Muzycy: Andre Bachleda – gitara, śpiew, kompozycje Mateusz Pałka – fortepian, fortepian elektryczny Maciej Ślusarczyk – saksofony Alan Wykpisz – kontrabas, gitara basowa Grzegorz Pałka – perkusja
Tytuł albumu: „Climate Change”
Wydawca: SJRecords / AB Prod., 2026
Autor tekstu: Mariusz Olczyk [MO]
Andre Bachleda mówił kiedyś, że gra po prostu to, co mu „gra w sercu”. Dodawał, że nie chce naśladować i skupia się na własnym stylu. Na „Climate Change” tym językiem staje się przede wszystkim jazz.
Grzegorz Masłowski – perkusja Marcin Kaletka – saksofon tenorowy Jarosław Bothur – skasofon tenorowy Mateusz Pałka – fortepian Piotr Południak – kontrabas
Album: “Through the Hourglass”
Wydany: SJ Records, Czerwiec 2025
Tekst: Paweł Ziemba
Czas w jazzie ma szczególne znaczenie. Nie chodzi tylko o rytm i puls, granie właściwych nut, czy też subtelne niuanse timingu i groove'u tworzących porywające muzyczne doznania, ale o coś głębszego – o pamięć, przemijanie, ciągłość.
Margo Zuber wraz trzema fenomenalnymi muzykami nagrali płytę zaczarowaną.
Albowiem słuchając jej powierzchownie, traktując jako ładne tło dla sobotniego shoppingu, niedzielnego sprzątania czy wieczornego grania w smartfonowe kulki popełnia się niewybaczalne marnotrawstwo emocjonalne. Wszakoż, gdy pozwolimy Margo Zuber i jej grupie przemówić do siebie pełnym głosem, kiedy potraktujemy ich poważnie, gdy wsłuchamy się w tę płytę zaczynają się czary: muzyka porywa, a słowa łatwo trafiają na szybką ścieżkę do naszych serc i dusz. A jeśli do tego żyjemy szybko w zgiełkliwym wielkim mieście ta płyta może wskrzesić iskrę życiowej rewolucji, aby nie powiedzieć rewolty.
Bo „Cisza” Margo Zuber to taki hamulec ręczny zaciągnięty w pełnym biegu.
Płytę otwiera Mateusz Pałka na fortepianie i tylko dla tego fenomenalnego, delikatnego jak mgiełka początku utworu tytułowego warto zatrzymać się i tę płytę słuchać. Pan Mateusz, samotnie, przez minutę i piętnaście sekund powolutku, cierpliwie wydobywa zespół z ciszy, z pustki, z nicości. Muzyka wyłania się tutaj jak postaci z obrazów Caravaggia. Drugi utwór to "Mów do mnie", wolniutka bossa, narzucająca mimowolne skojarzenie z pamiętną „Sambą przed rozstaniem” Hanny Banaszak. W następnych, bluesowym „Niepokoju” czy „Przebudzeniu” uwagę przykuwa moc organów Hammonda, genialnie poprowadzonych przez Kajetana Galasa. I tu ciekawostka: zespół zrezygnował z basu. Jego rolę przejęły właśnie „hammondy”. Połączenie ze sobą organów Hammonda – grających jednocześnie partię basu – z fortepianem, jest unikatowym rozwiązaniem. Jest to pierwszy zespół w Polsce, który występuje w takim zestawieniu instrumentalnym. I wszystko to doskonale się zazębia. Dobre słowo należy się też melodyjnej perkusji – na przykład w „O Tobie” Grzegorz Pałka popisowo buduje na perkusji finezyjną i pogmatwaną strukturę „pod” głosem Margo Zuber, zaś na całej płycie jest idealnie wycofany, taki doskonały człowiek drugiego planu, na którym opiera się cała konstrukcja. No i najtrudniejszy instrument. Marta Kula, krytyczka muzyczna z Radia 357 napisała w książeczce do płyty: „Najważniejszy jest jednak na nim głos. W przypadku Margo Zuber jest to głęboki, ciepły alt o barwie niemal stworzonej do śpiewania jazzu.” Jak to mówią: ujęte w punkt.
Kluczową kompozycją „Ciszy” jest według mnie kończąca płytę (wprawdzie ostatni jest standard „Pork Pie Hat”, ale to bonus track, ukłon w stronę klasyki) „Bezmyślna pogoń”. Wbrew nastrojowej i łagodnej formie jest to piosenka wyzwanie, piosenka prowokacja, prawdziwy protest song, mocne oskarżenie rzucone przez autorkę tekstów - Margo Zuber - ku przeskalowanemu światu. Zuber pyta w tekście: gdybyś w przyszłość zajrzeć mógł, czy miałbyś dość odwagi, aby ujrzeć, gdzie nas ta bezmyślna pogoń doprowadzi? Ilu z nas mogłoby być adresatami tego pytania (rzecz jasna pod warunkiem, że potraktujemy je poważnie)?
Muzyka - skomponowana w większości przez Margo Zuber lub przez duet Zuber/Galas – płynie przez całą płytę spokojnie, bez pośpiechu. Skłania do kontemplacji i pasuje idealnie do tekstów, a te mówią o współistnieniu, samotności, miłości, nadziei, a przez całą płytę przewija się motyw rozhuśtanego i rozpędzonego, a przez to pustego, życia. Wydaje mi się, że debiutancka dla Margo Zuber „Cisza” ma ambicję istotnie wpływać na odbiorcę, zostawiać w nim swój ślad, odrzucając entertajmentowy sztafaż.
Jarosław Bester – accordion Dawid Lubowicz – violin, mandolin Maciej Adamczak – double bass Ryszard Pałka – drums, vibraphone
"Hustle and Bustle" (2022)
Wydawca: For Tune
Autor tekstu: Mateusz Chorążewicz
Że Bester Quartet to zespół z niezaprzeczalnym dorobkiem, podążający swoją własną ścieżką brzmieniowo-stylistyczną – wiadomo. Że sam lider bandu jest artystą z dość jasną koncepcją celu, który chce osiągnąć – wiadomo. Że poprzednia płyta pt. Piazzola Angels nie była specjalnie udana – to również wiadomo. Czy najnowsze dzieło Bester Quartet pt. Hustle and Bustle okaże się albumem godnym niepowtarzalnej okazji, jaką jest 25-lecie działalności grupy?
Nie ukrywam, że Piazzola Angels z 2021 roku to płyta niezbyt udana. Z tym większą ciekawością zasiadłem do odsłuchu Hustle and Bustle. Już po pierwszych dźwiękach pomyślałem „O, będzie dobre granie”. I faktycznie, nie zawiodłem się.
Nagrań dokonano w sierpniu 2022 roku w B&B Studio w Niepołomicach. Obok Jarosława Bestera na akordeonie usłyszymy tu także Dawida Lubowicza na skrzypcach i mandolinie, Macieja Adamczaka na kontrabasie oraz Ryszarda Pałkę na perkusji i wibrafonie.
Muzyka od pierwszego do ostatniego utworu utrzymuje zainteresowanie słuchacza. Mnogość zastosowanych środków kompozycyjnych sprawia, że album jest zróżnicowany, ale zarazem bardzo spójny. Wyraźnie słychać, że autor kompozycji (czyli lider we własnej osobie) dobrze wszystkie te aspekty przemyślał.
Oczywiście brzmienie zespołu samo w sobie jest wysoce zindywidualizowane. Wynika to z odpowiedniej instrumentacji – połączenie takich instrumentów jak perkusja, kontrabas, skrzypce i akordeon musiało wywołać taki efekt.
Niespecjalnie przekonuje mnie natomiast sama koncepcja albumu. Jest to bowiem pewnego rodzaju podsumowanie dotychczasowej działalności, patrzenie wstecz. W notce dołączonej do płyty czytamy, że poszczególne utwory odnoszą się bezpośrednio do lokalizacji, w których Bester Quartet miał okazję występować. Prawdę mówiąc, nie trudno było się tego domyśleć po tytułach kompozycji. Wolałbym usłyszeć zapowiedź czegoś nowego. Jest to jednak moja indywidualna preferencja.
Podsumowując, Hustle and Bustle nie jest płytą specjalnie odkrywczą. Jest to jednak naprawdę solidne granie i godne podsumowanie dotychczasowej działalności zespołu. Dla fanów album z całą pewnością będzie gratką.
This is the second album by the young and upcoming Polish Jazz saxophonist/composer Wojciech Lichtański, recorded in a classic quartet setting with players of his generation: pianist Mateusz Pałka, bassist Jakub Dworak and drummer Patryk Dobosz, collectively called the Questions quartet. The album presents nine compositions, eight of which are originals by Lichtański and one is a standard. The music was recorded at the excellent Monochrom Studio and offers a remarkable sound quality, as expected.
During the five years that
separate this album from the debut Lichtański recorded rather sparingly and as
a result this album was highly anticipated. Happily he is able to fulfill the
expectations, coming up a long way both as a saxophonist and more importantly
as a composer. The music on this album offers a solid and coherent selection of
excellent compositions, which are all within the modern mainstream idiom, but
offer diversity and sophistication, and most importantly wonderful melodic
themes. The treatment of the standard, which usually is a kind of filler on
most albums, is absolutely sublime and constitutes one of the strongest
statements on the album.
From the early days of his
career it was obvious that Lichtański is an exceptional instrumentalist. Having
matured and polished his chops, his saxophone playing a true delight, both
technically and emotionally. But his most important forte is the wonderful tone
he manages to produce both on the alto and soprano saxophones. It is sweat and
mellow, but steady and firm at all times and makes him one of the most distinct
voices on the young Polish Jazz saxophone scene, amazingly effective both as a
romantic "crooner" and a scorching improviser.
All three players accompanying
Lichtański are already established talents with respected recording legacy, so
their superb performances are hardly surprising. Pałka is a great pianist and
his unexpected accordion contributions on this album are a nice touch. Dworak
is a very supportive and creative bassist and does a superb job here. Dobosz,
who also has an impressive record behind him, is a tad too busy on this album
(my very personal feeling) and too high in the mix, but obviously a first class
player.
Overall this is a beautiful
album, in many respects the true debut as far as Lichtanski's career is
concerned, which offers excellent modern Jazz of the highest standard, which
should satisfy any true Jazz connoisseur on this planet. Wholeheartedly
recommended!
Mateusz Pałka i Szymon Mika. Płyty obu tych muzyków na ogół dobrze trafiają w moje gusta. Miałem już okazję kilkakrotnie chwalić ich autorskie projekty, z przyjemnością wracam do nagrań kwartetu, który wspólnie prowadzą. Przysłowiowa chemia między nimi nie wygasa, w czym utwierdził mnie wysłuchany niedawno koncert. Tak więc niemal podskoczyłem z radości na wieść o nagraniach duetu obu Panów. Dwójka cenionych instrumentalistów i ulubiony, kameralny format. Czegóż chcieć więcej.
Zawartość albumu także nie rozczarowała. Duet mógł pójść na łatwiznę i sięgnąć po chwytliwe, ograne standardy. Zamiast tego zaproponowali jednak zestaw własnych utworów, które zanurzone w fantastycznych melodiach nie pozwalają oderwać się od płyty. Niektóre z nagrań podobały mi się tak bardzo, że aż trudno było przejść do kolejnych. Potem często okazywało się, że z następnym utworem pojawiała się jeszcze przyjemniejsza niespodzianka. Jak wspomniałem ogromna w tym zasługa kompozytorów, a w zasadzie kompozytora, bowiem sześć z dziewięciu tytułów jest autorstwa Mateusza Pałki. Jeden napisał Szymon Mika, jeden zaimprowizowali wspólnie, a całość uzupełnia klasyk Lennona i McCartneya "Eleanor Rigby".
Duet "kupił mnie" już samym otwarciem. W zasadzie wystarczyłby singiel z "A Paris", którego mogę słuchać w kółko. Utwór, który śmiało stawiam w jednym rzędzie z ulubionymi fragmentami duetowych albumów jazzowych mistrzów. Ale i pozostałym kompozycjom nie brakuje atrakcyjności. Nostalgią i smutkiem uwodzą "Stories", zestawieniem niewinności z gwałtownością porusza powracający fragment "She Doesn’t Like Doing Homework", zaskakuje odmiennością klimatu zgrzytliwo-oniryczny "The Man Who Sat Between The Roosters". Wreszcie drugi z moich faworytów - "Mazurek E-moll" - wybrzmiewający niczym odnaleziona po latach, nieznana partytura mistrza Fryderyka. Czyste piękno.
"Short Form" nie jest wcale, jak sugeruje tytuł, takie krótkie. Poszczególne utwory trwają po pięć do siedmiu minut. Całość zaś to niemal pięćdziesiąt minut wspaniałej – i co podkreślę raz jeszcze – autorskiej muzyki. Świetna płyta, która wlała we mnie błogość, radość i uspokojenie.
Wojciech Lichtański - saksofon altowy i sopranowy Mateusz Pałka - fortepian, akordeon Kuba Dworak - kontrabas Patryk Dobosz - perkusja
Muzyka zawarta na krążku "Iga" jest – według jej twórcy Wojciecha Lichtańskiego – zbiorem pytań, które zadawał sobie podczas komponowania. "Te utwory to odzwierciedlenie ważnych dla mnie momentów, które miały miejsce w ciągu ostatnich trzech lat" – wyjaśnia. Do sesji nagraniowej lider zaprosił pianistę i akordeonistę Mateusza Pałkę, kontrabasistę Kubę Dworaka oraz perkusistę Patryka Dobosza, formując z nimi swoją kolejną grupę, tym razem pod nazwą Questions.
Wojciech Lichtański jest saksofonistą altowym, który ma na swoim koncie między innymi Grand Prix Konkursu na Indywidualność Jazzową, które zdobył z Vehemence Quartet na 51. edycji Jazzu nad Odrą w 2015 roku, oraz wywalczone ze swoim pierwszym kwartetem Lichtański Sound Lab Grand Prix i nagrodę Aniołka Jazzowego na 15. Lotos Jazz Festiwal Bielska Zadymka Jazzowa w 2013 roku. Premierę wydawniczą płyty zaplanowano na 22 lutego. Wydawcą jest wytwórnia Audio Cave.
This is the second album by the Polish Jazz guitarist/composer Szymon Mika, recorded, same as the debut album, in an intimate trio format with bassist Max Mucha and Israeli drummer Ziv Ravitz. Three guest musicians appear on selected tracks: vocalist Basia Derlak, who also contributed the lyrics to the four songs she appears on, Joachim Mencel who plays the hurdy-gurdy on three tracks and pianist Mateusz Pałka, who plays on five tracks. The album presents eleven original compositions, all by Mika. It album was beautifully recorded at the Monochrom Studio and engineered by Maciej Stach.
The music on this album is
decidedly more diverse and shows a more searching attitude than the excellent
debut album, which is very encouraging and promising development. There are
obvious World Music influences present in this music, but also openness and noticeable
reach beyond mainstream Jazz, which was still the core of the debut album. Mucha and Ravitz are ideal
partners in this quest for new identity, both of them being unconventional in
their approach to music and exceptionally gifted, providing exquisite support
to Mika's lead parts and building a solid, but adventurous, rhythmic layer
behind him.
The four vocal tracks are also
quite surprising and show another facet of Mika's talent. Derlak sings in
Polish, which is already a good starting point, and handles the relatively complex
music with ease and obvious flair. Her Folksy mannerisms are a nice addition to
the Jazz setting and I'd love to hear more of her in such setting. The tracks with Mencel and
Pałka, when the ensemble becomes a quintet (or even sextet with the addition of
vocals) are somewhat different form the trio tracks, offering more conventional
melody lines and ambience and adding to the overall diversity and fluency of
the album as a whole.
Overall the album is a clear
and elegant step forward for Mika in many respects: as a composer, a bandleader
and a guitarist. He joins the ranks of the new generation of Polish Jazz
musicians, who are gradually taking over the center of the stage both in Poland and in Europe. Kudos are also due to the
Slovak Hevhetia label, which is rapidly becoming one of the most important,
open minded and active record labels in Europe and manages to expand its roster
of artist to include many of the young generation's top artists, including neighbors
from across the Tatra Mountains, and support them loyally. Wholeheartedly recommended!
Szymon Mika - gitara Max Mucha - kontrabas Ziv Ravitz - perkusja
gościnnie: Basia Derlak – śpiew, teksty Joachim Mencel - lira korbowa Mateusz Pałka - fortepian
18 czerwca nakładem wytwórni Hevhetia Records ukaże się kolejna płyta rewelacyjnego gitarzysty Szymona Miki. "Togetherness" to zapis spotkania muzyków pochodzących z różnych krajów i kultur, połączonych jazzowo-folkowymi korzeniami i wspólną wrażliwością.
Od ukazania się pierwszej autorskiej płyty gitarzysty – "Unseen", nagranej wspólnie z Maxem Muchą (kontrabas) i Zivem Ravitzem (perkusja), minęły ponad dwa lata. W międzyczasie Mika miał okazję współpracy z takimi mistrzami jak Dave Holland, Avishai Cohen, Joshua Redman czy Mark Turner. Te artystyczne spotkania i wymiana inspiracji zaowocowały zwrotem w kierunku muzyki, która sięga daleko ponad gatunkowe podziały. Dziś gitarzysta prezentuje album głęboko przemyślany oraz niezwykle muzykalny, niosący w sobie potencjał trafienia do zróżnicowanej publiczności.
Choć w kolejnych utworach wyraźnie wybrzmiewa indywidualizm każdego z muzyków współtworzących nową płytę, wciąż najważniejsza pozostaje wspólnota brzmienia oraz ciągłość historii, jaką lider opowiada w swoich kompozycjach. Wysmakowane i liryczne teksty wokalistki Basi Derlak ("Parasomnia", "Goodbye", "Talking Heads", "Dusza") dopełniają "Togetherness".
Materiał nagrany został w Monochrom Studio, położonym w malowniczej okolicy Gór Bystrzyckich, i zmiksowany przez topowego realizatora dźwięku w Szwajcarii. To tylko jeden z wielu poziomów, na których "Togetherness" spaja inspiracje i melodie sięgające głęboko do źródeł muzyki tradycyjnej z niezwykle nowoczesnym, światowym podejściem do brzmienia.
This is the debut album by young Polish Jazz pianist/composer Mateusz Pałka and his trio which also includes bassist Piotr Południak and drummer Patryk Dobosz. The album presents nine compositions, seven of which are originals by the leader, one is composed by Południak and one is a standard. The album was beautifully recorded at the RecPublica Studios and engineered by Maciej Stach. The album's title and artwork obviously hint as to someone's adoration of the "Game Of Thrones" imagery. The album was released by an Italian label, which means that the young Poles age definitely going places!
The music is deeply melodic and
typical of contemporary mainstream European Jazz idiom, with emphasis on the
Polish lyricism and melancholy, which are almost omnipresent on recordings by
Polish Jazz musicians/composers. The themes are developed gradually and
lingeringly, which adds to the tension this music creates and keeps the
listener on edge. The overall level of composition is excellent and composition
is the focus of this album.
The trio plays very well
together, with the piano clearly dominating the proceedings, but the rhythm
section being audible and leading the music amicably. Dobosz displays a wide
array of percussive trickery, which suits the music perfectly, while Południak
keeps his bass lines down to earth and solid like a rock. The overall sound and
attitude of the trio is fresh and innovative, especially in view of the fact
that it rarely swings in the traditional meaning of the term, but allows for a
large degree of rhythmical space, which is intriguing and very effective.
Overall this is a stunning
debut effort, as surprising as many other debut efforts by young Polish Jazz
musicians, who seem to have found the formula to keep Jazz alive and kicking
and intellectually challenging. These young lions are the hope of European
Jazz, and in the not to distant future should achieve the acclaim they so well
deserve. Wholeheartedly recommended!
Mateusz Pałka - piano
Szymon Mika - guitar
Alan Wykpisz - double bass
Grzegorz Masłowski - drums
Popyt
SJ 011
By Ian Patterson
The title of the debut album from the Polish quartet co-led by Mateusz Pałka and Szymon Mika translates as "demand," reflecting the group's belief that greater melodic expression is what the modern jazz fan pines for. It follows that the six originals - and a cover of Sonny Rollins' "Airegin" - are above all tuneful, with the extended soloing, that is one of the album's strengths, following sharply defined melodic contours. Stylistically, the music is subtly diverse from one track to another and the shifting quartet dynamics and strong musicianship make for a rewarding listening experience.
The mid-tempo "Opening" - one of two tracks penned by Mika - is indicative of the unhurried and elegant yet always engaging approach of the quartet, and features solos from the leaders, double bassist Alan Wykpisz and drummer Grzegorz Masłowski. Mika gained international recognition after winning the inaugural Jarek Śmietana International Guitar Competition in 2015 and on his other composition, the breezy "Zakaz Smutku" it's easy to see how a judging panel that included John Abercrombie, Mike Stern and Ed Cherry were persuaded by his lyrical improvisational narratives.
Pałka, who also impresses as a refined soloist, contributes four contemporary sounding compositions, of which the slow-burning, powerfully emotive "This is Not the Time for a Barber" is arguably the pick of the bunch. Pianist and guitarist join in slow-shuffle tandem on the lovely, brushes-led ballad "Nóż w Maśle", both stretching out in turn with quietly compelling authority. The straight-ahead, up-tempo rendition of Rollins' "Airegin" almost inevitably recalls the Wes Montgomery/Tommy Flanagan version from 1960, with Wykpisz playing Percy Heath to Masłowski's Albert 'Tootie' Heath; within the wider context of the quartet's impressive originals, this cleanly articulated nod to the tradition adds little to the quartet's personal identity, coming across as a lively first-set closer.
Pałka strikes a fine balance between form and freedom on the episodic "Popyt no monke," which commands the attention for the full fourteen minutes. The pianist's meandering right hand leads the quartet from bluesy stroll into increasingly denser territory bordering on the ecstatic before exiting on the back of a vamp-buoyed drum feature. By way of contrast, Pałka's classically-infused minimalism colors "Spring is Coming." Mika sits out this ruminative, largely pulseless number where spare bass notes alternate with crying arco over rumbling mallets and washing cymbals. It's the pianist's impressionist, gently lyrical caress, however, that really stands out on this delicate closing statement. With the mature, artfully constructed "Popyt", the Mateusz Pałka/Szymon Mika Quartet has crafted an impressive initial calling card whose musical guile and measured passions leave you wanting more.
This is the debut album by the young Polish Jazz quartet co led by pianist Mateusz Pałka and guitarist Szymon Mika, with bassist Alan Wykpisz and drummer Grzegorz Masłowski. It presents six original compositions, four by Palka and two by Mika, and one standard.
Stylistically the quartet seems
to continue the mainstream Jazz tradition, which crystallized in America in the
1960s and was captured on classic Jazz recordings by labels like Blue Note and numerous
others. The album's ambience and overall sound character is very similar to
what was created in that milieu at that period of time and automatically brings
on waves of nostalgia. The excellent original compositions, all very melodic,
clearly structured and swinging rhythmically are ideally suited for creating
that kind musical environment. Personally I think that a more free approach,
which the ensemble utilizes on the last track on the album, should be a pointer
to their future path, especially in view of how well they manage to handle it
here.
The individual performances are
all superbly executed, way beyond what one might expect form such young
musicians, but in today's reality that fact is almost universally true;
musicians mature faster and reach their peak as performers much earlier in
their careers. The quartet works very well as a unit surprisingly because these
four young musicians are so different from each other. Pałka is obviously the
instigator of many ideas and wishes to say as much as possible in a given time
frame, whereas Mika is an island of tranquility and a king of "cool",
playing exactly what is needed at a given moment, with obvious flair and
beautiful "old fashioned" tone, which sounds simply marvelous.
Wykpisz is a brilliant bassist, with incredible feel for time and melody, and
keeps the entire ensemble in check, which allows Masłowski to be all over the
place and fill the blanks (or rather intervals) with his pulsating
ornamentations.
This is definitely a solid and
promising debut album by musicians who are surely going places on the Polish
Jazz scene and beyond in years to come. Well done indeed!
