Translate

piątek, 30 października 2026

Michał Urbaniak - „Enjoy!”

Michał Urbaniak 

Papaya – DJ Eprom remix feat. Zuza Baum
Urbaniak Riddim – DJ POLKOMTEL
After All the World – Kuba Kapsa remix
Walcober – mashed up & cursed by Julek Płoski
For Miles – Qba Janicki’s Dancefloor Rework
Cuckoo’s Nest – Envee Ensemble
NYC Polka – Krime & Envee
Hot Jazz Biscuits – Seb Skalski remix
Ratuje Wspomnienia – Vienio & DJ Chederac
Atma 2000 – EXPO 2000

Album: „Enjoy!”

Wydawca: S7 Records (2026) 

Tekst: Marek Demidowicz


Michał Urbaniak jest w ścisłej światowej czołówce polskich muzyków, jeśli chodzi o częstotliwość samplowania przez innych artystów. Specjalistyczny portal podaje 160 takich przypadków, dużą część w USA. W Polsce też się zdarzały, ale zdecydowanie mniej licznie. Dlatego pojawienie się całej płyty z remiksami, wersjami hiphopowymi, krótko mówiąc, tanecznymi interpretacjami jego dorobku, nie jest zaskoczeniem, a uzupełnieniem pewnej luki. Płyta ukazała się we wrześniu 2026, a więc kilka miesięcy po śmierci swojego patrona. Nie jest to jednak klasyczny album typu tribute to. Urbaniak uczestniczył w jej powstaniu.

Nieprzypadkowo użyłem słowa: patron. Tak, Michał Urbaniak w pełni akceptował ten pomysł, sam proponował listę utworów, część z nich zdążył nawet przesłuchać. Opisy na płycie są bardzo oszczędne, podobnie materiały prasowe, jakie otrzymałem od wydawcy, dlatego poprosiłem o opowiedzenie, jak płyta powstawała, dwie najważniejsze obok Urbaniaka osoby, odpowiedzialne za powodzenie tego projektu: producenta Jarka Tylickiego i Pawła Żuczkiewicza z S7 Records.

Jarek Tylicki przyznaje, że to jego pomysł. Znalazł pieniądze na ten projekt i wydawcę S7 Records. Miał w ostatnich latach dobry kontakt z Michałem, kilka niestety niezrealizowanych projektów koncertowych i płytowych. Na szczęście udało się zrealizować „Enjoy!”. W momencie śmierci Michała materiał był gotowy w 90%. Michał czynnie uczestniczył w powstawaniu płyty bezpośrednio lub pośrednio przez obu moich rozmówców. Uważał, że jazz to muzyka taneczna, a to, co jest grane szczególnie w Europie, to muzyka improwizowana. Stąd pomysł na płytę. Oczywiste było, że w grę wchodzi jedynie realizacja językiem współczesnym (elektronika), a nie językiem z epoki (orkiestry taneczne).

Paweł Żuczkiewicz od kilku lat jest dystrybutorem płyt Michała i operatorem jego sklepu internetowego. Od początku współpracy chciał wydać coś Michała lub z Michałem, ale jakoś się nie składało. Kiedy latem 2025 Michał odwiedził Klub Płytowy w Gdyni, mieli już z Jarkiem Tylickim wstępny pomysł na nagranie płyty tanecznej opartej na samplach z jego płyt. Przez następne kilka miesięcy pomysł nabierał kształtów i we wrześniu 2025 gotowe były listy twórców i utworów, w 90% takie jak na albumie. Większość utworów do zremiksowania pochodzi z listy, jaką zaproponował Michał. Jesienią odwiedził go w domu Envee i puścił swoje utwory, a prawdopodobnie także kawałki Polkomtela i Seba Skalskiego. Dosłano mu też remiksy Kuby Kapsy i Julka Płoskiego.

Każdy z twórców miał wolną rękę. Dostali listę wybranych przez Michała utworów, ale niektórzy wybrali inne. Envee Ensemble nagrali wszystko na nowo, użyli tylko wokalu. Polkomtel ulepił w zasadzie zupełnie nowy kawałek, który jako bazę ma fragmenty utworów Michała. Podobnie Qba Janicki, u którego Urbaniak to inspiracja do własnej kompozycji opartej głównie na rytmie. Tylko kilka utworów to typowe remiksy. Bez trudu rozpoznamy np. „Papayę” w wersji DJ Eproma z udziałem Zuzy Baum, „After All the World” z Funk Factory w interpretacji Kuby Kapsy czy „New York Polka” w „NYC Polka” DJ Krime i Envee. Z całości wyróżnia się przedostatni „Ratuje Wspomnienia”, jedyny z nowym tekstem i rapem Piotra „Vienio” Więcławskiego. Vienio jest też autorem kolaży z archiwalnych zdjęć Urbaniaka wykorzystanych na okładce. To mój ulubiony raper wśród kucharzy i ulubiony kucharz wśród raperów. Dał się namówić na rozmowę telefoniczną. Długo rozmawialiśmy o procesie powstawania płyty z jego perspektywy, o kontekście jego tekstu, o Michale, którego znał ponad 20 lat i z którym współpracował i spotykał się dość regularnie. Najciekawsza jednak historia, jaką mi opowiedział, związana jest z pytaniem o okładkowe kolaże. Sam zgłosił pomysł, że zrobi kolaże ze zdjęć Michała, ale trzeba było jeszcze te zdjęcia zdobyć. Tu odezwała się Dorota Palmowska, ostatnia żona Michała, że porządkuje rzeczy po jego śmierci. Dalej spróbuję zacytować Piotra z moich chaotycznych notatek.

„Wsiadam na rower i pędzę. Dorota wyciąga kartony pełne zdjęć Michała. Z całego życia! Były nawet z pierwszej komunii. Do mojego pomysłu pasowały jednak tylko portrety, musiały być duże głowy w dobrej rozdzielczości. Wybrałem pewną pulę 15 – 20 fotografii. Dorota je zeskanowała, ja je wydrukowałem, wziąłem nożyce i zacząłem ciąć i składać swoje portrety Michała z tych ścinków. Brałem części twarzy z kilku zdjęć, oko z jednego, nos z drugiego. Miał z tego powstać portret wielowymiarowy, tak jak wielowymiarowym artystą był Michał. Wciąż jednak szukałem odpowiedniej formy. Tu poprosiłem o pomoc Michała i pomógł, przyszedł pomysł na rozetę.”

Warto się przyjrzeć, na godzinie 12.00 jest cała twarz Michała, choć też ze ścinków, ale patrząca wprost na odbiorcę. Jak to Michał, z przymrużeniem oka.

Udało się też nawiązać kontakt z Jakubem Janikiem, czyli Expo 2000, kolejnym z artystów biorących udział w projekcie. Niech to będzie przykład, jak przebiegało powstanie poszczególnych utworów na płycie (ostatni utwór „Atma 2000”). Jakub specjalnie dla nas.

„Wziąłem na warsztat dwa utwory – „Atma” i „Atma Tomorrow”. Praca podzielona była na dwa etapy. Zaawansowane demo zamknąłem we wrześniu 2025. Potem odłożyłem projekt na jakiś czas, czekałem na odpowiedni moment i impuls, by to dokończyć. W grudniu dowiedziałem się o śmierci Michała. Bardzo ciężko było mi wrócić do projektu, wahałem się, czy forma, którą operuję, jest odpowiednia. Później zrozumiałem, że przecież nie pracujemy nad pośmiertną laurką dla Michała, tylko rozpoczęliśmy ten projekt z jego inicjatywy, za jego życia. W lutym udało mi się ukończyć utwór. Zagrałem go przedpremierowo na festiwalu Strefy Czasowe w Gdyni, przyjęcie przez publiczność wyleczyło mnie z wątpliwości.”

Nie będę pisał instrukcji obsługi tej płyty, bo ona jej nie potrzebuje. Po prostu słuchajcie, jak macie ochotę, tańczcie, a jak macie taki kaprys, analizujcie, kto, skąd i w jaki sposób. Jestem przekonany, że to płyta dla każdego. Zarówno dla miłośników i znawców twórczości Urbaniaka, jak i dla młodych słuchaczy. Ci pierwsi będą mieli znakomitą frajdę, wyszukując źródeł sampli, analizując, jak urbaniakowe inspiracje zostały wykorzystane przez artystów nowej muzyki. Ci drudzy dostają muzykę do dobrej zabawy na klubowych imprezach, a przy okazji poznają atrakcyjny fragment dorobku wielkiego jazzmana.

No właśnie. Chciałem w praktyce sprawdzić, czy to rzeczywiście muzyka taneczna? Zaproponowałem żonie, że jej puszczę, ona będzie tańczyć kolejne kawałki, a ja będę prowadził obserwacje i notował wnioski. Odpowiedziała, że jestem wariat i że ona wieczorem nie tańczy. Rano z kolei nie miała czasu. C’est la vie! Próbowałem sam, choć w tej materii nie jestem wybitny. Przy części się dało, ale przy silnie zdekonstruowanych przez Julka Płoskiego albo Qbę Janickiego to musiałbym być chyba jakimś Janem Peszkiem. Wniosek, że płyta ma jednak szersze zastosowanie niż tylko klubowe parkiety. Propozycje artystów intepretujących Urbaniaka daleko wykraczają poza ściśle użytkowe przeznaczenie płyty.

Jesteśmy na jazzowym portalu, więc pojawia się pytanie: czy to jeszcze jazz, czy już nie jazz? Najlepszą odpowiedzią jest krótka wypowiedź samego Michała Urbaniaka zamieszczona na okładce przez wydawców.

„Najważniejszy jest rytm. Jazz jest muzyką rytmiczną. Jazz i hip-hop źródła mają te same, rytm jest w jazzie i rytm jest w hip-hopie. Oba gatunki mają poruszać przede wszystkim emocjonalnie, nie intelektualnie. Bzdurą jest stereotyp, że jazz to tylko muzyka elit, a hip-hop to muzyka amerykańskich gangsterów. Jazz pierwotnie był muzyką przeznaczoną do tańca i dla mojego pokolenia był jak pop. I tak wszyscy jeszcze będą do niego tańczyć. Nie bójcie się żyć ani słuchać jazzu. To wszystko ma być przyjemnością i radością.”

Michał Urbaniak często w swoich wypowiedziach dawał wyraz takim poglądom i trudno z nimi polemizować. Miał jako twórca do tego pełne prawo i wielokrotnie pokazał w praktyce, jak to według niego powinno wyglądać. Szczególnie w znakomitych projektach pod szyldem „Urbanator”, gdzie jego romans z rapem i hip-hopem miał silne oblicze. Na „Enjoy!” do tego okresu nawiązuje „Hot Jazz Biscuits” w wersji Seba Skalskiego. Dla historycznego porządku dodam tylko, że jazz w swojej prehistorii to nie tylko muzyka taneczna, ale także pogrzebowa. W tym przypadku skupmy się jednak na ostatnim zdaniu Michała: „To wszystko ma być przyjemnością i radością”. Enjoy!

Wydawcą jest gdyńska oficyna S7 Records. Płyta miała swoją premierę 18 września 2026. Ukazała się w formie CD, na klasycznym czarnym longplayu oraz w wersji limitowanej (250 numerowanych egzemplarzy) na błękitnym, transparentnym winylu. Album jest dostępny także w streamingu oraz w wersji cyfrowej. Na CD jest dodatkowy utwór „Cats on the Dancefloor” (D-Construction remix). Premierę tego singla zaplanowano na 20 listopada 2026 na wszystkich platformach streamingowych przy okazji specjalnego wydarzenia, które odbędzie się w Klubie Płytowym w Gdyni.

Muzyka dostępna na wszystkich streamingach w tym m.in. Spotify: 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Zobacz też: