Mateusz Rybicki – klarnet, saksofon tenorowy Katarzyna Klebba - skrzypce, viola Piotr Damasiewicz - trąbka Paweł Niewiadomski - puzon Kamil Piotrowicz - fortepian Zbigniew Kozera - kontrabas Samuel Hall - perkusja, instrumenty perkusyjne
Tytuł albumu: “Apokalypsis”
Wydawca: Audio Cave (2025)
Tekst: Marcin Kaleta
W moim przekonaniu nie istnieje niebezpieczniejszy tekst aniżeli Apokalipsa Janowa. Dokonuje się w niej obłaskawianie horroru zbawienia. Otóż katastrofę o kosmicznym rozmiarze jakoby usprawiedliwia konsolacja, w myśl której Nowe Jeruzalem zastąpi nasz ustawicznie marny świat (w optyce religijnej: vanitas vanitatum). Czyli wieczność podmieni doczesność, rajski totalizm — chaotyczną rzeczywistość. Każdy fanatyk czy radykał gotów przyklasnąć owej wizji, a nawet pokusić się o to, by ją pośpiesznie wypełnić, nie bacząc na ofiary. Dlatego chyba współcześnie nowotestamentowa księga prorocka nie wydaje się “popularna”; popularne najwyżej są motywy apokaliptyczne, stamtąd się wywodzące.
Kuba Wójcik - gitara, elektronika Piotr Damasiewicz - trąbka, głos
"Krew" (2023)
Tekst: Mateusz Chorążewicz
Duet Damasiewicz / Wójcik dał się poznać rok temu dobrze przyjętym albumem Diavolezza. Nie minęło dwanaście miesięcy, a już otrzymałem do odsłuchu drugi krążek zatytułowany Krew.
Jak wskazuje sam tytuł, artyści postanowili złożyć swoisty hołd krwi. Odnoszą się do jej znaczenia w kulturze, religii i sztuce. Jak czytamy w materiałach dołączonych do krążka, jest to portret dźwiękowy Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa im. prof. dr hab. Tadeusza Dorobisza we Wrocławiu, wzbogacony o muzykę Piotra Damasiewicza (trąbka, głos) oraz Kuby Wójcika (gitara, elektronika).
Z całą pewnością należy stwierdzić, iż nie jest to album dla każdego. Jeśli ktoś szuka melodii wpadających w ucho, muzyki to potupania nóżką czy lubuje się w znanych formach muzyki jazzowej, to trafił w złą uliczkę. Artyści zastosowali dużo nieszablonowych i niestandardowych brzmień. Dość powiedzieć, że część z nich to dźwięki sprzętu medycznego. Dominuje tu eksploracja sonorystycznych przestrzeni.
Album generuje niezwykle dużo napięcia, którego muzycy postanawiają nie rozładowywać. Właściwie od pierwszych do ostatnich dźwięków odnosi się wrażenie, że zaraz coś się musi wydarzyć. Trochę tak, jakbyśmy w trakcie oglądania horroru stale odczuwali, że za moment zza rogu wyskoczy jakaś nieprzyjemna poczwara. Na ogół po chwili ta kreatura pojawia się na ekranie, jednak w przypadku albumu Krew tego nie uświadczymy. Muzycy zaoferowali nam około 35 minut ciągłego napięcia.
Ma to, rzecz jasna, swoje zalety i wady. Jednak wydaje się, że muzycy zastosowali ten zabieg celowo. Odnoszę również wrażenie, że jest on zgodny z całą koncepcją płyty.
Album wymaga dużej dawki skupienia. Bez tego słuchacz nie jest w stanie wyciągnąć z muzyki duetu Damasiewicz / Wójcik tego, co powinien. Kontemplacja nad tym, czego się słucha, jest w tym przypadku absolutnie niezbędna. Wysłuchałem kilkukrotnie całego albumu i zdecydowanie najpełniejszy odbiór całości miał miejsce wtedy, gdy dałem sobie nieco ponad półgodziny całkowitego skupienia i zagłębienia się w tę muzyczną podróż.
Na tle Diavolezzy, omawiany krążek jest w pewnych elementach podobny, ale w innych już niekoniecznie. Przede wszystkim, Diavolezza także zostawia słuchacza z wrażeniem braku rozładowania muzycznego napięcia. Jednak z punktu widzenia samego brzmienia, Krew sięga swoimi korzeniami jeszcze głębiej do ambientu czy dark jazzu. Choć mówiąc szczerze, nie jest to zbyt precyzyjne określenie, ponieważ na tę muzykę takowe po prostu nie istnieje.
Krew udowadnia, że duet Damasiewicz / Wójcik ma sporo do powiedzenia w tej konwencji. Odnoszę wrażenie, że artyści jeszcze jej nie wyeksploatowali i usłyszymy ich ponownie w tym zestawieniu.
Nie mogę z czystym sumieniem polecić tego albumu każdemu, bo zdecydowanie nie każdy będzie czerpał z tej muzyki przyjemność. Jeśli jednak szukasz w jazzie czegoś nowego, świeżego, nieszablonowego i skłaniającego do refleksji, to sięgnij po Krew. Nie zawiedziesz się.
Artur Olender – muzyka Piotr Damasiewicz – trábka, adaptacja muzyki Dominik Wania – fortepian, adaptacja muzyki Tadeusz Mieczkowski – nagranie, mix, mastering
The Way the truth and the life (2023)
Autor tekstu: Maciej Nowotny
Piotr Damasiewicz i Dominik Wania w duecie? Wow. Każdy kto się choć nieco orientuje w polskiej muzyce musi przyznać, że taka nowina to elektryzująca wiadomość. Damasiewicz to niezwykle charazmatyczny trębacz, niekoronowany król polskiego folk jazzu, w bardzo oryginalny sposób łączący nowoczesny jazz kładący nacisk na swobodną improwizację z tradycją polskiej muzyki ludowej. Z kolei pianista Wania to jedna z ikon nowego pokolenia w młodym polskim jazzie, jeden z nielicznych obok Macieja Obary, Adama Bałdycha czy Marka Pospieszalskiego i paru innych, któremu udało się wejść do ekskluzywnego grona polskich muzyków rozpoznawanych na świecie. Potwierdzeniem tego statusu było nagranie autorskiego albumu dla kultowej wytwórni ECM Manfreda Eichera. I oto mamy tych dwóch niezwykle obiecujących muzyków, zawodników artystycznej wagi ciężkiej, grających materiał nikomu nie znanego twórcy, który to materiał wychodzi wydany własnym sumptem, bez wsparcia żadnej, nawet polskiej wytwórni i który ma wszelkie szanse przejść nie tylko na świecie, w Europie, ale nawet w Polsce bez echa! A byłaby doprawdy wielka szkoda, bo muzyka na tej płycie chociaż mało efektowna, to jest jedyna w swoim rodzaju, rzadko spotykana, bez wątpienia godna zatrzymania się, warta naszej uwagi.
Jaką rolę w jej powstaniu odegrał Artur Olender? Jego zdjęcie umieszczone jest pomiędzy zdjęciami Damasiewicza i Wanii. Na płycie nie znajdziemy na ten temat żadnych informacji poza lakoniczną informacją, że Olender jest autorem muzyki na albumie. W internecie znajdujemy informacje, że od ponad dekady prowadzi własny zespół Buen Camino. Jego twórczość artystyczna ma silny związek z duchowością, a konkretnie jest "inspirowana treściami ewangelicznymi". Tytyły utworów poświadczają ten związek, ale nie jest on nachalny, artyści do minimum ograniczyli elementy pozwalające interepretować muzykę przez ten schemat, w ten sposób unikając propagandowej pułapki. Dzięki temu muzyka przemawia swoim własnym językiem, za pośrednictwem artystów dając świadectwo potędze ducha, ale czym jest ten duch, który ją przenika, na to pytanie dostajemy tutaj wystarczająco dużo przestrzeni by odpowiedzieć sobie sami.
Album składa się z aż dwóch płyt kompaktowych muzyki. Definiują go piękne, nieśpieszne dialogi trąbki i fortepianu. Trzecim instrumentem jest... przestrzeń. Muzyka bowiem została nagrana w legendarnym studiu koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego przez polskiego Rudi Van Geldera czyli inżyniera Tadeusza Mieczkowskiego. Także dzięki temu nagranie to może być śmiało umieszczone wśród takich pereł jazzu medytacyjnego jak kultowy "Taj Mahal" Tomasza Stańki czy niezwykły wydany niedawno Adama Pierończyka "Oaxaca Constellation". Muzyka skłania nas do zatrzymania się, spojrzenia w głąb siebie i skupienia na pełnej gracji, eleganckiej i subtelnej interakcji między dwoma instrumentami, na których grają wybitni muzycy, którzy jednocześnie traktują muzykę jako rodzaj epifanii. W każdym utworze dostajemy zagadkę do rozwiązania, na którą jak kiedyś Król Edyp sfinksowi, niełatwo jest znaleźć odpowiedź, bo dotyczy ona istoty człowieczeństwa. Każdy oczywiście musi znaleźć własną odpowiedź na te odwieczne pytania, ale w dzisiejszym zblazowanym świecie już samo ich postawienie i to w tak dojrzałej i wyrafinowanej formie artystycznej, zasługiwać musi nie tyle może na automatyczny szacunek, co na uwagę, i na skorzystanie z okazji by się na chwilę zatrzymać i nie przejść oby takiej perły obojętnie.
Piotr Damasiewicz — trąbka, harmonia, głos, instrumenty perkusyjny Kuba Wójcik — gitara i elektronika
(gość specjalny) Alicja Chmielewska — wymawiane słowa
Diavolezza (2022)
Wydawnictwo: L.A.S.
Autor tekstu: Szymon Stępnik
Dawno temu, gdzieś w wysokich Alpach, znajdowały się pewne magiczne góry. Ich skaliste, pokryte śniegiem szczyty, rozciągały się tak daleko, jak tylko sięgnąć mogło ludzie oko. (...) Mieszkała tam piękna Królowa Wróżek… lub duch kobiety… lub po prostu diabeł. Siedzibą jej była kamienna forteca znajdująca się za murami Góry Diavolezza. Kilku szczęśliwców spotkało jej cień galopujący na niebie. Ten cień oczarował wielu spośród nich, sprawiając, iż ulegli fascynacji oraz wpadli w obsesję. Podążali za nią, ale nie mogli przedrzeć się przez jej armię kóz i antylop.
Takim wstępem wita nas Piotr Damasiewicz i Kuba Wójcik w swojej eksperymentalnej płycie Diavolezza. Panowie spotkali się swego czasu w Poschiavo, miejscowości znajdującej się w szwajcarskich Alpach. Będąc zainspirowanym lokalnymi legendami i pięknym widokiem gór, postanowili połączyć swoje artystyczne wizje, tworząc w ten sposób transcendentną, jedyną w swoim rodzaju eksperymentalną muzykę.
Album składa się właściwie z dwóch utworów — Piz Trovat oraz Morteratsch. Są to de facto nazwy górskich szczytów. Nie będzie chyba nadinterpretacją, jeśli wysnuję tezę, że stanowią one swoisty zapis emocji, które panowie doświadczali podczas swojego pobytu. Pierwszy z nich zaczyna się niewinnie, jakimiś szelestami i stęknięciami. Gdzieś w tle gra delikatna gitara (oczywiście w mało klasyczno — jazzowy sposób) w tle narastającego, długiego syntezatorowego dźwięku. To narastanie jest bardzo powolne, ale mniej więcej w połowie przeradza się w jedną, wielką ścianę dźwięku. Diabeł tkwi jednak w szczegółach. Wsłuchując się dokładnie, odnajdziemy wiele ciekawych odgłosów, niespodziewanych zagrywek, które czarują słuchacza.
W pewnym momencie pojawia się głos Piotra Damasiewicza. Wypowiada on, w moim odczuciu, przesłanie, które artyści chcieli nam przekazać. W górach zapominamy o cywilizacji, wracamy do naszych pierwotnych instynktów. Nasze rozumienie świata staje się nieskalane, wolne od jakiekolwiek kontekstu. :
“Słuchanie i brzmienie,
patrzenie i widzenie,
uczenie się i przetrwanie,
życie i synchronizacja,
uwolnienie i synergia,
miłość i strumień (świadomości)”
Bardzo podoba mi się brzmienie gitary. Kuba Wójcik nie gra tutaj w typowy sposób. Dźwięk są długie, przesterowane i z wieloma efektami. Jeśli wierzyć zdjęciu na okładce, grał na Telecasterze. Niesamowitym jest, jak udało mu się osiągnąć tak wspaniały sustain. Nie popisuje się techniką, za to dużo eksperymentuje.
Wspomnieć też należy o trąbce Piotra Damasiewicza. To nie jest czysty, klasyczny dźwięk tego instrumentu. Tutaj ma niesamowity pogłos, co sprawia wrażenie, że artysta gra w jakiejś ogromnej jaskini, albo dolinie, gdzie dźwięk długo rozchodzi się po różnych zakamarkach. Znów — nie ma mowy o wirtuozerskich popisach. Piotr szanuje dźwięk, oszczędnie dzieląc się nim ze słuchaczem i starannie myśląc o każdej nucie.
Jeden z poszukiwaczy, przystojny i młody mężczyzna imieniem Arastch, postanowił podążać za Królową Wróżek. Nigdy już nie powrócił do domu, a Kobieta-Duch już nigdy nie była widziana. Nikt nie wie, co się z nimi stało. Niektórzy twierdzą, że gdy zapada zmrok, usłyszeć można głos dobiegający z Góry Diavolezza. Mówi on: “mort ais Arastch”, co znaczy: “Aratsch nie żyje” (...).
Nie bez powodu przytaczam tę historię. Myślę, że o tym właśnie jest ta płyta i legenda jest kluczem do jej właściwego jej słuchania. Każdy dźwięk opowiada lub komentuje opowieść o Królowej Wróżek. Niestety, w tym miejscu dochodzimy do największej wady, czyli technicznej warstwy nagranej wypowiedzi Alicji Chmielewskiej. W kontekście tak mocno zarysowanej koncepcji, jaka niewątpliwie przejawia się na tej płycie, słowa mają ogromne znaczenie. Problem w tym, że są one zupełnie niesłyszalne w miksie. Słuchałem albumu w trzech miejscach: w samochodzie, na komputerze ze słuchawkami i na lepszej jakości sprzęcie audio. Dopiero na tym trzecim, po zabawie pokrętłami od tonów, byłem w stanie zrozumieć narrację. Co prawda to małe niedopatrzenie, ale kompletnie wyrzuca z immersji i transcendencji.
Diavolezza to przepiękna, inspirująca propozycja dwóch niesamowicie uduchowionych muzyków. Piotr Damasiewicz i Kuba Wójcik zabierają słuchacza w Alpy oraz opowiadają magiczne legendy. Nie jest to płyta dla wszystkich. Próżno szukać typowych jazzowych akordów, swingu lub w ogóle klasycznego podejścia do muzyki. W zamian dostajemy preżycie duchowe, a także emocje. To bardzo wdzięczny krążek — jeżeli zainwestujemy w niego czas oraz skupienie, otrzymamy inspirujące przeżycie.
Grzegorz Lesiak Essence, Piotr Damasiewicz – On The Way (2022)
Piotr Damasiewicz — trąbka, harmonia, głos, instrumenty perkusyjne Grzegorz Lesiak — gitara Àlex Reviriego — kontrabas Vasco Trilla — perkusja i instrumenty perkusyjne
"On The Way" (2022)
Wydawnictwo: L.A.S. Listening And Sounding
Tekst: Marcin Kaleta
Gdybyż zdarzało się to częściej! "To", czyli tzw. domówka. Inaczej: koncert w domu, konkretnie w rabczańskiej willi "Wiesław" Grzegorza Wernera. 6 czerwca 2022 zagrali tam: Piotr Damasiewicz — trąbka, harmonia, głos, instrumenty perkusyjne, Grzegorz Lesiak — gitara, Àlex Reviriego — kontrabas, Vasco Trilla — perkusja i instrumenty perkusyjne. Dwóch Polaków, dwóch Katalończyków.
Zaskoczenie, że taki kwartet w takim miejscu potrafi zgromadzić ponad czterdzieści osób. Było duszno i ciasno, niektórzy pozostali więc na balkonie. Może i nie wszystkich interesował występ, na pewno nie wszyscy gustowali w jazzie czy muzyce improwizowanej, niemniej wrażenie niezwykłości udzieliło się każdemu. Dopiero co mężczyźni donośnie opowiadali niezbyt zabawne kawały, a niezrażone tym kobiety śmiały się wniebogłosy. Lecz oto pojawili się muzycy i gdy zaistnieli w "subtelnym rezonansie", na widowni nastała "zgroza nagłych cisz", by przywołać Leśmiana.
Uczestniczyliśmy bowiem w prawdziwym misterium. Medytacji. Artyści przedłożyli dźwiękowy pejzaż. Tło, zamiast wyrazistych melodii czy rytmów. Klimat. Nabożeństwo nawet. W pewnym momencie zespół zaczął... jakby się modlić. Inkantacje Damasiewicza przydały całości rytualnego charakteru. Pierwotnie materiał miał zostać opracowany bez niego, w trio pod nazwą Essence. Jednak wcześniejsza współpraca w ramach rockowo-jazzowej formacji Tatvamasi przekonała Lesiaka, by zaprosić trębacza do udziału w nowym projekcie. Tym bardziej, że go szanuje, podziwia i wreszcie dlatego, że się zaprzyjaźnili. "Dzięki niemu nasza sztuka nabrała głębszego, duchowego wymiaru".
Na początku (4-8) czerwca ubiegłego roku objawili się w czterech miastach: Kraków, Rabka-Zdrój, Rzeszów, Lublin. Opowiada lider: "Materiał, który graliśmy podczas tych koncertów, klarował się naturalnie podczas grania. Wyłaniał się samoistnie. To, co zagraliśmy w Krakowie, było punktem wyjścia, a każdy kolejny występ dodawał nowych opowieści. Utworzył się swoisty program w postaci kompozycji wyimprowizowanych. Oczywiście co innego graliśmy na każdym z tych koncertów, natomiast w drodze tworzył się w naszych głowach zarys pewnej całości, którą można nazwać formą".
Dokumentujący przedsięwzięcie album "On the Way" (2022, L.A.S. Listening and Sounding) ukazał się niespełna pół roku później. Przed zapoznaniem się nie byłem doń przekonany. Uważałem, że w tym przypadku koncert — forma quasi-teatralna — ma przewagę nad najlepszymi nawet nagraniami. Moje obawy się nie potwierdziły. Repertuar zarejestrowany podczas 7. edycji lubelskiego festiwalu "Muzyka Ucha Trzeciego" ("The Third Ear Music") zachował sugestywność. I na pewno powinien okazać się atrakcyjny nie tylko dla odbiorców obytych w dokonaniach jazzowej awangardy ostatniego ćwierćwiecza, zwłaszcza europejskiej.
Już na początku Damasiewicz deklamuje manifest własnej inicjatywy koncertowo-wydawniczej, "L.A.S. listening and sounding". Kluczowy w tym przypadku wydaje się wers piąty: "Liberty and Synergy", czyli uwolnienie i synergia. Z jednej strony zatem, jak tłumaczy Lesiak: "[…] to nie jest jazz, tylko muzyka improwizowana. Brzmi współcześnie, szeroko, wielopłaszczyznowo i wielowymiarowo". Owszem, jak najbardziej rozchodzi się tutaj "o swobodną wypowiedź własnym językiem", ale z drugiej strony również "o wyczuwanie się wzajemne, intuicję i energię. O wzajemne inspirowanie się i opowiadanie nowych wspólnych historii". To, że ich spotkania odbywają się w trybie ustawicznego nawiązywania połączenia i poszukiwania synergii, zawiera się w samej nazwie formacji: Grzegorz Lesiak Essence_ Connecting To Piotr Damasiewicz.
Poważne wyzwanie artystyczne. Niełatwo też zaprezentować taką płytę. Całość posiada dość amorficzny charakter. Bardziej aniżeli muzyką wydaje się dźwiękonaśladowczym eventem. Spontaniczne i żywiołowe, ale okiełznane i nienatarczywe to granie. Wybrzmiewa intrygująco. I nie męczy nawet przy kilkakrotnym odsłuchu. W trakcie tegoż wyławiamy smaczki. Szczątkowa melodia gitary pod koniec utworu pierwszego. Zaśpiew i okrzyki wieńczące drugi. Z kolei trzeci nabiera wyrazu za sprawą mocarnego kontrabasu, wokół którego oplatają się pozostałe instrumenty. Wreszcie czwarty, najdłuższy, podtrzymuje aurę tajemnicy, która towarzyszy nam od początku.
Program L.A.S. zrealizowano tutaj wzorowo. Przez godzinę udziela się słuchaczom przeświadczenie o uczestniczeniu we wspólnej wyprawie. Jakbyśmy odwiedzili pozaziemską katedrę, uwidocznioną w animacji Bagińskiego / Dukaja. Albo Miasto Nieśmiertelnych z opowiadania Borgesa. Albo okolice Sierra Morena, po których oprowadzał hrabia Potocki w tej najwybitniejszej spośród powieści, jakie kiedykolwiek powstały. Bądź inne, tym podobne. W ten sposób również odczytuję tytuł albumu: jako pielgrzymowanie poprzez dźwięk w rewiry, które podpowiada wyobraźnia.
Prawdopodobnie już w kwietniu Lesiak, Damasiewicz, Reviriego, Trilla oraz dodatkowo Liba Villavecchia na saksofonie altowym powiodą nas dalej. Wydana zostanie "Skawa" (2023, L.A.S. Listening and Sounding).
Piotr Damasiewicz - trąbka Marek Pospieszalski - saksofon tenorowy Grzegorz Tarwid - fortepian Franciszek Pospieszalski - kontrabas Bartosz Szabłowski - perkusja
Jazz.PL vol.3 (2022)
Wydawca: Polskie Radio Dwójka
Autor recenzji: Maciej Nowotny
Zawartość tego krążka stanowi ponowne odegranie, w zamierzeniu jak najbardziej wierne, materiału z dwóch mniej znanych płyt nagranych przez zespoły Charlesa Mingusa w latach 70tych. Najsłynniejszy projekt tego typu to prawdopodobnie płyta zatytułowana "Blue" wydana przez kultowy i obrazoburczy skład Mostly Other People Do the Killing (trębacz Peter Evans, saksofonista Jon Irabagon, basista Matthew "Moppa" Elliott i perkusista Kevin Shea). W zamierzeniu miała ona być odtworzeniem nuta w nutę, nadmieńmy odtworzeniem przez muzyków którzy w nowoczesnym jazzie zasłynęli ze wszystkiego poza odtwarzaniem, słynnej sesji z roku 1959, którą poprowadził Miles Davis z towarzyszeniem Johna Coltrane'a, Billa Evansa, Wyntona Kelly, Cannonball Adderleya, Paula Chambersa i Jimmy Cobba, a która zaowocowała albumem jazzowym numer 1 w ogóle czyli "Kind of Blue".
Franiszek i jego kompani - nie mniej prominentni w polskim jazzie czy na jego młodej scenie, niż ich wymieni wcześniej poprzednicy, w swoich czasach i miejscach - postanowili zatem w pewnym sensie powtórzyć powtórzenie, chociaż oczywiście na innym materiale. Takie rzeczy - z góry skazane na porażkę przez nie do uniknięcia porównania z oryginałem - robi się tylko i wyłącznie z miłości. Jeśli tak jest to chociaż samo założenie jest pozbawione sensu, ta karkołomna sztuka może zakończyć się sukcesem. Może, ale nie musi.
Przystąpiłem zatem do odsłuchu z mieszanymi uczuciami. Przy czym zacząłem od przypomnienia sobie oryginałów, na których oparte jest to nagranie czyli dwóch plyt combo Charlesa Mingusa: nagranej w 1972 "Change One" i w 1974 "Change Two". Oba te albumy, chociaż nie tak słynne jak Mingusa "The Black Saint and the Sinner Lady" czy "Ah Um", po prostu zmiażdżyły mnie tak kapitalnym poziomem wykonania jak i koncepcyjnie niezwykle dojrzałą muzyką eksplorującą pogranicze hard bopu i free jazzu, nigdzie nie popadając w nacechowaną nostalgią wtórność czy autodestrukcyjną awangardowość. Mierzyć się z takim materiałem, nawet jeśli to nie ten poziom charyzmy co na "Kind of Blue", mimo wszystko jest szaleństwem. Jak się zatem udało?
Ano udało się - a może lepiej powiedzieć na szczęście nie udało się - ku mojemu zaskoczeniu nawet lepiej niż Peterowi Evansowi i spółce. Po prostu w pewnym momencie - zwłaszcza w dłuższych utworach, których immanentną część stanowiła improwizacja - polska fantazja wzięła górę, a dyscyplinę szlag trafił. I nagle - Bogu dź(w)ięki - usłyszałem w "Sue Changes" góralską z ducha solówkę dobrze mi znanego Damasia, a w "Orange Was the Color of Her Dress, Then Silk Blue" - ekstatyczny fortepian Grzegorza Tarwida, którego droga jest jedną z najbardziej pogmatwanych i artystycznie ciekawych w młodym polskim jazzie. W tym samym utworze z cienia grającego na oryginalnych nagranich zjawiskowego saksofonisty Georga Rufusa Adamsa wyszedł saksofon Marka Pospieszalskiego, zdaniem wielu muzyka roku 2022 dzięki dwóm wydanym w Cleen Feedzie krążkom, które zdobyły zasłużone uznanie tak w Polsce jak i zagranicą.
Wisienką na torcie tego nagrania jest poprzedzająca koncert zapowiedź Rocha Sicińskiego, merytoryczna, ale szczera i niepozbawiona zjadliwego poczucia humoru, którego odczytanie pozostawiam koneserom. W podobnym tonie utrzymany jest też znakomity liner autorstwa tegoż dziennikarza, co zresztą skłania mnie do podziękowania radiowej Dwójce za wydanie tej płyty, w takim właśnie standarcie jak i za organizację koncertu, którego uczestnikom należy zazdrościć. Ale bez przesady. Mam nadzieję, że moich zachwytów w tekście artyści, a szczególnie młodzi muzycy, nie zrozumieją jako zachęty do nagrywania kolejnych powtórek klasycznych jazzowych nagrań. Nie, kochani, wystarczy, następne może za dekadę, od kolejnego pokolenia, ok?
Piotr Damasiewicz & Into The Roots Piotr Damasiewicz - trumpet, harmonium, percusssions, voice Zbigniew Kozera - bass, guimbri, african harph Paweł Szpura - drum, frame drum Alicja Krzeszowiak - voice Natalia Krzeszowiak - voice Kamila Krzeszowiak - voice Krzysztof Ryt - violin, five-string viola Paweł Ryt - voice, second violin Jan Ryt - bagpipe, tin whistle
Watra (2021)
Tekst: Maciej Nowotny
Mniej więcej dekadę temu Piotr Damasiewicz i zespół, który wtedy powołał czyli Power Of The Horns przebojem się wdarli na polską scenę jazzową wieszcząc nadejście nowej wspaniałej generacji. Pamiętam ich niezapomniane koncerty, które zresztą opisałem, w warszawskiej Szpulce czy w czasie katowickiego Jazzartu. Trudno słowami oddać jakie to robiło wrażenie. W Katowicach tak się zdarzyło, że słuchałem tego koncertu ze słynnym amerykańskim perkusistą Tyshawnem Soreyem. Spytałem go w trakcie występu co sądzi o tych muzykach? Odpowiedział krótko: "Great moth....rs!". Z perspektywy lat myślę sobie, że to co tak nas pociągało w grze Damasia i jego kompanów to nie była nawet tyle wirtuozeria (choć to bez wątpienia świetni instrumentaliści), ale autentyzm, entuzjazm, a nawet duchowość. Najnowsza płyta Piotra udowadnia, że pomimo upływu lat, te niespotykane cechy jego muzyki, jak i osoby, udało mu się nie tylko zachować, ale i rozwinąć, co jest doprawdy niezwykłym osiągnięciem.
Przestrzenią, która tym razem stała się dla niego muzycznym domem jest polski folklor. Pierwszym albumem będącym zapisem tej fascynacji były wydane w 2020 "Śpiwle". Bardzo mnie cieszy, że muzycy zdecydowali się kontynuować ten kierunek, trudno bowiem w polskim jazzie wskazać wiele równie udanych projektów z pogranicza improwizowanego jazzu, muzyki świata i naszego folkloru. Dość często takie próby zanadto jak dla mnie zalatują cepelią. Damasiewiczowi i jego zespołowi udała się taka sztuka jak niegdyś Namysłowskiemu w "Kuyaviak Goes Funky" - dopisali autentycznie brzmiący rozdział tak do muzyki jazzowej jak i polskiej ludowej, a to wszystko w niesamowicie atrakcyjnej, porywającej formie, która wciąga od pierwszej nuty, jest bardzo przystępna, wciągająca, transowa i nowoczesna.
Wielka w tym zasługa muzyków współpracujących z grającym głównie na swojej koronnej trąbce liderem. Wspaniała pracę wykonali szczególnie kontrabasista Zbigniew Kozera i perkusista Paweł Szpura. Udała im się niezwykła sztuka harmonijnego i naturalnego połączenia afrykańskiego w swojej proweniencji rytmu z flow polskiej muzyki ludowej. Oczywiście równie istotny i wyjątkowy jest wkład muzyków folkowych w to nagranie tj. ojca i synów Rytów i zaproszonych do tego konkretnego nagrania sióstr Krzeszowiak. Polski jazz nie słyszał do tej pory czegoś takiego! Niewiele razy wcześniej element ludowy brzmiał tak prawdziwie, że słuchacz ma wrażenie , że muzyka nie jest nagrana na jazzowym koncercie czy ludowej potańcówce, ale raczej na jakimś obrzędzie inicjacji, w czasie jakiegoś rytuału, w przestrzeni, miejscu, czasie znajdującym się poza kontekstami, w których zwykle umieszczamy muzykę rozrywkową.
Co ważne dokładnie taki był zamysł artystów! Do tego nawiązuje też tytułowa "Watra" - cytat z książeczki dołączonej do CD - słowo "oznaczające duże ognisko z rozstawionym drewnianym trójnogiem, palonym w celu przywołania pamięci o przodkach, przy śpiewie i wspomnieniach dawnych czasów." Tak kiedyś podróżowali do swoich korzeni, i nie tylko muzycznych, Sun Ra, Don Cherry i wielu wielu innych. Doprawdy wielkie to osiągnięcie i w pełni zasłużone dla Damasiewicza znaleźć się w tak wyśmienitym towarzystwie!
Piotr Damasiewicz Into The RootsPiotr Damasiewicz - trumpet, harmonium, percussion Zbigniew Kozera - bass, drums Paweł Szpura - drums Jan Ryt - bag pipe, tin whistle
This is an album by Polish Jazz
trumpeter/composer Piotr Damasiewicz recorded in a trio format with bassist
Zbigniew Kozera and drummer Paweł Szpura. Bagpipe player Jan Ryt guests on one
track. The album presents six original compositions, all by Damasiewicz. The
music was recorded live in a remote village in Polish Beskid Mountains, but the
sound is wonderfully clear and authentic. There is some confusion between the
running order of the tunes on the album’s artwork, but this is a minor issue.
Damasiewicz managed to
establish a position for himself on the local scene as one of the leading Improvised
Music / Free Jazz activists and recorded several important albums over time, which
for me personally are quite a mixed bag. However, this album immediately proved
to be my favorite Damasiewicz album so far. Perhaps the immediacy and intimacy
of this recording are more appealing to me than his large ensemble works and
other recordings, where he probably tried to say too much.
The album’s title is definitely
very appropriate as far as this music is concerned, as it really goes back to
the roots. The question which roots is not really relevant, as this music goes
back to perhaps the very deepest roots of music itself, with primitive,
repetitive and enthralling rhythmic patterns, which were best preserved in
African music and from there arrived into Jazz. Perhaps there are also Polish
roots here, inspired by the mountains and Folklore traditions surrounding this
recording. Damasiewicz manages to incorporate all these elements into highly
effective and mesmerizing, hypnotizing music. His trumpet improvisations on top
of the steady rhythmic patterns sound more honest, revealing and moving than
ever before, at least for me.
The music is somewhat
reminiscent to the early attempts to create Jazz-World Fusion by the great
pioneers of Jazz, obviously sound-wise closest to the recordings by Don Cherry.
By following that path Damasiewicz finds the best of himself in the minimalist
trio setting, with his trumpet playing being the clear focus of the entire
journey. Strangely, or perhaps not, this is also the most coherent and melodic
album he recorded so far, perhaps unintentionally, but undoubtedly highly
effective.
Overall this is a wonderful
album from start to finish, accessible to a much wider audience than earlier
albums by Damasiewicz, and despite its seeming simplicity, his most effective
contact with his listeners ever. Beautiful and challenging don’t have to be a
contrasting, as this album clearly shows. This music makes you want to dance!
Well done!
This is the sixth album by Polish
quartet Tatvamasi, which documents a series of music meetings held under the
slogan of the album's title, recorded over a period of couple of years by the
four members of the ensemble: guitarist Grzegorz Lesiak, saxophonist Tomasz
Piątek, bassist Łukasz Downar and drummer Krzysztof Redas and a plethora of
guests from Poland and abroad, including Avant-Garde drummers Vasco Trilla from
Spain and Peter Orins from France. The album presents seven compositions, all
uncredited and assumed to be a result of improvisations by the participating
musicians.
The music, as expected from the
underlying concept, is a series of extended improvisations, based on sketchy melodic
fragments and rhythm patterns, which characterizes Improvised Music. It
preserves to some extent the usual Jazz-Rock Fusion modus operandi of Tatvamasi
that was dominating their earlier recordings, but expands the horizons and
embraces Free Improvisation, basically letting things happen on the fly as they
develop. The three pieces recorded by a quartet, with vocalist Marta Grzywacz (and
without Piątek) are definitely the high
point of the entire album pointing to a direction
worth pursuing.
To be perfectly honest, as much
as I like Tatvamasi, this stuff just doesn't work for me as well as I expected
it would. I admit to being somewhat fed up with the Improvised Music recordings
that the Polish scene produces en mass and often without any selective process
on one hand, and the fact that throwing a group of unrelated musicians in one
room and let them play whatever comes to mind very rarely guarantees a spectacular
result on the other hand. I appreciate the will to explore and search, and the
courage to try something new, but hope this is a one time extravaganza, and the
music will return to more productive exploration in the future.
Overall this is an interesting
experiment, and as such worthy of appreciation, but the resulting music, stripped
of the circumstantial excitement, is rather pale summa summarum, with just occasional
interesting moments. Sorry guys, it's just me.
Piotr Damasiewicz - trumpet, bells, percussion, voice
Janek Pawlak - vibraphone, bells, dun dun, djembe, percussion
The Stream Of Moody
L.A.S. 2019
By Piotr Wojdat
Na "The Stream Of Moody" swoje siły łączą trębacz Piotr Damasiewicz i wibrafonista Janek Pawlak. Ten pierwszy to czołowa postać wrocławskiej sceny muzyki jazzowej i improwizowanej. Dużym uznaniem cieszą się jego dokonania z orkiestrą Power Of The Horns, a zwłaszcza duże emocje budziły energetyczne koncerty tego imponującego składu. Sporo miejsca i czasu poświęcono też projektowi "Hadrony" nagranego z orkiestrą kameralną AUKSO. W efekcie Damasiewicz otrzymał nawet nagrodę Fryderyka w kategorii Jazzowy Debiut roku 2012. Potem było sporo innych przedsięwzięć, m.in. koncerty i płyta z portugalskim Red Trio, "Sesto Elemento" nagrane z Maciejem Garbowskim i Williamem Soovikiem, czy gościnny występ na "In Bloom" gitarzysty Marka Kądzieli.
Janek Pawlak jest mniej rozpoznawalną postacią, ale mającą już spore doświadczenie w tworzeniu muzyki improwizowanej. Jego pierwszym instrumentem były skrzypce, potem perkusja. Jest też absolwentem Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach na kierunku jazz i muzyka estradowa w klasie wibrafonu. W swoich projektach odnosi się zarówno do dokonań artystów muzyki pop, ale też świetnie odnajduje się w repertuarze awangardowym.
"The Stream Of Moody" to przedsięwzięcie, którego geneza powstania owiana jest mgiełką tajemnicy. Artyści pozostawiają nas ze swoją muzyką i nawet we wkładce decydują się na podanie absolutnego minimum informacji. Wiemy, że wydawnictwo zostało nagrane w studiu City BumBum oraz, że na okładce możemy oglądać obrazy autorstwa siostry Piotra Damasiewicza - Anity Damaś.
Tytuł albumu doskonale oddaje zawartość krążka. Muzyka na nim zawarta jest swobodna, impresjonistyczna i abstrakcyjna. Każdy utwór to osobny strumień nastrojowości. Mamy zatem subtelny wstęp, gdzie trzeba się wsłuchać w przytłumione szmery wydobywane z trąbki. Potem duet rozwija skrzydła, gra bardziej dynamicznie, choć raczej przez cały czas stawia na surowe brzmienie i tylko lekko zarysowaną formę. Panowie korzystają z różnych instrumentów. W zestawie oprócz trąbki i wibrafonu pojawia się perkusja, djembe, dzwony, bęben cylindryczny dundun, a w ostatnim utworze nawet głosy. Muzyka bywa melancholijna, czasami gwałtowna i hałaśliwa, momentami melodyjna, ale też transowa i szczególnie za sprawą wibrafonu hipnotyczna.
Na "The Stream Of Moody" Piotr Damasiewicz i Janek Pawlak prezentują szeroki wachlarz nastrojów. Pierwsze kontakty z albumem mogą być rozczarowujące, gdyż nie jest łatwo od razu uchwycić zamysł twórczy artystów. Ale przy każdej kolejnej szansie, którą warto dać autorom tego wydawnictwa, utwory-impresje układają się w przekonującą całość i są nieoczywiste niczym malarskie próby Anity Damaś.
This is the second album by Polish
trumpeter/composer Piotr Damasiewicz and his Power Of The Horns Ensemble and
their first studio recording. It features a nonet version of the ensemble which
also includes saxophonists Maciej Obara, Adam Pindur and Gerard Lebik,
trombonist Paweł Niewiadomski, pianist Dominik Wania, bassists Ksawery
Wójciński and Jakub Cywiński and Australian born drummer Samuel Hall. The album
presents four (one in two parts) original compositions, all by Damasiewicz.
The debut album
"Alaman", recorded live in 2012 (i.e. six years earlier), was the
first release of the now legendary For Tune Records label, and created quite a stir
at the time. It was recorded by an eleven-piece version of the ensemble, which
included only five of the musicians present on this new recording and presented
just three expanded tracks, characterized by extensive improvisations. The raw
power of the horns and super-sized rhythm section combined with the youthful
excitement associated with the occasion managed to create some magic moments,
which the recording certainly reflected, but which did not prove to have a
long-lasting value. In retrospect the status of "…one of the most
captivating albums in the history of Polish jazz…" is certainly a hype
rather that an objective statement.
The new album is a complete
about face and presents perfectly well-behaved, modern mainstream Jazz, with smooth
performances but limited level of enthusiasm. Of course this is a perfectly
legitimate approach; considering the time that passed since the debut;
maturity, age and experience certainly have their influence. Yet Damasiewicz
seems to cling to the past by including on this album older material, like the
title tune which originates from 2014 and even one composition already
presented on the debut, which perhaps indicates a shortage of new material. But
regardless of the past connections, the music on this album is based on rather
basic melodic elements, repeated continuously with little variations, except
for the ensemble dynamics. The "wall of sound" approach of the debut
is now replaced by a more chamber like approach typical of Polish Jazz from the
1960s, and a retro sound and ambience.
Damasiewicz dedicates the
compositions on the album to the Godfathers of Polish Jazz: Krzysztof Komeda,
Tomasz Stańko and Tomasz Szukalski and to his teacher Piotr Wojtasik, all of whom
obviously influenced his musical path, which is well reflected within the music
on this album, and which, as already stated, often ventures into the climates
invented and developed by his Mentors and which characterize Polish Jazz or at
least its early days. The album's title seems to suggest that the music on this
album is the continuation of that magic "Polishness" that Polish Jazz
offers at its core; a daring statement by all means, which will be judged by
history alone.
The individual performances by
the leader and the ensemble members are, as expected, highly professional, but
if not for the excellent, as always, contributions by Wania, who in the period
separating these two recordings made one giant step after another, the music
would have became almost banal, a déjà vu of sorts. Considering the astonishing
level of the musicianship on the Polish Jazz scene, something more spectacular
would have been needed in this music to become "…sublime and unique…". The album's liner notes, from
which all the above quotes are taken, is fascinating, full of hints, allegories
and references - definitely worth reading!
Zespół zadebiutował 30 lipca 2015 z okazji „Wieczoru Szakala”. Był to koncert upamiętniający legendarnego saksofonistę Tomasza Szukalskiego który odbył się w Łodzi na festiwalu „Letnia Akademia Jazzu”. Tego wieczoru, oddając hołd Szukalskiemu, wystąpiły dwie formacje – kwintet Piotra Damasiewicza i kwartet Tomasza Stańki. Muzyka jaką prezentuje Damasiewicz wraz z zespołem odnosi się nie tylko do postaci wielkiego mistrza, ale w dużej mierze do czasów, w których saksofonista współtworzył najlepsze lata polskiej sceny jazzowej. W związku z tym w repertuarze zespołu oprócz utworów wykonywanych kiedyś przez Szukalskiego, znajdują się także utrzymane w założonej stylistyce kompozycje Piotra Damasiewicza i Gerarda Lebika.
Piotr Damasiewicz Quintet został zaproszony do Stanów Zjednoczonych, gdzie pod koniec czerwca tego roku zagra krótką trasę koncertową. Przed wylotem muzycy planują koncerty w wybranych miastach naszego kraju. Kwintet prezentuje muzyczny dialog wypracowany na przestrzeni 15 lat znajomości, dwóch niepodrabialnych postaci współczesnej sceny muzycznej – Damasiewicza i Lebika. Przez ten czas artyści zdobyli bogate doświadczenie podczas ponad stu wspólnych koncertów, wielu sesji nagraniowych, kilku albumów i pracy konceptualnej nad rozwojem artystycznym, w którym wykształcili indywidualny język improwizacji, jaki jest niepowtarzalną i niezapisywalną częścią ich muzyki.
Nowy kwintet to także okazja, by niektóre z utworów, które powstawały w latach przepełnionych inspiracjami jazzowymi mogły być przypomniane lub usłyszane po raz pierwszy przez szerszą publiczność. W tym kompozycje takie jak m.in. „Zarys Szczęścia” (utwór ten w oparciu o wspólną m.in z Lebikiem rejestrację studia nagraniowego Akademii Muzycznej we Wrocławiu zdobył II nagrodę na konkursie kompozytorskim im. Krzysztofa Komedy) oraz „God's Will”, który został wydany na wysoko ocenionym przez krytyków albumie „Mnemotaksja” w 2014 r. Są to utwory wskazujące kierunek w jakim rozwijała się estetyczna wrażliwość muzyków, którzy w tej chwili działają nie tylko w granicach muzyki jazzowej. Ponadto bardzo ważnym elementem dotyczącym nowego projektu „Tribute to Szakal” jest fakt, iż Lebik jako saksofonista tenorowy postrzegany jest w znaczącej części polskiego środowiska jazzowego, jako rozwijający kontynuator wzorca frazy i brzmienia wybitnego saksofonisty Tomasza Szukalskiego.
Piotr Damasiewicz - trąbka Gerard Lebik - saksofon Artur Tuźnik - fortepian Max Mucha - kontrabas Krzysztof Dziedzic - perkusja
Piotr Damasiewicz
Trębacz i kompozytor. Reprezentant Polski w międzynarodowych platformach Take Five Europe i Jazz Plays Europe. Jest laureatem nagrody fonograficznej Fryderyk 2013, nagrody Warto 2012 przyznawanej przez Gazetę Wyborczą, Nagrody Muzycznej Wrocławia 2013, oraz konkursu kompozytorskiego im. Krzysztofa Komedy. Muzyk Roku 2013 według rankingu Polish Jazz Blogspot. Jego płyty od kilku lat są w ścisłej czołówce wydawniczej w Polsce. Jest liderem dwóch europejskich platform muzycznych: Art Meetings i Melting Pot Laboratory, gdzie rozwija idee otwartej improwizacji w zetknięciu się z innymi dziedzinami sztuki. W swojej twórczości sięga do języka jazzu, XX wiecznej muzyki klasycznej, muzyki najnowszej, w tym europejskiej muzyki improwizowanej. Damasiewicz ma okazję prezentować swoją twórczość zarówno w swoich autorskich projektach: Power Of The Horns, Mnemotaksja, Hadrons, ImproGraphic, jak i w tych, których jest współautorem: VeNN Circles, Red Trio Quintet, Art Escape Quintet. Ponadto jest autorem muzyki do spektakli teatralnych, ścieżki dźwiękowej do filmu "Zapach Lwowa", oraz współkompozytorem jazzowego hymnu europejskiego na 25-lecie organizacji European Jazz Network.
Gerard Lebik
Gerard Lebik muzyk, artysta dźwiękowy mieszkający we Wrocławiu. Tworzy na polu muzyki improwizowanej, eksperymentalnej i intermedialnej. Jest autorem instalacji i interwencji dźwiękowych. Tworzy dźwięk i muzykę przez improwizację, notację muzyczną oraz manipulowanie materiałem dźwiękowym używając media akustyczne i elektroniczne. Poszukuje na polu fenomenów audybilnych używając różnych narzędzi i technik: saksofony, generatory fal zopan, kompresory powietrza, magnetowidy VHS, obiekty video, software. W 2007 ukończył Wrocławską Akademię Muzyczną na Wydziale Jazzu.
Artur Tuźnik
Artur Tuźnik zadebiutował na międzynarodowej scenie jazzowej albumem ''Quintet'' z jego Licak Quintet feat. Anders Mogensen, nakładem duńskiej wytwórni BlackOut w 2011 roku. Płyta została doskonale przyjęta przez krytykę jako “excellent contemporary record and real must listen'', a sam Artur był opisywany jako ''niezwykle utalentowany improwizator'' i „wybitny solista”. W różnych projektach Tuźnik dzielił scenę z artystami takimi jak Tomasz Stańko, Jeremy Pelt, Anders Christensen, Jakob Høyer, Maciej Obara, Tomas Franck, Alex Riel, Jesper Lundgaard, Richard Andersson, Anders Mogensen, Andreas Lang, Nils Davidsen i wielu innych. Z zespołami pod swoim nazwiskiem, jest laureatem Grand Prix na międzynarodowych konkursach m.in w Hoeilaart (Belgia), Almeria (Hiszpania) Jazz Nad Odrą, Bielska Zadymka Jazzowa, czy Blue Note Poznań Competition. Był również nagradzany jako najlepszy instrumentalista na konkursach B-Jazz Burghausen (Niemcy), Getxo Jazz (Hiszpania) oraz na Konkursie Improwizacji Jazzowej w Katowicach.
Max Mucha
Urodzony w 1989 w Częstochowie. W roku 2008 ukończył Państwowe Liceum Muzyczne im. Marcina Józefa Żebrowskiego w Częstochowie. W tym samym roku rozpoczął studia w Instytucie Jazzu Akademii Muzycznej w Katowicach, ukończone w roku 2013, następnie studiował w Jazz Institut Berlin w klasie Grega Cohena. Współpracuje z takimi artystami jak: Dominik Wania, Maciej Obara, Sławek Jaskułke, Logan Richardson, Philipp Gropper, Ronny Graupe, Elias Stemeseder. Występował m.in. z Januszem Muniakiem, Tomaszem Stańko, Adamem Pierończykiem czy Piotrem Wojtasikiem. Wybrane nagrody indywidualne i zespołowe: Indywidualna nagroda dla największego talentu festiwalu na International Tarnów Jazz Contest 2009 oraz 2010, również Grand Prix tego festiwalu z zespołem Jarek Bothur Quartet w 2009 roku, Grand Prix XXXIV Festiwalu Jazz Juniors w Krakowie w roku 2010 z zespołem Jarek Bothur Quartet, I miejsce na festiwalu Jazz Hoeilaart 2013 (Belgia) z zepołem Artur Tuźnik Trio, Indywidualna nagroda dla najlepszego basisty na tym samym festiwalu. I miejsce na festiwalu ClasiJazz Almeria 2014 (Hiszpania) z zespołem Artur Tuźnik Trio.
Krzysztof Dziedzic
Czołowy polski perkusista jazzowy. Urodzony w 1975 r. w Bielsku-Białej. Wielokrotny laureat konkursów jazzowych m.in: Jazz Juniors 93', 94', 97', Pomorska Jesień Jazzowa 97', Jazz nad Odrą 97' - wyróżnienie indywidualne. Występował z czołówką polskich i światowych muzyków jazzowych. Do najważniejszych z którymi współpracował i nagrywał należy wymienić: Piotr Wojtasik - albumy „Quest” i „Escape”, Kwartet Janusza Muniaka, Tomasz Szukalski, Tomasz Szukalski-Twist Band, trio Wojciecha Karolaka, kwintet Zbigniewa Namysłowskiego, Sławomir Jaskółke Trio-albumy „Sugarfree”, „On” i ''Fill The Philharmonics'', zespół Henryka Miśkiewicza-albumy „Full Drive” i „Full Drive 2”, Adam Pierończyk-albumy ''Busem po Sau Paulo'', ''Live in Berlin” i „Adam Pierończyk Trio”, Jarosław Śmietana -''What's going on?'', Wojciech Majewski - “Opowieść”, Nigel Kennedy-albumy dla wytwórni EMI:„ Shhh” i "The best of Nigel Kennedy”. Koncertował w największych i najbardziej prestiżowych salach i festiwalach na świecie takich jak Sydney Opera House, Royal Albert Hall-Londyn, North See Jazz Festival, Jazz Jambore, czy Warsaw Summer Jazz Days, ponadto niemal we wszystkich krajach europejskich, a także w Japonii, Chinach, Brazylii, Izraelu, Malezji i USA.
