Wojtek Mazolewski – kontrabas Marcel Baliński – fortepian Piotr Chęcki – saksofon Paul Butscher – trąbka Tymek Papior– bębny
Tytuł albumu: "Live Spirit I"
Wydawca: WMQ RECORD
Tekst: Robert Kozubal
Gdyby Wojciecha Mazolewskiego nie było, należałoby go stworzyć. Ten facet robi dla jazzu stokroć więcej aniżeli armia znawców gatunku. Pokazuje uśmiechnięte oblicze tej muzyki, rozprasza ją kolorowo w internecie i w radio, podsuwając pod nos statystycznego Kowalskiego i przekonując, że wbrew obiegowym opiniom to muzyka dla wszystkich, że nie jest - jak mniema wielu - ponura czy przeintelektualizowana, a tym bardziej (fuj!) elitarna. W przerwach między swą dydaktyczną działalnością nagrywa zaś świetne płyty. Właśnie opublikował album koncertowy pt. "Live Spirit 1", który zarejestrowano podczas występu w Studiu Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego.
Wydawnictwo: On The Corner Records (UK), Lanquidity Records (UK)
Tekst: Renata Rybak
Bardzo lubię sytuacje, kiedy ten sam materiał udaje mi się usłyszeć zarówno na koncercie, jak i odtwarzając album.
Dlaczego lubię? Wszyscy wiemy, że czasem płyta brzmi świetnie, budzi zachwyt. A koncert? To zupełnie inna historia, na którą lepiej spuścić zasłonę milczenia. Czasem.
Ale na pewno nie w przypadku Wojtka Mazolewskiego i jego nowej formacji Tryp Tych Tryo.
Mazolewski to jedna z kluczowych postaci polskiego yassu. Jego ostatnia fascynacja to młoda londyńska scena jazzowa z jej fermentem i pomysłami. Znany nowatorskich projektów muzycznych, czerpiący z różnych muzycznych i artystycznych estetyk i zapraszający do tychże projektów wybitnych muzyków, którzy także szukali odważnych i innowacyjnych rozwiązań w muzyce.
Tym razem także zaczęło się od spotkania z wyjątkowymi muzykami.
Tamar Osborn to londyńska multiinstrumentalistka, producentka i kompozytorka. Jest liderką szeregu formacji muzycznych, a jej obszar zainteresowań muzycznych rozciąga się szeroko od muzyki klasycznej, którą również studiowała, poprzez szeroko pojęty jazz i muzykę klubową, aż po brzmienia inspirowane folkiem z różnych stron świata.
Edward Wakili-Hick, perkusista, kompozytor i producent muzyczny, to współtwórca londyńskich grup artystycznych, który inspiruje się wieloma obszarami działalności artystycznej. Jest jednym z wybijających się muzyków reprezentujacych nową falę londyńskiego jazzu.
I oto artyści, czerpiący z wielu dziedzin sztuki, z tak bogatym i różnorodnym wachlarzem muzycznych doświadczeń, spotykają się w warszawskim klubie SPATiF, aby wspólnie zagrać improwizowany koncert. Tak naprawdę to nie ustalają precyzyjnie między sobą co ma być zagrane, znają się ze wspólnych wcześniejszych projektów i ufają, że nić porozumienia wtedy nawiązana zaowocuje i teraz. Postanawiają zarejestrować to spotkanie. Jak mówi Osborn: ‘Nagrywaliśmy to na wypadek, gdyby pojawiła się jakaś magia – okazało się, że właśnie tak się stało. (...) To nigdy nie miało być całkowitą niespodzianką, ale myślę, że wszyscy byliśmy bardzo otwarci na to, aby sesja poszła w nieoczekiwane i głębokie kierunki…’. Rezultatem tego spotkania jest właśnie album Warsaw Conjunction. Tak więc, wracając do początku, skoro geneza płyty to swobodne spotkanie muzyków, bez zdefniowanego konkretnego muzycznego planu, bez ‘podrasowywania’ poszczególnych brzmień i wielokrotnych powtórek, aby wybrać najlepszą wersję, to koncert powinien brzmieć podobnie.
I tak się właśnie na szczęście dzieje.
Kręgosłup, szkielet daje Wakili-Hick na perkusji. Jest zawsze punktem odniesienia, nadaje i z żelazną dyscypliną utrzymuje rytmiczną formę utworu. Czasem słyszymy też solówki, ale to nie są długo ciągnące się, szalone przebiegi perkusyjne. Mają one swój określony cel. Są pewnego rodzaju łącznikiem między poszczególnymi częściami utworów, które mają często odmienny charakter. Perkusja to też swoiste uziemienie, gdyż muzyka jest momentami kosmiczna i nie mówię tego ze względu na tytuły niektórych utworów, takie jak ‘Aries journey under the libra moon’, a raczej ze chwilami sięga przestworzy, dosłownych albo mentalnych.
To głównie ona kreuje metafizyczny charakter tego albumu. Czasem, operując długim, subtelnym dźwiękiem fletu czy saksofonu, przepuszczonym przez efekty, tworzy oniryczny, bajkowy klimat, a czasem swoimi improwizacjami i szybkimi przebiegami przywołuje estetykę jazzową. W ogóle Osborn w niesamowity sposób operuje dźwiękiem, który w jej wykonaniu jest bardzo kontrolowany i miękki. Mimo tego, że saksofon zwykle kojarzy się z ostrym brzmieniem, tutaj nie ma niemal żadnego agresywnego grania, a instrumenty są jej całkowicie posłuszne i nawet jeśli potrzebne jest ostrzejsze brzmienie, to i tak jest to zdyscyplinowany i zaplanowany dźwięk.
Artystka z niesamowitym wyczuciem i wrażliwością dialoguje też z Mazolewskim. Ich brzmienia się uzupełniają, przenikają, oni wymieniają się między sobą rolą lidera w danym momencie. Jest to o tyle ciekawe, że tak naprawdę partia kontrabasu bardzo często pozostaje niezmienna, nadal słychać konkretny, zdefiniowany groove, a to właśnie Osborn niejako rozpoznaje jaka ma być rola instrumentu dętego i płynnie dostosowuje się muzycznie do zmiany charakteru utworu. Przestaje być instumentem wiodącym i brzmi niemal jak instrument sekcyjny, operując długim wyrównanym dźwiękiem.
W ten sposób okazuje się, że nie potrzeba rozpoczynać nowego utworu, aby zmienić klimat, gdyż w ramach jednego utworu mamy przenikanie się nastrojów. Może się zacząć od onirycznej, medytacyjnej frazy, prezentowanej przez instument dęty, by potem dało się wysłyszeć jego wycofanie i przesunięcie się brzmieniowo na drugi plan, a zostawienie pola Mazolewskiemu. Jego beat podtrzymuje i zagęszcza napięcie w utworze, jak przy transowej muzyce klubowej. Czasem kumulacja energii potęgowana jest także przez wirtuozerskie i kreatywne popisy kontrabasisty, który, jeśli chodzi o różnorodność technik wydobycia dźwięku ze swojego instrumentu, totalnie mnie zachwycił.
Mazolewski jest więc na tym albumie artystą uniwersalnym, absolutnie nie zamykającym się w roli instrumentalisty sekcyjnego. Czasem, jak już wspomniałam, jest liderem. Innym razem realizuje zadanie przypisane naturalnie do muzyka sekcyjnego, czyli zadbanie o sferę rytmiczną i zarysowanie sylwetki harmonicznej utworów. Na marginesie, harmonia, według konceptu realizowanego przez Mazolewskiego, stanowi moim zdaniem pełni rolę swoistego uziemienia, gdyż jest w przeważającej części tonalna. Mazolewski używa zwykle znanych, można powiedzieć nawet folkowych akordów, brzmień kwartowych, aby nadać ludzki i bardziej namacalny rys. I tak, kiedy Osborn zatapia się w swoich kosmicznych dźwiękach, kontrabas nadaje rytm, nerw, trzyma utwór w ryzach.
Na koncercie, wyraźniej niż słuchając płyty, dało się także wyczuć, że to Wojtek Mazolewski, który kierował produkcją albumu, jest głównym motorem napędowym tego przedsięwzięcia i to on niejako steruje rozłożeniem napięcia w całym utworze. Oczywiście na każdym kroku widać także, a raczej słychać, fantastyczną komunikację między artystami. Ich brzmienia się uzupełniają, przenikają i nie ma wątpliwości, że każdy z nich dostaje wystarczającą przestrzeń na to, by dać upust swojej wyobraźni muzycznej.
I może to właśnie powoduje, że ta muzyka jest wyjątkowa. Artyści nie dają szalonych popisów wirtuozerskich, ale też nie o to tu chodzi. Pokazują raczej, że ich kreatywność muzyczna jest nieograniczona. Zabierają nas w swoje metaficzyczne, kosmiczne światy. Potrafią sterować nastrojem słuchacza, bo najpierw wprawiają nas w trans, a zaraz potem totalnie zmieniają klimat i wyciszają. Muzyka jest z jednej strony przystępna, ale też hipnotyczna i wciągająca. Czegóż chcieć więcej?
Dzwonki, trele, grzechotki… mogą wydawać się trudne przy pierwszym kontakcie, ale to tylko początek podróży zaproponowanej przez kwintet Mazolewskiego. Barwne gesty, mgnienia transcendencji, różnorodność i oczyszczająca energia - tego można doświadczyć na koncercie. Gdzieś głęboko w swojej podświadomości czekałem na takie brzmienia. Potrzebowałem muzycznej terapii, swoistego katharsis, dawki nowej pozytywnej energii. Metafizyczny przekaz siły i spokoju jaki niesie ze sobą muzyka WMQ; mam nadzieję, że podobnie poczują to Państwo.
Zasadniczo tymi słowami mógłbym zakończyć recenzję płyty, ale zróbmy odwrotnie – niech to będzie jej początek.
Wojciech Mazolewski jest artystą, którego nie sposób muzycznie zaszufladkować. Instrumentalista, kompozytor, autor audycji radiowych, audiobooków, spektakli teatralnych i filmów, współtwórca polskiego yassu. Sympatykom muzyki znany głównie z łączenia w swoich projektach elementów jazzu i rocka. Nietuzinkowa osobowość polskiej sceny jazzowej.
Zastanawiałem się, w jaki sposób podejść do prezentacji piątego już krążka WMQ „Spirit to All” - płyty innej od poprzednich, wyjątkowej i ważnej w twórczości kwintetu nagrywającego od wielu lat w tym samym składzie. Obok lidera grającego na kontrabasie, na krążku możemy usłyszeć: Marka Pospieszalskiego na saksofonie, Oskara Tőrőka na trąbce, Joannę Duda na fortepianie i Jakuba Janickiego na perkusji. Tych pięciu „weteranów” polskiej sceny jazzowej zebrało się w warszawskim studiu Black Kiss, by ponownie nagrać album, który, moim zdaniem, jest przełomowy w ich dotychczasowej dyskografii. Wspólnie wykraczają poza ramy gry w małych grupach, tworząc dźwięk głęboko melodyjny, ale jednocześnie pierwotny, wielki i transcendentalny - brzmienie często określane jako "spiritual jazz". Wielu osobom ten rodzaj muzyki może wydawać się trudny; nie należy się jednak obawiać, gdyż abum jest przystępny w odbiorze.
Jeśli nie określimy „Spirit To All” duchowym jazzem, jak go inaczej nazwać? Muzyką inspirowaną? Post-bopem? Free jazzem? Niezależnie od definicji jest to muzyka pięciu instrumentalistów podążających za sobą, popychających się nawzajem i grających w intencji czegoś większego.
Mazolewski prowadzi nas przez „duchowe” terytorium jazzowej kompozycji, wprowadzając nasze emocje w drgania, wychodzi poza sztywne schematy, traktuje tematykę utworów jako zestaw różnych kształtów melodycznych. Mimo faktu, że na płycie znajduje się osiem utworów, ich struktura wywołuje wrażenie, jakby nie miały one początku i końca. Integralnym, bardzo istotnym elementem całości jest cisza. Jak pokazują pierwsze takty utworu otwierającego płytę, cały kwintet pracuje na zasadzie zapętlenia i transcendencji.
Zastanawiałem się, czy ta muzyka wymaga od odbiorcy jakiegoś szczególnego przygotowania i koncentracji. Czy możemy ją sobie tak po prostu „odpalić” i posłuchać? A może w dzisiejszych, bardzo rozproszonych czasach, to pytanie jest bez znaczenia? Doświadczenie podpowiada, że każda muzyka wymaga nastroju oraz właściwego momentu. Natomiast, jak wszystko w życiu, jest to sprawą indywidulanego podejścia i wrażliwości.
Jedno jest pewne - warto posłuchać „Spirit To All” od początku do końca, usiąść w wygodnym fotelu, zamknąć oczy i pozwolić się unieść. Ta muzyka ma dar przeniesienia słuchacza przez zmienność i burzliwe podmuchy życia gdzieś daleko, gdzieś… na drugi brzeg. To muzyka, która momentami jest bardzo zdecydowana w swoim charakterze i brzmieniu, ale potrafi również ciepło utulić.
„Spirit To All” prezentuje w równym stopniu potrzebę duchowej bliskości, jak też umiejętność muzycznego wyrażenia stanu naszego ducha, jest łącznikiem między ziemią i wszechświatem. Intymność wyczuwa się w każdym z ośmiu utworów. Mazolewski oferuje nam chwile refleksji nad własnym bytem i samoświadomością. To podróż Człowieka rozwiniętego duchowo, Człowieka wolnego, zdolnego do dokonywania wyborów w oparciu o wyższe wartości, wykraczające poza własną, doraźną korzyść.
WMQ stworzył imponujący album, łączący elementy muzyki Wschodu z modalnym, czasami awangardowym w brzmieniu jazzem.
Płytę otwiera prawie dwunastominutowy utwór tytułowy, będący wyraźnym punktem kulminacyjnym i w zasadzie podsumowaniem tego, co nastąpi później: fortepian Joanny Dudy oraz transowy riff Mazolewskiego tworzą ramę do melodyjnej gry Pospieszalskiego na saksofonie. Wraz z upływem czasu utwór przybiera na sile, rozwijając się w byt o własnym charakterze. Ten krąg dźwięków staje się bardziej żywy i wyrazisty, idący w stronę free dzięki trąbce Oskara Tőrőka.
Ważnym odnotowania jest fakt, że Mazolewski wydał „Spirit To All” w dwóch wersjach: polskiej, wydanej przez WMQ Rec (wyłączna dystrybucja e-muzyka S.A.) oraz międzynarodowej, przygotowanej w brytyjskiej wytwórni Whirlwind Recordings. Płyty różnią się zawartością muzyczną i kolorem okładki. Polskie wydanie jest rozszerzone o dwa tytuły - „Gray Day” i „Alchemia.
„Gray Day” to krótka, minorowa kompozycja, w której wszystko jakby się uspokaja. Fortepian, brzmi dostojnie, dźwięki podążają jeden po drugim, wolno ścierając się z chłodnym brzmieniem trąbki. Chciałoby się powiedzieć, że rzecz dzieje się zgodnie z zasadą: „Wszystko ma kiedyś swój koniec”. Potem napięcie przemija, ustępując miejsca poczuciu równowagi i harmonii. Pozostając w stanie błogiego spokoju, przechodzimy do „Power To The People”. To ciekawa kompozycja Marka Pospieszalskiego – utwór ożywiony intensywnymi emocjami, który zabiera nas w każdym możliwym kierunku. Zdecydowane brzmienie fortepianu Joanny Dudy i bębnów Jakuba Janickiego uzupełniają melodyjny temat grany przez Pospieszalskiego na saksofonie i Tőrőka na trąbce, która przechodzi płynnie w swobodną improwizację. Gdy, wydaje się, że nic już nas nie zaskoczy, saksofon Pospieszalskiego zaczyna krzyczeć, nie wiadomo, czy się śmieje, czy płacze. Pełna siły wyrazu kompozycja wzmocniona kakofoniczną sekcją i solidnym brzmieniem całego kwintetu.
Charakteryzująca się inną dynamiką i podejściem do harmonii jest kompozycja Joanny Dudy „Harmoney”. Ciepłe brzmienie saksofonu wsparte dźwiękami trąbki otula nas, jakby przygotowując do kolejnego etapu podróży. Jaka szkoda, że ta kompozycja trwa tak krótko!
„Spirit To All” to bardzo ciekawa, różnorodna pod względem brzmienia i wykorzystanego instrumentarium płyta. Muzycy wzmacniają klimat korzystając z różnego rodzaju instrumentów perkusyjnych (dzwoneczki, cymbałki, grzechotki), używając ich w bardzo naturalny nieinwazyjny sposób, stanowiący nieodłączny element przekazu muzycznego. Będąc miłośnikiem brzmienia fletu czuję się w obowiązku wspomnieć o ujmującej partii granej na flecie poprzecznym w „Slavic Spirit” czy też cudownie transowym klarnecie basowym w „The Year of Magical Thinking” Marka Pospieszalskiego. To utwór, w którym na tle surowych dźwięków fortepianu Mazolewski prowadzi melodię, przechodzącą w zapętloną partię kontrabasu. Pozostali instrumentaliści powoli zaznaczają swoją obecność pojedynczymi dźwiękami, bądź też wchodzą ze sobą w dialog pełną linią improwizacji.
Płytę kończy krótka kompozycja o charakterze katakumbowo-transowym, wzmocniona brzmieniem klarnetu basowego i fletu. Na uwagę zasługuje fakt, że utwór ten nagrywany był w poczuciu duchowej synergii wszystkich członków zespołu w jeden bijący wspólnym rytmem organizm. Potem wszystko cichnie… podróż dobiega końca.
Po wysłuchaniu płyty zrozumiałem, że WMQ stworzył „Spirit To All” na skrzyżowaniu różnych emocji, różnego stanu ducha, różnych żyć i różnych tradycji. To trudne do opisania i do przełożenia na język słów, ale nie dźwięków. Jedno jest pewne: zamiast binarnego podziału na muzykę i życie, ta płyta ujawnia, że wszystko co czynimy jak i wszystko co czujemy - określa nas. Cienie nie istnieją bez światła, a każdy z nich definiuje drugi.
Siedem albumów wydanych od 1998 roku. Ponad 20 lat na scenie z niegasnącą energią i gotowością do eksperymentowania. Zespół Pink Freud, założony przez Wojtka Mazolewskiego, zagra we Wrocławiu już 5 czerwca o godzinie 20:00! Ich twórczość jest wyrazem wolności – to muzyka ekspresyjna, balansująca między klasyczną improwizacją, jazzem, elektroniką a punk-rockiem. Posłuchanie tego wyjątkowego brzmienia w świetle podwórkowych neonów przy Ruskiej 46 będzie niepowtarzalną okazją.
Four years after their previous album Polish group Pink Freud, led by bassist Wojtek Mazolewski, hits the market with their ninth album, dedicated, as the title suggests, to the music of the British electronic music duo Autechre. Although the album's booklet gives absolutely no information about the recording or even the band's current lineup, which of course is sloppy, arrogant and plain stupid, a short research on the web will tell us that this is a live recording and the remaining members of the group are trumpeter Adam Milwiw-Baron, saxophonist Karol Gola and drummer Rafał Klimczuk. They perform eight pieces composed by Autechre.
What the booklet does include
is a lengthy rant by Mazolewski, who tells the listeners how this album is a
realization of a dream, which he has been planning since many years and why he
thinks Autechre are the next best thing to silence. Personally I find the music
of Autechre terribly boring and comparing them to John Coltrane or Johann
Sebastian Bach is a cultural sacrilege
Following the good advice of
"don't judge the book by the cover" I was ready to disregard the
shortcomings of the album's booklet, giving the music a fair chance, but alas
to no avail. The music is simply going nowhere, repeating the simplistic,
mechanical rhythmic patterns ad nauseam and saying very little. Milwiw-Baron is
of course a very talented player and I have always enjoyed his performances,
but he is by far not able to save this album by himself.
Contrary to the hopes that we
all developed about Pink Freud returning to playing Jazz, this album takes us
again off the target. This repetitive and dull music lacks everything that Jazz
stands for: originality, aesthetics and innovation. Better luck next time.
This is a live recording by Wojtek Mazolewski and his quintet, which presents live versions of the material recorded for his last studio album entitled "Polka". The lineup is not listed on the album's minimal packaging, so one must assume that it is the same as the lineup which recorded the studio album. The album presents just three compositions from the studio album, with the title track repeated twice, one time lasting for over nineteen minutes and the second time for almost twenty six minutes.
These live versions are
dramatically different from the concise studio versions and show the quintet
stretching out and playing extensive solo sections, group improvisations and
trance like repetitions, which are absent from the studio album. In short this album
could be seen as "the other side" of "Polka".
Of course a live album always
turns the attention of the listener to the individual players checking out
their chops and technical skills. Although these musicians are experienced and
talented, they definitely are not up to the challenge to keep the listener
captivated for extended periods of time and the album fails in that respect. If
one wants listen to long solo bass solos, there are plenty of other bassists to
choose from. Perhaps shorter pieces would have worked better? In addition the
sound quality of the album is rather hollow and unfocused, which does not help.
The album also shows the punkish
attitude of Mazolewski towards his listeners, a hype he has been demonstrating since
his Punk and Yass days, which honestly is passé today. The charm of being rebellious
works for a while, but eventually what the musician has to offer artistically
should kick in, which in Mazolewski's case somehow does not happen too often
lately
It is difficult to understand
what the reasoning behind releasing this album was. If it means to serve as an
invitation to the quintet's live shows, it is definitely not the best advertisement
that could have been chosen. This album and the latest Pink Freud album both
find Mazolewski away from his best days that are well remembered.
Karol Gola - baritone saxophone
Wojtek Mazolewski - bass guitar
Rafał Klimczuk - drums
Pink Freud Plays Autechre
MYSTCD294
By Bartosz Nowicki
W końcu jest. Po długich oczekiwaniach płyta Pink Freud z coverami Autechre trafiła do słuchaczy. Próbowano wydać tę płytę za granicą w Warp Rec. - matczynej wytwórni legendarnego duetu z Rochdale, niestety ambitne plany zespołu spaliły na panewce. Fakt ten może wydawać się rozczarowujący, gdyż artystyczna strona tego przedsięwzięcia jest wielce udana.
Idea nagrania w jazzowych wersjach kompozycji gigantów elektroniki i idm pojawiła się już na płycie "Monster Of Jazz" (2010), na której to figurowała aranżacja utworu "Goz Quarter", dość skromna i oszczędna wobec finalnej wersji zamieszczonej na "Pink Freud Plays Autechre". Pięć lat dzielące album "Monster Of Jazz" od koncertu w katowickiej Hipnozie, gdzie zarejestrowano materiał nowej płyty, to czas, który pozwolił członkom zespołu dokładnie przestudiować materiał źródłowy, mozolnie go ogrywając, wydobyć z niego esencję i przełożyć na pinkfreud'owski język przebojowego free.
Tylko z pozoru koncept nagrania coverów ikony eksperymentalnej elektroniki mógł wydawać się karkołomny. Gdyby członkowie Pink Freud zdecydowali się podejść odtwórczo do ostatnich nagrań Autechre, stanęliby przed wielce ryzykownym zadaniem. Mocno wyabstrahowane kompozycje Brytyjczyków wydane po 2010, to już niezwykle zawiłe konstrukcje, oparte w głównej mierze na bezkompromisowej dominacji warstwy rytmicznej; mocnych, połamanych uderzeniach, nierównych mutujących się pętlach i chropowatym, tępym brzmieniu. Tymczasem Gdańszczanie zdecydowali się zreinterpretować najbardziej melodyjny etap w twórczości Autechre, przypadający na lata 90., gdzie wyrazista rytmika została uładzona melancholią ambientowych pasaży.
Właśnie klasyczne idm'owe melodie duetu Rob Brown - Sean Booth wyznaczają na "Pink Freud Plays Autechre" partyturę dla sekcji dętej (trąbki Adama Milwiw-Barona i saksofonu Karola Goli). Pracująca z regularnością automatu perkusyjnego, wyrazista sekcja rytmiczna Mazolewski - Klimczuk dyktuje zręby kompozycji, zaś syntezator (zgaduję, że jest to Minimoog Voyager?) obsługiwany przez Adama Milwiw-Barona, swoim niskim pomrukiem dodaje pożądanej gęstości i masywności. Obecność klawiszy wydaje się wprost niezbędna dla tej płyty. Pozwala muzykom podeprzeć swoje artykulacje na solidnym basowym fundamencie i stanowi wymierną przeciwwagę dla charyzmatycznych dęciaków.
"Pink Freud Plays Autechre" nie jest zwyczajną transkrypcją materiału źródłowego. Gdańszczanie podeszli do oryginałów twórczo i z animuszem. O powodzeniu eksperymentu zaważyło przede wszystkim skrócenie oryginalnych kompozycji, co wpłynęło na zwiększenie dynamiki utworów i przykuło uwagę do wątków melodycznych. Sięgając po nagrania Autechre, Pink Freud zmodyfikował konceptualną, abstrakcyjną formułę duetu w przebojowy repertuar. Kwartet z maszynową precyzją podąża od konkretu do konkretu, nie pozwalając sobie na rozprężające impresje. Mamy zatem do czynienia z materiałem, który pod względem formalnego rygoru przejawia wszelkie znamiona produkcji studyjnej. Okoliczności nagrania materiału zdradza dopiero zarejestrowany aplauz publiczności, zaś w warstwie wykonawczej charyzma i wigor instrumentalistów.
Interpretacja ikonicznych kompozycji duetu Autechre w wykonaniu Pink Freud imponuje monumentalnością brzmień i aranżacji, zdyscyplinowaną formą, profesjonalizmem wykonawczym i błyskotliwym przełożeniem elektroniki na jazzową modłę. "Pink Freud Plays Autechre" jest przy tym materiałem cholernie przebojowym, zyskującym z każdym kolejnym przesłuchaniem. Nie zniechęci purystów wiernych stylistyce oryginalnego Autechre, choć swą przebojowością może zmylić tych, którzy z twórczością duetu nie mieli wcześniej do czynienia.
This is the third album by
Polish Jazz bassists/composer Wojtek Mazolewski and his quintet, which also
includes Slovak trumpeter Oskar Torok, saxophonist Marek Pospieszalski, pianist
Joanna Duda and drummers Qba Janicki and Michał Bryndal. The album presents
twelve compositions (one repeated twice), six of which are originals by
Mazolewski, two are originals by Duda, one is credited to the entire quintet
and three are covers.
The music on this album was
written over a long period of time and reflects the personal life of the leader
and the touring experiences by his quintet, as well as their musical
preferences. It is a mixed bag of various influences, including Jazz but not necessarily
strictly connected with Jazz, as usual with Mazolewski's albums. His tap-dance between
Jazz and more popular Pop & Rock idioms seem to work miracles during the
quintet's live shows, which are extremely well attended by enthusiastic audiences,
but it does not translate that well into albums, like this one, which are a
mixed, unfocused bag.
Of course these are top-notch
players, especially Duda, who displays a remarkable ability to adopt her
playing to the various musical environments present herein and sets her own
voice in her compositions. The sound is smooth and likeable as is the music and
overall this album is a lot of fun to listen to, but leaves very little of an
afterthought.
The album is beautifully
packaged in a fancy digibook format, with great photos and Mazolewski's
reflections about the music. BTW the work "Polka" has a double
meaning: a Folk dance (of Czech origin) and a Polish female person; a dichotomy
Mazolewski explores in detail.
I had a lot fun listening to
this album but at the same time, as with all albums by Mazolewski, I feel a bit
cheated, always getting a bit less than I hoped for. Some music simply does
sound better live…
This is a wonderful album by veteran Polish Reggae ensemble Lion Vibrations recorded with guests, which presents an ambitious and completely unique amalgam of Reggae and Jazz. The ensemble members, many of which are familiar names on the Polish Jazz scene as well, and their guests perform eleven songs, ten of which are Jazz standards, some of them with new lyrics in Polish, and one is an original song. Beautifully and cleverly arranged these songs preserve the Reggae rhythmic patterns, but become a synthesis of Jazz, Funk and Soul, which is very rarely heard anywhere else.
The list of participating guests includes some of the top Polish Jazz & Pop names, like vocalists Jorgos Skolias, Kamil Bednarek, Natalia Niemen and others, saxophonist Piotr Baron (his son and daughter in law are members of the ensemble) and bassist Wojtek Mazolewski. The album is full of fabulous instrumental solos and not too shabby vocals and altogether is a wonderful example of intelligent and sophisticated music that is also brilliant fun to listen to. Thanks to the excellent arrangements, the familiar standards sound completely natural in the Reggae setting, which is perhaps the album's greatest success.
Albums like these are great examples of the cross genre approach, which is able to achieve superb results and prove again and again that music knows no borders and talent and dedication are what matters. This album should be accessible to the majority of musical audiences, regardless of the age brackets and people who are able to open up to unusual ideas will have a great time listening to it. Excellent idea and perfect execution!
Oskar Torok - trumpet
Marek Pospieszalski - saxophone
Joanna Duda - piano
Wojtek Mazolewski - double bass
Qba Janicki - drums
Michał Bryndal - drums
Sara Brylewska- voice
Polka
Agora SA By Maciej Nowotny
Pierogi są ruskie, fasolka jest po bretońsku, śledź po japońsku, zatem nie powinno dziwić nikogo, że polka jest... czeska. Może dlatego Wojtek Mazolewski wziął do składu swojego kwintetu grającego na trąbce Oskara Toroka. Ale i on prawdę mówiąc jest Słowakiem, choć przynajmniej mieszka w Pradze. Czeskiej. Ja wolę jednak interpretować tytuł tej płyty - "Polka" - przez pryzmat okładki, na której blondynka w typie Małgorzaty Braunek (to chyba po prostu ona?) z okresu, gdy wnerwiała pół Polski swoją grą w "Potopie" Hoffmana, wykrzywia się pokazując pomarszczony gniewem nosek i gotowe do ukąszenia siekacze. Nie przestając być przy tym całkiem ładną. I czy nie takie właśnie są one, Polki?
Zresztą odniesień do Polek i kobiet w ogólności nie brakuje w notkach, jakie do płyty dołączył Wojtek. Niektórzy będą wskazywać, że w ten sposób zręcznie wykorzystuje uwielbiającą seks i ploteczki współczesną publiczność, czego dowód dał zresztą jakiś czas temu, angażując się w romans z Mają Sablewską. Ale mnie to w ogóle nie przeszkadza, wręcz śmieszy mnie cały ten hejt wobec Mazolewskiego i zwykła zawiść, że tak wyśmienicie potrafi promować siebie i swoją muzykę w mediach. Raczej budzi to moje uznanie, bo znam wielu znakomitych muzyków, którzy chcieliby mieć takie umiejętności, a nie mają albo co gorsza w obejściu są tak gburowaci, aroganccy i nieciekawi, że odechciewa się słuchać ich muzyki.
Wracając do "Polki", to muzyka na tym albumie jest równie komunikatywna jak sam lider i w ogóle stanowi chyba obecnie najbardziej udany na polskiej scenie melanż jazzu i muzyki popularnej. Na tej płycie bardzo podobają mi się nawiązania do bliskiej mi muzyki z Seatlle, z nieśmiertelnym "Heart-Shaped Box" Nirvany jako szczególnie smakowitym kąskiem. Ale znajdzie się tutaj i nagrany w stylu reggae "Get Free" czy "Bombtrack" z repertuaru Rage Against The Machine. Reszta to kompozycje członków zespołu, z których w tym konkretnie tekście chciałem podkreślić rolę - skoro już tak się podlizujemy wszystkim Polkom - Joanny Dudy.
Jej pióra są na płycie "Grochów" i "Kraków", a także - w części - "Berlin". Duda - chociaż podejrzewam, że słuchaczom znana głównie z tego składu - ma już w dorobku swoją własną znaczącą karierę. Wydała kilka sygnowanych własnym nazwiskiem albumów, które zadziwiają szerokością zainteresowań - od pełnego funku nagranego w ramach formacji o nazwie AuAua, do opartego na elektronicznych improwizacjach z kolektywem o dziwnej nazwie J=J. Krótko mówiąc, Duda ma swój niepowtarzalny styl, w którym jest jakaś dziecięca naiwność połączona z dzikim wręcz entuzjazmem, co świetnie się żeni z językiem, w jakim wypowiada się cały zespół. Poza tym Duda jest po prostu pianistką dysponującą olśniewającym warsztatem i muzykalnością, cechy którą dzieli ze swoimi nie mniej utalentowanymi kolegami w kwintecie, czyli wspomnianym już trębaczem Oskarem Torokiem, saksofonistą Markiem Pospieszalskim i grającymi na perkusji Michałem Bryndalem i Qbą Janickim.
Podsumowując, jeśli jara Was muzyka, do której pasuje etykietka grunge jazzu, przy której można nawet potańczyć, a przede wszystkim uważacie, że Polki mają najwięcej witaminy, to śmiało możecie sięgać po ten krążek, spokojnie puszczając mimo uszu paplaninę tych i owych zawistnych muzyków czy zakompleksionych dziennikarzy, których jedyną ambicją jest słuchać tego, czego przeciętny słuchacz nie może, bo dostaje bólu głowy!
Dennis Gonzalez - trumpet, cornet, mouth percussion, voices
Joanna Duda - piano
Marek Pospieszalski - tenor saxophone, alto clarinet
Wojtek Mazolewski - double bass, voices
Jerzy Rogiewicz - drums, percussion
Shaman (2013)
By Ken Shimamoto
Like Don Cherry, Dallas-based trumpeter Dennis Gonzalez's music is organic, spiritual, and cathartic. Wherever he travels, he carries with him a repertoire of tunes he's played with musicians from all over the world, along with an aura of family and community. Last year, he and Polish bassist Wojtek Mazolewski collaborated on two stellar releases, the 7-inch "Wind Streaks in Syrtis Major" and the 12-inch EP "Bandoleros en Gdansk". Now, on "Shaman", released by the new Polish label ForTune, the two men co-lead a quintet with tenorman Marek Pospieszalski (another returnee from the aforementioned dates), the astonishing pianist Joanna Duda (who plays with Mazolewski in his quintet), and drummer Jerzy Rogiewicz (from the group Levity Trio).
The program on "Shaman" consists of two compositions each by Gonzalez and Mazolewski, and two by pianist Krysztof Komeda, a pioneer of modern jazz in Poland who composed soundtracks for the films of Roman Polanski (most notably "Rosemary's Baby") and died tragically after sustaining a head injury in Los Angeles, 1968. The opening "Astigmatic" was the title track from Komeda's groundbreaking jazz album from 1965. Its opening fanfare leads into a pensive solo from Mazolewski. The horns play a mournful theme in unison over an active rhythm section, then follow it with solo statements. Pospieszalski has an acrid tone, like Archie Shepp's, and spins off ideas with drummer Rogiewicz shadowing him every step of the way. Gonzalez is always a melodist first, with his own burnished sound, but he also uses velocity to build excitement and release tension. The piece evolves into a dialogue between the horns, with wordless vocalizations slipping in as the music builds to an intense conclusion.
Duda introduces Gonzalez's "Hymn for Julius Hemphill" with a brief statement, then the composer plays the stately, leisurely-paced modal theme with counterpoint from Pospieszalski. A three-way conversation between the horns and drums ensues before Rogiewicz careens off on a solo that flows organically out of the tune's momentum. Duda's accompaniment, in tandem with Mazolewski's bass, ebbs and flows like the tide while Rogiewicz's drums dart in and out of the groove. Mazolewski's "Suite" features some AACM-like vocal-and-percussion action. In the hands of these skilled communicators, all of this material - whether it's Komeda's "Pushing the Car," from his soundtrack to Polanski's film "Cul-de-Sac", or Gonzalez's "The Matter At Hand," which the trumpeter has previously recorded with a couple of different groups - is transformed, and the performance takes on a life of its own. This is improvised music at its finest.
Dennis Gonzalez Yells At Eels feat. Wojtek Mazolewski - Bandoleros En Gdańsk (1Car Garage Records, 2012)
Dennis Gonzalez - C trumpet, Bb cornet, voice
Marek Pospieszalski - tenor saxophone, alto clarinet
Aaron Gonzalez - contrabass
Wojtek Mazolewski - contrabass
Stefan Gonzalez - drums
By Ken Shimamoto
Bandoleros en Gdansk is the second recording from a collaboration Dennis Gonzalez/Yells At Eels undertook last year with a pair of Polish musicians, bassist Wojtek
Mazolewski and tenor saxophonist Marek Pospieszalski. While their
session at Radio Gdansk was curtailed after only 24 minutes, the full
results are now available on two vinyl artifacts, both on Dallas-based
indie labels: TreeFallSounds' Wind Streaks in Syrtis Minor 7" from earlier this year, and now this newly released 45 rpm 12" on 1 Car Garage.
Opening track "The Polish Spirit" is a moody waltz, which Stefan
Gonzalez propels like a runaway freight train, clattering along
polyrhythmically and throwing out jaw-dropping fills with insouciant
abandon. Dennis solos in the middle of his horn's range with a burnished
tone, his careening line skirting the limits of tonality. Pospieszalski
joins in, commenting on the trumpeter's improvisation before
undertaking one of his own. The saxophonist plays with great soul and
invention, his long tones evoking the solitude of snow-dusted forests.
Turning the record over, the title track opens with horn polyphony that
recalls Ornette's early '70s band with Dewey Redman, then falls into a
rock-like, bass-driven groove, with Pospieszalski and the elder Gonzalez
testifying on their horns. The rapturously kinetic romp "Artykuty
Gospodoarstwa Domowego" begins and ends with a lighthearted vocalization
of the title by Dennis, with Mazolewski and Aaron Gonzalez wrestling
monolithic slabs of sound from their twin basses in between. It's a
pithy and humorous way to end the outing. Jimi Bowman's mastering and
the high-quality pressing preserve the immediacy of the moment
beautifully.
This is the debut solo album by Polish bassist / composer Wojtek Mazolewski, well-known as the founder / leader of the legendary Polish Jazz ensemble Pink Freud, which managed to achieve considerable success on the local and international scene. He is supported on this album by a group of musicians, who were at the time members of Pink Freud or were associated with the group in one way or another. They are: trumpeters Kamil Szuszkiewicz and Tomasz Zietek, saxophonists Irek Wojtczak and Tomasz Duda, pianist Marcin Masecki and his wife Candelaria Saenz Valiente, who provided the vocal parts, drummer Kuba Staruszkiewicz and percussionist Lukasz Moskal. The album includes nine tracks, which although not specifically accredited to Mazolewski on the album's cover, are his compositions.
Recorded shortly after the excellent "Alchemia" album, which Mazolewski recorded with Pink Freud, this solo album is in many respects a continuation of the musical direction initiated there, i.e. a return to highly improvised Jazz. The music is not completely free and is based on pre-composed motifs, but with a lot of freedom awarded to the individual musicians, leading to lengthy expanded improvisations. Being very atmospheric, it develops slowly from delicate hints and low volume statements, gradually arriving at magnificent crescendos, with all the musicians playing together. There are many World-Music influences, some more obvious than others, like the distinctive Flamenco feel on the pieces featuring the Spanish vocals, which Candelaria delivers with a chilling sensitivity.
Although all the performances on this album are truly outstanding, I personally think that the work done by Masecki is the dominant factor, which turns this music from excellent to absolutely brilliant. The piano parts just keep everything together, filling the blanks and hinting towards the possible directions to be taken by the entire ensemble. Although not really up-front most of the time, his contribution is simply invaluable.
This is a complex album, which requires several (if not many) listening session in order to truly digest it and to appropriately comprehend its depth as well as appreciate its beauty. Regardless of one's favorite Jazz sub-genre, there is definitely something for everybody here, without compromising the quality or musical truthfulness herein.
This is something no serious Polish Jazz lover should ignore, so if you don't have it yet, get it as soon as possible. This stuff is timeless and although only a few years old, already feels like a classic.
Marek Pospieszalski - tenor sax
Aaron Gonzalez - contrabass
Wojtek Mazolewski - contrabass
Stefan Gonzalez - drums, orgullo primitivo
Wind Streaks in Syrtis Major (Treefallsounds Records, 2012)
In 2010, Dennis Gonzalez initiated a meeting with Wojtek Mazolewski, which resulted in the collaborative project: Wojtek Mazolewski Trio feat. Dennis Gonzalez.
That particular group not only toured,but they also went into the studio. We will be able to admire the results of this first meeting soon, because the material will be released in October of this year by the new label, For Tune Records. In 2011 the American record company, Tree Fall Sounds released the vinyl 7” record by Dennis Gonzalez YELLS AT EELS feat. Wojtek Mazolewski and Marek Pospieszalski, called “Wind Streaks in Syrtis Major”, so now we can enjoy the effects of their second meeting, which took place in 2011.
"Led by world-renowned trumpeter and composer Dennis Gonzalez, Yells At Eels is based on the best mix of avant-garde/hard-bop/free-jazz styles. He put together a band with his sons Aaron (bass) and Stefan (drums), and additionally provides a combination of avant-garde compositions with the influence of Aaron and Stefan’s punk / metal / grindcore to create a unique sound experience that speaks to the very soul of every music lover in general. The 7” vinyl "Wind Streaks in Syrtis Major" was recorded in the Gdansk branch of Polish Radio, and the American players are joined by Wojtek Mazolewski (bass) and Marek Pospieszalski (tenor sax).
The quintet is a great example of cooperation between the best musicians from Dallas, and the great representatives of the Polish scene, and they present a quality that is truly impressive…so many layers, so much passion, so much soul! Dennis Gonzalez, in addition to working with Yells at Eels, has released 40 albums. He founded a jazz labelin Dallas, daagnimRecords, and has performed concerts in Asia, Europe, Central America, Cuba, the Dominican Republic and in the biggest cities in North America during the last 30 years. Dennis Gonzales Yells at Eels (which has released 5 CDs) is celebrating 13 years of existence, and the band’s first vinyl 7 " release-" Wind Streaks in Syrtis Major is on the American label TreeFallSounds.”
Wojtek Mazolewski - bass guitar
Tomasz Duda - baritone sax, bas clarinet
Adam Milwiw-Baron - trumpet, trombone, vocal, electronics
Rafal Klimczuk - dr
Horse & Power (2012)
This is the 8th album by Polish ensemble Pink Freud, one of the country's top acts both in the Jazz and non-Jazz spheres. Formed in 1998 by bassist / composer Wojciech Mazolewski, the group changed its lineup several times over the years but succeeded to maintain its popularity and gradually achieved a cult following and a large fan base home and abroad. This album was recorded in a new quartet lineup, which features, alongside the leader, trumpeter Adam Milwiw-Baron, saxophonist Tomasz Duda and for the first time new drummer Rafal Klimczuk. All the ten tracks on this album are original compositions by the group members with Mazolewski being credited or co-credited for all but one composition.
In full contrast to their last album ("Monster Of Jazz"), recorded almost three years earlier, this album is a complete stylistic "about face", marking the group's return to almost acoustic Jazz, with the electronic, dub and other non-Jazz elements completely gone. Of course this is still Pink Freud, with their unique brand of post-Yass, characterized by non-Jazz rhythm patterns, nonchalant treatment of chord changes and other signs of the "coolness" poise, but also full of passion and surprising ventures into Free Jazz soloing and funky bass parts, all of these happening out of the blue, which of course is absolutely marvelous, if one likes such atypical musical approach. And those great melodies, which were almost completely lost on the preceding album, are back, haunting the listener, turning him into a humming zombie.
People familiar with Mazolewski's activities should not be taken by complete surprise by this album, since his excellent solo album "Smells Like Tape Spirit", released in between the two last Pink Freud albums, already hinted as to the return of the prodigal son to Jazz. So here we have a group that changes like the proverbial chameleon, adopting to contemporary developments and returning to the tradition, and yet managing to keep their musical originality and integrity intact, which is definitely a great accomplishment. Above all, this music, apart for its quality, intelligent compositions and excellent execution, manages to be such fun. Imagine hearing this stuff live and one can understand why the group mesmerizes audiences all over the world taking no prisoners. So regardless if this music is driven by horse power, steam power or nuclear power, it is worthy of music connoisseurs attention and should not be missed, for fun's sake. Brilliant stuff!
Track listing:
1. Konichiwa
2. Bourbon
3. Pink Hot Loaded Guns
4. Promised Land
5. Flying Dolphy
6. G-Spot
7. Vinegar Pauper
8. Tickets, Buttons And Flyer
9. Horse And Power
10. Zero Ending Story
Wojtek Mazolewski - bass Tomek Duda - sax Adam Milwiw-Baron - trumpet Jerzy Rogiewicz - drums
Monster of Jazz (Uniwersal, 2010)
This is the 7th album by Polish ensemble Pink Freud, which managed to gain considerable popularity on the local scene, both with Jazz and non-Jazz listeners and critics alike. Formed in 1998 by bassist / composer Wojciech Mazolewski, the group changed its lineup several times over the years but succeeded to maintain its popularity and gradually achieved a cult following and a large fan base. Musically the group offers a unique amalgam of genres and musical directions, originating with Jazz and improvisation, but also encompassing elements of Punk Rock, dub, jungle, drum and bass and electronic music. In many respects it is a direct continuation of the Yass movement, which flourished in Poland in the 1990s, and could be referred to as post-Yass.
Since Yass was initially intended as an expression of rebellion against the established Jazz canons, which many young musicians felt to be stagnant, post-Yass took the rebellion a bit further out, emphasizing the cross-genre trend, groove and even dance elements, which resulted in the music being much more widely accessible. As opposed to the intellectual image that Jazz is usually associated with, this music is intelligent fun music, with some Jazz associations, and should be treated as such, no more and no less. This album was recorded by an expanded sextet version of the group, which includes, apart from the leader, trumpeters Adam Milwiw-Baron (son of the great Polish saxophonist Piotr Baron) and Tomasz Zietek, saxophonist Tomasz Duda, vibraphonist Jerzy Rogiewicz and drummer Kuba Staruszkiewicz.
Of all the Pink Freud albums, this is the most "radical" one, with the electronics, dub and jungle elements taking the lead, pushing the Jazz improvisations aside considerably. As a result this album will be probably the least "appealing" to listeners with a strong Jazz background. Of the twelve tracks present on the album, eleven are original compositions by the group members and the remaining one was adopted from a composition by the British electronic duo Autechre, a choice which hints as to the general direction of this album.
Although there is plenty of inspired blowing by the horns, the overall mood is somewhat hectic and lacks a clear musical direction. There is an apparent absence of well formed melody lines, which characterized the groups' earlier outings. As much as the group's intention to continue their restless journey in search of new expressions is commendable and admirable, it often is a treacherous path which could lead to disaster if moderation is not applied. One must hope that they will re-invent themselves anew with their future efforts, leaving this one behind as a document of their quest. Of course there is plenty of music here to be enjoyed and the album is worth listening to, even if one somehow expects something more from such a great group.
Tracks: 1. Pink Fruits 2. Warsaw 3. Little Monster 4. Polanski 5. Bald inquisitor 6. Red eyes, blue sea and sand 7. Pierun 8. Goz Quarter 9. Braxton 10. Diamond Way 11. Spreading the sound of emptiness 12. Monster of Jazz
Wojciech Mazolewski - bass, percussion Tomasz Ziętek - trumpet Tomasz Duda - saxophone, bass clarinet Marcin Masecki - Hammond B3, Wurlitzer electric piano Kuba Staruszkiewicz - drums
Alchemia (2008)
This is the 6th album by Polish ensemble Pink Freud, which managed to gain considerable popularity on the local scene, both with Jazz and non-Jazz listeners and critics alike. Formed in 1998 by bassist / composer Wojciech Mazolewski, the group changed its lineup several times over the years but succeeded to maintain its popularity and gradually achieved a cult following and a large fan base. Musically the group offers a unique amalgam of genres and musical directions, originating with Jazz and improvisation, but also encompassing elements of Punk Rock, dub, jungle, drum and bass and electronic music.
In many respects it is a direct continuation of the Yass movement, which flourished in Poland in the 1990s, and could be referred to as post-Yass. Since Yass was initially intended as an expression of rebellion against the established Jazz canons, which many young musicians felt to be stagnant, post-Yass took the rebellion a bit further out, emphasizing the cross-genre trend, groove and even dance elements, which resulted in the music being much more widely accessible. As opposed to the intellectual image that Jazz is usually associated with, this music is intelligent fun music, with some Jazz associations, and should be treated as such, no more and no less.
This album, which was recorded live at the legendary Jazz club "Alchemia" in Krakow, finds Pink Freud in an expanded quintet lineup, with trumpeter Tomasz Zietek and drummer Kuba Staruszkiewicz supported by saxophonist Tomasz Duda (who recorded with the group earlier) and brilliant young keyboardist Marcin Masecki. Five of the six expanded tracks (all over 10 minutes long) on this album are originals by the band members and the remaining one is their interpretation of a Joe Zawinul tune. In many respects this album is a "back to the roots" experience for the band, which returns to extensive Jazz improvisation, which although always present at the root of their music, was often subdued on their previous albums. The special atmosphere and ambience of the club and above all the presence of Masecki transform the band into a full-fledged Jazz combo and a great one at that. The trumpet / saxophone front line enables the players to stretch out, supported comfortably by a full rhythm section, with Masecki supplying some breathtaking solo spots as well. The emotional and more importantly musical level of the band heard here surpasses everything they managed to achieve earlier, and is truly exquisite. True to their basic approach, the band emphasizes personal expression and spontaneity rather that elaborate skills or scholarly musical background. For listeners, who can appreciate such approach to music, this is quite an experience. But this music is important enough to be heard by any music connoisseur and definitely should be re-visited for in-depth listening experience. Great stuff!
Tracklist: 1 Police Jazz 12:30 2 Punk Freud 11:29 3 Mademoiselle Madera 10:05 4 Muzyka Pięciu Przemian 10:45 5 Boogie Woogie Waltz 13:50 6 Rozmowy z Kapokiem-Noc 9:57
Wojciech Mazolewski - bass, percussion Tomasz Zietek - trumpet Tomasz Duda - saxophone, bass clarinet Marcin Masecki - Hammond B3, Wurlitzer electric piano Kuba Staruszkiewicz - drums
Punk Freud (2007)
This is the 5th album (and the first on Universal) by Polish ensemble Pink Freud, which managed to gain considerable popularity on the local scene, both with Jazz and non-Jazz listeners and critics alike. Formed in 1998 by bassist / composer Wojciech Mazolewski, the group changed its lineup several times over the years but succeeded to maintain its popularity and gradually achieved a cult following and a large fan base.
Musically the group offers a unique amalgam of genres and musical directions, originating with Jazz and improvisation, but also encompassing elements of Punk Rock, dub, jungle, drum and bass and electronic music. In many respects it is a direct continuation of the Yass movement, which flourished in Poland in the 1990s, and could be referred to as post-Yass. Since Yass was initially intended as an expression of rebellion against the established Jazz canons, which many young musicians felt to be stagnant, post-Yass took the rebellion a bit further out, emphasizing the cross-genre trend, groove and even dance elements, which resulted in the music being much more widely accessible. As opposed to the intellectual image that Jazz is usually associated with, this music is intelligent fun music, with some Jazz associations, and should be treated as such, no more and no less.
On this album Pink Freud appear as trio with the leader and two other founding members: trumpeter Tomasz Zietek and drummer Kuba Staruszkiewicz. Saxophonist Tomasz Duda appears on five of the ten tracks and two female strings players guest on two of the tracks. Nine of the ten tracks on this album are original compositions by the participants and the last track is their interpretation of a Charles Mingus tune. The music is a typical Pink Freud mix of musical ideas, stylistically all over the place, but unified by the highly energetic and expressive delivery. The music definitely retains the rebellious spirit and often lacks the precision and flawlessness a Jazz fan might expect, but one must not forget this music is not about these qualities at all and therefore should not be judged by them. The ultimate question is the overall impression and effect this music has on a listener and if it is successful to make the listener spend an hour having fun while listening, it achieved its goal. Let's make no mistakes here; parts of this music are quite complex and advanced, requiring attentive listening and seriously challenging the listener's ear. Some listeners will mentally "skip" these parts at first, but might (hopefully) discover them later. Regardless of what one might think about Pink Freud and their music, one thing is sure: they can not be ignored. Definitely worth investigating!
Tracks: 1. Dziwny jest ten Kraj 3:13 2. Sex Przemoc Lek i Niemoc 6:22 3. Piasek Piasek Kupa Piasku 2:41 4. Velvet 4:35 5. Wszystko Plynie (intro woda) 2:50 6. Wszystko Plynie 4:02 7. PowiedzialElk 1:50 8. PornoPogoda 4:33 9. PoliceJazz 3:55 10. Canon 11:27
Tomasz Ziętek - trumpet Wojciech Mazolewski - bass Kuba Staruszkiewicz - drums Paweł Nowicki - electronics
+ DJ Wojak - sample Sławomir Jaskułke - piano
Sorry Music Polska (2003)
I’m really glad to present you here this amazingly good album from Pink Freud. Formed inGdansk, Poland, in 1998, this eclectic trio is surely one of the most interesting electro-jazz combos to emerge in Europein the last decade. Pink Freud have already released four albums: Zawijasy (2000), Live in Jazzgot, Sorry music polska(2003) and Jazz fajny jest (2005). Their actual line-up is: Wojtek Mozolewski (bass, loop, sampler), Tomek Zietek (trumpet and prepared trumpet), Kuba Staruszkiewicz (drums).
«Pink Freud’s music combines the inexhaustible energy of the music of the 1960s and 1970s with contemporary influences sought wherever possible, from grunge to hip hop. Formalized, rich compositions and modern sound generated by electronic instruments leave the musicians enough room for spontaneity, individualism and the wild and crazy improvisations so typical of jazz. A narrative structure to compositions and a wide array of electronic instruments are distinctive features of Pink Freud’s music. The musical sense of humour and detachment from the sounds produced are the features by which the band’s style can be recognized. Pink Freud have become famous for their totally new and sometimes completely crazy interpretations of well-known musical motifs, like Nirvana’s Come As You Are [included in the album presented here – for all you rock fans out there: believe me, this track alone is worth the listen!] and Gershwin’s My Man’s Gone Now.» (Warsaw Voice)
«There must be a lot of intelligence in these musicians to create music, play with it and enjoy it at the same time.» (Gazeta Wyborcza)
Track listing: 1.-Madmoiselle Madera 2.-Jazz Fajny Jest 3.-Come As You Are 4.-Pong 5.-Tribute To Don Johnson 6.-My Man's Gone Now 7.-Taniec Muletty 8.-Kocie Języczki 9.-Muzyka Pięciu Przemian 10.-Rozmowy Z Kapokiem (Bonus Truck)
Wojtek Mazolewski - bass guitar Tomasz Duda - baritone sax, bas clarinet Adam Milwiw-Baron - trumpet, trombone, vocal, electronics Rafal Klimczuk - dr
Horse & Power (2012)
I have recently written about this bands' concert and now I have pleasure of listening to the same material again. More studio-polished but still remaining it's horse & power vigour.
Wojtek Mazolewski, the leader of the band, is a public figure in Poland, one of the few jazz(y) musicians that made it to the mainstream, that get played in the national radio and Pink Freud's music explains well why it is so.
"Horse & Power" is a strong selection of melodious songs ranging from spacious and new-age "Konichiwa" to begin with (gentle and calm, pretty theme nicely balancing the harmony in the front-line with the bass's counterpoint), to rocker workouts (heavier "Bourbon" that follows, or "Pink Hot Loaded Guns" right after, my personal favourite, with acid and fuzzy trumpet solo that will remind you of the best fusion jams of the era). Mazolewski (author or co-author of all but one of the 10 tracks on the cd) has a gift for fine and catchy melody ("Promised Land", starts gentle like a breeze, "G-Spot" dances lightly like a drink on the beach) while being able to rock the house with dynamic riffs and turbulent tempos and crazy solos. Each track with its own charm, refreshingly gentle and relaxing or joyfully energizing. Somewhere beetwen the spacious, cosmic walks of Cuong Vu and the dynamite stage presence of Rage Against The Machine.
And there's more. A bebopish "Flying Dolphy" that combines the jazz walking with heavy ostinato riff and wailing baritone sax. The eerie noir suspense of "Vinegar Pauper", with its feverish horn duos and back-and-forth tempo and mood changes, (reminds of me the bands' older albums, especially "Punk Freud"). "Tickets, Buttons and Flyer" with its tricky broken rhythmics by Rafal Klimczuk, expanded horn arrangaments, a piece featuring especially fine soulfull clarinet solo. The sketchy and entertaining title track, a mini crazy rock'n'roll shouted piece should make smile widely. The cd ends with aptly titled "Zero Ending Story" finely tuned between somewhat cold riff and echoing solo trumpet theme and heartwarming, soothing chorus.
Pink Freud rocks, jams, jazzes easily, with grace and conviction, joy and a lot of fun. And they bring a kind of album that you can hum along, you can dance-pog a little, tap your feet. A set of music that should please equally jazz fans as well as alternative rock followers who aren't afraid of instrumental music. Music with commercial appeal but not watered down with cliches. Strong statement, too much fun not to enjoy it. So enjoy! And even more so - see them live.
Track listing: 1. Konichiwa 2. Bourbon 3. Pink Hot Loaded Guns 4. Promised Land 5. Flying Dolphy 6. G-Spot 7. Vinegar Pauper 8. Tickets, Buttons And Flyer 9. Horse And Power 10. Zero Ending Story
.jpg)
