Krzysztof Grygo – gitara
Krzysztof Pachla - saksofon
Michał Kowalczyk - kontrabas
Maciej Dziedzic - perkusja
Piotr Rakowski - wibrafon
Album: "So Pink That Free" (2023)
Ta recenzja powinna ukazać się już dawno. Przecież album "So Pink That Free" wpadł mi w ręce w grudniu 2024!
Niestety… praca, praca, przygoda w stacji RadioJAZZ.FM... no i to znojne półtora roku na wózku widłowym w puławskich Zakładach Azotowych...
Życie jest o wiele piękniejsze, kiedy znajdujemy w nim czas na jakieś zainteresowania i hobby.
Tę prawdę potwierdza choćby przypadek Pana Krzysztofa Grygo.
Do tego pragnę Państwa poinformować, iż Pan Grygo jest bezczelny.
Pan Krzysztof z zawodu jest poetą. Ale przecież nie można przez 24h na dobę nurzać się w rymotwórstwie i konstruowaniu strof. Odskocznią od poetyckiej harówy jest dla Niego muzyka i trzeba przyznać, że to hobby Pan Gryko uprawia z pasją , owocnie i na wiele sposobów.
W czasach zamierzchłych i przedwydawniczych Pan Krzysztof grał muzykę andyjsko-peruwiańską.
W projekcie Sangre La Pan Krzysztof adoruje kulturę śródziemnomorską, gitarę flamenco i filozofię suficką.
W zespole Gryko Sensual Band Pan Krzysztof proponuje garść ujmujących, bezpretensjonalnych piosenek poetyckich, zagranych z lekko dżezowym sznytem.
Jeśli Szanowny Czytelniku posiadasz małe potomstwo i chciałbyś je zachęcić do dżezuistyki, to album Sensual Bandu "Close Your Eyes" będzie wyśmienitą zachętą do wykonania tego "pierwszego kroku". Zaręczam, albowiem przetestowałem na potomstwie własnym.
Gdy zaś potomstwo, lub dorośli dżezosceptyczni domownicy już się do takiej muzyki przekonają, wtedy przychodzi pora na kolejne "dziecko" naszego Bohatera: grupę Not For Sale.
I jej bezczelny dżez.
Razem z Not For Sale cofamy się głęboko w przeszłość i poznajemy kolejną miłość Pana Krzysztofa.
Jest nią świat lat 60tych, tamta rzeczywistość, wrażliwość, tamte fascynacje i tamten głód życia, jakże inne od naszej zagonionej teraźniejszości z jej aberracjami i przewartościowaniami. Świat lat 60tych, w których całe spektrum człowieczeństwa opisywały cudowne czarnobiałe filmy, od "Noża W Wodzie" do "Wszystko Na Sprzedaż". A jak filmy, to i przesiąknięta duchem Komedy muzyka filmowa.
Taką właśnie sixtiesową muzę proponuje nam Not For Sale.
Debiutancki album grupy, pt. "Alibi", nagrany jeszcze w kwartecie, brzmiał jakby Panowie dopiero co poznali się na sopockim "monciaku" w trakcie pierwszych Jazz Festiwali. Radość tworzenia i radość wspólnej zabawy w dżezowe kombo.
Na kolejne nagrania lider postanowił uzupełnić brzmienie wibrafonem. W rezultacie na "So Pink That Free" słuchamy muzyki bogatszej i bardziej barwnej. Pełnokrwistej.
Albumem "So Pink That Free" władają pospołu Pachlowy saksofon i Rakowski wibrafon. Czasem w dialogu, czasem oddając sobie nawzajem głos i pozostawiając przestrzeń.
Dominatorzy melodyki rozwijają się na zrelaksowanym, ale solidnym fundamencie sekcji. Pan Kowalczyk kontrabasuje raczej po brytyjsku, nie nadużywając walkingu - w moim typie. Pan Dziedzic bębni kołysząco i z wyczuciem aktualnej sytuacji.
Sam lider nie wychyla się specjalnie, gitarka jedynie dekoruje rytmikę i podbarwia akordy. Więcej Mu nie potrzeba, spełnił swoje marzenie - założył zespół, skomponował repertuar i gra fajny dżez.
Płyta ta ukazuje też całą bezczelność Pana Krzysztofa. Otóż bezwstydnie serwuje nam mnóstwo uwodzicielskich melodii, chwytliwych fraz i zaśpiewów. Do tego artyści nie bawią się w akademizm, nie próbują na siłę alterować każdego akordu do septymy ultrazwiększonej i tonalnie megazagęszczonej. Czyni to ich muzykę znakomicie komunikatywną i przyswajalną. Świetnie osadzoną w klimacie pierwszych płyt Namysłowskiego, Kurylewicza, Ptaszyna...
Oczywiście, bywają takie momenty, jak w "Good Morning", kiedy wszyscy pięknie przechodzą w swobodną improwizację. Jednak większość utworów przyciąga bezczelnie uroczymi tematami, melodyjnymi monologami saksofonu i urzekającymi lekkością wibrafonizmami. Tak jest w "So Pink that Free", "Dream", czy "Winter Song". Wibrafon czaruje klimatycznie w pościelowym "Inside".
Niemniej, nie myśl Szanowny Słuchaczu, że "komunikatywnie" i "przyswajalnie" oznacza "prosto". Utwory Not For Sale zbudowane są ciekawie i kunsztownie. Jak krótkie filmy z emocjonującą fabułą.
Posłuchajmy choćby "So You That Tree". "Gangsterski" początek, słingująca, zamaszysta przemowa saksu, przyspieszenie, pałeczkę przejmuje wibrafon i jego pasaże, zawieszamy akcję, wibrafon maluje nam rozmarzone powidoki... dołącza do niego późnonocny saksofon... atmosfera się rozrzedza, pozostaje nam jeno nostalgiczny kontrabas... i łup! Wracamy w dynamicznej końcówce do rzeczywistości.
Po prostu - dżez.
Album "So Pink That Free" to bezpretensjonalna, świetna muzyka do samochodu, na słoneczne popołudnie czy ciepły letni wieczór.
Muzyka, przy której można odpocząć.
Albo zamknąć oczy i odpłynąć w dawne czasy.
Bezczelnie uwodzicielski, nostalgiczny dżez.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz