Translate

środa, 28 października 2026

Siwek / Karski - "Instructions how to get here"

Siwek / Karski

Oskar Karski – saks. tenorowy, fłet, flażolety
Jędrzej Siwek - syntezatory, theremin, efekty, loopowanie, prąd el.

Album: "Instructions how to get here"

Wyd. Antena Non Grata (2024)

Link do muzyki na Bandcamp

Tekst: Piotr Banasiak


"20-30-40" i trzy piwa

W życiu każdego recenzenta dżezowego w Polsce przychodzi chwila, kiedy musi się on zmierzyć - oczywiście za karę - z wypiekami wytwórni Antena Non Grata. I mnie to w końcu spotkało. W jakimś tekście zamiast "Możdżer" napisałem "Morzdrzer" - i Naczelny się wściekł...

Kiedy zatroskany szedłem po wyznaczoną dla mnie płytę do siedziby Polishjazzbloga w Czarnym Biurowcu na Grzybowskiej, na chodniku znalazłem kawałek jakiejś podartej gazety. Rodzaj papieru wskazywał albo na "Młodego Technika", albo "Ruch Muzyczny"... Nieważne. Podniosłem...

"... oszustwa i szarlatanerii. Doskonale pamiętamy, kiedy już w latach 80tych XXw. wytwórnie w rodzaju 4AD, cynicznie żerując na niewyobrażalnym ludzkim snobiźmie, sprzedawały na kilogramy wątpliwej jakości... (tutaj podarte) ... atrakcyjnie opakowana kompletna pustka myślowa... (podarte) ...pseudoeksperymenty w obszarze... (nadpalone) ... nie inaczej jest obecnie na rynku polskim, na przykład... " (podarte i nadpalone)

Kartkę schowałem. W pokojach Redakcji wszyscy udawali, że mnie nie widzą. Naczelny, wręczając mi CD "Instructions how to get here" nie powiedział nic, ale Jego wzrok... Takim wzrokiem Robespierre obserwował zgilotynowanie Dantona. To pewne.

Panie Oskarze! Panie Jędrzeju! Trzy piwa!

Mogę się założyć o pierwsze piwo, że Pan Oskar nie jest zawodowym saksofonistą. Wręcz śmiem przypuszczać, że ten instrument ogarnia od bardzo niedawna.

O drugie piwo mogę się założyć, że najpierw nagraliście muzykę, a dopiero później - zgodnie ze starą JanoPtaszynową tradycją - wymyślono tytuły, być może kompletnie od czapy.

Zaś o trzecie piwo mogę się założyć, że nie do końca jest ustalone, czy Pan Jędrzej rządzi swoim sprzętem, czy sprzęt Nim.

A otwierając pierwszy z wygranych browarów, powiem Wam, że moje powyższe mądrości nie mają ŻADNEGO znaczenia, albowiem już pierwszy odsłuch "Instructions how to get here" uruchomił w moim mózgu proces "20-30-40".

Początek albumu. Pierwszy kawałek (jak wspomniałem, tytuł dla mnie bez znaczenia). Cofam się o "20" lat, do rodzinnego Poznania, do Teatru U Przyjaciół, do spektakli, których byłem drobnym elementem. Do opartego na strumieniu świadomości "Bloomsday", a przede wszystkim do mrocznego, odrealnionego "Ymakrape"...

Płynie już druga pieśń, trzecia... a ja się cofam o "30" lat, do prób eksperymentowania z saksem, z puzonem... I jeszcze kilka lat wcześniej, do kombinowania z magnetofonami, z prędkością nagrywania, z przekładaniem taśmy w kasecie na drugą stronę...

Ale przede wszystkim cofam się o "40" lat.

Cofam się do czasu, kiedy odkrywałem dźwięki wydobywane przez ludzi, których miłość do instrumentów daleko przewyższała ich umiejętności. Plemienny dżez Anglików z Rema Rema... albo niesłychany polski LAB ∞ (Matko jedyna, któż jeszcze pamięta LAB ∞???).

I cofam się do tego pięknego letniego dnia, kiedy zobaczyłem Korga MonoPoly spiętego z kamerą pogłosową ADS Digital Delay 1000. Kiedy obracając pokrętłami VCO, VCF, VCA w końcu wydobyłem pierwszy dźwięk.

I oszalałem.

I poczułem, że jestem bogiem.

Zatem - Panie Jędrzeju, Panie Oskarze - doskonale Was rozumiem.

Instrumenty i obiekty akustyczne, kilka kilogramów elektronicznych bajerów i looperów. Magia thereminu, magia modulacji, magia zapętleń. Ekscytacja, olśnienie samym już generowaniem dźwięku. Fascynacja nieskończonymi sposobami jego obrabiania. Fascynacja dźwiękową fakturą i współbrzmieniami. Ekscytująca, fascynująca, wciągająca bez reszty EKSPLORACJA. Wykorzystywanie uprzednio zdobytych doświadczeń w penetrowaniu NIEZNANEGO.

Stworzyliście czterdzieści minut muzyki doskonale obrazowej, ilustracyjnej, doskonale stymulującej określone, osobiste stany emocjonalne. Muzyki nie definiowanej melodiami, harmoniami, tylko fakturami, nakładanymi na siebie sekwencjami dłuuuuugich aktów dźwiękowych.

Na ile intuicyjnie, na ile świadomie - nie wiem i nie ma to znaczenia.

Wasza muzyka świetnie nadawała by się do teatru, pierwszy utwór to gotowa ilustracja audio do scenografii z epoki art deco. Wasza muzyka w moim przekonaniu doskonale sprawdziła by się multimedialnie, w połączeniu choćby z performansem świateł.

Wasza muzyka przeraża. Powoduje poczucie dogłębnej, upiornej pustki. Nie klaustrofobii - raczej olbrzymich, pustych przestrzeni. Wasza muzyka jest niezwykle sugestywna.

Wasza muzyka to praskie ulice - Wileńska, Inżynierska, Stalowa - w nocy.

Wasza muzyka to morze w nocy.

Szybko do tej muzyki nie wrócę. To pewne.

I TO JEST OGROMNY KOMPLEMENT Z MOJEJ STRONY.

Dopiero co w poprzedniej recenzji wspomniałem o koncercie, w trakcie którego szesnaścioro wykształconych muzyków kompletnie nie wiedziało, cóż ze sobą począć na scenie i zafundowało widowni półtorej godziny bezsensownego chaosu.

Wy Panowie w duecie zaproponowaliście 40 minut nocnego olśnienia, zafascynowania.

Za tydzień pójdę do Naczelnego. Niech mi jeszcze da coś fajnego z Anteny. Pani Paulina Owczarek? Pan Eva Lanche?

A tę gazetę, którą wtedy znalazłem - wrzuciłem do niszczarki.

27 października 2026 godz.00:45



Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Zobacz też: