Translate

wtorek, 17 listopada 2026

Kuba Wójcik - "Singularieties"

Kuba Wójcik 

Muzycy:
Kuba Wójcik – gitara, alektronika
Andrzej Święs – kontrabas, gitara basowa
Krzysztof Szmańda – perkusja, instrumenty perkusyjne

Tytuł płyty: "Singularieties"

Wydawca i produkcja: Kuba Wójcik (2026)

Autor tekstu: Mariusz Olczyk [MO]

Polish Jazz Editor's Choice

„Requiem” brzmi jak zapowiedź końca. Dla mnie od niego naprawdę zaczyna się "Singularities". Wójcik gra sam. Gitara wydaje się lekko rozstrojona. Dźwięki drżą i nakładają się na siebie, jakby powracały, odbijały się, zawieszały. Jest w tym coś psychodelicznego. Kiedy Andrzej Święs i Krzysztof Szmańda wprowadzają niemal równy puls, w tej samej gitarze zaczynam słyszeć coś ze starego, szorstkiego bluesa.

Przeskok

Albo zacznijmy od końca. W „Do You Remember Blues” wystarczy kilka taktów, żebym wiedział, czego słucham. Potem Wójcik rozbudowuje temat, przenosi go coraz wyżej i gra coraz ostrzej. Szmańda zagęszcza grę, Święs trzyma puls, a ja w środku rozpędzonej solówki wciąż rozpoznaję melodię z początku. Wójcik opowiadał, że nieraz podczas grania przychodzi mu do głowy mały motyw. Nagrywa go, wraca do niego, zmienia, dodaje kolejne elementy. Brzmi prosto. W tym bluesie najciekawsze jest właśnie to, jak daleko trio potrafi z takim pomysłem zajść.

A może jednak od początku. „Greenish” otwiera Święs. Smyczek ślizga się po strunach kontrabasu, a Wójcik odpowiada krótkimi frazami. Z gitary zostają mi w uchu trzy opadające nuty. Wiem już, jak po sobie nastąpią, a za każdym razem słyszę je trochę inaczej, bo pod nimi wciąż zmienia się brzmienie kontrabasu. Szmańda gra oszczędnie. Z czasem wyraźniej słychać talerze, a całość pozostaje cicha, przestrzenna i lekko niepokojąca.

W „Changes” po solówce Święsa trio wraca do spokojnych akordów z początku. Chwilę później Wójcik gra frazę, której szerokie brzmienie kojarzy mi się z amerykańską prerią. W miarę jak Szmańda zagęszcza grę, gitara nabiera ostrości, a w kontrabasie wciąż dobrze słychać puls. Z tej przestrzeni robi się pełnokrwisty jazz rock. Kiedy na końcu zostaje jedno uderzenie w talerz, trudno mi uwierzyć, że przed chwilą było tu tak głośno.

Pauza

Około siódmej minuty „Outer Space” wszystko przycicha. Utwór się kończy? Tymczasem Wójcik wraca z akordami, Szmańda podejmuje nowy rytm, a Święs znów wychodzi na pierwszy plan.

Powtórka

Wójcik mówił, że w tytule Singularities zależało mu na liczbie mnogiej. Myślał o drobnych momentach, które potrafią zmienić bieg rzeczy. W tym triu każdy może dać taki impuls. Pod koniec „Requiem” po wyciszeniu odzywa się cichy werbel Szmańdy. Święs wraca do marszowego kroku, Wójcik podejmuje znajomy motyw i już znowu czekam na ciąg dalszy.

Od którego utworu więc zacząć? Niech zdecyduje „random”.


Z archiwum Polish Jazz Blog

Damasiewicz / Wójcik – Krew (2023)
https://polish-jazz.blogspot.com/2023/11/damasiewicz-wojcik-krew.html

Mad Ship – Time Shift (2023)
https://polish-jazz.blogspot.com/2024/03/mad-ship-kuba-wojcik-guitar-electronics.html

Piotr Damasiewicz / Kuba Wójcik – Diavolezza (2022)
https://polish-jazz.blogspot.com/2023/05/piotr-damasiewicz-kuba-wojcik.html

Minim feat. Sainkho – Manifesto Live at SPATiF (2021)
https://polish-jazz.blogspot.com/2021/12/minim-feat-sainkho-manifesto-live-at.html

Minim feat. Sainkho – Earth (2020)
https://polish-jazz.blogspot.com/2020/11/minim-feat-sainkho-earth-premiera-nowej.html

Mad Ship – Flash Years (2020)
https://polish-jazz.blogspot.com/2020/07/mad-ship-flash-years-2020.html

Minim Experiment – Dark Matter (2016)
https://polish-jazz.blogspot.com/2016/11/minim-experiment-dark-matter-2016.html

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Zobacz też: