Jacek Mielcarek - Życiodajna Woda (2022)

Jacek Mielcarek

Jacek Mielcarek - saksofon tenorowy, klarnet basowy
Marek Kądziela- gitara, elektronika
Jakub Mielcarek - kontrabas
Łukasz Stworzewicz - perkusja, elektronika

Waldemar Kotas - lektor

"Życiodajna Woda" (2022)

Autor recenzji: Piotr Banasiak

"Życiodajna Woda - improwizowane medytacje na podstawie tekstów według św. Jana" - i tutaj Drogi Czytelniku kończy się Twoje wyobrażenie o tej płycie. Zapewniam. Bywa, że poszukiwacze Dobrej Nowiny wychowani na poznańskiej Arce Noego natrafią na poznański Creation Of Death. To jest tożsame z doświadczeniem, jakie będzie udziałem poszukiwacza Nadziei osłuchanego w christiansmoothspiritualgospel jazzie, który trafi na "Życiodajna Wodę". No chyba, że zna późne albumy Coltrane'a albo Aylera. To po pierwsze.

Mamy w tej chwili na rynku "modę" na albumy w rodzaju "panowie grają, a pan/pani deklamuje". Miłosze, Szymborskie, ostatnio Witkacowie, za chwile będą Fredrowie... wydawnictw zatrzęsienie, czasem znakomite, czasem dramatyczne. A tutaj jest św. Jan, który opowiada nam często bardzo niewygodne i niekomfortowe prawdy. Odważny pomysł na dzisiejsze bezduszne czasy. To po drugie.

Pan Jacek Mielcarek nie jest artystą z pierwszych stron "Jazz Forum", niemniej ma piękny dorobek jako współpracownik artystów tak krańcowo różnych jak Natalia Kukulska i India Czajkowska, od Kapeli Brodów i Tadeusza Sudnika do Zbigniewa Wodeckiego. Często tworzy wraz z synem Jakubem, wziętym i markowym kontrabasistą. Jeśli poszukacie Pana Jacka w sieci, posłuchacie czystych, dystyngowanych tonów, mocnego wpływu etnicznego i ludowego. Mnie osobiście styl Pana Jacka kojarzy się z pokrewnym podejściem Mateusza Pospieszalskiego. Przeczytaliście? Posłuchaliście? No to już o tym zapomnijcie. Na "Życiodajnej Wodzie" Pan Jacek pokazuje zupełnie nieznane mi oblicze. Posłuchajcie.

28 lipca 2022 zebrali się w studio Panowie Mielcarkowie, ciekawy perkusista i elektroniczny performer Łukasz Stworzewicz oraz mój ulubieniec Marek Kądziela, który w swoim vanie przywiózł jak zwykle ze dwie gitary i ok. 1700kg efektów do tych gitar. Wiedzieli "o czym" mają grać. Św. Jan to nie św. Franciszek. Miłość miłością - ale najpierw trochę prawdy, prosto w twarz. Łyk herbaty, i pojechali... zdani na siebie i swoją intuicję, w pełnym impro bez dogrywek. I wyszła im godzinka, w sam raz tyle, co msza z porządnym kazaniem.

Pięć utworów, pięć totalnie wyimprowizowanych długich wypraw duchowych, począwszy od najbardziej przyswajalnego otwieracza "J1" , dalej w coraz bardziej powyginane tonalnie i brzmieniowo czeluści poznania, aż do finalnego "J12" z apokaliptycznym klarnetem i słowami nadziei na samym końcu.

"J1" - "Na początku było Słowo" a Pan Kądziela już odmalowuje dźwiękowy pejzaż z ...czasów 4AD i shoegazingu, wspomagany kosmicznymi sygnałami Pana Stworzewicza. Dołącza Pan Jakub, którego piękne smyczkowe burdony będą unosić cały utwór. Słyszymy słowa Janowe i przemowę saksofonu, piękne, wyważone dłuuuugie dźwięki. W drugiej części gitarowy ambient zmienia się, proponując kaskadę "schodzących" dźwięków, kontrabas gra wyższe nuty a na tym tle nieustający monolog saksofonu brzmi jeszcze piękniej.

"J3,J7" - rozmowa z Nikodemem, odważniej wchodzi perkusja, instrumenty ożywiaja się, ich dźwięki wiją się i splatają ze sobą, a my odkrywamy zdumiewającą zasadność pytania "Jakżeż może się człowiek narodzić, będąc starcem?"

"J8" - posłuchajcie tego wyszkaradzonego efektami gitarowego jazgotu, rozdygotanego kontrabasu, niezbornej perkusji i skrzekliwego saksu. Posłuchajcie jak się kłócą ze sobą - niczym uczeni w Piśmie i faryzeusze. Wyobraźcie sobie do tego twarze z obrazu "Chrystus dźwigajacy krzyż" Hieronima Boscha. W takim nerwowym zgiełku i egzystencjalnym bałaganie ciężko usłyszeć Słowo. Fresk dźwiękowy wzbogaca część środkowa, w której Pan Jakub ponownie chwyta za smyczek, a pozostali muzycy odpływają na chwilę do krainy łagodności.

"J10" - nic nie jest łatwiejsze, bodźców coraz więcej, jakiś irracjonalny w tym miejscu kontrabasowy walking... Gitara kompletnie zdehumanizowa, albo wyje slide jak upiory w środkowej części "Echoes" Floydów. Perkusja gra schozofreniczną figurę rytmiczną a saksofon snuje zwariowany monolog, który na końcu zamienia się w ...a sami sobie posłuchajcie w co.

"J12" - huragan basowoperkusyjny... a tu jeszcze Kądzielowa gitara zaczyna udawać odgłosy z gier playstation... tak tak, my jak my.. a nasze dzieci? Czy one usłyszą Słowo? Czy one cokolwiek usłyszą? Oszalały klarnet i.....cisza, a na koniec słowo o ziarnie, co wielki owoc przynosi.

"Życiodajna Woda" to zapis pełnej wolności, ZNAKOMITEJ zespołowej podróży dźwiękowej. Album jednoznacznie obrazuje, co mogą osiągnąć znakomici instrumentaliści. Dowodzi też, że w tych czasach efekty gitarowe i pozostałe, cała ta elektronika - w odpowiednich rękach (i nogach) stają się pełnoprawnym nie tylko narzędziem, ale i OBIEKTEM improwizacji.

I Słowo. Pan Waldemar Kotas jest aktorem i tak interpretuje tekst. Wcale to nie musi się podobać - mnie na przykład ta maniera się nie podoba. Janowe Słowo pojawia się jednak tylko w pewnych miejscach, we fragmentach długich improwizacji. Zapyta ktoś - a nie lepiej by było żeby pomiędzy utworami? A nie lepiej po prostu wydrukować teksty na okładce, żeby nie przeszkadzały w odbiorze tej NAPRAWDĘ PIERWSZORZĘDNEJ MUZYKI? Ja bym tak zrobił. Na pewno było by ŁATWIEJ, ale Jacek Mielcarek zadecydował że tak będzie LEPIEJ. Nie ma być łatwiej, trzeba podjąć wysiłek i nie tyle to Słowo usłyszeć pośród muzyki, ale spróbować TOLEROWAĆ jego obecność. Wolną wolą każdego człowieka jest, czy to Słowo przyjmie, czy odrzuci. Czy - nieustannie bombardowany zachłanną teraźniejszością - poszuka w sobie tego duchowego pierwiastka. Czy znajdzie czas, żeby porozmawiać sam ze sobą. I z drugim człowiekiem.

Album "Życiodajna Woda" jest dziełem zdecydowanie niszowym, rzadkim i ekskluzywnym, trudnym do nabycia. Ja mój egzemplarz zdobyłem u źródła. Płyta nie do samochodu, do podwieczorku na słonecznym tarasie też raczej nie. Płyta zdecydowanie na samotny, godzinny seans słuchawkowy. Kawał intensywnego doznania muzycznego i ćwiczenia duchowego, niezależnie od tego czy chcesz, czy nie chcesz słuchać Słowa. Powodzenia!

Jerzy Milian - Ostatnia Kompozycja (2019)

Jerzy Milian

Jerzy Milian - vibraphone

Kuba Stankiewicz - piano

Maciej Fortuna - trumpet

Maciej Kociński - saxophone 

Piotr Banyś - trombone

Jakub Mielcarek - double bass 

Stanisław Aleksandrowicz - drums 

with Symphonic Orchestra

Ostatnia Kompozycja

SJP 007

By Adam Baruch

This is the third installment of the project dedicated to the music by and the memory of the iconic Polish Jazz vibraphonist / composer / arranger / bandleader Jerzy Milian, carried out by trumpeter/composer Maciej Fortuna. Milian, who died in 2018, cooperated during the last years of his life with young musician from his hometown of Poznań, and even wrote new compositions for them, the first of which was released as part of the first installment of this project called "Music For Mr. Fortuna". Two further compositions: "Dylematy Dla Pięciu" and "Konsylium z Żyrafą", both of which are multi-part suites, are released here for the first time. 

The music is performed by top Polish Jazz musicians: trumpeter Maciej Fortuna, saxophonist Maciej Kociński, trombonist Piotr Banyś, pianist Kuba Stankiewicz, bassist Jakub Mielcarek and drummer Stanisław Aleksandrowicz. On two additional tracks Milian plays vibraphone accompanied by symphony orchestra conducted by Grzegorz Stasiuk, who also created the orchestral arrangements. "Konsylium z Żyrafą" was the last composition by Milian completed before his death, hence the album's title.

The music is everything one might expect from Milian, as far as the compositions are concerned, and from the musicians as far as execution is concerned. Milian was always a master of atmosphere; ad his compositions here confirm his reputation. Fortuna and his cohorts play brilliantly, as expected.

Overall this is another piece in the hyper-sized puzzle of Milian´s legacy, which proves his importance as one of the leading European Jazz composers and trendsetters. The album is an absolute must to Milian´s avid fans and completists of his recorded legacy. Although only slightly above half an hour in playing time, it fully justifies to be a part of any serious Polish Jazz collection.

Silberman Quartet - Asanisimasa (2019)

Silberman Quartet

Dorota Zaziąbło - piano, synth
Mateusz Gawęda - piano, synth
Jakub Mielcarek - double bass
Łukasz Stworzewicz - drums

Asanisimasa

AUDIO CAVE 2019/003



By Adam Baruch

This is the fifth album released under the "Silberman" moniker, this time recorded by a quartet of Polish Jazz musicians: keyboardists Dorota Zaziąbło (who played on the debut album) and Mateusz Gawęda (who played on the third and fourth albums), bassist Jakub Mielcarek (who also played on the previous two albums) and drummer Łukasz Stworzewicz (a.k.a. Silberman). Together they perform seven compositions, four by Stworzewicz, one credited to all four members of the quartet, one of unknown origin and finally one based on a Classical piece by the Tatar-Russian composer Sofia Gubaidulina, which makes me happy that she is finally being discovered by young musicians.

The music is a wild amalgam of stylistic influences, constantly moving between Avant-Garde Jazz, Improvised Music and mainstream Jazz. The double-keyboards lineup opens wide possibilities between the acoustic piano and the synthesizer sounds, which are fascinating and constantly changing. There are some very nice melodic themes scattered between the more open/improvised pieces, which helps to maintain a nice balance and coherent diversity.

Both keyboards players manage to produce a kaleidoscope of sound vistas, which is quite innovative and more importantly they support and complement each other successfully. Mielcarek does a splendid job, both as a rhythmic, Jazz oriented player and as an improviser, including some surprising bow work. Stworzewicz is of course one of the most original drummers on the Polish scene and his work on this album emphasizes his maturity and stylistic freshness.

The album not only offers some superb music and excellent execution, but also a musical and sound concept as a whole. The dark, often minimalist atmosphere and the atypical lineup, combined with the weird/atypical sound of the drums, offer to the listener a whole new experience, which happens relatively rarely. Although not specifically stated as such (except perhaps by the album's artwork), this music definitely offers a musical parallel to the film noir, or perhaps an imaginary soundtrack to an imaginary movie created in that genre. The ambience of uncertainty, apprehension and ambivalence is certainly present within the music, although obviously echoes differently with each listener.

In retrospect this is certainly the most coherent and mature album recorded under the "Silberman" moniker so far, and a truly unique piece of music, which stands out even on the extremely competitive Polish Jazz scene. It should be listened to not only by Jazz listeners, but by all open-minded music connoisseurs, who are always searching for new thrills. Hats off to the Silberman phenomenon.

Silberman Quartet - Asanisimasa - premiera 14.03.2019

Dorota Zaziąbło - fortepian, syntezatory
Mateusz Gawęda - fortepian, syntezatory
Jakub Mielcarek - kontrabas
Łukasz Stworzewicz - perkusja

Perkusista, kompozytor i aranżer Łukasz Stworzewicz nie przestaje zaskakiwać. "Asanisimasa" to jego piąta płyta firmowana pseudonimem Silberman, a mimo to wciąż udaje mu się unikać powtórek. Po dwóch wersjach tria i dwóch albumach nagranych w kwintecie przyszła pora na kwartet. Tym razem lider zaprosił do współpracy osoby, które w przeszłości pojawiały się już w uniwersum Silbermana. Są to Dorota Zaziąbło (Silberman Trio), Mateusz Gawęda oraz Jakub Mielcarek (obaj grali na płycie "Silberman And Three Of A Perfect Pair"). "Asanisimasa" jest więc wynikiem spotkania znanych sobie muzyków, które przynosi jednak znacznie więcej niespodzianek i zaskakujących zwrotów akcji niż mogłoby się wydawać. 

Tym razem akcent położony został na brzmienie instrumentów klawiszowych obsługiwanych przez Gawędę i Zaziąbło. Rozedrgany jazzowy fortepian i niepokojące syntezatory nadają całości mocno filmowego posmaku i dramaturgii. W połączeniu ze znakomitą okładką, muzyka Silberman Quartet brzmi niczym ścieżka dźwiękowa do zapomnianego majstersztyku kina noir. Dla miłośników wcześniejszych wcieleń projektu Stworzewicza jest to pozycja absolutnie obowiązkowa - dla wszystkich innych "Asanisimasa" może okazać się idealnym zaproszeniem do świata Silbermana.

Silberman New Trio i Adam Oleś Hurdu Hurdu na festiwalu "jazz & literatura" !!!

Silberman New Trio feat. Jan Peszek - Chorzów, MDK Batory - 09.10.2017, godz. 19.00

Adam Oleś Hurdu Hurdu - Chorzów, SDK - 11.10.2017, godz. 19.00

Silberman to nazwa, która przylgnęła do kompozytora i perkusisty Łukasza Stworzewicza i jego kolejnych projektów. Silberman New Trio feat. Jan Peszek to przedsięwzięcie szczególne, wymykające się prostym klasyfikacjom. Jazzowe trio fortepianowe dokonuje doskonale współbrzmiącej fuzji międzygatunkowej, czerpiąc z elementów klasycznych, eksperymentalnych i rockowych. Muzyce towarzyszy awangardowa poezja Krystyny Miłobędzkiej, którą na żywo interpretuje prawdziwy mistrz słowa – Jan Peszek. Poetka, której naczelnym pragnieniem twórczości jest chęć zawarcia największego w najmniejszym, jest w tym projekcie, cytując słowa jej wiersza, "współżywa, współczynna, współwinna". Odnosi się wrażenie, że muzyka i poezja są wręcz organicznie zespolone, przenikają się, zamieniają rolami.

Adam Oleś, wiolonczelista kojarzony z jazzem, sięgnął do korzeni śląskiego folku, wykorzystując niektóre motywy dla stworzenia intrygującego, nieoczywistego projektu inspirowanego śląskością o nazwie "Hurdu_hurdu, czyli godka śląska w jazzie". Artysta wykreował kolaż gwary śląskiej, prostych melodii ziemi pszczyńskiej oraz współczesnej aranżacji, która próbuje poszukiwać frapujących współbrzmień "tego stamtąd" z "tym tutaj". Wszystko po to, aby całość nie tylko zadziwiała, ale i na nowo odkrywała to, co wydaje nam się dobrze znane. Album wydany w 2012 roku nakładem Wydawnictwa Falami, zdobył III nagrodę w konkursie na Folkowy Fonogram Roku w ramach konkursu Nowa Tradycja 2013.

Czwartek Jazzowy z Gwiazdą - Silberman And Three Of A Perfect Pair & Jan Peszek - Gliwice, 14.09.2017

Mateusz Gawęda - fortepian
Jakub Mielcarek - kontrabas
Łukasz Stworzewicz - perkusja
Jan Peszek - głos

14.09.2017, Klub Muzyczny 4art, Gliwice
Bilety: 20 zł przedsprzedaż / 25 zł w dniu koncertu

Silberman And Three Of A Perfect Pair to przedsięwzięcie szczególne, wymykające się prostym klasyfikacjom. A to dlatego, że w polskim jazzie mariaż poezji i recytacji z improwizowanym muzykowaniem nie jest zjawiskiem częstym. Szczególnie jeśli recytatorem jest mistrz tej kategorii co Jan Peszek.

"Proponujemy garść muzyki, trochę dziwnej i trochę niezwykłej... Muzyki splątanej jak poezja Miłobędzkiej, której słowa i treści tworzone są bez nadmiernego zwracania uwagi na reguły i formę. Nasza muzyka trochę taka jest, oscyluje wokół muzyki improwizowanej, ale nie pogardza "I'm Deranged" (David Bowie), czy "La mamma morta" (Umberto Giordano)" – napisali o swoim nowym projekcie stojący za nim twórcy.

Mateusz Gawęda - młody, lecz już uznany talent, kompozytor i pianista,

Kuba Mielcarek - wschodząca gwiazda kontrabasu,

Łukasz Stworzewicz - kompozytor, perkusista,ktorego fantazje odcisneły szczególne piętno na przedstawionych kompozycjach.

Bohaterką płyty jest również poetka Krystyna Miłobędzka, której poezje interpretuje aktor Jan Peszek. "Muzykę Silbermana można określić jako schizofreniczne skupienie dwóch najistotniejszych dla mnie elementów: serca i bezlitosnej matematyki" – wyjaśnia Łukasz Stworzewicz, lider projektu.

Silberman New Quintet - Pieśń Gęsi Kanadyjskich (2017)

Silberman New Quintet

Mateusz Gawęda - piano
Maciej Obara - alto saxophone
Artur Kudłacik - bass guitar
Jakub Mielcarek - double bass
Łukasz Stworzewicz - drums

Pieśń Gęsi Kanadyjskich

AUDIO CAVE 2017/006


By Krzysztof Komorek

Tajemniczy Silberman w nazwie zespołu nie jest już chyba zagadką. Publiczność zdążyła się jak sądzę przyzwyczaić do oryginalnych i ciekawych propozycji, firmowanych właśnie w ten sposób. Projektów, które łączy osoba perkusisty Łukasza Stworzewicza. Rok ubiegły zaowocował zauważonym i docenionym albumem tria z gościnnym udziałem Jana Peszka recytującego wiersze Krystyny Miłobędzkiej ("Silberman And Three Of A Perfect Pair"). Maj tego roku przyniósł z kolei "Pieśń Gęsi Kanadyjskich", płytę podpisaną tym razem przez Silberman New Quintet. 

Znane z poprzedniego wydawnictwa trio: Stworzewicz, Mateusz Gawęda (fortepian) i Jakub Mielcarek (kontrabas) uzupełnili dwaj muzycy - Maciej Obara (saksofon altowy) i Artur Kudłacik (gitara basowa). Skład wydawałoby się idealny, który świetnie wypadł na zeszłorocznej płycie, po rozszerzeniu zyskał i to – nieoczekiwanie - znacząco. Rewelacyjnie wręcz wpasował się w kwintet Maciej Obara. Bardzo dobrze sprawdziło się dołączenie gitary basowej, który to pomysł otworzył przed zespołem zupełnie nowe brzmieniowe możliwości. Najlepszym tego dowodem są rockowe fragmenty "Gęsi Kanadyjskich", najdłuższego utworu na płycie (prawie dwanaście minut) ze stylistycznymi przeskokami od muzyki improwizowanej, poprzez wspomniany drapieżny rock, do jazzu. Z kapitalnymi solówkami kontrabasu i fortepianu. Świetnie wypada "Czeladnik", również trwający ponad jedenaście minut i podobnie żonglujący stylami i emocjami. 

Każde z sześciu nagrań przykuwa czymś uwagę słuchacza i w każdym z nich dałoby się wyróżnić wszystkich członków kwintetu z osobna. Nie tylko za dłuższe popisy, ale także czasem za pojedyncze, krótkie wejścia, dodające smaku poszczególnym kompozycjom. Co ciekawe, pomimo licznych wycieczek w kierunku free, płyta stwarza wrażenie spokojnej. Miejscami wręcz nastrojowej. Wreszcie wyjątkowo smakowity deser – "Temat Miłosny z La Strady" Nino Roty. Kompozytora, którego uwielbiam i po którego utwory jazz sięga w moim przekonaniu zdecydowanie zbyt rzadko.

Zachwycił mnie więc już sam wybór, a potem tylko zachwyt pogłębiło samo wykonanie, gdzie każdy z muzyków dołożył cegiełkę, swoją genialnie brzmiącą warstwę. I tylko - kontynuując analogię - jak po dobrym posiłku na końcu pozostał leciutki niedosyt, że to już koniec. Moja lista najlepszych polskich płyt tego roku już od pewnego czasu niebezpiecznie trzeszczy w szwach, a "Pieśń Gęsi Kanadyjskich" zdecydowanie i bezapelacyjnie zaliczam do winowajców tego stanu rzeczy. 

Silberman New Quintet - Pieśń Gęsi Kanadyjskich - premiera 12.05.2017

Silberman New Quintet

Maciej Obara - alto saxophone
Mateusz Gawęda - piano
Artur Kudłacik - bass guitar
Jakub Mielcarek - double bass
Łukasz Stworzewicz - drums

Pieśń Gęsi Kanadyjskich

AUDIO CAVE 2017/006


By Tomasz Łuczak

Perkusista Łukasz Stworzewicz z przytupem wszedł w 2016 rok, prezentując ze swoją formacją album „Silberman And Three Of A Perfect Pair” – wymykające się prostym klasyfikacjom przedsięwzięcie poszerzające tradycyjne rozumienie formuły klasycznego tria fortepianowego, gdzie muzyce towarzyszyła awangardowa w wymowie poezja Krystyny Miłobędzkiej, którą na żywo interpretował znakomity Jan Peszek. Biorąc pod uwagę spory deficyt w kontekście podejmowania podobnych prób odświeżenia rzeczonej konwencji na polskiej scenie muzyki jazzowej, fakt ukazania się takiej właśnie płyty uznać należy za duży akt odwagi w kreowaniu wymagającej skądinąd klarownej i konsekwentnej wizji artystycznej. 

Ta ekspansywna, otwarta i siłą rzeczy dobrze przemyślana koncepcja znajduje naturalne rozwinięcie w kolejnym projekcie Stworzewicza – Silberman New Quintet, gdzie oprócz perkusji lidera, fortepianu Mateusza Gawędy, kontrabasu Kuby Mielcarka i gitary basowej Artura Kudłacika, jako gość niepokojąco kreatywne frazy saksofonu altowego wprowadza świetny Maciej Obara. Razem stworzyli idealnie zgraną grupę fachowców twórczo rozwijających idiom nieostrej definicji poszukującej muzyki improwizowanej. Coś na kształt dobrze wyważonego środka, rozumianego jako wzorcowe zbalansowanie inspiracji dotykających główny nurt jazzu ze zdecydowanymi odniesieniami sięgającymi w rejony muzyki free. 

Nowa płyta sygnowana nazwą Silberman to z jednej strony potwierdzenie niebanalnych możliwości zaprezentowanych już wcześniej przez Stworzewicza, z drugiej – stanowi nadzieję na dalszy rozwój perkusisty ukierunkowany na kształtowanie koherentnej filozofii muzycznej jeszcze bardziej rozszerzającej i modyfikującej jego wizjonerskie spojrzenie. Spojrzenie oparte na równowadze pomiędzy kompozycją a improwizacją i pokazujące autorską wypowiedź wzorcowo wpisującą się w szeroki kanon europejskiej muzyki improwizowanej.

Trasa promująca nowy album:

11 maja - Cofeina Cafe, Sucha Beskidzka (koncert przedpremierowy)
12 maja - Metrum Jazz Club, Bielsko-Biała
19 maja - 12on14 Jazz Club, Warszawa
01 lipca - Pałac Bobrowskich, Andrychów

Jerzy Milian – Music For Mr. Fortuna (2016)

Jerzy Milian

Maciej Fortuna - trumpet
Krzysztof Dys - piano
Jakub Mielcarek - double bass
Przemysław Jarosz - drums
with string quartet

Music For Mr. Fortuna

SJP 002


By Adam Baruch

This is a very unusual album in every respect and a wonderful illustration of the diversity, ingenuity and continued tradition of the Polish Jazz scene. It features nine original compositions by veteran Polish Jazz composer/vibraphonist Jerzy Milian, one of the legendary Godfathers of the local scene, including a two part composition which gave this album its title, which the composer created especially for the great upcoming Polish Jazz trumpeter Maciej Fortuna. Both Milian and Fortuna hail from the city of Poznan. The album also features an unconventional packaging in a form of a triangle, which easily wins the title of most awkwardly packaged album in recent times. The music is performed by a quartet, which includes Fortuna on trumpet, pianist Krzysztof Dys, bassist Jakub Mielcarek and drummer Przemysław Jarosz, which is occasionally also supported by a string quartet.

The music is all within the mainstream Jazz idiom, full of typical Milian's melancholy and lyricism, which have always characterized his compositions. The execution is also rather constrained, fully delivering the beautiful melodic themes and elegantly incorporating the gentle quartet string arrangements. It is the most "conventional" album by Fortuna as of late, which emphasizes his deep respect for the Jazz tradition at its best.

The personal performances are, as expected, top notch. The music does not push Fortuna to exhibit the full power of his virtuosic abilities, but it definitely shows his elegance and finesse as a mainstream player. Dys is as masterly as always, here playing mostly the electric piano with great taste and his typical sense of humor. Mielcarek supports the soloists amicably and his strong pulse is the platform upon which the music moves forward. Jarosz keeps respectfully in the background, delicately adding his rhythmic support.

The title track (in two parts) is the most complex and advanced piece of music on this album and shows the full power of the quartet and the individual abilities at their best. But overall this is a very nice musical adventure which should be enjoyed by all Polish Jazz fans and the many followers of Fortuna. The music is available as a free downloadable mobile app and of course is definitely recommended!

D.R.A.G. – Oberek (2017)

D.R.A.G.

Dominika Rusinowska - violin
Mateusz Gawęda - piano
Jakub Mielcarek - double bass
Józef Rusinowski - drums

Oberek

AUDIO CAVE 2017/003



By Adam Baruch

This is the debut album by Polish Jazz quartet D.R.A.G. led by violinist Dominika Rusinowska, which also includes pianist Mateusz Gawęda, bassist Jakub Mielcarek and drummer Józef Rusinowski. As the title suggests, the album presents six Polish Folklore melodies, arranged for the Jazz quartet by Rusinowska, Gawęda and the entire quartet (two pieces each). Although not stated on the album's liner notes, the music was recorded live (at least partly).

The renaissance of the Polish Jazz Violin School in the last decade is a true joy and seeing finally a female violinist joining the pack is encouraging. Especially so in view of this ambitious and interesting effort which crosses genres between Improvised Music and Jazz-World Fusion, which is extremely demanding.

The arrangements take the folkloristic themes only as basic musical ideas, which are then expanded by the lengthy improvisations, featuring the violin and piano. The rhythm section supports the soloists by creating a steady pulse, which drives the music forward and allows the soloists to move pretty far away, both harmonically and rhythmically. Most of the solo parts are quite Free oriented, at times even extremely Free, which sometimes slightly exceeds the abilities of the soloists, especially in the case of the leader. Nevertheless the music flows energetically and presents many superb moments of highly interesting intensity. By the nature of things Gawęda steals a lot of the attention with his stellar piano parts, but this of course should have been expected.

Overall the album tries to say a bit too much that is really necessary in this case. A more modest and calculated approach might have produced a more refined result, but considering the age and experience of these talented musician, a youthful enthusiasm is understandable. Definitely an impressive debut for the leader, who emerges as one more Polish Jazz musician worth following!

D.R.A.G. - Oberek - premiera 14.02.2017

D.R.A.G.

Dominika Rusinowska - violin
Mateusz Gawęda - piano
Jakub Mielcarek - double bass
Józef Rusinowski - drums

Oberek

AUDIO CAVE 003 2017

W dniu 14.02.2017 r. będzie miała miejsce premiera debiutanckiej płyty formacji D.R.A.G., zatytułowana "Oberek". D.R.A.G. to zespół nietuzinkowy – z pozoru jazzowy kwartet jakich wiele, ale już po kilku dźwiękach okazuje się, że grupa przemyca w swojej muzyce także inne inspiracje. Skrzypaczka i liderka formacji, laureatka nagrody publiczności podczas II Międzynarodowego Jazzowego Konkursu Skrzypcowego im. Zbigniewa Seiferta w roku 2016, Dominika Rusinowska, ze swoją pełną liryzmu, momentami rzewną, momentami zaś ognistą grą śmiało zapędza się w rejony zarezerwowane zazwyczaj dla muzyków ludowych.

Koncerty naturalnie najlepiej oddają charakter tego rodzaju grania, toteż dźwięki zawarte na wydanej nakładem wytwórni Audio Cave płycie "Oberek" zostały zarejestrowane podczas występu w Studio M w Radio Opole. Album ukazuje grupę w znakomitej formie, a połączenie jazzowego feelingu z ludową wrażliwością niesie ze sobą mnóstwo pozytywnych emocji i wrażeń. Pozycja obowiązkowa dla miłośników jazzu, folkloru i międzygatunkowych poszukiwań.

Tracklista:

1. W moim ogródecku
2. Grają Gracyki, skacą koniki

3. Mazurek podróżny do ślubu
4. Jest drożyna, jest
5. Som w stawie rybecki
6. Oberek

Patroni medialni: Polish-Jazz.blogspot, Jazzarium.pl, JazzPress, Jazz Forum, Lizard.

Silberman - Silberman And Three Of A Perfect Pair (2016)

Silberman

Mateusz Gawęda - piano, keyboards
Jakub Mielcarek - double bass
Łukasz Stworzewicz - drums
Jan Peszek - voice

Silberman And Three Of A Perfect Pair



AUDIO CAVE 006

By Adam Baruch

This is the debut album by a Polish trio comprising of keyboardist Mateusz Gawęda, bassist Jakub Mielcarek and drummer Łukasz Stworzewicz (a.k.a. Silberman), which presents six pieces, five of which are originals: one by Gawęda, two by Stworzewicz and two co-composed by all three members of the trio. The remaining tune was composed by the Italian operatic composer Umberto Giordano. The music incorporates poetry by Polish poetess Krystyna Miłobędzka and text by British philosopher Alan Wilson Watts, narrated by Jan Peszek.

The music is a mixture of many different elements, from Classical to Avant Garde, performed by a piano trio, but having very little to do with a classic Jazz piano trio per se. There is a certain Punkish (see post-Yass) attitude, especially in the role of the drums, which obviously is more Rock than Jazz oriented. The three instruments seem to have divided the genre-related responsibilities, with piano playing the Classical parts, the bass the Avant Garde parts and the drums the Rock parts. Overall this music sounds often like Emerson, Lake & Palmer on acid. Add the narrated poems and you get a Psychedelic party like we used to have in the good old sixties.

But seriously this is brilliant stuff from stat to finish, perhaps somewhat hesitant and searching, but certainly defining new rules as far as cross-genre excursions are concerned. The musicianship is, as expected, simply stunning with the still very young Gawęda does things with the piano that might not be allowed in some parts of the world. Mielcarek swings his bow like the legendary Helmut Nadolski, but also keeps a steady pulse when needed. Stworzewicz beats the hell out of the drums like Animal of the Muppets, but always within the proper boundaries, and always swinging.

We need more albums like this one, which throw out everything we know about music into the garbage basket and take it from there, doing exactly what the people behind the music are after: fun, adventure, exploration, innovation and above all artistry. This is what being an artist is after all. This is definitely one of the most unique and curious Polish albums I heard in the last few years, and I have heard many of them, as my readers know. I can only recommend it wholeheartedly, hoping that it will find its way to as many open minded listeners as possible. Well done!

Maciej Fortuna Trio – Jazz (2016)

Maciej Fortuna Trio

Maciej Fortuna - trumpet, live electronics
Jakub Mielcarek - bass
Frank Parker - drums

Jazz

FM 021



By Adam Baruch

This album by Polish Jazz trumpeter/composer Maciej Fortuna finds him returning to the trio setting, which was his favorite format during the early days of his career a few years earlier. The trio includes bassist Jakub Mielcarek and drummer Frank Parker, both musicians that Fortuna played with earlier on. The album presents eight original compositions, all by Fortuna. These compositions are all rather concise and as a result the entire album lasts only slightly above half an hour, which really means in today's standards that it is an EP rather than a full album.

The music is up to the usual Fortuna's high class, presenting modern acoustic Jazz with little touches of electronics. The melodies are very melancholic and even somber, displaying the typical Polish Jazz tendency towards sustained tension and long lingering notes. Fortuna performs these tunes masterfully and is supported amicably by the rhythm section, which adds additional layers in parallel to the trumpet notes floating loftily above.

Fortuna is a master of the trade, capable of creating atmospheric pieces full of beauty and suspense. His somewhat distorted tone makes things interesting and shows him experimenting while searching for new ways to express his Art. His prolific recording activity presents a vide scope of stylistic diversity, which is quite unique.

The Polish Jazz trumpet triumvirate, which includes Fortuna, Tomasz Dabrowski and Wojciech Jachna, is an unprecedented phenomenon in the Jazz world. Such amount of talent and ingenuity, held by just three relatively young Master players is a clear testimony as to the vitality and unprecedented strength of the Polish Jazz scene in the last decade, especially in view of the fact that similar triumvirates could be named for other instruments.

Getting an album by Fortuna is a completely risk-free deal as far as Jazz connoisseurs are concerned, and this one is no different. Although short and concise, this is a powerful statement, which should be listened to by all Polish Jazz and trumpet fans anywhere in the world.

Jacek Mielcarek/Jakub Mielcarek – I Co Dalej? (2015)

Jacek Mielcarek/Jakub Mielcarek

Jacek Mielcarek - saxophones, clarinet, tarogato
Jakub Mielcarek - double bass, piano, percussion

I Co Dalej?

PRIVATE EDITION


By Adam Baruch

This is a debut album by Polish Jazz saxophonist/clarinetist Jacek Mielcarek and his son bassist/pianist Jakub Mielcarek, which presents ten original compositions/improvisations, all co-composed by the duo. The music was initially intended as a soundtrack for children's stories, but the recorded music turned out to be solid enough to tell a story of its own.

According to the PR material the music was recorded completely spontaneously and was all composed at a spur of the moment, unplanned and unrehearsed. It is difficult to believe that nothing was planned in advance, as this music is way to organized to be completely composed on the fly, but of course I might be mistaken.

In any case the album presents, as said above, ten duets of improvised music, performed beautifully by both musicians, who are completely in synch both emotionally and musically. They both display a high level of technique, with Jacek especially impressive on clarinet, and Jakub, as already evident from his other recordings over time, is a superb virtuoso bassist. The music, in spite of its free spirited nature, manages to remain very melodic, even if the melody is mostly subconscious.

It is quite an experience to listen to these duets for the first time, and the only reservation one might put forward is if this music is interesting enough to make listeners to return to it periodically. The problem with atmospheric music like this one is of course that it moves the listeners emotionally while it is playing, but leaves them rather baffled when it's over. But of course this might be just my impression. There is still enough great musicianship on this album to grant it the opportunity to be heard by as many people as possible. It is gentle and "nice" enough to bring new listeners to improvised music, which is already a winner.

Maciej Fortuna Acoustic Quartet – Jazz From Poland Vol. 1 (2015)

Maciej Fortuna Acoustic Quartet

Maciej Fortuna - trumpet, piano
Krzysztof Dys - piano, fender rhodes
Jakub Mielcarek - double bass
Przemysław Jarosz - drums

Jazz From Poland Vol. 1



FM 012

By Adam Baruch

This is a beautiful album by leading Polish Jazz trumpeter Maciej Fortuna, recorded with his acoustic quartet, which also includes pianist Krzysztof Dys, bassist Jakub Mielcarek and drummer Przemyslaw Jarosz. Since the album is intended as a tribute to the great Polish Jazz composers, it presents seven compositions by prominent Polish Jazz figures, such as Krzysztof Komeda (two compositions), Zbigniew Seifert (three compositions), Janusz Muniak (one composition) and Maciej Sikala (also one composition); these four representing three generations of post-WWII modern Polish Jazz musicians/composers.

In the liner notes of this album Fortuna mentions the dilemma, which many Polish Jazz musicians struggle with, whether to play Jazz according to the well defined formula originally defined by the American Jazz precursors or play original music with different influences and tendencies, like those characteristic of Polish Jazz for example. This album is his answer, clearly pointing towards the originality and individual search rather than repeated replication of past formulae. Although Fortuna and his cohorts treat the compositions with a great amount of freedom and individuality, the spirit of this wonderful music, its intrinsic Polish melancholy and lyricism, are well preserved and brought from the past to contemporary musical environment.

As usual on all albums by Fortuna, his trumpet performances are the focal point of the music. His virtuosic and almost superhuman abilities keep surprising his listeners with each new release and one wonders how far can he still travel from here. The three musicians playing with Fortuna on this album are also incredible by any standard. The young Dys emerges in the last couple of years as one of the leading contenders for the narrow pedestal of top Polish Jazz pianists and the rhythm section does a phenomenal job to keep up with these two "crazy" Geniuses, keeping the music swinging and pulsating, even in its most free form manifestations.

Almost on every album by Fortuna that I reviewed over the years I couldn't stop myself from drawing some parallels between Fortuna and Tomasz Stanko. On this album these parallels are stronger and more obvious that ever before, especially in view of the fact that Stanko played in Komeda's ensembles and is subconsciously always associated with his music. Hearing Fortuna playing Komeda immediately brings Stanko to mind, and with deep satisfaction I can say that Fortuna bears the torch without any inferiority complexes.

This is a second edition of this album, which was initially released as a limited private edition and is now released on the open market, which of course means that it should be immediately grabbed by every Polish Jazz fan, as albums of this quality do not pop in the open very often.

Maciej Fortuna Acoustic Quartet - Jazz From Poland Vol. 1 (2015)

Maciej Fortuna Acoustic Quartet

Maciej Fortuna - trumpet, piano
Krzysztof Dys - piano, fender rhodes
Jakub Mielcarek - double bass
Przemysław Jarosz - drums

Jazz From Poland Vol. 1


FM 012

By Maciej Nowotny

Amerykańscy naukowcy udowodnili (a więc jest to pewne!), że w miarę jak człowiekowi przybywa lat, czas zdaje mu się płynąć szybciej. Wydarzenia przyśpieszają jak w filmie puszczonym z podwójną lub potrójną szybkością, jeśli tylko wybrać odpowiedni punkt widzenia i znaleźć choć jeden spokojny moment na refleksję. Załóżmy zatem, że to jest ten moment, a za punkt odniesienia niech nam posłuży Maciej Fortuna i jego kariera.

Wydaje się jakby to było wczoraj, gdy dostałem do rąk wydane niemal równocześnie trzy lub cztery jego debiutanckie płyty, prawdę mówiąc średnio udane. Jeszcze wtedy nie byłem pewny, czy Maciej dobrze zrobił, zamieniając karierę prawnika na muzyka jazzowego. Ale było coś w jego energii, w pasji, z jaką się zabrał do rzeczy, a przede wszystkim coś w dźwięku jego trąbki, co sprawiło, że postanowiłem na niego nastawić swój radar.

I nie minęła dosłownie chwila, nawet biorąc pod uwagę ów przyśpieszony upływ czasu, gdy mój radar eksplodował od nagrań, bez których trudno wyobrazić sobie obserwowany od lat kilku wielki renesans polskiego jazzu. Pozwólcie, że wymienię kilka z nich: "Solar Ring" (2012) z Frankiem Parkerem i Piotrem Lemańczykiem, "Sahjia" (2012) także w trio, choć tym razem z Krzysztofem Gradziukiem na perkusji i w tym samym składzie "At Home" (2013); następnie arcyciekawe duety z Krzysztofem Dysem z pogranicza jazzu i współczesnej muzyki klasycznej, czyli "Tropy" (2013) i "Maciejewski Variations" (2014); ponadto zaskakująca, lecz bardzo kreatywna współpraca z An On Bast, specjalistką od elektronicznie generowanych rytmów inspirowanych klubową muzyką taneczną, z którą nagrał album "1" (2012) i "Electroacoustic Transcription Of Film Music By Krzysztof Penderecki" (2013).

Wierzcie lub nie, ale to tylko część (sic!) tego, co Fortuna nagrał w tym czasie tak pod własnym nazwiskiem, jak i pojawiając się jako sideman na projektach innych muzyków. Jeśli popatrzeć na daty wydania tych płyt, w jak krótkim okresie czasu zostały zagrane, nagrane i wydane i, co najważniejsze, jak są wyśmienite, pozostaje po prostu nic innego, jak zdumienie i podziw dla muzyka, którego energia i twórcza wena wydają się po prostu niezmierzone.

W tej powodzi nagrań były oczywiście i mniej udane czy potrzebne, przynajmniej w mojej skromnej opinii, jak te z amerykańskim saksofonistą Mackiem Goldsbury. Ale i tutaj, jeśli spojrzeć z odpowiedniego punktu widzenia, była chyba jakaś korzyść, bo dzięki współpracy z Amerykanami Maciej odebrać mógł twardą szkołę grania jazzu u jego źródła. Być może dzięki temu doświadczeniu mogła powstać płyta tak klasycznie jazzowa, a jednocześnie polska, jak najnowszy jego album zatytułowany "Jazz from Poland Vol.1". Tym razem amerykańskich muzyków zastąpili polscy w osobach świetnie znanego z jego innych projektów pianisty Krzysztofa Dysa (obaj panowie są z Poznania), a także tworzących sekcję rytmiczną Jakuba Mielcarka na kontrabasie i Przemysława Jarosza na perkusji.

Pomysł oczywiście bardzo prosty (podobno powstał pod wpływem współpracy Fortuny w roku 2008 z legendarnym wibrafonistą Jerzym Milianem): zamiast skądinąd cudownych, lecz potwornie już zgranych standardów amerykańskich wybrać coś z polskiego jazzowego śpiewnika. A przecież jest z czego wybierać! Zbigniew Seifert, oczywiście Krzysztof Komeda, ale także Janusz Muniak i - miłe zaskoczenie - Maciej Sikała są autorami kompozycji, które odnajdziemy na tym albumie. Zagrane zostały z miłością do tradycji, wspaniale pod względem technicznym, lecz przede wszystkim w sposób otwarty, z pragnieniem, by nawet dobrze znane utwory zabrzmiały świeżo. Wszystko to złożyło się na płytę będącą idealną wizytówką polskiego jazzu, który jeśli będzie miał trochę szczęścia - przyśpieszmy znów trochę upływ czasu - może za lat kilka stanie się tak rozpoznawalny jak dzisiaj - dzięki programistom z CD Projekt - Andrzej Sapkowski i jego wiedźmińska saga. Polecam !!!

Darek Dobroszczyk Trio – Simple Delights (2014)

Darek Dobroszczyk - piano
Jakub Mielcarek - double bass
Grzegorz Maslowski - drums
Przemysław Hanaj - guitar

PRIVATE EDITION






By Adam Baruch

This is the debut album by Polish Jazz trio led by pianist / composer Darek Dobroszczyk, which also includes bassist Jakub Mielcarek (who also plays in a free form atmosphere with trumpeter Piotr Damasiewicz and the Erase quartet) and drummer Grzegorz Maslowski (who is also a member of the Bartosz Pernal / Michal Szkil quintet). Guitarist Przemyslaw Hanaj guests on one track. The album includes eight tracks, four of which are original compositions by Dobroszczyk, one is by Krzysztof Komeda, one by Sting and two are standards.

The album is kept well within the modern piano trio idiom, as established by such luminaries as the Keith Jarrett trio or Esbjorn Svensson trio, which are listed among the trio's influences. The music is mostly very melodic and shows melancholic influence popular with Scandinavian modern Jazz composers. But considering the crystal-clear sound and the obvious talents displayed by these young players, one can hope that this is not an attempt to imitate but just a starting point of their venture together.

The original compositions are all interesting and well suited for the piano trio format, although it is yet early to determine if they will be unique enough to become the composer's trademark. The overall aesthetics and atmosphere of the album certainly points out a path, which the trio intends to follow. Considering that this is their debut recording, they certainly show a lot of hope and potential.

Although perhaps not very innovative or groundbreaking, this is nevertheless a very well played and beautifully recorded pleasing listening experience, which Jazz enthusiast should enjoy without reservation. It is also a remarkable debut effort and therefore worthy of well deserved praise.

Piotr Damasiewicz Project - Imprographic 1 (2013)

Piotr Damasiewicz - trumpet
Gerard Lebik - saxophone
Jakub Mielcarek - bass
Gabriel Ferrandini - drums

FOR TUNE 0006







By Adam Baruch

This double CD album captures live performances by the quartet called Piotr Damasiewicz Project, led by Polish Jazz trumpeter Piotr Damasiewicz, with saxophonist Gerard Lebik, bassist Jakub Mielcarek (both members of the Polish ensemble Erase) and Portuguese drummer Gabriel Ferrandini. The music was recorded over a short period of just six days during the quartet's performances in three clubs, each in a different Polish city. All the music is spontaneously improvised and is credited to all the quartet members.

Stylistically the music belongs to the gray area between spontaneous Improvised Music, Free Jazz and contemporary Avant-garde. The concept of using graphic notations instead of notes, as the basic directions upon which the improvisations are based, is of course quite old and was pioneered decades ago by such Jazz icons as Anthony Braxton as well as several contemporary Classical composers.

Although Damasiewicz and his colleagues are obviously very talented musicians, this music leaves me stone cold. Having been listening to this kind of music for the last fifty years, I don't find any substance here, which justifies listening to this music for over two hours; there is no real innovation, no fire that I can feel, no concept except for total freedom. Even the collective improvisation is quite limited, as the two soloists rarely play together and the rhythm section contributes very little to the overall result. Of course there are some great moments, but overall this is not going anywhere as far as I can hear. There are some differences between the music on the first and on the second CD of this set, with the latter being definitely more engaging to the listener, but still it was mostly a déjà vu of music heard many times before. Although the liner notes hint towards such legendary sources of influence as the British Spontaneous Music Ensemble, or Peter Brötzmann's Machine Gun and other European improvising ensembles, honestly I fail to see the parallels here.

Of course this kind of music deserves to be documented and kudos to the For Tune label for including it in its catalogue. Hardcore Avant-garde fans will definitely find this interesting, as this kind of music is certainly quite rare these days.

Erase – New And Old Dreams (2013) ***1/2

Gerard Lebik - tenor saxophone
Max Mucha - bass
Jakub Mielcarek - bass
Michal Trela - drums

FOR TUNE 0014







By Adam Baruch

This is the debut album by Polish Jazz quartet Erase, which consists of saxophonist Gerard Lebik, bassists Max Mucha and Jakub Mielcarek and drummer Michal Trela. The album presents a live recording at Warsaw's Pardon To Tu club, which in the last few years managed to establish an honorary position as the home of the avant-garde scene in the country's Capital. The quartet performs five completely improvised pieces attributed to all the four musicians.

The quartet presents music, which is naturally associated with the mid 1960s, when Free Jazz was at its artistic peak and musicians like Albert Ayler, John Coltrane, Eric Dolphy and others bravely broke the ties with Jazz conventions and stepped into uncharted territory to expand the Art Form beyond the known boundaries. However, keeping in mind that all this happened fifty years ago, playing Free Jazz today lost much of its originality, especially in view of the fact that its true pioneers are all dead by now.

On the other hand, bands like Erase are needed today to shake up the somewhat stagnant Jazz scene, which often gravitates towards the dreaded retrograde mainstream. Therefore this total and uncompromising music is a welcome wake up call in that respect. Of course Erase has a lot to say on its own account, with the drenched saxophone wall-of-sound effect and the double bass lines and intensive drumming. It is a brutal encounter, which can leave no listener indifferent.

Free Jazz is mostly an essence of a live performance and Free Jazz recordings suffer from the same problem that food suffers from, i.e. eating it is quite different than seeing pictures of it. Hearing this concert was probably a momentous experience for those lucky to be there at the time. The recording is only a secondary experience. That does not mean of course that the music is not worth being recorded, on the contrary For Tune made exactly the right decision to include it in their catalogue, simply for what it is: unadulterated explosion of musical energy, which pays tribute to the glorious past. And since nobody else is doing anything remotely similar, even more so!

I don't know if the album's title is a tribute to the fabulous Old And New Dreams ensemble, which by itself was a tribute to Ornette Coleman; regardless if this is intentional or not, it is certainly most appropriate.

Power Of The Horns - Alaman (2013)

Power Of The Horns (2013)

Piotr Damasiewicz - trumpet, voice
Adam Pindur - soprano sax
Maciej Obara - alto sax
Marek Pospieszalski - tenor sax, bass clarinet, flute, growl
Paweł Niewiadomski - trombone
Dominik Wania - piano
Max Mucha - double bass
Jakub Mielcarek - double bass
Wojciech Romanowski - drums
Gabriel Ferrandini - drums
Tomas Sanchez – percussion

Alaman (2013)

By Bartek Adamczak

I wrote briefly about the Power of the Horns on the occasion of their Warsaw Summer Jazz Days concert and I promised that I'd write more soon. "Alaman" is not only group's debut release but, with the number 001, it's also the first position in the catalogue of a new polish jazz music label ForTune, a quick view on their list makes you sure the guys are serious about publishing good music.

Power of the Horns is led by Piotr Damasiewicz whose responsbile for the compositions and for conducting the group that gathers together some of the hottest names on the polish modern jazz scene. They've been performing together for a couple of years, gaining a big, if underground, reputation, the official release was in fact long overdue.

Just to write down the names of the band members it seems like half of the review is done, this in fact a BIG band - five horns, three drummers, two basses, a piano - that's a high-decibel versatile tactical unit. The Horns referred by the group's name are the wind instruments, as one might think at first, but the bull's horns, like the ones you'd find on a Viking warrior's helmet.

"Alaman" is a name of the group of german tribes that would attack the western lands of Roman Empire. As the jazz evolved, big orchestral groups were a challenge for any composer - to expand the palette of sounds, to enrich the expression of an individual espression and to civilize the tones. Power of the Horns are the Allemani of jazz - young warriors trying to fight the civilisation.

The cd/dvd is comprised of three monumental pieces "Alaman", "Troid" and "Psalm for William Parker". The musis is at the same time monumental and rebelious. Damasiewicz compositions are based on infectious grooves and majestic vamps which emerge from the mysterious mists of meditative sounds and dissolve within the ecstatic madness of ferocious solos. The tunes and rhythms are irresistible and the bands walks the fine line of balance between arranged and spontaneous, between choir war-songs and individual explosions. There are speedy bop lines, solemn tunes, energetic riffs, percussion fiesta, fiery horn cries as well abstract impressionism (special recognition to Dominik Wania who manages to carve his own space in between the horns and rhythm section).

If you like like huge sound, this will not leave you dissapointed. What is more important though, Power of the Horns' music is not only about power - there's a vision behind it and means to realise it. Those guys are wild yet well organized - civilized jazz doesn't stand a chance against the Allemani tribe.