Aleksander Myszkowski - perkusja
Tytuł płyty: "AGA!NST"
Wydawca: Requiem Records / Lydian series (2025)
Tekst: Maciej Nowotny
Tymczasem dzisiaj chciałbym napisać o przedstawicielach NASTĘPNEJ już generacji muzyków, która podąża podobną drogą, a która równie wiele ciekawego fermentu może wnieść w nasz muzyczny krajobraz.
Do przedstawicieli tego nowego pokolenia można zaliczyć np. 21-letnią Hanię Derej, której kolejny już krążek zatytułowany "Don’t Look Behind, Always Forward!" recenzowała niedawno na naszych łamach Kasia Sidor. A dzisiaj chciałbym Państwu przedstawić 24-letnią skrzypaczkę Lucy Brown, która – wraz z perkusistą Aleksandrem Myszkowskim – jest bohaterką tego tekstu.Jeśli chodzi o klasyczne zaplecze muzyczne, ojciec Aleksandra jest śpiewakiem operowym, a mama baletnicą. Lucy Brown natomiast, choć zaczynała od tak dobrze znanych naszym muzykom jazzowym studiów na Wydziale Jazzu i Muzyki Rozrywkowej Akademii Muzycznej w Katowicach, obecnie kontynuuje naukę na kierunku kompozycji w Norweskiej Akademii Muzycznej w Oslo.
Skoro wspomnieliśmy słynny wydział jazzowy w Katowicach, to właśnie ta szacowna uczelnia jest miejscem, w którym spotkali się Lucy Brown (artystyczny pseudonim Lucyny Sycz, który powstał początkowo jako awatar konta na Facebooku, gdzie nie chciała ujawniać swojej tożsamości) i Aleksander. Tytuł płyty, który można tłumaczyć jako „Sprzeciw!”, również ma związek z tą szkołą, a konkretnie z doświadczeniami, jakie wynieśli z nauki na tej wielce szacownej, ale znanej z pewnego konserwatyzmu uczelni.
Co budziło ten sprzeciw? Może niedostatek nowocześnie rozumianego elementu improwizacji w programie edukacji młodych muzyków? To mój domysł, ale faktem jest, że w naszej rozmowie Lucy mówiła, jak ważny w jej artystycznym rozwoju jest dla niej kontakt ze znanym awangardowym skrzypkiem z Krakowa, Stanisławem Słowińskim (pod tym linkiem znajdziecie informacje o jego projektach, które opisywaliśmy na naszym blogu). Mówi o nim: „To osoba, dzięki której w 2019 roku odkryłam i zafascynowałam się improwizacją. To spotkanie obróciło moje życie o 180 stopni”. Ale brała też indywidualne lekcje na przykład u Adama Bałdycha. A mama... nie zapominajmy o tym, bo to równie ważne... zabierała ją jako dziecko na koncerty do filharmonii.
Wróćmy jednak do duetu i muzyki na tej płycie. Duet skrzypiec i perkusji jest czymś rzadko spotykanym, ale dla miłośnika muzyki zarówno jazzowej i improwizowanej, jak i klasycznej – a takim jest piszący te słowa – czymś zupełnie naturalnym. Po prostu dlatego, że perkusja może dostarczać pulsu, kreując pole do improwizacji, które wypełniają skrzypce. Ten schemat jest świetnie znany w jazzie, najlepiej chyba z kultowych nagrań perkusji i trąbki. Ale metoda pozostaje ta sama. Dlatego nie zdziwiło mnie, że opisując ją, w wypowiedziach Lucy pojawiło się nazwisko naszego jazzowego trębacza numer jeden, czyli Tomasza Stańki:
„Muzyka, którą gramy z Olkiem, jest w 90% improwizowana metodą Stańki, czyli przynosimy tylko szkice, a reszta powstaje w trakcie procesu wykonania. To jest dla nas bardzo ważne. Chodzi o to, żeby każde wykonanie tej muzyki było inne, świeże, niespodziewane”.
Brzmi prosto, ale do tego potrzeba nie tylko odwagi, wyobraźni czy dobrej relacji między muzykami, lecz także niezwykłych umiejętności. To właśnie zaczęli wnosić do muzyki improwizowanej wspomniani wcześniej Bałdych, Smoczyński, Orzechowski czy Ojdana, a teraz Derej czy Sycz. To zupełnie inny poziom przygotowania warsztatowego. A rezultat jest oszałamiający!
Posłuchajcie chociażby utworu „Krzyk”, inspirowanego ekspresjonizmem w muzyce i językiem Arnolda Schönberga, czy kolejnego utworu, „Short”, inspirowanego z kolei techniką punktualizmu. Wreszcie „Estare”, w którym słychać inspiracje muzyką orientalną, gdzie – jak wiadomo – przeważa element rytmiczny, dlatego też w tym utworze temat gra perkusja. To, co zwraca uwagę, to szerokość muzycznych horyzontów, piękno brzmienia i świeżość spojrzenia na muzyczną tradycję.
Jeśli chodzi o Lucy, jej następnym krokiem jest nagrany w tym roku koncert skrzypcowy, który sama skomponowała i który właśnie ma swoją premierę jako album zatytułowany "Nordic Violin Concerto". Lecz autor tego tekstu ma nadzieję, że Lucy i Aleksander będą kontynuowali swoją jazzową drogę, w duecie albo w innych składach, bo w końcu wszystko jeszcze przed nimi.
Trzeba jednak powiedzieć, że dawno w Polsce nie słyszeliśmy debiutantów, którzy nie tylko potrafiliby odnaleźć się w tym kłębowisku utalentowanych młodych muzyków na świecie, ale także uszanować swoją odrębność, dać sobie nawzajem przestrzeń i dzięki temu stworzyć przestrzeń dla improwizacji, która zachwyca dojrzałością, rzadko spotykaną u tak młodych artystów.
Nas ta muzyka wprawiła zaciekawiła bardzo, dlatego ośmielamy się zwrócić na nią uwagę tych spośród naszych czytelników, którzy kochają muzykę improwizowaną. Te nazwiska młodych muzyków zdecydowanie warto zapamiętać. Dlatego jako Redakcja bloga Polish Jazz wyróżniamy tę płytę, zaliczając ją do kategorii FOCUS ON DEBUT.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz