Polski Piach - "Anomalia"

Polski Piach

Piotr Mełech - klarnet basowy
Piotr Domagalski - basetla
Patryk Zakrocki - gitara akustyczna, ogólna wizja i opieka nad zespołem.

Tytuł albumu: "Anomalia"

Wydawca: Gustaff Records (2024)

Autor tekstu: Maciej Nowotny

Dlaczego ludzie podróżują? Bo istnieje potężna siła - przeciwna grawitacji - która wyrywa nas z naszych miejsc, każe pakować plecak, wsiadać w samolot, autobus, pociąg lub po prostu iść przed siebie. Odpowiedź na pytanie "dlaczego?" nie jest łatwa. Spójrzmy na ptaki, na przykład rybitwę popielatą, uważaną za ptaka o najdłuższej wędrówce na świecie. Migruje z Arktyki, gdzie się rozmnaża, aż do Antarktydy, pokonując około 70 000 kilometrów rocznie. Ornitologów nurtują pytania: co sprawia, że ptaki zaczynają wędrówkę i jak odnajdują drogę. Być może odpowiedzią jest pole magnetyczne Ziemi, które ptaki potrafią wykrywać, co pozwala im na orientację. Niektóre gatunki mają nawet w organizmie magnetyt, działający jak wewnętrzny kompas.

A ludzie? Też wędrują, śpiewają i grają. Dźwięki są lustrzanym odbiciem procesów zachodzących w naszych ciałach. Dlatego tak ważne jest, że muzyka na albumie "Anomalia" zespołu Polski Piach jest grana wyłącznie na instrumentach akustycznych. Słychać oddech Piotra Mełecha na klarnecie, rytm gitary Patryka Zakrockiego przypominający bicie serca i basetlę Piotra Domagalskiego, która wnosi oryginalne brzmienie, odtwarzając tęsknotę za przestrzenią i żal z powodu opuszczenia gniazda.

Muzyka na tym albumie to zaproszenie do podróży. Wydaje się, że wszystkie muzyczne peregrynacje Zakrockiego prowadziły go do tej ścieżki. Blues delty Missisipi, echa muzyki afrykańskiego zachodniego wybrzeża, orientalne wpływy, w tym klezmerskie, tradycyjne pieśni ludowe, wreszcie duch współczesnej kameralistyki i improwizowanego jazzu, wszystkie są obecne w tej muzyce.

Aby cieszyć się tą muzyką, nie trzeba być jednak ekspertem. Wystarczy włączyć album w odtwarzaczu, ze streamingu lub najlepiej pójść na koncert. Miałem okazję uczestniczyć w premierowym koncercie tego albumu w warszawskim klubie SPATiF 20 kwietnia. Warunki były trudne - brak krzeseł, gwar, trzaskające drzwi - ale publiczność ignorowała te przeszkody, ciesząc się atmosferą i muzyką. Było to doświadczenie pełne emocji i łączności.

Co łączyło tych ludzi? Nie trzeba wiedzieć wiele o tej muzyce, nie trzeba idealnych warunków, aby się jej poddać. Czego więc było potrzeba? Może odrobiny magnetytu w ciele lub umyśle, który drażni i nie daje spokoju, zmuszając do wstania z kanapy i ponownego wyruszenia w drogę, z muzyką w oddechu i sercu, by znów odnaleźć wszystko.

Polski Piach - Północ (2022)

Polski Piach

Patryk Zakrocki - gitary

Piotr Mełech - klarnet basowy

Piotr Domagalski - basetla.

Północ (2022)

Tekst: Jędrek Janicki

Krzysztof Cugowski w tyleż legendarnym, co tak naprawdę tandetnym tekście utworu "Jest taki samotny dom" brawurowo wyśpiewywał, że „po nocy przychodzi dzień, a po burzy spokój”. Do tej błyskotliwej obserwacji dodać jeszcze można, że po południu przychodzi północ. Wie o tym doskonale zespół Polski Piach, dla którego wydana niedawno płyta Północ jest następczynią debiutanckiego nagrania Południe.

Polski Piach to twór na polskiej scenie muzycznej doprawdy zdumiewający. Muzycy w pełen wyobraźni sposób łączą przeróżne światy muzyczne w jedną jakże spójną całość. Dominantą ich muzyki moim zdaniem było jednak zawsze nawiązanie do bluesowej tradycji – zarówna tej z delty rzeki Missisipi, jak i tej z piasków Sahary. Z jednej strony R. L. Burnside, a z drugiej Ali Farka Touré czy legendarny już zespół Tinariwen. W ten hipnotyczny i transowy puls korzennego bluesa muzycy wplatają rozwiązania jazzowe, folkowe czy nawiązujące do tradycji muzyki etno. Wszystkie te etykiety nie maja jednak większego znaczenia, wszak istotny jest tylko ten bluesowy vibe, który nieraz oznacza głębokie pogodzenie się ze światem, a nieraz wyraża rozdzierający ból i rozpacz, które pozornie dalece wykraczają poza doświadczenia znane człowiekowi…

Trzon zespołu stanowi gitarzysta Patryk Zakrocki rozkochany w specyficznym brzmieniu typowo bluesowych strojeń i typowo bluesowych gitar (ach ten parlor od Framusa z płyty Południe). Gitarowe dźwięki znajdują swoje dopełnienie w pomysłowym wykorzystaniu klarnetu basowego, na którym gra zaprawiony i „zatwardziały” awangardzista co się zowie, czyli Piotr Mełech. Jakby nieoczywistych instrumentów było mało, to na płycie Północ wybrzmiewa również basetla, z której dźwięki wydobywa Piotr Domagalski, znany chociażby ze współpracy z Marcinem Maseckim.

Choć płyta Północ podąża podobną ścieżką, co Południe, to jednak same kompozycje są o wiele mroczniejsze i bardziej niejednoznaczne. Cóż, wakacyjny luz i spokój polskich wydm prawdopodobnie zastąpiło jesienne błoto i tzw. bebeluga (czymkolwiek miałaby ona być). Choć nadal tu i ówdzie pobrzmiewa tak charakterystycznie tuareskie frazowanie (chociażby w utworze Gwiazda), to jednak większość utworów niesie w sobie pewną nową bluesową jakość. Chodzi o elegancką powagę, która intryguje, hipnotyzuje i niejednokrotnie przyprawia o bliżej niesprecyzowany dreszcz. Ten zaskakujący jak na tego typu stylistykę rys bardzo wyraźnie słychać w chyba najlepszej kompozycji z płyty, czyli w balladzie Kochankowie. Sama melodia, choć oszczędnie, lapidarnie wręcz zagrana, niesie w sobie potężną dawkę melancholii, tak bliską tej, która obecna jest chociażby w klasycznych już kompozycjach Jerzego Petersburskiego.

Jest jeszcze jedna rzecz, która powoduje, że Polski Piach to zespół wyjątkowy, który mimo swojej skromnej popularności zasługuje jednak na wymienianie go jednym tchem wśród liderów polskiej sceny (około)jazzowej. Oni mają swój styl, składający się z bardzo wielu przeróżnych i zaskakujących inspiracji, których w najdrobniejszym nawet fragmencie nie imitują czy kopiują. I choć dobrej muzyki w Polsce naprawdę niemało (zwłaszcza jeżeli chodzi o poziom instrumentalny), to czegoś tak świeżego i skrajnie wyrazistego dawno nie słyszałem. Słuchajcie bluesa, w nim naprawdę tkwi o wiele więcej, niż niektórym mogłoby się wydawać…

Polski Piach - Południe - premiera nowej płyty

Patryk Zakrocki - small acoustic guitar, stomp box, percussion (4)
Piotr Mełech - bass clarinet
Kuba Falkowski - bean pods, mouth harp, voice, percussion
Hubert Zemler - balafon (7)

Polski Piach to zespół uruchomiony przez Patryka Zakrockiego, czerpiący z tradycji pierwszego bluesa, pustynnego transu i rozwijający własny język, którego temperatura wynika z rodzimego krajobrazu, natury polskich rzek, zachmurzonego nieba. Muzycy wywodzą się z warszawskiego środowiska improwizatorów, kręgu LADO ABC. Kuba Falkowski jest artystą skupionym na idei performance'u. Obecnie do składu dołączył na basetli Piotr Domagalski znany ze składów Marcina Maseckiego. Projekt Polski Piach bada pokrewieństwo i zasadność upodobnień między piachem delty Missisipi, Sahary i wiślanych łach. Pierwsza płyta zespołu - "Południe" - ukaże się 21 listopada 2020 r.

Patryk Zakrocki (ur. 1974 r. w Warszawie) - muzyk, improwizator, kompozytor, artysta dźwiękowy. Obecnie gra w duecie SzaZa i z gitarzystą Marcinem Olakiem, na skrzypcach lub altówce, oscylatorze i elektrycznej mbirze, zmienia melodyjki w starych pozytywkach i współtworzy dwa wyjątkowe projekty własnego pomysłu: Gabinet Masażu Ucha Wewnętrznego i Kino Dźwięku.

Zakrocki zajmuje się muzyką kameralną, elektroakustyczną i szeroko pojętym słuchowiskiem. Dyryguje zespołami improwizatorów oraz sam improwizuje i komponuje. Opublikował 12 albumów płytowych, w tym dwa solowe. Jest autorem muzyki do spektakli teatralnych i filmów fabularnych, animowanych, dokumentalnych, krótkometrażowych i niemych. Wśród tych ostatnich znalazły się etiudy studenckie Romana Polańskiego, filmy eksperymentalnie Themersonów i animacje lalkowe Władysława Starewicza. Autorska ścieżka dźwiękowa napisana do obrazów, poza licznymi pokazami w Europie, była do tej pory prezentowana w Stanach Zjednoczonych, Islandii, Urugwaju, Chinach i Japonii.

Patryk Zakrocki organizował cykl koncertów Galimadjaz, współtworzył "Inwazję dźwięku" w Zachęcie, prowadził znany ze słuchowisk Zakład Produkcji Dźwięku. Jako improwizator występował z Pawłem Szamburskim, Fredem Frithem, Kazuhisa Uchihashi, Tetuzi Akiyama, Norbertem Kubaczem, Raphaelem Rogińskim, Michałem Górczyńskim, Noelem Ackchote, Paulem Brodym, Alanem Bernem, Maciem Morettim, Hubertem Zemlerem, Michaelem Zerangiem i wieloma innymi wybitnymi muzykami.

Levity Trio & Toshinori Kondo - Chopin Shuffle (2010)

Levity Trio & Toshinori Kondo

Jacek Kita - fortepian, pianet, syntezatory, samplery

Piotr Domagalski - kontrabas, gitara basowa, szklanka, papier, odglosy paszcza
Jerzy Rogiewicz - perkusja
+
Toshinori Kondo - trabka elektryczna
Gaba Kulka - spiew (8)
Grzegorz Uzdanski - recytacja (9)
Raphael Roginski - gitara elektryczna (6)
Tomasz Duda - saksofon barytonowy (12-A, 10-B)

Chopin Shuffle (2010)

Levity is Jacek Kita (keyboards), Piotr Domagalski (basses) and Jerzy Rogiewicz (drums). They started playing together in 2005, when Kita and Rogiewicz met during their composition studies at Academy of Music in Krakow. Their debut, self titled album released in 2009 by buoyant label Lado ABC was exploring the boundaries of improvisation within the schemes of classical jazz song form. All pieces written by Levity, ranged from ethereal „scandinavian” sounding lyricism to complex, polytonal broken beats played with punk energy. 

Their second, double album „Chopin Shuffle” (Universal 2010) presented the band extending their sound with synthesisers, electric basses, effects, samples and top notch production. It is also a concept album with all the pieces based on Frederic Chopin’s cycle of 24 preludes op.28. A special guest on „Chopin Shuffle” is Toshinori Kondo – legendary Japanese avantgarde trumpet player. Moreover the album features Gabriela Kulka (vocals), Grzegorz Uzdanski (poetry), Raphael Roginski (guitar) and Tomasz Duda (baritone sax).

„On Chopin Shuffle a weel trained ear may hear politexturalism of John Zorn, Jamie Saft’s serenity, rhythmic combinations of Autechre and Aphex Twin, naivity of polish cartoons from the sixties, hardcore noise, gentleness of a good song. And Chopin? Not too much, but that’s the strenght of Levity – they made Chopin’s preludes they own pieces. „Shuffle” is the most adventurous up to date attempt of creative use of Chopins music.” 

Tracklisting: 

CD 1: 1. The Funniest Joke; 2. Canis Major; 3. Fashion Victims; 4. Ticking Love; 5. Kolberger; 6. Grave; 7. Riff?49 (Chant Of The Plants); 8. Sans Voix; 9. Cieplo; 10. Tempus Fungus; 11. Elephant Vs Lion; 12. 16 Tons?

CD 2: 1. Humans; 2. Keya; 3. Take Me To The Woods; 4. Hommage A Emil Zatopek; 5. A Miracle; 6. Mchy; 7. We Also Have Snow In Poland; 8. In C; 9. Hennessey; 10. Passacaglia - Animals; 11. Interludium; 12. Finale - Spirits

By Jacek Hawryluk
Polish Radio

Levity - Afternoon Delights (Lado ABC, 2011) by Stef Gijssels

Levity (band)

Jacek Kita - keys
Piotr Domagalski - bass
Jerzy Rogiewicz - drums

Afternoon Delights (Lado ABC, 2011)

Following on from Headbrain and Dorota posts one may ask the question ... is their much of interest to be found in the 'never mind the tune, watch my technique' jazz (Berkley, Banff, Conservatory) movement? Or maybe you're wondering whether Peter Brotzmann or Matts Gustafson could blow a little louder? Or should you just dig out a rock album and turn up the volume, then look no further 'Levity' is here!

As Headbrain and Dorota weren't really jazz albums (and who cares, if the music good and pushes at boundaries) this isn't a jazz album either. However Levity's previous albums were, although slightly left of center at that. The album confirms that this band is a restless searching unit, constantly looking for new takes on music.

This is Levity's 3rd album to date and a very nice one at that, an album with many elements coming together in a singularly mature way. 'Afternoon Delights' comes at you from all sides in a similar way that early Genesis or Pink Floyd albums did, touching on jazz but only it's elements. From the albums opening track 'Clap your hands, Pikku Myy', a prolonged intro to what you're about to hear (almost like Genesis' 'The Lamb lies down on Broadway'), to the closing 'Everyone survived', the music never stops. 'Clap your hands, Pikku Myy' also introduces you to the sound world you'll be visiting for the next 52 minutes, a slightly old sounding piano (later on synths, loops etc), heavy bass sounds, and drums that could be post-rock meets free-jazz! This very original mixture of beats and grooves, melodies and sound effects is quite unclassifiable, at times minimal and at others dense. Listeners of pure jazz should be wary (or embrace) the music which has little (if any) in the way of solos as such, however one can hear immediately the complexity of the music which seems to have a balance between planned and loosely improvised sections which constantly surprise.

You could comment on each individual track, but since the whole album seems (to me) to be composed and recorded as one, it makes little sense to deconstruct something that has been so carefully put together. Every possible angle is taken on this music from old sounding synths to hard rocking drums, trip-hop grooves, etherial floating ghost music, distorted bass melodies, and the occasional traditional - almost - piano trio, something which actually has to be heard to be believed.

Tags for this excellent album could be - Bad Plus meets Genesis meets Tortoise meets Deerhoof meets ... to name a few.

Levity is : Jack Kita (kbds), Piotr Domagalski (bass), Jerzy Rogiewicz (drms).

Buy from either (download) Bandcamp or (buy a hard copy at) Serpent.

Track listing: 01. Clap your hands, Pikku Myy; 02. Tak; 03. Little symphony no.2; 04. La vitesse; 05. i; 06. Przygoda w garażu; 07. ii; 08. Over the rainbow; 09. Komunia; 10. Slightly different otherness; 11. Wrzesień; 12. Everyone survived

By Stef Gijssels
http://freejazz-stef.blogspot.com/

Levity - Afternoon Delights (Lado ABC, 2011) by Maciej Nowotny

Levity (band)

Jacek Kita - keys
Piotr Domagalski - bass
Jerzy Rogiewicz - drums

Afternoon Delights (Lado ABC, 2011)

Stop crying. Stop shouting. Stop yelling at me. That jazz is dead. I hate this kind of bullshit! It only has changed. Faster than you or me, that's true. It doesn't remind Miles music. Coltrane music. Coleman music. Monk music. It has evolved into new language. Reflecting our times. Our problems. Our reality. Are you ready for a test? In my hands I have two pills - blue and red - and it is for you to decide whether you want to stay in jazz as it was devised 100 years ago in New Orlean or you want to wake up to new music? It may be unpleasant, rough, coarse and very different from what you already know but it is as fresh, authentic and genuine as jazz we used to love for so many years...

For example it may sound like music on newest Levity album titled 'Afternoon Delights'. It all started almost too conventional with their debut recording 'Levity' in 2005 which spoke in jazz trio language rooted in tradition of Bill Evans, Keith Jarrett and Brad Mehldau legendary combos. But already on that first disc something was not exactly right... notes were going slightly mad... spiraling away like rebelling snowflakes going not only down but in all possible directions. Yeah, that was cool but at the same time weird and... fascinating, beautiful! This process deepened on their next album 'Chopin Shuffle' when they somehow managed to decompose Chopin without falling into trap of being either too obvious or too detached from it. But their latest disc is by far the best of all these albums. Why? Because it retains lightness of their first album with innovative approach of second while retaining this unmistikable feature of slight madness present in all recordings by Jacek Kita (keys), Piotr Domagalski (bass) and Jerzy Rogiewicz (drums). It is as much ambitious as accessible, as much appealing to ageing connoisseur as to novice, speaking shortly: it is very, very good disc and our NEW ALBUM OF THE MONTH!!! 

Unofficial video to song "Clap Your Hands Pikku My" from "Afternoon Delights":

Clap your hands Pikku My (unofficial) from kasai on Vimeo.

Author: Maciej Nowotny

http://kochamjazz.blox.pl/html

Profesjonalizm - Chopin Chopin Chopin (Lado ABC, 2011) by Bartek Adamczak

Profesjonalizm (band)

Marcin Masecki - pianino, compositions

Kamil Szuszkiewicz - trumpet
Michał Górczyński - clarinet, tenor saxophone
Tomasz Duda - baritone saxophone
Piotr Domagalski - double bass
Jerzy Rogiewicz - drums

Chopin Chopin Chopin (Lado ABC, 2011)

(Editor) Bartek Adamczak is back in very interesting review of the record that made great impression on other reviewers as well...

Marcin Masecki's name resonates well in ears of any polish jazz/music fan but he's yet to gain international recognition and he most certainly deserves it. Masecki's talent, refined through years of classical education (graduated from Berklee College of Music) is undeniable. He's sound conception and style of playing is easily recognizable (he prefers, whenever it's possible, to play his own pianino instead of a grand concert piano, all in order to be able to create a personal rapport with his own instrument - something that comes more easily to musicians playing virtually any other instrument). The vast ground he covers with his activity is impressive - equally adept in mainstream jazz (with Zbigniew Wegehaupt Quratet), fully improvised concerts (solo, in duo with Ziv Ravitz, in power trio with Macio Moretti and Raphael Roginski), avant pop (Paristetris) or classical (fascinated with Bach's music). In any of those contexts Masecki remains unmistakenably Masecki, unique, idiosyncratic. Which brings us (well, sort of) to Profesjonalizm sextet, his latest release on Lado ABC (an alternative label he's been working with for quite a while now).

Masecki is a kind of revisionist-revolutionist musician. He paraphrases old music - rag, hollywood jazz, ballroom elegant dance music. He interlaces them with percussive explosions of clusters or semi-casual notes, a hint of minimalistic Satie-like lyricism, more than a hint of serial music as his solos often seem to oscillate around a certain chord or scale, built with repetitive, almost stubborn phrases, seeming deceivingly simplistic, like a practice-run, only to develop into an entire structure of intricate harmonic, melodic, almost visual patterns (while watching his fingers on the keyboard you start to immagine some kind of mathematical formula, he often choses to play a repetitive pattern with right hand).

With Profesjonalizm he takes his ideas and translates the concepts into a set of thouroughly written music for a medium-sized band. Swinging lightly and elegantly it comes like a music from past, suddenly sequenced, cut, interrupted with a series of dissonances. Masecki loves to play with various aesthetics, collides them, one after another or one by the other. As a result we get something of a postmodern music game, music about music, exceptional not only for its erudition but the sense of humour, as the sudden twists, the broken beats, broken melodes and scales, the orchestrated and pre-arranged chaos brings a true laugher. Masecki's music is at times bizzarre, grotesque, pastiche, vaudeville, cabaret. And if he's been often criticized for his attitude (playing with the music as much as playing the music) that's the quality I really love about his work.

Just to cite some (unnecesary) examples of the music - "Długi" ("Long") begins the cd with joyfull ravaging brassy sound, immediately cut into with a reharmonized quirky chord progression and almost naive, amiss melody, and thus back and forth, with an impressionistic piano solo in the middle and surf-rocking beat to go by near the end of the track. (check the "video" below)

"Drugi" ("Second") begins with a gently swinging tune (straight out of 30's upper class ballroom hall), scratched (like a vinyl record) with a returning dissonance, follows into a bebop baritone solo, than into a marching drums solo, than again into a circus-like theme, another (this time free) jazz sax solo soaring over an obsessive rhythm crescendo, leading for a percussive (filled with crazy clusters and thunderous scale runs) piano solo.

"Dęty" ("Brassy") crashes a 'r'n'b baritone base honking, broken funky beat and trumpet-clarinet fanfare.

"Ballada" mixes the lyrical piano phrase (Satie) with steady rock beat and separate horn melodies that seem all out of tune, out of scale, bizarrely false.

Chopin Chopin Chopin is playfull to begin with the title of the album (mockingly alluding to last year's anniversary of Chopin's birth when his music was overdone in every way possible) and the tracks' titles (apart from the ones cited above there's "Krótki" ["Short"], "Abersold", "Polonez") to end with the cover (it seems to be stained) and the notes on the inside (all musicians referred to as "Mister" and presented with both first and the second name). And it all reflects the music - humorous, cartoonish, filled with unexpected twists.

When John Cage was accused that his music provokes laughter he responded by saying that it's a reaction preferrable to tears. "Chopin Chopin Chopin" brings the music that can easily provoked laughter, an honest and deep reaction to what is a brilliantly written and performed set of music. While Masecki's music is best served live (obviously), this cd comes strongly recommended to anyone (laugh is an universal language, so is music).

(Editor) Check tune titled "Dęty" from this magnificent album:

Author: Bartek Adamczak
check his blog about free jazz: http://jazzalchemist.blogspot.com/

Profesjonalizm - Chopin Chopin Chopin (Lado ABC, 2011) by Adam Baruch

Profesjonalizm (band)

Marcin Masecki - piano

Kamil Szuszkiewicz - trumpet

Michał Górczyński - clarinet, saxophon

Tomasz Duda - saxophone

Jerzy Rogiewicz - drums 

Wojciech Domagalski - double bass

Chopin Chopin Chopin (Lado ABC, 2011)

(Editor) Phenomenal review by Adam Baruch (check his music boutique http://www.jazzis.com/) of Marcin Macecki breakthrough recording...

Profesjonalizm is the name of the new sextet created and led by Polish Jazz pianist / composer Marcin Masecki, one of the greatest talents on the local scene in the recent years and the enfant terrible / eccentric artist spearheading the Jazz anti-establishment, a role that fits him like a glove. During my recent visit in Poland I was lucky to be invited to the concert the band performed in a dinky Warsaw restaurant called Mozaika, which remarkably managed to sustain the atmosphere (and look, not to mention the service) of the 1970s Socrealizm, completely oblivious to the changes around. The concert celebrated the release of this album, so the music was simply a live version of what is included here, in its entirety. I must say that I was completely unaware of what was about to happen musically and therefore the experience was a total culture shock, even though I am a difficult man to surprise in view of the heavy burden of my age upon me. Masecki and his cohorts: trumpeter Kamil Szuszkiewicz, saxophonists Michal Gorczynski and Tomasz Duda, bassist Piotr Domagalski and drummer Jerzy Rogiewicz played a stunning set of outlandish music (all composed by Masecki), which is so original, unique and devilishly clever that one's mind is completely boggled. How the hell did they manage to do it at all (live!) is beyond comprehension, but nevertheless they did it with a spectacular result. Listen to the studio version herein and imagine this being played live to get the scope of the task ahead.
As to the music itself, I'm not even trying to start describing it, as it is well beyond the scope of words (as most great music is). Suffice to say that it is a suite of sorts, in seven parts, which tells the story of Jazz from its earliest days (Ragtime) to now, flowing like a soundtrack to an imaginary movie, constantly (and unexpectedly) changing rhythms and scales, themes and patterns, but remarkably and completely coherently keeping a brilliant sense of unity. The rhythm section is absolutely dazzling, managing the impossible task of gluing this passionate and untamed music together. Masecki's piano work is a chapter in itself, which is worth studying separately, but it serves the role of the thematic / melodic beacon pointing the way ahead for of this music. During a short chat before the concert I asked Masecki about his musical influences; he mentioned some usual suspects but emphasized Thelonious Monk and Conlon Nancarrow, two superb examples of total non-conformism, suiting Masecki's image perfectly. The problem with non-conformism is often that eccentric artists become often self-centered and completely uncommunicative, which luckily enough does not apply to Masecki. In spite of all the lunacy herein, this is (amazingly) quite an easy album to listen to, against all odds. When I asked Masecki as to the nature of his music, he replied: "We are playing entertaining music" – well, he was after all right, in his own crazy way.
Now if anybody is wandering about the album's title, I must assure you that the album has absolutely nothing to do with the great Polish National composer Frederic Chopin. This is one more of Masecki's clever stunts, expressing his disgust and ridicule of the Polish Jazz scene's exploitation of Chopin's music in the recent years. Using this tongue in cheek / sarcastic reference Masecki protests against the "One can't go wrong by playing Chopin" attitude, where in fact one can go wrong and as the plentitude of available recorded evidence proves one does in most cases. So what do we have here: a work of a mad genius, a wizard, a prophet? Who am I to judge? Suffice to say I love this music, every note of it and most of all the chutzpah and complete disregard of convention – exactly the qualities I admire in Artists. Bless you, Marcin Masecki!

Check tune "Długi" from this album:

If you want to listen to broadcast containing more Marcin Masecki music in different formats and also some of his musical inspirations - check this podcast (link).

Author: Adam Baruch
http://www.adambaruch.com/

Levity - Levity (2009)

Levity - rarely the name of the band so well reflects the music it plays: gracious, light-hearted, joyful! While most of Polish jazz trios imitate Bill Evans, Keith Jarrett, Esbjorn Svensson or Brad Mehladau, Levity takes a little from each of them but manages to sound completely fresh and original. How it is possible? 

The explanation may be such that the rhythm is treated here as in electronically inspired dance music. In order to enliven it it's played acoustically and by very exquisite musicians who blend it with typical human unpredictability. All this nuances are decorated by a set of vamp melodies making meal in this pot very tasty indeed.

Who is responsible for making this delicious music? Jacek Kita plays on piano, his phrasing unpretentious and melodious and Piotr Domagalski on double bass, creates bass line as deep that it seems it's infrared and will start shine red in darkness. But man of the day is Jerzy Rogiewicz, whom we know well from such splendid recordings as Pink Freud's "Monster Of Jazz", whose play on drums reminds me Hawaiian big waves as it is equally powerful yet allowing his partners magnificent rides.

All in all, this is definitely recommendable disc, very interesting debut indeed...

PS. Let me also pay tribute to Polish Lado ABC record company for issuing yet another excellent album!

PS2. More music from Levity: http://www.myspace.com/levitytrio/music/songs/yakuza-37505977

Please, listen to 3rd tune on the album titled "Rotwang", in concert version:

Author: Maciej Nowotny

http://kochamjazz.blox.pl/html