Translate

poniedziałek, 2 listopada 2026

Krzysztof Majchrzak, Michał Gos, Dawid Kosiarkiewicz - "Couleurs Harmolodiques"

Krzysztof Majchrzak, Michał Gos, Dawid Kosiarkiewicz

Krzysztof Majchrzak – git. basowa, git. barytonowa, elektronika
Dawid Kosiarkiewicz - saksofon tenorowy i barytonowy
Michał Gos - perkusja, obiekty

Album: "Couleurs Harmolodiques"

Wydany przez: MK Musik Production (2026)

Link do muzyki: https://krzysztofmajchrzak.bandcamp.co

Tekst: Piotr Banasiak


- Siadaj Jasiu! Tu proszę, kawka... tu szarlotka... oj ostrożnie! Posłuchamy sobie trochę męskiej muzyki!

- Slajerek?

- Jaaasiu... Slajerek jest dla ministrantów. Zaraz bitą śmietankę przyniosę. No, odpalamy...


"... tak jak już z Państwem ustaliliśmy na poprzednich wykładach, ideą muzyki improwizowanej jest wytwarzanie napięć i ich rozładowywanie. Zaś filozofię improwizowania można spersonalizować w oparciu o reguły, które sami sobie stworzymy. Ot, choćby wybór konkretnego setu , zbioru tonalnego, w którym chcemy się poruszać, ale będąc otwartym także na dźwięki spoza setu. Może to doprowadzić do czułych dźwiękowych interakcji i współbrzmień. Niezwykle frapujące na tym etapie jest zadawanie dźwiękowych pytań i próby znajdowania na nie odpowiedzi..."

- Ty, to jest trio? To dlaczego w tym pierwszym kawałku słyszę czterech?

- Jasiu... Ty się chyba nie znasz na dżezie. To są fachowcy. Bassman kciukiem prawej ręki tappinguje niskie struny, a palcami lewej muska struny G i D, z których dźwięk jest modulowany jakimś procesorem. Moja Janka Ci to wytłumaczy, jak wróci ze szkoły.

"... przypominam Państwu, że w naszych rozważaniach poruszamy się po olbrzymim definicyjnym obszarze skali dwunastotonowej, badanym przez Nicolasa Slonimsky'ego. W ramach studiów na Wydziale Politonalności Akademii Paryskiej, Pan Krzysztof Majchrzak wykonał monstrualną pracę koncepcyjną, analizując i syntezując aspekty dodekafoniki, gam lidyjskich i harmonik nieprzyswajalnych. Zajął się też zjawiskiem protosynestezji , albowiem improwizując w ramach określonych setów dostrzegł kolory..."

- Jaki teraz tytuł? "Violet"? Matko, gdzie On teraz po tym gryfie się wspiął, chyba już za przetworniki?

- Jasiu... szarlotka Ci stygnie...

- Cicho! Nie przeszkadzaj, bo słucham! Ale młócą...

"... a proszę Państwa na albumie COULEURS HARMOLODIQUES, spotyka się trzech artystów o bogatym dorobku, ale przede wszystkim wywodzących się z różnych stylistyk i idiomów. Daje to w efekcie coś efemerycznego, niepowtarzalnego, a przez to oryginalnego. Transidiomatycznego. Prześledźmy choćby..."

- Hehe, trzech Błędnych Rycerzy Muzyki Improwizowanej. Ty, ja tego Kosiarkiewicza to kojarzę. Taki z brodą, groźny z twarzy. On z Konikiewiczem coś...

- I z Mazzollem, Jasiu, tak jak Gos.

- No, Gos - wiadomiks, z niejednego pieca chleb na bębny wyjmował. Ja to go jeszcze pamiętam heeen, jak z tymi dziewczynami, no... ach, ależ to były dziewczyny... ja się wtedy kochałem w tej... no popatrz, nie pamiętam nazwiska... na flecie grała...

- Jasiu! Otwórz Oczi! Mamy rok 2026!

- No dobrze już, dobrze... Nieźli są... A ten basista? Młody jakiś?

- Jaaaaaasiu, kiedy Majchrzak szył w Tie Breaku na basie, to Hermaszewski w kosmos latał, a Ty na pomidory mówiłeś "bloblo"! Jeszcze szarlotki?

"... prześledźmy choćby szerokie spektrum elementów wynikłych z różnego podejścia do materii dźwiękowej. Czasem jest to kontrast monochromatycznej, horyzontalnej improwizacji basu z wertykalnym saksofonem. Jeśli formą oswobodzenia głosu w wokalistyce jest WOKALIZA, to grę Pana Kosiarkiewicza na tym albumie spokojnie możemy określić terminem: SAKSOFONOLIZA. Pan Kosiarkiewicz nie wyprawia się na krańce możliwości sonorystycznych swojego instrumentu, ale ze swobodą tworzy górnopasmową część krajobrazu sonicznego, którego dolnopasmowym fundamentem jest basowy bulgot. Z kolei kontent audio tworzony Przez Pana Gosa rozpoczyna się od talerzowych semantycznych poszumów, by poprzez chwilowe fragmenty kolektywnej groovemotoryki kulminować w totalnych rozwścieczeniach..."

- Ty, a w jakim studio to nagrywali?

- To jest zapis live, Jasiu. Koncert w Sopocie, w Teatrze BOTO

- Oj, musiało się tam dziać...

"... i proszę Państwa finalnie słuchamy dzieła, w którym poszczególne aspekty: melodia, harmonia, rytm, struktura, barwa, cisza, nieustannie i naprzemiennie oddziałują ze sobą, budując coś zdawało by się nieformalnego w swej strukturze, a jednak strukturalnego w formie. Czasem finalnym obrazem jest coś, co słyszymy w ostatnich minutach utworu "Noir Et Blanc". Phill Spector w piekle. Coś nieodwołalnie ostatecznego. Coś miedzyidiomatycznie afirmatywnego..."

- Ceść Tata! Dzieńdobrly Wujku!

- Cześć Janeczko! Jak tam w pierwszej klasie?

- Syfiaaasto... O, sarlotka!

- Bo widzisz, my tu z tatusiem płyty słuchamy i ...

- Ja znam, to ta korlorlowa! A ta sarlotka to...

- To Ty słuchasz takie rzeczy???

- Wujku! No co Ty? Nie znas się na dzezie? Superl muza! Takie nieustanne zmaganie się toniki i dominanty! Das grlyza???


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Zobacz też: