Materiał: utwory live z koncertu Eli Bennett Quartet zarejestrowanego podczas festiwalu Jazz w Ruinach 2024 w Gliwicach
Autor tekstu: Mariusz Olczyk [MO]
Po przesłuchaniu „Breakthrough: Live in Poland” zainteresowała mnie nie tylko sama muzyka, ale też to, jak doszło do tego spotkania. Nie wiem, kto dokładnie połączył tych muzyków: festiwal, wydawca, wcześniejsze kontakty, dobra intuicja organizatorów. Wiem natomiast, że na płycie słychać, iż nie jest to przypadkowe zestawienie.
Eli Bennett nie jest w Polsce nazwiskiem dość dobrze znanym, ale przyjechał tutaj z konkretnym dorobkiem: jako saksofonista jazzowy, kompozytor filmowy i muzyk mający za sobą doświadczenie dużych scen. Po drugiej stronie są Paweł Tomaszewski, Robert Kubiszyn i Paweł Dobrowolski, czyli muzycy, których nie trzeba traktować jako „polskiej sekcji” dopisanej do zagranicznego lidera. Każdy z nich wnosi do tego składu własne doświadczenie i sposób myślenia o zespole.
Andrzej Święs - gitara basowa Rafał Sarnecki - gitara Paweł Dobrowolski - perkusja
Flying Lion (2023)
Wydawca: SJ Records
Tekst: Maciej Nowotny
Paul Gaugin był urzędnikiem na giełdzie zanim mając już prawie pod czterdziestkę nie rzucił wszystkiego w diabły, by zacząć malować i ostatecznie na Tahiti znaleźć swoje miejsce. Paul Cezanne jeszcze poźniej doczekał się jakiegokolwiek uznania i długo wegetował przygnieciony prozą życia dopóki nie poznał młodziutkiej modelki Hortensji Fiquet, która uzmysłowiła mu, że czas zacząć malować na poważnie. Nie tylko malarze bynajmniej. Któż nie zna powieści Raymonda Chandlera, czytany jest do dzisiaj, sam właśnie czekam na film z Liamem Neesonem, który ma nosić tytuł "Marlowe" i być oparty na stworzonej przez niego kultowej postaci detektywa. Mało kto wie, że Chandler zaczął pisać późno, a debiutował jeszcze później niż poprzednicy, bo po pięćdziesiątce.
Zatem przy debiutach nie ma sensu zaglądać w metrykę. Liczy się stan umysłu. W buddyzmie zen nazywany jest "umysłem początkującego" i uważany jest za niezbędny by wywołać entuzjazm, stan bez którego nie rodzi się nic wielkiego, nic prawdziwego, żadne godne uwagi dzieło, w tym artystyczne. I ten entuzjazm jest w tym nagraniu obecny w każdej wybrzmiewającej nucie i sprawia, że muzyka wibruje od energii, tak jak przystało na debiut, a jednocześnie zachwyca wyrafinowaniem, które jest owocem długiej, pełnej sukcesów kariery muzyka o wielkiej klasie artystycznej. Zatem chociaż to formalnie debiut, dla Andrzeja Święsa, nieco ponad czterdziestoletniego muzyka, ta płyta jest tak naprawdę ukoronowaniem jego pełnej sukcesów kariery. Tym bardziej odpowiednim, że album nie jest dobry, nawet nie bardzo dobry, lecz po prostu wybitny.
Wszystko jest tu na swoim miejscu, każdy element pasuje do całości, która jest spójna i dojrzała artystycznie. Wielka w tym zasługa nie tylko lidera, grającego na gitarze basowej, ale i współtworzących muzykę gitarzysty Rafała Sarneckiego i perkusisty Pawła Dobrowolskiego. Linia basu grana przez lidera na gitarze elektrycznej jest niezwykle stonowana, oszczędna, a jednocześnie komunikatywna. Wszystko jest podporządkowane wspólnemu brzmieniu. Żadnych popisówek. Pełna świadomość, że najwyższą nagrodę można zdobyć tylko razem. Wspaniały przykład tego jak prowadzone powinno być jazzowe kombo i wcale nie taka znowu częsta rzecz na tym jazzowym łez padole.
Za to piękno nadobnym odpłacają Święsowi partnerzy. Sarnecki dokonuje prawdziwych cudów kreatywności, jest to po prostu jedna z najlepszych płyt jakie nagrał w życiu. Imponujące jest jak w niemal każdym utworze znajduje sposób, by zakomunikować coś nowego, gra ze swobodą i z pełnym zrozumieniem z partnerami. Ale to co wyczynia na perkusji Paweł Dobrowolski po prostu poraziło mnie. Jego drumming jest prezycyjny jak cięcia skalpelem, równie ekonomiczny jak brzytwa Ockhama, nie gra jednej zbędnej nuty, ale nie pomija żadnej koniecznej, by muzyka brzmiała nadzwyczajnie. Wielokrotnie wsłuchiwałem się w pracę jego zestawu i było to jakbym spoglądał w krystaliczne głębie znajdującej się w Syrakuzach Studni Aretuty, w której - jeśli wierzyć mitom - dostrzec można ukryty świat bogów.
Dodatkowym atutem płyty jest zróżnicowany program płyty, zawierający tak wpadające w ucho gitarowe i bassowe riffy rodem z muzyki rockowej, jak wyrafinowane i złożone kompozycje rodem prosto z jazzowej tradycji czy wreszcie utwory ad libitum pozwalające tytułowym "lwom" szybować wysoko. Prawdziwie zdumiewającym jest, że pomimo tej różnorodności album pozostaje spójny artystycznie, stanowi jedność stylistyczną, wyraźnie nacechowaną wybitnymi osobowościami artystycznymi tak lidera jak i współtworzących muzykę pozostałych instrumentalistów. Krótko mówiąc, brawa i jest to nie tylko nasz Nowy Album Miesiąca, ale jedna z najciekawszych płyt ostatnich lat w polskim jazzie głównego nurtu.
Henryk Miśkiewicz - saksofon Leszek Możdżer - fortepian Marek Napiórkowski - gitary Michał Tokaj - fortepian Michał Barański - kontrabas Paweł Dobrowolski - perkusja
Wodecki Jazz '70-Dialogi (2021)
Tekst: Jacek Sołkiewicz
Węzeł marzeń, tęsknot i pragnień. Węzeł nie do rozwiązania. Czas minął i pozostaje się pogodzić z faktem, że zagadka takich dźwięków pozostanie właśnie...nierozwiązana.
Bardzo czekałem na ten album. Raz, że w jego DNA są lata siedemdziesiąte, które w przypadku Wodeckiego są obietnicą nieprawdopodobnej muzyki a dwa, że pomysł na złączenie kilku epok i ludzi w nich grających to naprawdę niesamowicie karkołomna aczkolwiek bardzo pociągająca wizja artystyczna.
I oto jest. Zbigniew Wodecki i Jego muzyczne poszukiwania w czasie przeszłym w zderzeniu z obecną wrażliwością, talentem i wizją absolutnie wybitnych muzyków jazzowych.
Henryk Miśkiewicz, Leszek Możdżer, Marek Napiórkowski, Michał Tokaj, Paweł Dobrowolski i Michal Baranski. Brzmi jak supergrupa? Tak, zdecydowanie. I jestem przekonany, że po nagraniu takiej płyty Zbigniew Wodecki ruszyłby w trasę z tym zespołem.
Gdy pojawił się singiel pilotujący - 'Fantazja', wiedziałem, że będzie to materiał absolutnie nietuzinkowy. Przesycony wspomnieniami, tęsknotą i setkami innych emocji - nawet nie próbujmy ich wszystkich nazwać. Wybrano wyjątkowy utwór - z przejmującą wokalizą Wodeckiego i do tego taką, która natychmiast cofa czas. Jeśli ktoś słyszał Jego debiut z 1976 roku z łatwością wyczuje wspólny klimat tych kompozycji. 'Fantazja' pilotuje i otwiera tę płytę i robi to w najlepszy możliwy sposób. Brzmienie jest po prostu genialnie. Motyw prowadzący, zagrany na pianinie Fender Rhodes, dosłownie wciąga od pierwszego taktu. Jest miękko, przestrzennie, lampowo i przede wszystkim ciepło, bardzo ciepło. Wodecki śpiewa tak jakby świat nie istniał. Prosto do ucha, dosłownie. Kompozycyjny majstersztyk - tu niczego nie jest za dużo. Idealne połączenie wpadających w ucho fraz z nieco bardziej freestyle'owymi motywami, które wprowadzają odrealniony klimat. No i te emocje...
Dla mnie całe wydawnictwo skazane jest na ogromną ilość wzruszeń, refleksji i wspomnień. One nie zagłuszają muzyki, one są jej nierozerwalną częścią i definiują jej temperaturę. Gdzieś pomiędzy nutami zaciera się granica czasu i trudno momentami rozpoznać kto i kiedy zagrał daną frazę, ale ta nieostrość kształtów i chronologii są właśnie urokiem 'Dialogów'. Inspiracje płyną z przeszłości szerokim echem i napędzają muzyków, którzy dołączyli do zespołu Wodeckiego niemalże pięćdziesiąt lat później. Pięćdziesiąt lat - tyle było trzeba by ten materiał dotarł na powierzchnię! Wspomniani muzycy zagrali z ogromną powagą i szacunkiem. W każdej nucie czuć respekt i grację wykonania. To w ogóle jest bardzo 'elegancko' zagrany materiał, idealnie wyczuwający estetykę wykonawczą Zbigniewa Wodeckiego.
Drugi utwór na płycie - 'Dialogi', wykonany wspólnie z Leszkiem Możdżerem przynosi całkowitą zmianę nastroju zahaczając w dużej części o niezwykle popularny w tamtym czasie styl fusion jazz. Pędzący do przodu, z wewnętrznym wiatrem i niewątpliwie nutami szaleństwa wygrywanymi przez skrzypce. Dzięki doskonałej partii Możdżera ma się wrażenie jakby pięciolinia powstawała rozwijając się w trakcie jego grania. Natomiast przełamanie, które następuje pod koniec jest momentem nie do zapomnienia. Trudno opisać to słowami. Przecudowne, horyzontalne wokalizy Wodeckiego i fortepian Możdżera płynący gdzieś ponad wszystkim zamykają całość w niewiarygodnie melancholijny sposób.
Przepiękny, wzruszający moment na płycie, idealny na jej zamknięcie a przecież ona dopiero się zaczęła!
'Ballada o nieznajomych' musiała być zagrana przez Henryka Miśkiewicza, którego od zawsze uważałem za Mistrza niezapomnianych, wpadających w ucho partii saksofonowych. Delikatnie, ale z werwą. Kaskadująco, ale z niezwykłą miękkością i kontrolą ekspresji. Romantycznie, ale bez lukru. To taka kompozycja, w której praktycznie każda nuta brzmi kryształowo. Tu wszystko błyszczy się w bardzo wysublimowany sposób. Błyszczy, nie oślepia.
'Etiuda na głos i skrzypce' to ponownie Wodecki i Możdżer w akcji. Dosłownie. Galopująca, pełna zakrętów etiuda jest najlepszym dowodem, że Wodecki idealnie czuł się również w takich mocniejszych, strukturalnie złożonych aranżacjach. Szalona perfekcja...a może perfekcyjne szaleństwo?
Po raz kolejny tempo podkręcane przez duet skrzypce-fortepian (co za dialog Wodeckiego i Możdżera!) do górnych limitów tętna, ale tym razem dochodzi jeszcze niezwykle karkołomna wokaliza unisono z poszczególnymi instrumentami. Cudowne przeżycie biec tak w jednym szeregu z dźwiękami. Zadyszka gwarantowana, ale to wyjątkowy stan.
Po czymś tak rozedrganym, 'Fantazja' w wykonaniu Michała Tokaja jest niczym wolno padający śnieg w cichy grudniowy wieczór. To niezwykle przytulna wersja utworu, który otwierał ten album. Spokój sączący się z każdego taktu obezwładnia...i zaprasza do innego wymiaru. Słuchając partii fortepianu nie mogę oprzeć się wrażeniu, że przez te sześć minut znajdujemy się w szklanej kuli, która chroni nas przed najdrobniejszymi wstrząsami. Cudownie rozmarzony moment.
Kolejny taki czeka na Was w 'Dzielę z Tobą czas na dwoje', w którym jak zwykle zjawiskowo zagrał Marek Napiórkowski. Refleksyjnie i z ogromną wrażliwością. Oszczędnie, ale jakże wymownie. Liryczna narracja rozmywająca rzeczywistość...niepowtarzalna okazja by rozpłynąć się gdzieś na krańcach leniwie napiętych strun..
Na 'Wodecki Jazz'70 dialogi' jest więcej utworów, ale resztę odkryjcie sami. Odurzające przeżycie, naprawdę. Usłyszycie echo człowieka, które przez 5 dekad wędrowało do nas by finalnie wyprzedzić go na ostatnich metrach... Pozostaje jednak cudowna pamiątka czasów, które od teraz, za sprawą wszystkich muzyków, którzy wzięli udział w tej sesji, należą do teraźniejszości. Ruszajcie w tę podróż bez zastanowienia, wszystko jest na wyciągnięcie ręki zatem dystans nie będzie wymówką.
Marek Napiórkowski - guitar Jan Smoczyński - keyboards Paweł Dobrowolski - drums Luis Ribeiro - percussion Adam Pierończyk - soprano saxophone (1,2)
Hipokamp
Tekst: Jacek Sołkiewicz
Gdzieś na skraju jawy i snu, na tafli szarej wody mienią się odbicia naszej świadomości...tańczą, zmieniają swój kształt i podmieniają wspomnienia na złudzenia. Błyszczący pokaz niepamięci, ferie retro artefaktów a wszystko za sprawą dźwięków, które idealnie trafiają w tę część umysłu, która jest na tyle elastyczna by udźwignąć taką zabawę z tym co uznaliśmy za wyblakłe. Może dlatego, że na co dzień obcujemy z ogłuszającym szumem i tak naprawdę nie możemy wsłuchać się w głos, który zdaje się być kluczem do archiwum, które nosimy w sobie? Przyśnione czy przekłamane? Wątpliwości dobiegają coraz głośniej, w miarę słuchania ‘Hipokamp’ - najnowszej płyty Marka Napiórkowskiego (2019), która kilka dni temu pojawiła się w czarnej wersji.
A nowa płyta to Napiórkowski, który zaskakuje. Kolorem, temperaturą, ale przede wszystkim aurą. Już nie jest tak jasno, zawadiacko ani szepcząco blisko. Na ‘Hipokamp’ pojawiają się elementy, których wcześniej nie było - rozedrganie i...cień. Cień, w którym do głosu dochodzą nieoczywiste nuty, napięcie i echo miejsc głębokich na tyle, że mamy dreszcz zaglądając do nich. Jednocześnie to płyta cudownie rozkręcona, rytmiczna emocjonalnie i przede wszystkim perfekcyjnie (nied)opowiedziana. To po prostu inne oblicze tego samego człowieka, wokół którego nagromadziły się impulsy pochodzące z wielu różnych źródeł - mogło dojść do niebezpiecznych wyładowań a skończyło się na przepięknej, wciągającej swą tajemnicą, liryce. Tak, ‘Hipokamp’ ma głębię, która od pierwszych nut nie pozwala przejrzeć tego wydawnictwa na wylot. Tu naprawdę trzeba się zanurzyć, wsłuchać i przede wszystkim spędzić czas. Nieprzejrzystość tego albumu jest wciągająca. Zmusza do odkrywania, refleksji i pewnego wysiłku emocjonalnego. Jednakże w zamian oddaje bardzo długą podróż za zamkniętymi oczami. A dotrzecie naprawdę daleko.
Osobiście, mam poczucie pewnego odrealnienia tej sesji. Wybrzmiewają tu takie dźwięki, które malują kształty nieznane. Niczym jak na zalanych fotografiach...widzimy majaczące obrazy, ale nie potrafimy przypisać ich do czegokolwiek znajomego. Dlatego brniemy w to dalej łudząc się, że te kontury się wyostrzą. To naprawdę niesamowite uczucie, zwłaszcza, że towarzyszy przez większość płyty. Na pewno wielki wpływ na taki stan rzeczy ma obecność instrumentów klawiszowych, które generują hipnotyczną aurę, pełną mar, złudzeń i zniekształceń. To atmosfera, która ma wiodące znaczenie w przypadku utworów takich jak ‘Hipokamp’ czy ‘Niepokój’ (!!!) - oba definiują tę nową jakość muzyki Marka Napiórkowskiego. Syntezatory grają bardzo minimalistycznie, ale ich zapętlenia i idealne proporcje powodują, że między nuty wkrada się dużo pochmurności. Miękkie podrażnienie. Niby nie boli, ale czujemy obecność czegoś nieznajomego. Jednakże to nieznajomość fascynująca. Niezmaterializowana, ale odczuwalna. Tkwimy w bezruchu by nie przerwać tej emanacji nowej energii, którą niesie ze sobą.
Urzekł mnie fakt jak doskonale Marek Napiórkowski wpasował partie gitary w ten klimat. To musiało być mierzone co do nuty, ponieważ jest idealnie tam gdzie powinna być. I słyszalna w taki sposób, że nie tracimy uwagi na wsłuchiwanie się. Aranżacyjne mistrzostwo. To już nie kwestia akordu czy dwóch tylko całej partytury. Inna sprawa to odcień tego co gra Napiórkowski - tu zaszła, moim zdaniem, największa zmiana. Możliwe, że to tylko kwestia przesunięcia o centymetr na gryfie gitary niemniej, szalenie istotna i wynosząca ten materiał na zupełnie inny poziom odczuwania. Każde słowo można zagrać na wiele sposobów i tu właśnie mamy do czynienia z taką różnicą.
Jest ciemniej, ale za to zdecydowanie bardziej magnetyzująco.
Nie ma też znaczenia czy jest to pędzący ‘Brainstorm’, przyspieszający ‘Flashback’ czy zaskakujący cover ‘Space Oddity’ Davida Bowie - swoisty miraż rozpościera się przed nami w całej swojej rozciągłości od pierwszej do ostatniej sekundy. Zmiany tempa, kaskady dźwięków, nagłe wyciszenia, swobodne otwieranie i zamykanie ambientu powoduje, że nie mamy możliwości złapania pełnej ostrości tego co słyszymy. To zmętnienie jest wypadkową stylu gry każdego muzyka, który wziął udział w nagraniach. Przemawiają oni wszyscy jednym, bardzo spójnym językiem dzięki czemu ‘Hipokamp’ jest tak konsekwentny i uzależniający. Nie zmienia tego nawet nieco pastiszowy wydźwięk ‘Profesor Kuppelweiser’, który rozjaśnia nieco przestrzeń swoją (pozornie) roztańczoną lekkością. Warto w tym miejscu wspomnieć o niezwykle wyrazistych partiach instrumentów perkusyjnych, które w czujny sposób budują nastrój lub napędzają galop utworów. To niewątpliwie bardzo jaskrawy element na ‘Hipokamp’, który w każdej innej sytuacji nadałby nieco latynoski, gorący styl, ale tutaj właśnie, w połączeniu z pozostałymi instrumentami jego obecność wypada frapująco i świetnie wypełnia horyzont rytmiczny płyty. Zresztą sama gra bębnów ma na ‘Hipokamp’ fundamentalne znaczenie - utwór po utworze cierpliwie i niezwykle metodycznie budują nastrój. To taki poziom wirtuozerii, na którym perkusista świetnie rozumie ideę nadrzędną i nie wprowadza niepotrzebnego zamieszania, grając tak by wyeksponować każdy takt tej magicznej opowieści. I robi to po prostu perfekcyjnie używając przy tym rozmaitych stylów inkrustując całość materiału. Równie rewelacyjnie funkcjonuje saksofon, który dosłownie maluje klimat w wielu miejscach stanowiąc często o wyjątkowości poszczególnych fragmentów, ale nie przepycha się na pierwszy plan, nie wybudza słuchacza...zamiast tego dodaje kolejne fascynujące odcienie.
Miałem okazję słyszeć ‘Hipokamp’ na żywo, tuż po faktycznej premierze tej muzyki w 2019 roku i najpiękniejsze było to, że całemu zespołowi udało się przenieść tę lekko mistyczną aurę do formatu koncertowego. To pokazuje jakość tej płyty i sposób w jaki oddziaływuje ona na zarówno muzyków jak i publiczność. Bardzo wyrazista płyta w dorobku Marka Napiórkowskiego. Niemalże koncepcyjna zarówno w warstwie brzmieniowej jak i czysto wykonawczej.
Wiele tu momentów pełnych zadumy, takiego dobrego zawieszenia. Kiedy miną, budzimy się jak z chwilowego letargu nie wiedząc nawet kiedy do tego doszło. ‘Hipokamp’ wciąga co prawda bardzo powoli i delikatnie, ale jednokierunkowo. Zapadamy się między tymi nutami niczym w rozpływającym marzeniu, które miękko obezwładnia przy każdej próbie poderwania. Wyłącza umysł pozostawiając nas sam na sam z iluzją mikroskopijności naszych problemów. Bardzo potrzebna muzyka.
This is an album conceived of
produced by Polish (resident in Germany) bassist/arranger Joachim Sevenitz,
which presents ten well known Christmas Carols arranged in the spirit of the Jazz
idiom and involving some top Polish Jazz players like keyboardist Paweł Tomaszewski, vocalist Marta Król and drummer Paweł Dobrowolski. A string
quartet accompanies the quartet and seven guests play/sing on selected
tracks.
I usually avoid Christmas Jazz
albums like the plague (especially these days), as they usually are the epitome
of kitsch, but this album is an exception to the rule. It is both wonderfully arranged
and performed, with each of the songs being cleverly referenced to a different
musical setting.
The instrumental performances
are excellent, as expected. Tomaszewski's enchanting parts, both on the acoustic
piano and the keyboards, are simply perfect, and he remains by far one of my
favorite Polish keyboard wizards. Sevenitz and Dobrowolski take care of the rhythm
section duties with grace and the vocals express the moods nicely. The string
quartet parts fit well within the general musical messages and moods and the guests
add the proverbial cherries on top.
Overall this is a pleasant
listening experience, elegant and clever, which turns the somewhat worn-out concept
of Christmas albums into a worthy piece of music that can be enjoyed also in
the spring. Definitely worth investigating!
This is the debut album by young
(eighteen years old) Polish saxophonist / flautist / composer Marta Wajdzik
recorded in a quartet setting with veteran Jazz musicians: keyboardist Paweł Tomaszewski, bassist Robert Kubiszyn and drummer Paweł Dobrowolski. Zuzanna Wajdzik (Marta's
sister) adds vocalese on a couple of tracks. The album presents seven original
compositions, all by Wajdzik.
The music is all melody based mainstream
Jazz, bordering on Fusion due to electric keyboards and bass ambience and
dynamic drumming. Some ethnic influences are also present in the music, which
offers a nice variety. The compositions are solid and coherent, serving as
ideal basis for the extended improvisations and the up-tempo rhythmic character
of most of the tunes makes the music flow briskly from one tune to another,
offering a pleasant listening experience.
Most of the solo work on the
album is performed by the myriad of keyboard instruments, and Tomaszewski's
limitless imagination finds plenty of opportunities to skyrocket. Wajdzik solos
sparingly, which is understandable considering her limited experience and
technical skills, and she mostly states the melodic themes, leaving the
expressive improvisations in the hands of Tomaszewski. The rhythm section is
superb all the way, playing respectively in the background with an occasional bass
solo, but offering interesting bottom harmony and rhythmic intensity.
One might wonder if the album
was not recorded a bit too early as far as Wajdzik is concerned. With all due
respect to wunderkinds, their stories usually end in a rather grim manner in
the long range. Hopefully this is not the case here and I am anxiously awaiting
her real debut sometime in the future. Overall this is an impressive
debut, but not entirely earned by Wajdzik herself and with another team of
players might have sounded quite different. Good luck and may the Force be with
you young Lady!
This is an album by Polish
guitarist/composer Marek Napiórkowski, recorded in a quartet setting with
keyboardist Jan Smoczyński, drummer Paweł Dobrowolski and Brazilian
percussionist Luis Ribeiro. Veteran saxophonist Adam Pierończyk guests on two
tracks. The album presents nine tracks, six of which are original compositions
by Napiórkowski, two are arrangements of songs by David Bowie and one is by the
great Brazilian composer Egberto Gismonti.
It is enormously satisfying to
see an Artist achieving a status of stability and security, where his authority
/ ability / talent are not repeatedly questioned and where he does not have to
prove anything any more, all this as a result of consistent hard work and good
judgment as to the consecutive steps of his vocation. Napiórkowski is a prime
example of such an Artist, enjoying a carefully weaved career built step by
step, always surrounded by first class musicians and never resting comfortably
on his laurels.
This album is full of
surprises, starting with the very unusual lineup: basically a duo of guitar and
keyboards supported by a rhythmic backbone. The wonderfully multi-talented
Smoczyński is able to display the entire palette of his keyboard wizardry,
including the beautiful Hammond Organ parts and of course supplying the bass
lines in this bass-less setting. Dobrowolski is right on the money with his
dynamic and beautifully tasteful drumming and Ribeiro ornaments the proceedings
with stylish percussion parts. Pierończyk does not disappoint either, and his
elegant lyrical saxophone parts suit the music ideally.
The original compositions by
Napiórkowski offer wonderfully coherent melody lines, which are expanded into
non-trivial improvisations, at times touching upon imaginative Free Form
sections. The two Bowie
songs receive unique arrangements, taking the original melody contents into
unexpected territory. The Gismonti piece, although very brief, expresses
Napiórkowski's admiration of the Brazilian Genius and fellow guitarist. The
entire album offers a wonderful flow and continuity, which turns it into a
superb listening experience.
Overall this is another
excellent step in Napiórkowski's well paved career, finding him searching and
exploring, which of course is commendable. For the lack of a better definition,
this is a beautiful example of intelligent and innovative Fusion, which points
out that the idiom is far from being stale, when in great hands. Respect
Maestro!
This is the third album by
Polish guitarist/composer Ted Novak, this time recorded in a quartet setting
with organist Jan Smoczyński, bassist Krzysztof Pacan and drummer Paweł Dobrowolski. The album presents eight original compositions, all by Novak. The
music was recorded at the excellent Studio Tokarnia and engineered by
Smoczyński, with the usual superb sound quality.
The music is a mixture floating
between Jazz, Jazz-Rock Fusion, Blues-Rock, and even Progressive Rock, featuring
extensive improvisations by Novak and Smoczyński wonderfully supported by the
rhythm section. The retro sound and overall sonic ambience of the recording
create an impression that the music might have been recorded decades ago, when
guitar/organ based ensembles ruled the world of Rock and Prog and even Jazz
to some extent.
Novak is able to weave superb
tunes, which are unique both in their harmonic approach and rhythmic complexity
and as such are ideal vehicle for improvisations without loosing their melodic
contents. The stylistic diversity of the tunes on the album turns it into a
fascinating listening experience which is over in a blink of an eye.
All four musicians are veterans
with attested achievements, which are fully illustrated by the performances on
this album. Smoczyński's organ playing is absolutely brilliant and one can only
lament that he makes relatively few recordings featuring his organ
"shenanigans". Novak is more reserved on this album in comparison to
the predecessors, which enables the listener to be exposed to his more lyrical
side. Pacan and Dobrowolski are a perfectly oiled swing machine, which keeps
the music afloat and sparkling at all times.
Overall this is a very unique,
in today's standards, album, which offers an adventurous cross-genre journey
through guitar/organ dominated music, which is a most pleasing listening
experience, especially for people with affiliation with Jazz/Fusion/Rock
originating on the 1960s. Well done again!
This is the second album by
Polish Jazz saxophonist/composer Tomasz Wendt recorded in a quartet setting
with excellent partners: violinist Mateusz Smoczyński, keyboardist Jan Smoczyński
and drummer Paweł Dobrowolski. The album presents eight original compositions,
all by Wendt. The music was recorded at the superb Studio Tokarnia and was
engineered by Jan Smoczyński, with the usual spectacular sound quality.
The music is modern European
Jazz at its best, melody based but allowing for extensive improvisations and
odd meters, creating diverse sonic vistas by taking advantage of the unusual instrumental
lineup. The melodies are all well structured and coherent, full of romanticism and
melancholy, and yet lively and exciting, with often complex rhythm changes.
The instrumental work by all
the participants is absolutely amazing. Wendt matured and achieved a wonderful tonality
over time, Mateusz Smoczyński is absolutely amazing as always and his soloing
on this album is especially welcome as it has been a while since he recorded in
a pure Jazz environment. Jan Smoczyński, the older brother, not only plays some
great keyboard parts but also provides the bass lines. Dobrowolski, who needs
to take care of all the rhythmic duties, is also brilliant, which is hardly
surprising.
Overall this album simply
explodes with great musicianship and excellent compositions, creating a most enjoyable
listening experience, in spite of its non-trivial instrumentation and rhythmic
complexity. It should be accessible to the majority of true Jazz connoisseurs
and will also raise a few brows, as it offers a very novel instrumentation and
highly unusual sound. Well done indeed!
This is an ambitious Jazz-World Fusion project by Polish multi-instrumentalist / composer / arranger / conductor Mikołaj Blajda, which reflects his fascination with Arab culture in general and Arabic music in particular. The project is carried out by a large ensemble, which combines musicians originating from Arab countries, like vocalists Rasm Al-Mashan (living in Poland) and Wissem Karoui, oud player Amine Mraihi and qanun player Hamza Mraihi, who are joined by Polish Jazz musicians like flautist/saxophonist Leszek HeFi Wiśniowski, drummer Paweł Dobrowolski and duduk player Paweł Solecki. A string quartet also takes part in the recording and the leader plays keyboards, bass, flugelhorn and percussion instruments. The album presents nine original compositions all composed by Blajda and arranged by him, and is relatively short lasting well under forty minutes.
As someone who hears original
Arabic music on a daily basis and lives in a geographical location soaked in
Arabic culture, my perspective on this music is obviously quite different from
that of Polish/European public. Therefore I have to start by stating that the
music on this album has relatively little in common with original Arabic music.
It is a Jazz-World fusion project which incorporates some Oriental/Middle
Eastern musical elements, which may sound exotic and carry certain mysticism to
a European listener, but it does not go beyond that as far as being close to
the origin.
Having said that, the album is
a most welcome and certainly beautifully weaved attempt to bring Cultures
together and offers gorgeous melodic themes and excellent performances by all
the musicians involved. European listeners should enjoy the wonderful melodic contents
spiced with the oriental elements, as well as the Jazzier improvised parts,
which come together to create a most enjoyable musical amalgam. The vocal parts
are among the highlights of the album.
Overall this is an ingenious
attempt to bring the riches of Arabic music one step closer to listeners who
have no opportunity to discover them from other sources. It also breaks the
xenophobic barriers between People, emphasizing the universality of Music and
its beauty, which crosses boundaries much easier that ideologies. The album
offers intelligent, well constructed music, which is accessible but makes no
opportunistic compromises. For listeners who are open to music reaching beyond
their immediate environment this is a most enjoyable adventure.
This is the second album by
Polish vocalist/flautist/songwriter Olga Boczar, recorded with the same quartet
of Polish Jazz musicians who accompanied her on her debut album: pianist Jan
Smoczyński, guitarist Andrzej Gondek, bassist Wojciech Pulcyn and drummer Paweł Dobrowolski. The album presents eight songs, four of which are Polish Folk
songs and the other four are original compositions by Boczar, three of which
feature her lyrics (one of them in English) and one is based on a poem by
Polish poet Bolesław Leśmian.
Both the Folk songs and the
original compositions get a Jazzy arrangement (which remains uncredited), but
are not really transformed into the Jazz idiom, remaining mostly somewhere
between Pop and Folk music after all.
Boczar sings both lyrics and
vocalese, holding her ground skillfully and even gracefully at times, but her
vocal parts are somewhat low in the mix being often overshadowed by the
instrumental accompaniment. Her flute parts are only marginally featured here. All
four Jazz musicians that participate in the recording are of course highly
professional, but the music leaves little ground for them to show their skills
except for occasional solos.
Overall this is a pleasant album,
easy on the ear and well put together, mostly for listeners who prefer to be
entertained rather than challenged, but one that can be enjoyed by a wide
spectrum of music lovers.
Broken Brass Ensemble to prawdziwa petarda energetyczna i gwarancja wyśmienitej zabawy dla każdego. Holenderski oktet w rewelacyjny sposób łączy tradycyjny nowoorleański jazz z hip-hopem, funky, bluesem, soulem i muzyką dance. Muzycy podbili publiczność licznych europejskich festiwali i klubów muzycznych. Jak pisał po jednym z ich koncertów recenzent Time Out: Poczucie radości i wspólnoty połączone z nieodpartymi rytmami i energią poderwało całą publiczność na nogi. Polscy fani zapewne pamiętają Broken Brass Ensemble z występu na zeszłorocznym Katowice JazzArt Festival w Centrum Kultury Miasta Ogrodów, gdzie kilkusetosobowa widownia została wciągnięta do wspólnej zabawy. Jazz się tańczy!
Grzegorz Nagórski Euphonium Electric Quartet - Chorzów, Sztygarka - 07.10.2018, godz. 19.00.
Wybitny puzonista jazzowy, kompozytor i euphonista, Grzegorz Nagórski, zadebiutował na Festiwalu Pianistów Jazzowych w Kaliszu w 1982 wraz z zespołem Jana Ptaszyna Wróblewskiego. W latach 1990 i 1995 studiował i koncertował w Miami i Nowym Jorku, współpracując z multiinstrumentalistą Irą Sullivanem i jego Inner Outer Continental Quintet oraz występując z takimi artystami jak: Ray Charles, Tito Puente, Joe Henderson, Jimmy Heath, Michael Brecker, Maria Schneider, Phil Woods, Slide Hampton, Arturo Sandoval, "Charlie Persip Super Big Band ", John Fedchock i Red Rodney. Po powrocie do Polski kontynuował koncerty i nagrania z takimi muzykami jak: Bob Brookmeyer, Billy Harper, Robert Majewski, Piotr Wojtasik, Claus Raible Joris Teepe, Henryk Miśkiewicz, Zbigniew Namysłowski, Billy Cobham, Chick Corea, Joe Lovano czy Maria Schneider. Wziął udział w nagraniu około 40 albumów.
Pierwszy album Grzegorz Nagórski Quartet "Dedication" nagrany w akustycznym kwartecie z Łukaszem Żytą, Pawłem Tomaszewskim i Andrzejem Święsem dostał trzy nominacje do nagrody Fryderyka 2009 i otrzymał statuetkę za Jazzowy Fonograficzny Debiut Roku. Następny album „Over And Over” ponownie otrzymał trzy nominacje do nagrody Fryderyka 2012. Poszerzenie spektrum brzmienia o kolejny instrument – euphonium - zaowocowało wydaną w 2017 roku płytą „The Optimist”, nagraną jako Grzegorz Nagórski Euphonium Electric Quartet. Skład zespołu współtworzą najwybitniejsi polscy muzycy: Paweł Tomaszewski na instrumentach klawiszowych, Michał Barański na gitarze basowej, Paweł Dobrowolski na perkusji oraz lider na mało znanym instrumencie, odmianie małej tuby - euphonium.
This is the third album as a leader by Polish Jazz trombonist/composer Grzegorz Nagórski, this time recorded in a quartet setting which features keyboardist Paweł Tomaszewski, bassist Michał Barański and drummer Paweł Dobrowolski. Nagórski plays this time on the euphonium, rather than on his customary trombone, which makes this album quite unique, as euphonium is rarely used as the leading instrument. The album presents six original compositions, all by Nagórski.
The music is actually quite
surprising, very melodic and mainstream oriented, but definitely not trivial. Most
of the time it sounds very Funky and offers a lot of Grove and Soul hints and
to me is reminiscent to the music composed by the great George Duke and Herbie
Hancock in their electric periods. Overall it could be described as Jazz-Funk, Jazz-Soul
or Jazz Rock Fusion. Nagórski's compositions are all first rate.
The euphonium proves to be, as
expected, a very difficult instrument as a leading voice of a quartet, and in
spite of the fact that Nagórski handles it very skillfully, it is essentially
up to the other musicians to provide most of the harmonic and rhythmic
contents, which of course they do perfectly, as expected from the highly
professional and talented musicians they are. Tomaszewski's keyboards are an
absolute delight and he is definitely as excellent in the electric department
as he is in front of the acoustic piano and for some time one of my favorite Polish
keyboard players.
Overall this is a very pleasant
and musically satisfying album, which at the same time offers an attempt to use
an unusual instrument in a Jazz environment. The music should be acceptable to
a wide circle of Jazz/Fusion listeners and guaranties a well spent time while
listening to this music.
This is the debut album as a leader by young Polish bassist Robert Szewczuga, recorded in a trio setting with keyboardist Michał Rorat and drummer Paweł Dobrowolski. Several guest musicians are featured on selected tracks. The album presents ten original compositions, presumably all by Szewczuga, although that is not mentioned on the album's artwork.
The music is all within the
Fusion/Funk/Groove framework, based on solid melodies, which serve as
vehicles for the lengthy improvisations, mostly by the leader. The relaxed
atmosphere and beautiful sound quality add to the overall effect, creating an
album that is a real pleasure to listen to from start to finish.
Szewczuga makes sure that his
electric bass playing remains the focal point of this recording, playing with
virtuosity and vigor that bring fond memories of Jaco Pastorius' work. Both
Rorat and Dobrowolski stand shoulder to shoulder with the leader and support
him exactly as appropriate within this environment, emphasizing the Funk and
Groove elements. The track featuring Apostolis Anthimos on guitar is a classic
Fusion tune and a great example of what can still be achieved in that idiom
today. The track featuring the vocalist Ghostman is a wonderful reminder of his
quality and a longing for more of his recorded work.
Overall this is an excellent
album, which is fun to listen to and proudly represents the role of electric
bass in contemporary music, which sadly is often overlooked. Szewczuga's
exquisite sensitivity, which is well demonstrated by his work as a sideman, is
even more prominent herein. For electric bassists and fans
of the instrument this is an absolute must, an orgy of talent and virtuosity.
Wholeheartedly recommended!
This is the third album by Polish Jazz guitarist/composer Daniel Popiałkiewicz, recorded in a quartet setting with a stellar lineup consisting of keyboardist Paweł Tomaszewski, bassist Robert Kubiszyn and drummer Paweł Dobrowolski. The album presents ten original compositions, all by Popiałkiewicz (although not explicitly stated so the album's artwork).
The music is an exquisite,
highly melodic Fusion, full of well crafted melodies, quirky rhythms and
unpredictable harmonic charges, which keeps the listener on edge during the
entire duration of the album, never quite sure of what to expect next. There is
a constant feeling of agility and vitality, which drives the music relentlessly
straight into the listener's sub-consciousness, before he is able to analyze
what exactly is going on. It takes several listening session in order to
comprehend this music in a more relaxed ambiance and start detecting the myriad
of interplays, ornamentations and fast arpeggios that happen as if on a
separate plane. In short this is Fusion with a high level of sophistication,
which basically happens very rarely within the idiom.
Not surprisingly the
performances are nothing short of stellar. Popiałkiewicz, obviously unfamiliar
to Fusion/guitar freaks outside of his country, is such a surprising
virtuoso, that most of his fellow Fusion guitar cohorts the world over would be
simply left speechless and jaw dropped if they ever listened to this album. He
uses a plethora of sounds, techniques, effects and other tricks of the trade,
as a result of which he never sounds alike for more than a short while during
the entire duration of this album. The only way to understand what I mean is to
listen to this music, as words are inadequate to convey it.
But Popiałkiewicz gets a
tremendous support from his colleagues. Tomaszewski is one of the most talented
Polish keyboardists, whose progress in the last few years is nothing short of
stellar. He feels perfectly natural in mainstream Jazz and in the Fusion environments
and his contributions on this album are absolutely stunning. Kubiszyn is
probably the most sensitive electric bass player on the Polish scene, and no
wonder that he is highly sought after session player with the top Polish Jazz
musicians. His fretless bass playing on this album is a worthy of the status of
the greatest mavericks of the instrument in Fusion history. Dobrowolski is an
incredibly sensitive drummer, with impeccable technique and atomic clock
precision, and his playing, which is way beyond just keeping time, in an
integral part of this album's identity and musical significance.
In short if I had to pick up
just one Fusion album released in 2017, this one beats all others easily,
leaving only a cloud of dust behind. Fusion and guitar freaks will be fainting
to the sound of this album and even a hard-ass critic like yours truly had a
hard time to control his emotions. Fusion heaven is here!
This is a live album recorded at the Polish Radio Studio Three by Polish Jazz guitarist/composer Marek Napiórkowski. The recording captures Napiórkowski in a sextet setting with some of the absolute top Polish Jazz payers: saxophonists Adam Pierończyk and Henryk Miśkiewicz (who also plays on bass clarinet), pianist Krzysztof Herdzin (who also plays flute), bassist Robert Kubiszyn and drummer Paweł Dobrowolski. They perform six original compositions, all by Napiórkowski.
The music is a superb example
of modern mainstream Jazz, which combines excellent compositions with perfect
execution. Based on beautiful and masterly woven melodic themes, full of
romanticism, melancholy and typical Polish mystery, the tunes presented here
have been masterly arranged for the sextet by Herdzin, who is celebrated for
his ability to create wonderful sonic structures, which are elaborate and
highly sophisticated but sound remarkably pleasing.
The lineup selected by
Napiórkowski ensured a truly marvelous performance, with all the musicians
involved having plenty of opportunity to play extended and expressive solos.
The leader delivers his usual, slightly Fusion oriented strings of pearls on
his electric guitar, which are, as always, dazzling. He also uses the acoustic
guitar no less effectively. The saxophonists have plenty of opportunities to
play heartwarming solos, the bass clarinet and flute provide nice atmospheric
layers, the piano keeps the harmony together and leads the way and the
excellent rhythm section takes care of the pulse, always perfectly on time.
However, the individual
performances are only pieces of the puzzle, which, when combined together,
creates a much stronger and more satisfying whole. This is one of the best mainstream
Jazz ensemble albums I came across lately, which proves that mainstream Jazz
can be fulfilling and sophisticated, if talented and dedicated musicians are
involved. The arrangements and the team work present here are a classic example
of contemporary mainstream Jazz perfection.
As if all this wasn't enough,
the album is also beautifully recorded and considering the fact that this is a
live recording, the quality is even more remarkable. Overall this is a superb modern
mainstream album, which offers beautiful compositions and perfect execution,
and which should satisfy even the sternest connoisseurs and bring joy to all
true Jazz lovers. Hats off!
This is the second album by Polish guitarist/composer Ted Novak, recoded again in a trio setting, but this time with the excellent organist Jan Smoczyński and drummer Paweł Dobrowolski. The album was recorded at the legendary Tokarnia Studio, with Smoczynski also filling the sound engineer's chair. The album presents eight original compositions, all by Novak.
The presence of the organ introduced
a very significant change in the trio's sound and overall musical direction,
taking it to a much higher and more sophisticated level. The sound of the trio
resembles the wonderful vintage ambience of early Jazz-Rock ensembles, like for
example the Graham Bond band with John McLaughlin. This is Rock sound with Jazz
feeling, one of the most attractive and satisfying of the kind.
Novak has his own guitar sound
and touch, which against all odds manages to create a unique voice. Based on
the Blues chord and using just the correct amount of sound effects, the guitar
becomes the ideal partner to the sublime Hammond
sound, and together they are simply magical. Smoczyński is of course a virtuoso
and his usage of the Hammond
possibilities is marvelous and seems unlimited. In time his playing expands the
palette of the sound colors and honestly there are very few, if any, Hammond players is his
class today. Dobrowolski, already a veteran of the Polish Jazz scene, is also a
master musicians and his wonderful dynamics and sensitivity, both in the Rock
and Jazz areas, are ideal for this music in every respect.
As if this wasn't more then
enough to make this album a perfect piece of music, the compositions are the
cherry on top. Beautifully melodic, even melancholic at times, they are all
perfect vehicles for the trio to tear the roof off, so to speak, and their stylistic,
dynamic and rhythmic diversity is an ideal mix, which makes this album to be
over in a jiffy. Well in such case it is advised simply to put it on
"repeat" of course.
Overall this is a superb,
mature, elegant album, full of great music performed with flair and passion,
which truly has few equals anywhere on this planet. Jazz-Rock Fusion is alive
and kicking in Warsaw,
even if it is dead almost everywhere else, with a few exceptions of course. An
absolute must!
This is a wonderful album, which presents twelve original compositions by Polish pianist/composer Malgorzata Maliszczak, based on poems (by prominent Polish poetesses and poets), which present the feminine "point of view". The beautiful texts and superb music go hand in hand, creating a gorgeous set of songs, carefully arranged and Jazzed up, performed by four vocalists: Lora Szafran, Mietek Szczesniak, Beata Przybytek and Agnieszka Mali. The vocalists are supported by a great team of instrumentalist, including many of the top Polish Jazz players, like the great pianist Pawel Tomaszewski, bassist Andrzej Swies, drummer Pawel Dobrowolski and many others. Kudos to Tomasz Kalwak for producing this gem!
The album firmly continues the
Polish Jazz & Poetry tradition, which goes back to the 1960s and always has
been one of the most successful expressions of the local Culture. It is good to
see that it has not been abandoned so far, even though the contemporary music
scene makes every effort to annihilate every sign of Culture itself. Of course
the fact that these poems were written in the Polish language limits the
potential audience, I'm pretty sure that even non-Polish speakers should be
able to enjoy this album in full.
Personally I find Beata
Przybytek to be the most striking vocalist on this album, but all four artists
make a grand job, including the veteran Szafran, who seems to be still in great
form. The instrumental work is perfectly suiting the lyrical atmosphere, with
subtle soloing and attentive accompaniment. This album simply says
"elegance and grace" minute after minute, and when it is eventually
over, one longs for more.
Overall this is a splendid
effort and everybody who contributed to its creating deserves to be
wholeheartedly thanked and congratulated. One can only hope that it will be
heard by as many people as possible, who can truly appreciate it.
This is the debut album as a leader by Polish Jazz trombonist/composer Jacek Namysłowski, which comes rather late in his career as he has been active on the local scene for quite a while. He is a son of the legendary Polish Jazz figure saxophonist/composer Zbigniew Namysłowski, and since several years has been a member of his father's ensemble, as well as several other projects. The album was recorded in a classic quintet lineup with saxophonist Łukasz Poprawski, pianist Łukasz Ojdana, bassist Andrzej Święs and drummer Paweł Dobrowolski. It presents seven original compositions, all by the leader (although the album's packaging says nothing about this, I assume it is so). The album was recorded at the excellent Studio Tokarnia, engineered by Jan Smoczyński, with spectacular sonic quality.
The music is kept well within
the mainstream Jazz milieu, which means solid melodic themes expanded to make
room for solos by the ensemble members, with relatively steady rhythmic approach
and no great surprises. The compositions are all well rounded and based on fine
melodic themes, mostly lyrical and somewhat melancholic. This is definitely
well crafted music, intelligent and subtle, which does not try to create flashy
impressions but asks for attentive listening. In some respects it is somewhat
similar to the music which Zbigniew Namysłowski wrote in the early days of his
career, but does not venture into folkloristic influences, staying firmly
within the well threaded Jazz path.
The individual performances are
all quite excellent, as these are first-class experienced and gifted musicians.
Namysłowski plays beautifully and demonstrates a personal voice, which is not
easy to achieve for such a difficult instrument as the trombone. Poprawski
plays several fiery solos; the young Ojdana demonstrates his exceptional
ability once again, turning every little solo of his into an instant gem. The
rhythm section does a perfect job driving the music forward steadily and
smoothly with flair and obvious sensitivity.
Overall this is pleasant, well
rounded mainstream Jazz album, with good music and excellent performances,
which should make every Jazz fan happy. People looking for more adventurous
outings might find this music somewhat "outdated", but honestly every
candid and well played Jazz album has its place and its audience. Definitely
worth investigating!
This is the debut album as a leader by Polish vocalist/flautist/songwriter Olga Boczar, recorded with her ensemble called Music Essence, with core members: keyboardist Jan Smoczynski, guitarist Andrzej Gondek, bassist Wojciech Pulcyn and drummer Paweł Dobrowolski. In addition several other musicians also participate on selected tracks, including bassist Krzysztof Pacan, saxophonist Radek Nowicki, trumpeter Dominik Gawroński, trombonist Michał Tomaszczyk and several background vocalists; altogether quite a formidable team. The album presents ten original songs all composed by Boczar and with lyrics mostly written by her as well. Only two of the songs feature lyrics in Polish and eight have English lyrics. The music was recorded in three different studios, including the Studio Tokarnia where Smoczynski also served as the sound engineer recording the rhythms section tracks.
In spite of the fact that the
album features some very prominent Polish Jazz musicians, it is by no means a
Jazz album. Except for a few piano solos, the album presents a singer/songwriter Pop/Rock effort with slight Jazzy accents mostly present in some
of the arrangements. There is of course nothing wrong with that, but promoting
and marketing this album under a Jazz moniker is a conceptual mistake.
The music is a collection of
mostly low key melancholic melodies, which all sound a bit similar and leave no
lasting impression. Everything is "nice" and "smooth", but
there is no excitement, zest or attempt hit the listener between his eyes.
Boczar's voice and delivery don't help much either, as she has a limited range
and sings in the same narrow spectrum using repeatedly the same mannerisms,
regardless of the text she is singing. Except for a few vocalese attempts, the
rest is rather unexciting. And on top of this all these there is the problem
with lyrics in English, which sound pretty inappropriate. In contrast, plainly
audible, the two songs sung in Polish sound infinitely better.
The instrumental work is all
quite all right, but again lacks any spark. The arrangements are all rather
trivial, and the potential of such mighty team of musicians seems completely
wasted. Except for the already mentioned piano solos, there is no attempt to
put some excitement into this music. Overall this is all professionally done,
but sadly completely uninspired.
This album has a potential on
the Polish Pop market, if promoted properly. It might even win a Fryderyk award
next year, as anything can happen there, but hopefully not in the Jazz
category. And before an outcry of angry
responses accusing me of ruining young people's careers erupts again, let me
emphasize that this is just my private, subjective opinion, which has
absolutely no bearing on anybody's fate.
