł up to this point recorded three albums all in trio format and through them he gained the reputation of one of the Polish top jazz piano players among such young lions as Marcin Wasilewski, Przemysław Raminiak or Paweł Kaczmarczyk. Apart from being extremely talented piano player Piotr Wyleżoł is also a gifted composer. And the tunes are clearly very strong side of the this Live album.

The program begins with Sound-check  which is intended to remind the people who listen to the album that it is live enterprise. It is followed by Nicholas Patu - a very strong entry where quintet is led by masculine sound of Pierończyk sax impressively counterpointed by Wyleżoł Rhodes and David Dorouzka electric guitar. This colorful picture is completed by full throttle propulsion supplied by mighty drums of Krzysztof Dziedzic and Adam Kowalewski on double bass. The tune comes from the newest issue of Piotr Wyleżoł Trio, album Children's Episode  printed by Spanish Fresh Sound New Talent label this year.

Children's Episode, title track is the next tune on the album which skillfully changes the tempo from fast to slow and more importantly the mood to more inward-looking, reflective and sentimental. Those two tunes are enough to prove that the music of this band is powerful enough to move both mind and emotions of any listener but it is just a beginning.

The third tune, Dr Holmes, coming from Piotr Wyleżoł second album titled simply Piano Trio is the natural vamp which has such a strong groove as it simply forces you to dance, scream and shout! Brilliant tune!

Next Snake begins with long solo of Adam Kowalewski on bass which gave me creeps on my back and slowly other instruments begin to appear in the tune that is hauntingly beautiful, full of pain, anxiety and sadness (the alternative version of this song constitutes the last bonus track of this album). 

Was This The Last Time? begins by stormy solo of drummer Krzysztof Dziedzic where each shot is well placed and has enough energy to bring down an elephant on its knees. While elefant is resting on it knees Pierończyk's sax enters improvising freely through silence reminding that Adam is so  strongly attached to free jazz. Further Kowalewski bass joins, then  music becomes denser with Wyleżoł's Rhodes entrance and finally Dorouzka guitar emerges which in unison with Pierończyk sax ends the tune in one rthytmic scream.

The disc ends with Els Gates (The Cats), the song I encourage to listen to at the end of this post. All in all this is awesome music!