Aidan Baker, Marcin Lasek
Aidan Baker - bass, drums / drum machine (recorded in 2026 in Berlin)
Marcin Lasek – synth, electronics, field recordings, photography
Tytuł: "Passage"
Wyd. AntennaNonGrata (2026)
Tekst: Jędrek Janicki
„To przyszło z gór. Jak większość dziwnych rzeczy”[1].
Link do muzyki na Bandcamp
Przyznaję bez bicia: nurtem jazzu czerpiącego z okołosłowiańskiego folkloru jestem już lekko zmęczony. Płyta za płytą osadzona jest w podobnej estetyce i nierzadko mam wrażenie, że bardziej chodzi o podążanie za modą niż o jakąkolwiek realną narrację. Z Olgierdem Dokalskim sprawa ma się jednak inaczej.
.jpeg)
.jpg)
„Głosy Kultury” w NFM – 80 lat Dolnośląskiego Towarzystwa Muzycznego i Piotr Wojtasik VOICES
.jpg)
Od premiery tej płyty minęły już co prawda 4 lata, ale wciąż wydaje się mniej zauważona, niż na to zasługuje. A zasługuje z kilku powodów.
.jpg)
Tytuł płyty: "Between"
Wydawca: fortune
Link do muzyki na Bandcamp
Tekst: Maciej Nowotny
W styczniu tego roku miałem okazję być na koncercie duetu Jadwigi Kotnowskiej (flet) i Jarosława Bestera (akordeon), który odbył się w Sali Wielkiej Zamku Królewskiego w Warszawie.
Co mnie tam przyciągnęło? Na pewno nie pogoda. Tego dnia było bowiem bardzo mroźno. Temperatura odczuwalna spadła do około minus dwudziestu stopni Celsjusza, a przez nieszczelne ramy pięknych okien sali koncertowej polskich królów wiało niemiłosiernym chłodem.
Mimo to ani przez chwilę nie żałowałem tej wyprawy.
.png)
.jpg)
.jpg)
Łukasz Dembiński - handpan
Buba Badjie Kuyateh - afrykańska kora
Tytuł albumu: "Two Souls"
Wydawca: Foliba Records (2026)
Tekst: Maciej Nowotny
Jeśli doznaliście kiedykolwiek w życiu tego słodkiego jak miód poczucia winy, że robicie coś niesamowicie przyjemnego, choć niewytłumaczalnego, że zwycięża w Was to, co irracjonalne i podświadome, to doskonale mnie zrozumiecie.
Zbigniew Namysłowski Quartet
Zbigniew Namysłowski – saksofon altowy
Sławomir Kulpowicz – fortepian, piano Fendera, klawinet
Paweł Jarzębski – kontrabas, gitara basowa
Janusz Stefański – perkusja
Marek Bliziński – gitara
Józef Gawrych – instrumenty perkusyjne
Wojciech Kowalewski – instrumenty perkusyjne
Orkiestra pod dyrekcją Zbigniewa Namysłowskiego
Album: „Zbigniew Namysłowski”
Wydawca: GAD Records (https://gadrecords.pl/) (2026)
Tekst: Marek Demidowicz
Zbigniew Namysłowski to absolutny gigant polskiego jazzu, postać fundamentalna. Przez lata, szczególnie 70., był wręcz ikoną Polish Jazzu. Tak, jak Niemen był ikoną rocka, tak Namysłowski jazzu. Jako pierwszy polski jazzman doczekał się swojej książkowej biografii. W 1984 nakładem PSJ ukazała się „Follow Namysłowski. 25 lat na jazzowej scenie” autorstwa wybitnego krytyka i historyka jazzu Krystiana Brodackiego. Jego płyty z tamtych lat, a szczególnie „Winobranie” i „Kujaviak goes funky” to arcydzieła. Pozycje obowiązkowe dla zainteresowanych, wielokrotnie wznawiane, są obecne w jazzowym dyskursie do dziś. Potem jego pozycja absolutnego hegemona w zbiorowym imaginarium jazzowej publiczności została nieco podkopana choćby przez Krzysztofa Komedę i Tomasza Stańkę. Jestem jednak pewien, że wkrótce nastanie moda także na Zygmunta, jak bywał nazywany przez przyjaciół.
.jpg)
Judyta Pisarczyk – śpiew, syntezator
Damian Kostka – kontrabas, gitara basowa
Tytuł: „Just Let Me Fly” (2025)
Judyta Pisarczyk posiada jeden z najciekawszych i najpiękniejszych głosów młodej polskiej wokalistyki jazzowej głównego nurtu. Jeśli ktoś chce przekonać się, jak interesujące rzeczy nagrywa ta artystka, odsyłam do recenzji Kasi Sidor, która opisywała jej najnowszy album Fickle.
O ile Fickle był nagrany w składzie kwartetu z udziałem znakomitych młodych muzyków, o tyle Just Let Me Fly przyciąga uwagę kameralnością – to spotkanie wyłącznie wokalistki i kontrabasisty/gitarzysty basowego Damiana Kostki. Ten minimalny skład pozwala jeszcze mocniej wybrzmieć głębokiemu, ciepłemu głosowi Judyty, która po raz kolejny zachwyca swobodą i dojrzałością interpretacji.
Różnej maści projekty około-jazzowe czerpiące z polskiego folkloru mają się całkiem dobrze. Po „Masovian Mantra" Michała Barańskiego czy Into the Roots Piotra Damasiewicza na tapetę trafia teraz Confusion Project z albumem „Identity". Nie ukrywam, że do kolejnych wcieleń tego nurtu podchodzę już z pewną rezerwą - część z nich zrobiła się dość wtórna, jakby powstawała głównie dlatego, że akurat taka panuje moda (od razu zaznaczam: nie mam tu na myśli wymienionych wyżej płyt, bo te akurat bronią się bez trudu). Tym razem jednak byłem jakoś dziwnie spokojny. Znam dotychczasowe dokonania Confusion Project i sznyt kompozytorski Michała Ciesielskiego, który podpisał wszystkie utwory na krążku, więc o efekt końcowy specjalnie się nie obawiałem.
.jpg)
Tekst: Maciej Nowotny
Wobec tej muzyki miałem dokładnie zero oczekiwań. Owszem, nazwisko Piotra Scholza mignęło mi kilka razy w ciągu ostatniej dekady, bo recenzowaliśmy pięć albumów z jego udziałem. Ale biorąc pod uwagę, że na blogu opisujemy około stu albumów rocznie z polskim jazzem i muzyką improwizowaną, a słuchamy ich dwu-, a czasem trzykrotnie więcej, przyznam, że nie poświęciłem tym płytom wystarczająco dużo uwagi.
Pamiętałem, że Piotr jest utalentowanym gitarzystą, a z czasem coraz mocniej zaznacza swoją obecność jako kompozytor i dyrygent. Jeśli już jakieś nazwisko z tego projektu przykuło wcześniej moją uwagę, to Anna Rybacka – znana mi między innymi z krążków Synesthesii – której sztukę wokalną zawsze bardzo ceniłem.
Ale nic nie przygotowało mnie na szok po pierwszym odsłuchu tej muzyki.
