Muzycy:
Dominik Kisiel – fortepian, kompozycje, improwizacje
Tytuł płyty: „Live in Kalisz, Pieśni vol. II”
Wydawca: Vibrant Records (2026) – Link
Autor recenzji: Jakub Sokołowski
Dominik Kisiel postawił sobie zadanie niemałe. Poszukiwanie osobistej wibracji, odkrywanie wewnętrznej mocy, medytacja, samopoznanie i miłość. Wszystko w niespełna godzinę.
„Live in Kalisz” to zapis solowego występu podczas 52. Międzynarodowego Festiwalu Pianistów Jazzowych. Druga część cyklu „Pieśni”, w którym improwizacja jest czymś w rodzaju duchowej praktyki. Pianista ma wsłuchiwać się nie tylko w siebie, ale również w muzykę ukrytą w uczestnikach koncertu. Następnie wydobywać ją na powierzchnię. Brzmi to skomplikowanie, a do dyspozycji jedynie fortepian.
Z którym - trzeba przyznać - Dominik Kisiel obchodzi się całkiem subtelnie. Jest skupiony, niemal medytacyjny. Z dużą łatwością prowadzi narrację. Zaczyna od ciszy i pojedynczych, niemal drobnych dźwięków i motywów, które z czasem rozrastają się i rozgałęziają niczym konary rozłożystego drzewa, Czasem pojawia się mocniejszy nacisk na klawiaturę, ciężar niskich rejestrów, ostre uderzenia w górnych partiach instrumentu. Muzyka stopniowo nabiera masy.
W tym podejściu jest niewątpliwa klasa. Umiejętność operowania ciszą, świadome gospodarowanie czasem, rezygnacja z niepotrzebnych fajerwerków. To rzeczy w improwizacji cenne.
W całej koncepcji jest jednak pewien paradoks. Kisiel przedstawia improwizację jako proces uwalniania się od ograniczeń, osobistego odkrywania i otwierania na nieznane. Jednocześnie wyposaża ją w nadzwyczaj dokładny komentarz, wyjaśniający, dokąd zmierzamy i czego mamy po drodze doświadczyć. W teorii muzyka ma być wolna, ale jej duchowy życiorys został już starannie sporządzony.
Nie mam nic przeciwko metafizyce. Problem w tym, że stała się ona jednym z najłatwiejszych sposobów nadawania muzyce autorytetu głębi. Wystarczy wspomnieć o energii, wibracji, przekraczaniu granic świadomości i docieraniu do własnej prawdy. Wszystko natychmiast nabiera odpowiedniej powagi. Nawet pauza między dwoma akordami może wtedy uchodzić za spotkanie z absolutem.
Tymczasem autentyczność doświadczenia artysty nie gwarantuje jeszcze wartości artystycznej samego rezultatu. Można przeżyć przy fortepianie rzeczy wielkie i zagrać muzykę całkiem zwyczajną. Można też nie doświadczyć żadnego objawienia, a stworzyć coś, co na długo utkwi słuchaczowi pod skórą.
Najbardziej interesujące w projekcie Kisiela wydaje mi się więc to, co najmniej potrzebuje filozoficznego uzasadnienia. Płynna narracja, skupienie i niemal architektoniczny zmysł, który pozwala trzymać wszystkie te rozbudowane struktury pod kontrolą.
To wystarczająco wiele, by z ochotą zakrzyknąć: “więcej fortepianu, mniej kosmologii!”.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz