Zbigniew Namysłowski - saxophone Adam Wendt - saxophone Brandon Furman - guitar Andrzej Jagodziński - accordion Krzysztof Herdzin - piano Mariusz Bogdanowicz - bass Piotr Biskupski - drums
O jakości muzyki można wiele powiedzieć, podobnie jak o człowieku, obserwując, jak się starzeje. Ta muzyka została nagrana w 2001 roku, ale zestarzała się wspaniale i brzmi, jakby powstała wczoraj. Tak jak w przypadku ludzi, starzejemy się wolniej i zdrowiej, gdy otaczają nas osoby, które nas cenią i kochają. Gdy w rodzinie, w kontaktach z przyjaciółmi i w pracy mamy poczucie harmonii, czas jakby zwalniał, a jego upływ mniej nam szkodził. Ta międzyludzka harmonia często przekłada się na artystyczną, i tak jest w przypadku tej muzyki. Rzut oka na skład wystarcza, by stwierdzić, że do jej nagrania zebrało się wyśmienite towarzystwo, które, jak śmiem przypuszczać, darzy się wzajemnym szacunkiem, a nawet przyjaźnią. I to wszystko w tej muzyce słychać.
Tak się złożyło, że miałem okazję to sprawdzić także osobiście, gdy gościem moim i mojego kolegi Pawła Ziemby w audycji "Muzyka, która leczy" w RadioJAZZ.FM był Mateusz Bogdanowicz. Muzyk ten, od lat związany z trio Włodzimierza Nahornego, ma tę wspaniałą cechę, którą posiadł również Tomasz Stańko, a przede wszystkim Jan Ptaszyn Wróblewski: traktowali jazz nie tylko jako muzykę, ale szerzej, jako sztukę życia. Stąd rozmowa z nim jest fascynującym doświadczeniem, nie tylko w kategoriach ściśle muzycznych, ale także obyczajowych, przypominając, że rozkwit jazzu w Polsce to również fenomen socjologiczny, towarzyski, a nawet polityczny. Stąd naturalne chyba było, że Bogdanowicz przez wiele lat udzielał się jako nauczyciel akademicki, przekazując młodym pokoleniom część swojej wiedzy i pasji, a także szerszemu gronu słuchaczy przez wiele lat jako autor audycji "Jazz Travels" w Jazz Radio oraz publicysta w Jazz Forum. Życzyłbym sobie, aby kontynuował tę działalność lub do niej wrócił, bo niewielu muzyków potrafi czarować jak on zarówno dźwiękami, jak i słowem, zwłaszcza żywym.
Ale wróćmy do samej muzyki, która przede wszystkim brzmi świetnie, ponieważ została bardzo dobrze zrealizowana. Dla koneserów wielką przyjemnością będzie śledzenie przez cały album linii basu. Rzadko zdarza się, aby każda nuta zagrana na tym instrumencie była doskonale słyszana przez całe nagranie, a jednocześnie kontrabas nie był "podbity" i pozostawał idealnie wkomponowany w groove całego zespołu. Pisać o tym nagraniu można by bardzo długo, ale ja zwrócę uwagę – na zaostrzenie apetytu – szczególnie na obecność Zbigniewa Namysłowskiego, który potraktował to nagranie bardzo poważnie i brzmi na nim jak za najlepszych lat. Kolejny smaczek to Andrzej Jagodziński grający na... akordeonie. Zarówno miłośnicy tego instrumentu, jak i jego przeciwnicy w jazzie, znajdą tutaj prawdziwy rarytas. Ale tak naprawdę wyróżniają się na tym nagraniu... wszyscy muzycy! Czy to grający na fortepianie młody Krzysztof Herdzin, na saksofonie tenorowym Adam Wendt, na perkusji Piotr Biskupski czy na gitarze skądinąd nieznany Brandon Furman. Wszyscy świetnie wpasowali się w koncepcję muzyki zaproponowaną przez Bogdanowicza, a ich udział zapada w pamięć. A skoro mowa o koncepcji tej muzyki to jest to jazz tzw. głównego nurt, w którym element melodyczny i gra zespołowa pozostają w harmonii, sprawiając, że muzyki można słuchać wielokrotnie i ciągle odkrywać coś nowego. Tylko tyle i - jak widać z perspektywy lat - aż tyle.
Co dziwne, CD jest ciągle dostępne do kupienia na stronie SJ Records. Ale wypadałoby prosić Mariusza Bogdanowicza, aby udostępnił tę muzykę również słuchaczom młodego pokolenia na najpopularniejszych serwisach streamingowych. Warto!
Piotr Schmidt - trumpet Wojciech Niedziela - grand piano Maciej Garbowski - double bass Krzysztof Gradziuk - drums
featuring: Jan Ptaszyn Wróblewski Zbigniew Namysłowski Henryk Miśkiewicz Maciej Sikała Adam Wendt Grzech Piotrowski
Saxesful vol. II (2021)
Tekst: Jacek Sołkiewicz
Wyobraźcie sobie gorące popołudnie. Jeden z tych dni, kiedy już nigdzie nie musicie się spieszyć. Zachodzące leniwie słońce faluje na horyzoncie, jest pomarańczowo. P-o-m-a-r-a-ń-c-z-o-w-o. Rynek a wokół niego kamienice ze spalonym upałem tynkiem. Pootwierane okna, delikatnie powiewające zasłony...budzi się ekscytacja nadchodzącym wieczorem. To może być Wasze miasto. To może być dowolne miasto. Przysiadacie na rynkowej ławce i nie spodziewając się niczego stajecie się mimowolnym uczestnikiem niewidzialnego koncertu. Taka okazja zdarza się bardzo rzadko zatem nie otwierajcie oczu i nasłuchujcie.
Pozwólcie by Piotr Schmidt i Jego Znakomici Goście przemówili w sposób w jaki tylko muzyka może przemówić. To ich język. Znany wszystkim od dekad, ale wciąż mówią nim nieliczni. Wyobraźcie sobie, że podczas gdy życie toczy się sielsko na rynku, w jednej z tych kamienic, w pięknej sali spotykają się cztery pokolenia muzyków jazzowych. Codzienność zderza się z niepowtarzalnością. Aż trudno słowami uchwycić romantyzm tego albumu i tej chwili. Jedna sesja a w niej legendy polskiej muzyki jazzowej i ci, którzy mają spore szanse dołączyć do tego znakomitego grona. Utwory znane, ograne, powszechnie uznawane za standardy.
Zatem, czy można było to zagrać tak by rynek stanął w miejscu? Jan ‘Ptaszyn’ Wróblewski, Henryk Miśkiewicz, Zbigniew Namysłowski, Wojciech Niedziela, Krzysztof Gradziuk, Maciej Garbowski i oczywiście spiritus movens projektu, Piotr Schmidt. Jazz All-Stars? Zapewne tak. Jednakże historia zna przypadki gdy takie galaktyczne składy niestety rozpływały się wraz z zadziwiająco rozrzedzonymi dźwiękami. To nie zawsze się udaje. Natomiast udaje się zawsze gdy jest wizja i przede wszystkim pomysł wszystkich muzyków na każdy takt ich obecności w muzyce.
‘Saxesful vol. II’ to modelowy przykład perfekcyjnego wykorzystania talentów wszystkich artystów biorących udział w projekcie. Wszystkie gwiazdy świecą, nie oślepiają i co najważniejsze, żadna z nich nie wchodzi na kurs kolizyjny. Cudowna symbioza rezultatem której są dźwięki docierające bez zbędnego lawirowania prosto do serca słuchacza. To album bezkompromisowy, ale nie w kwestii burzenia porządku jazzowego wszechświata tylko bycia sobą. Bycia tym, kim było się przez całą swoją karierę. To muzyka naznaczona osobowością każdego grającego, wręcz podpisana jego wrażliwością i stylem. Dlatego raz po raz uśmiechamy się do niej, ponieważ momentami z daleka słychać echa dokonań każdego artysty. Ta płyta emanuje niezwykłą emocjonalnością, płynącą do nas szerokim, ciepłym strumieniem z bardzo dalekiej przeszłości. Przeglądamy się w niej niczym w lustrze czasów minionych widząc świetność tych muzyków w całej swej okazałości. Nie dość, że podczas sesji zarejestrowano evergreeny to jeszcze zagrali je ci, którzy mają głośne przyzwolenie na ich dowolną interpretację. I z tego prawa wszyscy skwapliwie skorzystali. Tak oto powstała płyta, której słucha się z zapartym tchem, czekając na kolejny utwór i jego kolejne wcielenie. Jubilerski jazz. 24 karatowy. Muzyczny kruszec, którego wartość nie poddaje się inflacji czasu.
Album składa się z dwóch części - pierwszej, z wybranymi utworami z ‘Saxesful vol I’ i drugiej, ‘właściwej’, z zapisem sesji ‘Saxesful vol. II’. Niewątpliwie bonus w postaci selekcji części pierwszej jest miłym zaskoczeniem a dodatkowo pozwala odczuć różnicę między oboma wydawnictwami. I właśnie, ten ostatni fakt, jest dla mnie największym zaskoczeniem. Zdaję sobie sprawę, że utwory, które pojawiły się na ‘vol. II’ pochodzą z tej samej sesji co ‘vol. I’ a jednak… Możliwe, że to magia osobnych wydawnictw, możliwe, że czas zrobił swoje a możliwe, że…i tak, stawiam na to, dobrano zdecydowanie mocniej rezonujące utwory . Muzycznie, obie części są bardzo udane, ale to ta druga z nich ma w sobie pierwiastek magii.
Jak zwykle, trudno określić to słowami, jednakże aura najnowszej części niesie w sobie tę wspomnianą na początku ekscytację. Te dźwięki wirują wokół nas, zostawiając za sobą błyszczący pył swojego arcymistrzostwa. To ten rodzaj wirtuozerii, który przyciąga i przytrzymuje słuchaczy w bezruchu.
Kokieteryjna nonszalancja Mistrzów, którzy zawsze grają na swoich zasadach.
Nie ma tu drogi na skróty, która przy tego typu standardach kusi wielu. Każda nuta zagrana jest z niezwykłą gracją i pietyzmem. Ta szczegółowość aranżacyjna zwraca uwagę już od pierwszej sekundy.
Ornamentowość wykutej w złocie pięciolinii ‘Saxesful vol. II’ to wypadkowa miękkich zderzeń finezji, kunsztu i frywolności. Muzycy, których słyszymy na tym albumie, mogą sobie pozwolić na wiele i niewątpliwie robią to, ale z właściwym dla ikon wdziękiem i umiarem.
Stąd taki ładunek emocjonalny tej płyty. Czy chcemy tego czy nie, wyobrażenie, że grają między innymi jazzmani tworzący fundamenty Polish Jazz, dominuje odsłuch. To taka piękna chwila, w której nagle wszystko staje się olśniewająco proste i bliskie. Nie ma zbędnych słów, labiryntów myśli…każda sekunda wybrzmiewa w naturalnym dla naszych serc rytmie. Jest galowo, jest wczesnowieczorno, jest cocktailowo, jest nobliwie, jest tak jak chcemy by było. Dzisiaj mało kto potrafi zagrać tak retroautentycznie. Ta sesja to cud pamięci przywołującej czasy, które mało kto wspomina.
Wystarczy posłuchać otwierającego ellingtonowskiego ‘Caravan’. Zwiewność, uniesienie i to wyczucie!
Ta wersja wieje tak ognistym temperamentem, że trudno usiedzieć przy tym spokojnie w miejscu a jednocześnie zachowuje niesamowicie dystyngowany charakter. Wierzę, że taki perfekcyjny groove mogą osiągać jedynie wybitni muzycy.
Dalej jest niemniej wizytowo…’On the Sunny Side of the Street’ gra niczym soundtrack z naprawdę odległych, przedwojennych czasów i robi się naprawdę bardzo, ale to bardzo nostalgicznie. Bardzo podobnie jest także w ‘Cherokee’, który urzeka swoją niedzisiejszością, ale podaną w tak wyszukany sposób, że żadna z zagranych nut nie pokryła się patyną. To właśnie ogromny atut obu części ‘Saxesful’ - te skrawki historii jazzu zostały opowiedziane językiem teraźniejszości dzięki czemu dotrze ona do wielu.
Nawet wtedy, gdy zacznie grać nieśmiertelne ‘When I Fall in Love’ - cudowna puchowość tego utworu jest ponadczasowa a jednak, w tej wersji zyskuje ona kolejną klasę. Niespieszny, senny klimat azylu dla wszystkich, którzy zdecydowali się przestać biec. Płynne ciepło…stan umysłu zanurzonego w nieskazitelności.
Po czymś takim najlepiej obudzić się zjawiskową wersją ‘Footprints’ Wayne’a Shortera, w której znajdziecie wszystko to co najlepsze w tej genialnej kompozycji, ale, po raz kolejny, wyniesione na inny poziom. Lekkość, niemalże efemeryczność dźwięków zagranych niezwykle przestrzennie daje jakże bezcenne poczucie nieważkości. To moment prawdziwego oderwania na tej płycie. Trudno nie dać się ponieść tak zagranej muzyce.
Wieńczące ‘Ach śpij kochanie’, Henryka Warsa błogo wycisza i uświadamia nam niezliczoność sposobów zagrania tych samych dźwięków, emocji i słów…cóż za wersja! Śpiewali to Mieczysław Fogg, Eugeniusz Bodo, Adolf Dymsza a teraz ten utwór dociera do nas w takiej postaci. Aksamitny magnetyzm na koniec…byśmy nawet nie pomyśleli, że to pierwszy i jedyny raz.
‘Saxesful vol. II’ to spotkanie z muzyką, którego nie wolno przekładać. Nieważne czy to zaskoczy Was w Waszym mieście czy gdziekolwiek indziej…jeśli usłyszycie ją dobiegającą w rynku, z okna kamienicy a może innego miejsca, zatrzymajcie się, ponieważ nieczęsto te sytuacje kończą się tak wzruszająco. Trzeba powiedzieć sobie jasno: instynktownie szukamy takich dźwięków, ale rzadko kiedy znajdujemy coś tak wartościowego. Czar tej płyty pozostanie na zawsze, ale świadomość ulotności chwili, w której została nagrana wprawia w szczerą zadumę. Trudno bowiem momentami oddzielić radość obcowania od kruchości wybrzmiewającego echa. Tym bardziej, iż dobiega ono do nas sprzed prawie 100 lat. Czas płynie, zmieniają się tylko jazzowe sztafety, które przekazują nam tę porcję wyjątkowych wrażeń a skoro obecnie jedna z nich biegnie tuż obok nas, wsłuchajmy się w każdy ich krok.
This is the debut album by
Polish Fusion guitarist Michał Lewartowicz recorded with his quartet, which
also includes keyboardist Rafał Czarnacki, bassist Jarosław Żarnowski and drummer
Paweł Nowak. Saxophonist Adam Wendt guests on five tracks. The album presents
eight original compositions, all by Lewartowicz.
The music is typical Fusion,
based on solid, very melodic compositions, full of catchy riffs, well put
together and not less impressive than any music of this kind made across the
pond in the last four decades or so. These young musicians know
their stuff and are able to express the Fusion Groove like clockwork. Lewartowicz
is familiar with all the tricks of the trade and has all the sound gadgets one
would expect to be in his arsenal. The rest of the quartet follows suit and veteran
Wendt shows that his chops are completely up to date.
Overall this is a perfect
Fusion album, that fans of the idiom will love to bits for sure. The music is
catchy, the playing impressive and professional, and it is fun to listen to. It
is definitely a solid debut album, reflecting the inspirations that guided Lewartowicz
so far. One can only hope that now,
once Lewartowicz proved his abilities, his future projects will move forward
towards more ambitious territories, since honestly Fusion has not moved an inch
since it was first invented a very long time ago.
This is an album by two veteran
Polish Jazz musicians: guitarist/composer Krzysztof Puma Piasecki and
saxophonist/composer Adam Wendt, recorded live at the early days of the
pandemic (when such things were still possible) in the famous Polish Jazz club
Pod Filarami. Rapper Eskaubei (a.k.a. Bartłomiej Skubisz) joins the duo on one
track and adds some electronics on others. The album presents twelve original
compositions: five by Piasecki, four by Wendt and three co-composed by them
both.
The music is all melody based,
moving between Blues/Fusion influences (Piasecki) and mainstream Jazz
(Wendt), offering mostly beautiful melodic themes, full of typical Polish
melancholy. The entire atmosphere of the album is unique, with the spooky ambience
of the empty club and the poignant uncertainty of the pandemic influencing the
proceedings.
Both Piasecki and Wendt perform
brilliantly and their obvious mutual respect and understanding, as well as vast
performing experience are immediately apparent here. Despite the limited
instrumentation and the rather unusual guitar/sax pairing, the music sound
just perfect and lacks nothing more to express the emotions involved.
Piasecki's superb guitar parts, both as accompanist and soloist, are simply
breathtaking. Wendt adds wave after wave of heartwrenching emotion and together
the duo is as perfect as one might wish for.
Overall this is a beautiful
album, full of great music and masterful performances, which is not trying to
dazzle or surprise but concentrates on communicating music at its purest and
most emotional form, which works here perfectly. The album's optimistic title
certainly has a bit of prophecy in it, with the end of the pandemic now in
sight. This album is highly recommended to guitar fanatics, as it offers some highly unusual craft, but also to all music lovers, who can enjoy it in its purest form.
This is an album by veteran
Polish Jazz saxophonist/composer Adam Wendt recorded in a quartet setting
with pianist Wojciech Niedziela, bassist Zbigniew Wrombel and drummer Marcin
Jahr. American trumpeter Randy Brecker guests on two tracks and guitarist Dean
Brown on one track. The album presents nine original compositions, all by
Wendt. The album was beautifully recorded at the RecPublica Studios and
engineered by Lukasz Olejarczyk and offers a truly spectacular sound,
The music, as the title
suggests, is all mainstream Jazz that emphasizes the Rhythm And Blues stream in
American Jazz popular in the 1950s and 1960s. It is pretty astounding how
American this music sounds, although it is completely "Made in Poland"!
When blindfold tested this music might have been identified as a
"lost" Cannonball Adderley album. For the Jazz cognoscenti the
Adderley's great hit "Mercy, Mercy. Mercy" comes immediately to mind
when this music plays, but we should remember it was written by Joe Zawinul,
who was as European as they come. Niedziela's vamping on this album and his
piano parts are a great tribute to Zawinul.
The execution is absolutely
perfect in every respect – the sound, the beat, the feel and everything else
sounds like top American musicians at work. But considering the fact that these
are original compositions, one can only take the hat off in full respect and
admiration.
Although this album does not
overall offer anything new or unexpected, it presents a truthful reproduction
and a tribute to the lighter side of American Jazz, with originally contributed
music, which does hold its ground perfectly. For the many enthusiasts, who
still love this kind of Jazz, this album is a true delight and an irrefutable
proof that "White Man Can Jump", especially if they are Polish.
This is an album by Spanish vocalist/lyricist Laura Cubi Villena, recorded with the Polish ensemble led by saxophonist Adam Wendt, which also includes accordionist Cezary Paciorek (Paweł Zagańczyk also plays accordion on one track), bassist Jarosław Stokowski and the Amber String Quartet. The album presents twelve original tracks all composed by Wendt with lyrics by Villena. Villena and Wendt collaborated already on the last album by Adam Wendt Acoustic Set ("Acoustic Travel") which apparently worked well for both of them, leading to this full album recorded together.
The music is only marginally Jazz
oriented and offers a dominant Spanish/Latin flavor, using elements of Tango
and other World Music motifs. The music is beautifully arranged and the
instrumental performances are all excellent, as expected from these veteran
pros. The accordion parts are especially beautiful, as are the heartfelt
saxophone solos. Villena has a deep and sensuous voice, with a rasping coloring,
and her delivery is ideal for the melodic contents and sounds authentic and striking.
Overall this is a fine
Jazz-World Fusion/Smooth Jazz offering, which does not compromise any musical
qualities and offers first class entertaining. For lovers of Latin music and the
Tango, this is quite a feast. This music, with the help of a good bottle of
wine, is able to teleport the listener back in time to the streets of Buenos Aires, where the Tango
used to be a way of life.
1 września wielbiciele jazzu oraz muzyki improwizowanej staną się uczestnikami wyjątkowego wydarzenia. Tego dnia odbędzie się premiera płyty Piotr Schmidt Quartet – "Saxesful", z plejadą najbardziej znanych saksofonistów polskiego jazzu, której towarzyszyć będzie seria koncertów w największych salach koncertowych w całej Polsce. Będzie to 10-ta autorska płyta trębacza przypadająca w 10-tą rocznicę jego działalności artystycznej.
Jeden z najlepszych trębaczy polskiego jazzu, Piotr Schmidt, zaprosił do swojego kwartetu pianistę Wojciecha Niedzielę, znanego choćby z wieloletniej współpracy z Janem Ptaszynem Wróblewskim. Schmidt współpracuje z nim regularnie od 3 lat oraz nagrał i wydał dokładnie rok temu płytę "Dark Morning". Do sekcji rytmicznej trębacz tym razem zaprosił Macieja Garbowskiego oraz Krzysztofa Gradziuka, znanych z tria RGG.
Jako goście specjalni na płycie wystąpili jedni z najwybitniejszych i najbardziej znanych polskich saksofonistów jazzowych, a wśród nich: Jan Ptaszyn Wróblewski, Zbigniew Namysłowski, Henryk Miśkiewicz, Grzech Piotrowski, Maciej Sikała, Piotr Baron oraz Adam Wendt. Mistrzowie towarzyszyć będą zespołowi Piotr Schmidt Quartet także na trasie koncertowej, która zagości w wielu filharmoniach w Polsce!
Po premierze 1 września szykuje się także trasa koncertowa. Będą to m.in. Filharmonia Śląska, Podkarpacka, Bałtycka, Częstochowska, Dolnośląska, a także duża sala wrocławskiego Impartu. Repertuar zespołu to hity muzyki jazzowej: znane standardy we własnych aranżacjach plus kilka niespodzianek. Jest to 32 płyta wydawnictwa SJ Records.
Piotr Schmidt, urodzony w 1985 roku trębacz jazzowy, producent muzyczny, wydawca, lider zespołów, wykładowca na AM w Katowicach oraz na Instytucie Jazzu w PWSZ w Nysie. Absolwent Akademii Muzycznej w Katowicach, na której w czerwcu 2016 roku uzyskał tytuł doktora w dziedzinie sztuk muzycznych. Piotr Schmidt jest stypendystą University of Louisville, Kentucky, USA 2006, ponadto w okresie debiutanckim w latach 2006 - 2010 zdobył wiele indywidualnych nagród i Grand Prix na najbardziej prestiżowych konkursach jazzowych organizowanych w Polsce i w Europie.
Piotr Schmidt ma na swoim koncie dziewięć wydanych, autorskich płyt w tym trzy z zespołem Piotr Schmidt Electric Group (Schmidt Electric). Od siedmiu lat w czołówce ankiety Jazz Top magazynu Jazz Forum jako jeden z najlepszych trębaczy polskiego jazzu. Współpracował m.in. z takimi muzykami jak: Walter Smith III, Alex Hutchings, Ernesto Simpson, Grzegorz Nagórski, Dante Luciani, Zbigniew Namysłowski, Jan Ptaszyn Wróblewski, Maciej Sikała, Piotr Baron, Wiesław Pieregorólka, Grzech Piotrowski, Adam Wendt, Wojciech Karolak, Wojciech Myrczek, Apostolis Anthimos, Marek Napiórkowski, Dominik Wania, Paweł Kaczmarczyk, Paweł Tomaszewski, Kazimierz Jonkisz, czy Michał Barański. Także z artystami popularnej estrady: Krystyna Prońko, Ewa Bem, Kuba Badach, Ten Typ Mes (Piotr Szmidt) i Miuosh. Piotr Schmidt jest również właścicielem wydawnictwa SJRecords, które w ciągu siedmiu lat istnienia wydało 31 płyt.
This is the sixth album as a leader by veteran Polish Jazz saxophonist/composer Adam Wendt, recorded in an acoustic setting with his trio which features accordionist Paweł Zagańczyk and bassist Jarosław Stokowski. Three guest musicians are heard on a few tracks: vocalist Laura Cubi Villena, saxophonist Tomasz Wendt and euphonium player Grzegorz Nagórski. The album presents twelve tracks, ten of which are originals by Wendt (two of which are repeated in vocal and instrumental versions) and two come from the Jazz-World repertoire, composed one each by Richard Galliano and Astor Piazzolla. Villena wrote the lyrics for the three songs she performs on the album.
The music is a Jazz-World Fusion/Smooth Jazz effort, presenting a set of nice melodic compositions by the
leader, all of which have a South American feel about them, mostly associated
with the Tango. Wendt has a beautiful saxophone tone but his improvisations are
limited within the melodic "safe" zone. It's great to hear the
accordion, which is such beautiful and yet so neglected instrument in the Jazz
idiom. The bass plays clean and precise backing notes and keeps the trio well
together.
Overall this is a pleasant
album, which offers no innovation or exploration whatsoever, staying well within
the mainstream formula at all times but on the other hand it is very well
executed and is very accessible for listeners who are well outside of the
strict Jazz milieu.
Zbigniew Namysłowski - saxophone
Adam Wendt - saxophone
Brandon Furman - guitar
Andrzej Jagodziński - accordion
Krzysztof Herdzin - piano
Mariusz Bogdanowicz - bass
Piotr Biskupski - drums
This is the debut album as a leader on his own record label by Polish bassist/composer Mariusz Bogdanowicz, recorded with a formidable team of Polish Jazz musicians, which includes saxophonists Zbigniew Namysłowski and Adam Wendt, US born guitarist Brandon Furman, accordionist Andrzej Jagodziński, pianist Krzysztof Herdzin and drummer Piotr Biskupski. The album presents eight original compositions by Bogdanowicz and one arrangement of a folk tune.
Considering the level of the
musicians involved there are no surprises here; the performances by all the
participants are spotless, professional and truly excellent. The young Herdzin,
who was a member of the ensemble led by Namysłowski at the time, plays some
great piano lines. It is very interesting to hear Namysłowski play music he did
not compose; his performances here are truly inspired. Furman plays beautiful
guitar lines, full of lyricism and technically brilliant guitar tricks.
Jagodziński, who normally plays piano of course, adds some nice accordion
touches. Wendt adds also some fiery saxophone solos and finally Biskupski on
drums plays solidly and respectfully alongside Bogdanowicz, who plays several
beautiful bass solos, creating together a perfect mainstream Jazz rhythm
section.
But the focus of this album is
of course on the superb tunes composed by the leader. Melodic and gorgeously
lyrical, these compositions are all sensual and intelligent, serving as perfect
vehicles for the musicians to spread their wings. These tunes are all as good
as any Jazz standard and deserve to be listened to repeatedly.
Overall this is a perfect
mainstream Jazz album, which combines great music with perfect and inspired
execution, a model for all excellent Jazz album ever created, becoming an
instant classic Polish Jazz album in all respects.
This is the third album by veteran Polish Jazz bassist / composer Mariusz Bogdanowicz, recorded with his quartet which also includes saxophonist Adam Wendt, pianist Milosz Wosko and drummer Sebastian Frankiewicz. Several guest musicians participate on selected tracks. The album comprises of nine original compositions, all by Bogdanowicz, eight of which are instrumentals and one features vocals.
The music is typical modern Polish
Jazz mainstream, with beautiful melancholic melodies, lyrical moods and almost
Scandinavian gloominess in the air. All the performances are excellent
technically and proficiently executed, with some brilliant moments, especially
when trumpeter Piotr Schmidt joins the ensemble and the overall atmosphere
becomes somewhat less constrained. The compositions are all quite gorgeous and
sometimes it seems that they could have served as a basis for a much more
adventurous approach. Bogdanowicz plays delightfully from start to finish and
his partners all deserve applause.
It is almost impossible to say
anything negative about this album; it is after all a superb mainstream
recording by any criteria. Many Jazz lovers, especially Americans (if this
album was to reach the US
market – which it won't) would simply love it to bits. However, as good as it
is, it does not break any conventional barriers and contributes very little to
the development of the genre. But who says every album has to do so?
So here we have a very pleasant
mainstream album, well played and excellently recorded and full of good music,
lacking only a bit of the audacious spark. Perhaps next time?
This is really example how Komeda music should NOT be played! It is waste of words to describe this music. Please, just listen to music and laugh as much as you like...
Track listing: 1. Ballad for Bernt (5:06); 2. Rosemary’s Baby (6:01); 3. Ja nie chcę spać (5:25); 4. Prawo i pięść (5:26); 5. Kattorna – Crazy Girl (5:46); 6. Moja ballada (5:36); 7. Start (4:01); 8. Lullaby (6:22); 9. Szara kolęda (5:28); 10. The Coven (6:48); 11. Rosemary’s Baby (vocal) (4:19)
This album is very similar to other release "Big Beat" by this band described already on this blog. There are however some changes as well since the trio this time is strengthened by 2 foreign guests: Christopf Titz on trumpet & flugelhorn and Samuel Torres on drums. I appreciate that programme of this disc is a bit more diversified containing not only uptempo tunes Wendt seems to like the most but also such a gem like "Seven Minutes", charming ballad of the highest quality indeed. Stylistically music reminds me Miles Davis bands from 80ties. BTW in those times during one of Dark Magus tours in Europe Adam Wendt played as forerunner before his concerts. If you cherish memories of this period in jazz and in Miles music especially then I believe you may enjoy this album very much.
Adam Wendt's best years were in 80ties last century when he played on his saxophone in bands like Young Power and, most of all, Walk Away. This second band was the most important band in those times in Polish Jazz and also well in 90ties, recognized and concerting extensively not only in Poland but also abroad. Reputation he gathered in that period allows him even to persuade excellent musicians to take part in his projects. Pianist Przemysław Raminiak is a rising star on Polish jazz scene who plays in Polish top cool jazz trio called RGG (check their latest, very good album titled "One") while drummer Marcin Jahr is much-appraised sideman playing for example in projects of Polish top mainstream trumpeter Piotr Wojtasik ("Lonely Town"). The same may be said about guests: Artur Jurek playing on keyboards, Tomasz Grabowy on bass and Krzysztof Paul on guitar whose last CD "Second Face" made good impression on me. In purely musical terms Adam Wendt and his band seem to follow on this specific CD a path taken by such saxophonists as David Sanborn or Kenny Garrett. Starting with straight-ahead jazz with years passing they moved closer and closer to smooth jazz stylistics with all its virtuosity and accessibility so appreciated by popular audience.
Check sample of music to draw your own conclusions:
