Mateusz Tomiak – guitar, leader
Kosma Góra – bass guitar
Wojciech Zieliński – drums
Tytuł płyty: Uncontained_
Wydawca: ForTune (2026)
Cicho, sza! - nie musicie zaraz krzyczeć o tym wszem i wobec, mówię Wam to w zaufaniu i proszę o dyskrecję, bo nie chciałbym, żeby Mateuszowi Tomiakowi grającemu na gitarze elektrycznej, Kosmie Górze na gitarze basowej i Wojtkowi Zielińskiemu na perkusji od tych komplementów poprzewracało się w głowie. W ogóle dla niepoznaki na początku zamiast rutynowo piętrzyć naładowane zachwytem przymiotniki, skrytykuję a rebours co nieco w tej muzyce, ok?
Na przykład niech nas nie zmyli, że ta muzyka tak genialnie zabrzmiała na koncercie. W istocie Wasz recenzent przyszedł na ten koncert złachany jak pies zamartwiając się tym, że AI zabierze mu pracę, muzykę, a na końcu dziewczynę. Tymczasem wspomniani wyżej Panowie odpalili taką petardę w muzycznym koktajlu mieszając jazz, free improv, heavy metal i punk - że całkowicie rozwalili mi mózg, wprowadzili go w stan zen, dzięki czemu wszystko najpierw wyleciało w kosmos, a potem wróciło na swoje miejsce. Był to impet muzycznej furii, który porównać mogę jedynie z doświadczeniem bycia kiedyś na koncercie Lean Left w kultowym poznańskim Dragonie. I podobnie jak na koncercie tej kapeli nie chodziło wyłącznie o poziom generowanego hałasu, ale o to, że jednocześnie słychać było każdą pojedynczą zagraną nutę.
Gdzie zatem ta obiecana krytyka? Otóż kiedy próbowałem ten efekt powtórzyć w domu, po pół godzinie odsłuchu płyty na moich mocarnych Focalach, do drzwi zadzwoniła policja i poprosiła o spakowanie się i wzięcie ze sobą szczoteczki do zębów. Zadenuncjowali mnie wszyscy moi sąsiedzi, a mój pies zwrócił się do MOPSu o objęcie opieką i umieszczenie w schronisku. Zatem magia tej muzyki będzie słyszalna głównie na koncertach, moi drodzy, ale odsłuch domowy na typowej dla "jazzowego pipczenia" głośności tylko Was i otoczenie zirytuje.
Na co by tu jeszcze ponarzekać? A! kompozycje! Jedyny problem, że dawno nie słyszałem tak udanych! Ani to banalne piosenki, ani to typowe dla jazzu "dialogi na cztery nogi", gdzie każdy gra co chce, ale zwarte jak pięść, nierozlazłe, nie przeładowane obrzydłą już "eicherowską" ciszą. Jak słusznie szydził ostatnio w jednym ze swoich tekstów mój redakcyjny kolega Jakub Sokołowski: (Każda) pauza między dwoma akordami (chce) uchodzić (dziś) za spotkanie z absolutem. Tu nie ma żadnej pauzy, żadnej jazzowej pseudo religii, tylko walenie płaskaczem po ryju. Próbowaliście? Nie? Dla mnie to też nowe, ale okazuje się, działa otrzeźwiająco!
Acha i na koniec ostatnia rzecz do której chciałbym się przyczepić: muzycy są młodzi! Jak na tak młodych grają za dobrze! Będą realnym zagrożeniem i konkurencją dla tych wszystkich benefisów, jubileuszy, muzeów jazzu, dotacji, konkursów ofert, w które powoli przekształca się nasz jazz. Jeszcze się okaże, że przez takich jak Ci trzej, jazz w ogóle nie jest dead! Że jest żywy. Że krzyczy. Że kopie. Że wali w ryj. Zresztą posłuchajcie ich interpretacji "Kattorny" Komedy. Jedna z najciekawszych jaką słyszałem od dekady, a może dwóch albo trzech. Racja, trzech: Tomiak, Góra, Zieliński. Pamiętacie te zdanie z "Seksmisji" na końcu: Powodzenia chłopaki!
PS. Brawo dla Karoliny Szewc z Fundacji JazzState za zorganizowanie tego koncertu w klubie SPATIF i sprzyjanie młodym artystom.
PS. Dziękuję Magdzie Wiklińskiej z ForTune za zaproszenie i wyciagnięcie mnie z jaskini Platona.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz