Radosław Mosurek – trąbka
Mateusz Kaszuba - fortepian
Michał Aftyka - kontrabas
Piotr Przewoźniak - perkusja
Gościnnie:
Mateusz Smoczyński - skrzypce
Grzech Piotrowski - saks. tenorowy
Zazanna Malisz - bęben obręczowy
Koło Gospodyń Wiejskich z Przegini - śpiew
Album: "Historie Ludowe"
Wyd. MosArt (2026)
Link do strony Bandcamp https://ostaniec.bandcamp.com/album/ostaniec-historie-ludowe
Powiem Wam, czym skorupka za młodu nasiąknie...
Ale zacznijmy od kultury i sztuki.
Im wcześniej dzieciak zacznie, tym lepiej. Rosną wtedy szanse, że złapie jakiegoś bakcyla, obudzi się w nim jakaś pożyteczna pasja. Maleją wtedy szanse, że wpadnie w złe towarzystwo, np. huliganerię, półświatek, dealerów, albo najgorszych z najgorszych - dżezmenów. (Wiem, co piszę - jeszcze za Gierka, pacholęciem będąc, posłany zostałem do zespołu tanecznego w DK "Jagiellonka" na poznańskich Ratajach, dzięki czemu wyrosłem na porządnego, inteligentnego, mężnego i skromnego człowieka.)
Nie inaczej było w przypadku Pana Radosława. Gdzieś pośród pagórków olkusko-krakowskich leży maleńka Przeginia, a w niej Ośrodek Kultury, do którego Nasz Bohater udał się tropem rodzeństwa swego. Wprzódy chwycił skrzypki, potem kawałek odpowiednio zwiniętej rurki, później Mama zachęciła do szkół muzycznych, w Akademie, w Politechniki, a nawet heeeen do Ameryki po naukę...
Nie było łatwo, naturalnych predyspozycji do trąbicielstwa ponoć nie było, ale była cierpliwość i chęci olbrzymie. I były ECMowskie albumy Tomasza Stańki, ukochane pomoce dydaktyczne Pana Radka, zasłuchiwane godzinami i analizowane pod kątem frazowania, brzmienia, artykulacji... I lata znojnych ćwiczeń.
Opłaciło się.
Od kilku lat Pan Mosurek jest wziętym muzykiem sesyjnym i koncertowym.
Gra w różnych ciekawych przedsięwzięciach z obszaru muzyki rozrywkowej, koncertując czasem nie dla pięćdziesięciu, stu słuchaczy, ale dla kilkunastu tysięcy!
A od kilku lat po cichu, ambitnie, acz nieśpiesznie rozwijał swój projekt autorski - OSTANIEC.
I co jakiś czas ujawniał światu fragmenty muzyki tego projektu.
A ja po cichu Pana Radosława obserwowałem, gdyż mi Jego audiowypieki smakowały.
A dzisiaj trzymam w rękach album "Historie Ludowe" i słuchając muzyki, rozmyślam o tej skorupce...
Radosław Mosurek, choć z dawna w Stolicy osiadły, warszawskiego blichtru i wielkomiejskości syty, jednak nie zapomniał, gdzie Jego korzenie i początki.
Grupę swą OSTAŃCEM nazwał ku czci onych prastarych ostańców skalnych, rozsianych wszędy po Jurze Krakowsko-Częstochowskiej. Na takimż ostańcu zasiadł był w harnasiowej postawie, do zdjęcia na okładkę płyty.
Ale Pan Radek jeszcze inaczej wdzięczność ziemi rodzinnej pokazał. Wziął oto garść rodzimych melodii w dzieciństwie posłyszanych i je zaimplementował do dzieła swego. A jeszcze zaprosił do współpracy wokalistki z miejscowego Koła Gospodyń!
Ale skorupka za młodu nasiąka nie tylko ludowym rdzeniem z ośrodka kultury, festynów i dożynek.
Kwartet OSTANIEC to kumple jeszcze ze studiów, w podobnym wieku, zatem w młodości podobnie osłuchani także z folklorem granym w MTV, VH-1, Vivie ainz und zwei - i to też słychać.
Przed nami 10 kawałków muzyki, która łączy w sobie, bardzo stare, średnio stare z najnowszym - i podaje nam na talerzu z dżezowym sznytem, dżezową biegłością i dżezowym... poczuciem humoru!
Zaczynamy w jesiennym trąbkowym, rozmarzeniu, by za chwile ruszyć z kopyta! "Sowa" to pędząca, motoryczna wariacja na temat melodii ludowej przywiezionej wprost od śpiewaczek z Przegini. Rzewna melodia wspaniale wzbogacona niebanalnym fortepianizmem. To nie będzie ostatni raz, kiedy Słuchaczu zachwycisz się pomysłową grą Pana Kaszuby. Sekcja siecze gęsto, na dodatek dokoloryzowana tu i tam bębnem obręczowym Pani Zuzanny z Kapeli Maliszów. Ogień!
"Sowa" powróci jeszcze w połowie albumu, w zupełnie innym, tempie, metrum i nastroju. Kwartet tam zagra z Dziewczynami z przegińskiego Koła Gospodyń. Dokładnie tak, jak napisałem. Nie Dziewczyny śpiewają dżezmenom, tylko dżezmeni akompaniują dziewczynom. To wyraźnie słychać. ( Wiem, co piszę - za Jaruzelskiego długo terminowałem w legendarnym poznańskim studio GIEŁDA)
"Cierpliwość" - oj, nasiąknęła skorupka za młodu Jazzmatazzami, Madlibem, O.S.T.R.E.M., braćmi Waglewskimi...
Rześkie, zamaszyste frazy trąbki, arpedżia fortepianu oraz Panowie Aftyka i Przewoźniak jak rasowi hiphopersi!
Taaak, wyciąć breaka, snara, stopę, jakiegoś cymbala, posklejać z tego fajny pattern i mamy loopik. A na to dajemy czarnecką figurę kontrabasu. (Wiem, co piszę - za Wałęsy woziłem w Nowym Jorku na moim beemixie sampler AKAI MPC3000 na próby Brooklyn Funk Essentials. Pisałem Wam już, ze kiedyś byłem Murzynem?)
Ale nim nabierzemy chęci do rapowania, zespół na chwile zawiesza tłuste bity, by przy kontrabasowym arco zafundować nam chwilę romantycznego oddechu... Sympatyczny zabieg.
Pan Radek nie boi się studyjnego hardwaru i softu, nie boi się korzystać z możliwości edycyjnych. Daje to ciekawe efekty zwłaszcza na froncie perkusyjnorytmicznym . Taka zabawa (np. rewerby, aktywne obcinanie pasma) fajnie też urozmaica np.obie "Sowy". Ale lider grupy zachowuje w tym umiar.
Pan Radek nie boi się też melodii. Niedawno pisałem na łamach Polishjazzbloga o dżezie samochodowym. Pan Radek doskonale czuje tę stylistykę; wie, jak zagrać muzykę równocześnie nienachalną i jednak absorbujacą. Posłuchajcie "Łysego Pola" i ponownie pozachwycajcie się Kaszubowymi wariacjami! Muzyka na dalekie trasy.
Pan Radek wie także, jak odpowiednimi aranżami uaktywnić nasze polskie głęboko zakorzenione romantyczne ciągoty ku nostalgicznej wierzbie targanej wiatrem jesiennym, podczas gdy w promieniach zachodzącego słońca klucz gęsi dzikich na południe odlata...
"Melodia Ludowa". Rzewna rozmowa Mosurkowej trąbki ze skrzypcami Pana Smoczyńskiego... i jeszcze to oniryczne fortepiano, niczym płacz nad mogiłą styczniowego powstańca...
Ale miało być o skorupce!
Dzieciństwo członków OSTAŃCA to czasy hegemonii techno i wszelkich jego odmian, od minimalu, przez trance do Vivy i Scootera. I to też w ich muzyce słychać! Posłuchajmy trójki klubowych bangerów: "Sarego", "Kładka", "Tekno".
Ha! Nie melodia rządzi. Rządzi rytm! Stopa zapodaje, jak na porządnym rave. Werblowe zagęszczenia wyznaczają dramaturgię. Groovy, ostinanta, ewidentne naśladowanie przez trąbke, piano, albo kontrabas pulsujacych syntezatorów. Tu i tam smaczki, jak solo kontrabasu w "Sarego", albo kilkanaście taktów potraktowanego offsetem patternu rytmicznego rodem z homekeyboardu Ymahy z lat 80tych w "Tekno". Albo bardzo ciekawa gra Pana Przewoźniaka w "Kładce", akcentująca słabe części taktu.
A wszystko podane z przymrużeniem oka! Zaskakujący groove techno dżez! ( Wiem, co piszę - za Kaczyńskiego miałem półroczną recydenzję jako DJ w toruńskich "Kazamatach")
Pan Radek i Jago kompani dbają o swój charakterystyczny look i nietuzinkowe poczucie humoru, ale nie boją się przy tym autoironii. Wystarczy obejrzeć teledysk obrazujący "Sarego."
Pan Radek czasem błyszczy wszystkim naraz: kompozycją, aranżacją, wykonawstwem i ... nosem do gości.
Dla mnie prawdziwą ozdobą albumu jest pościelówa "Mokotów" oraz nastrojowy "Ostaniec". Obydwa radio-friendly, ale bardzo wysmakowane w aranżu, w obydwu błyszczą seksowne saksofoniady Pana Piotrowskiego. Niezwykle "samochodowe" granie. "Mokotów" to wieczorny taniec - przytulaniec z tą jedną, jedyną ( lub odwrotnie).
Zaś "Ostaniec" to jakiś film fabularny, w którym unisonowe opowiadanie dęciaków przejmuje fortepian, zrazu dość lakoniczny, ale coraz bardziej zagęszczający narracje, z dopowiedziami saksu. Na koniec podniosły finał z udziałem wszystkich aktorów.
I pomyśleć, że cały ten utwór rozwija się z uroczo prościutkiego tematu, który na trąbce zagram jednym paluszkiem! Posłuchajcie: C-G-C bez palców oraz F i Bb pierwszym palcem. Proste, a z błyskiem! ( Wiem, co piszę - za Dudy dużo nagrywałem, moją trąbkę możecie usłyszeć m.in. na takich płytach jak... no dobra, przecież nie o mnie jest ten tekst).
Pan Radek repertuar "Historii Ludowych" szlifował przez trzy lata, w międzyczasie utwory zmieniały się, dojrzewały. Jeśli ktoś ciekaw, może w internecie posłuchać, jak brzmiały wersje niektórych kawałków rok, dwa lata temu... Można np. usłyszeć "Ostańca" zagranego w nonecie! Z tego co wiem, Pana Radka pasjonują też duże, wręcz bigbandowe składy i powiem szczerze, że chętnie bym doczekał wykonu "Ostańca" nawet przez orkiestrę. Moim zdaniem jest potencjał...
"Historie Ludowe" to album niehomogeniczny i niezdyscyplinowany. To nie jest 50 minut wizji artystycznej ostatecznie wypolerowanej i wysmakowanej niczym wytrawne wino. To jest raczej eklektyczne, wielokolorowe, młode, jeszcze buzujące Beaujolais Nouveau.
(Wiem, co piszę - za Kwaśniewskiego byłem ambasadorem marki "Kwiat Jabłoni")
"Historie Ludowe" to raczej pokaz możliwości kompozytorskich Pana Radka i kunsztu Jego Kolegów, to załącznik do CV, to drogowskaz na rozstaju dróg, spod którego można pójść tam... albo tam... a może nawet tam...
Którędy Pan Radosław i OSTANIEC pójdą, czas pokaże.
Tymczasem - chwytajmy tę chwilę!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz