Krzysztof Majchrzak – git. basowa, git. barytonowa, elektronika
Dawid Kosiarkiewicz - saksofon tenorowy i barytonowy
Michał Gos - perkusja, obiekty
Album: "Couleurs Harmolodiques"
Wydany przez: MK Musik Production (2026)
Link do muzyki: https://krzysztofmajchrzak.bandcamp.co
Tekst: Piotr Banasiak
Tekst: Piotr Banasiak
- Siadaj Jasiu! Tu proszę, kawka... tu szarlotka... oj ostrożnie! Posłuchamy sobie trochę męskiej muzyki!
- Slajerek?
- Jaaasiu... Slajerek jest dla ministrantów. Zaraz bitą śmietankę przyniosę. No, odpalamy...
"... tak jak już z Państwem ustaliliśmy na poprzednich wykładach, ideą muzyki improwizowanej jest wytwarzanie napięć i ich rozładowywanie. Zaś filozofię improwizowania można spersonalizować w oparciu o reguły, które sami sobie stworzymy. Ot, choćby wybór konkretnego setu , zbioru tonalnego, w którym chcemy się poruszać, ale będąc otwartym także na dźwięki spoza setu. Może to doprowadzić do czułych dźwiękowych interakcji i współbrzmień. Niezwykle frapujące na tym etapie jest zadawanie dźwiękowych pytań i próby znajdowania na nie odpowiedzi..."
- Ty, to jest trio? To dlaczego w tym pierwszym kawałku słyszę czterech?
- Jasiu... Ty się chyba nie znasz na dżezie. To są fachowcy. Bassman kciukiem prawej ręki tappinguje niskie struny, a palcami lewej muska struny G i D, z których dźwięk jest modulowany jakimś procesorem. Moja Janka Ci to wytłumaczy, jak wróci ze szkoły.
"... przypominam Państwu, że w naszych rozważaniach poruszamy się po olbrzymim definicyjnym obszarze skali dwunastotonowej, badanym przez Nicolasa Slonimsky'ego. W ramach studiów na Wydziale Politonalności Akademii Paryskiej, Pan Krzysztof Majchrzak wykonał monstrualną pracę koncepcyjną, analizując i syntezując aspekty dodekafoniki, gam lidyjskich i harmonik nieprzyswajalnych. Zajął się też zjawiskiem protosynestezji , albowiem improwizując w ramach określonych setów dostrzegł kolory..."
- Jaki teraz tytuł? "Violet"? Matko, gdzie On teraz po tym gryfie się wspiął, chyba już za przetworniki?
- Jasiu... szarlotka Ci stygnie...
- Cicho! Nie przeszkadzaj, bo słucham! Ale młócą...
"... a proszę Państwa na albumie COULEURS HARMOLODIQUES, spotyka się trzech artystów o bogatym dorobku, ale przede wszystkim wywodzących się z różnych stylistyk i idiomów. Daje to w efekcie coś efemerycznego, niepowtarzalnego, a przez to oryginalnego. Transidiomatycznego. Prześledźmy choćby..."
- Hehe, trzech Błędnych Rycerzy Muzyki Improwizowanej. Ty, ja tego Kosiarkiewicza to kojarzę. Taki z brodą, groźny z twarzy. On z Konikiewiczem coś...
- I z Mazzollem, Jasiu, tak jak Gos.
- No, Gos - wiadomiks, z niejednego pieca chleb na bębny wyjmował. Ja to go jeszcze pamiętam heeen, jak z tymi dziewczynami, no... ach, ależ to były dziewczyny... ja się wtedy kochałem w tej... no popatrz, nie pamiętam nazwiska... na flecie grała...
- Jasiu! Otwórz Oczi! Mamy rok 2026!
- No dobrze już, dobrze... Nieźli są... A ten basista? Młody jakiś?
- Jaaaaaasiu, kiedy Majchrzak szył w Tie Breaku na basie, to Hermaszewski w kosmos latał, a Ty na pomidory mówiłeś "bloblo"! Jeszcze szarlotki?
"... prześledźmy choćby szerokie spektrum elementów wynikłych z różnego podejścia do materii dźwiękowej. Czasem jest to kontrast monochromatycznej, horyzontalnej improwizacji basu z wertykalnym saksofonem. Jeśli formą oswobodzenia głosu w wokalistyce jest WOKALIZA, to grę Pana Kosiarkiewicza na tym albumie spokojnie możemy określić terminem: SAKSOFONOLIZA. Pan Kosiarkiewicz nie wyprawia się na krańce możliwości sonorystycznych swojego instrumentu, ale ze swobodą tworzy górnopasmową część krajobrazu sonicznego, którego dolnopasmowym fundamentem jest basowy bulgot. Z kolei kontent audio tworzony Przez Pana Gosa rozpoczyna się od talerzowych semantycznych poszumów, by poprzez chwilowe fragmenty kolektywnej groovemotoryki kulminować w totalnych rozwścieczeniach..."
- Ty, a w jakim studio to nagrywali?
- To jest zapis live, Jasiu. Koncert w Sopocie, w Teatrze BOTO
- Oj, musiało się tam dziać...
"... i proszę Państwa finalnie słuchamy dzieła, w którym poszczególne aspekty: melodia, harmonia, rytm, struktura, barwa, cisza, nieustannie i naprzemiennie oddziałują ze sobą, budując coś zdawało by się nieformalnego w swej strukturze, a jednak strukturalnego w formie. Czasem finalnym obrazem jest coś, co słyszymy w ostatnich minutach utworu "Noir Et Blanc". Phill Spector w piekle. Coś nieodwołalnie ostatecznego. Coś miedzyidiomatycznie afirmatywnego..."
- Ceść Tata! Dzieńdobrly Wujku!
- Cześć Janeczko! Jak tam w pierwszej klasie?
- Syfiaaasto... O, sarlotka!
- Bo widzisz, my tu z tatusiem płyty słuchamy i ...
- Ja znam, to ta korlorlowa! A ta sarlotka to...
- To Ty słuchasz takie rzeczy???
- Wujku! No co Ty? Nie znas się na dzezie? Superl muza! Takie nieustanne zmaganie się toniki i dominanty! Das grlyza???

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz