Tercet Imperial - "Prymat"

Tercet Imperial

Joanna Sztucka – śpiew
Piotr Zabrodzki – syntezatory (oraz miks i mastering albumu)
Jan Emil Młynarski – perkusja elektroniczna

muzyka i teksty źródłowe – tradycyjne,
opracowania i aranżacje – Joanna Sztucka, Piotr Zabrodzki i Jan Emil Młynarski,

Tytuł: "Prymat"

Wydawca: Instant Classic (2026)

Tekst: Jędrek Janicki

Link do muzyki na Bandcamp

Naczelny Nowotny przekazując mi do recenzji płytę „Prymat” Tercetu Imperial stwierdził lakonicznie: „Spróbuj tego, będziesz się dobrze bawił”. Słowa te nieco mnie przeraziły, gdyż ostatnim razem, gdy słyszałem zdanie podobnej treści, to z dalszej części wieczoru wiele nie zapamiętałem. Co jednak może ważniejsze, zarówno wtedy, jak i teraz bawiłem się doskonale!

Absolutną gwiazdą Tercetu Imperial jest dla mnie wokalistka Joanna Sztucka. Nazwiska tej artystki na próżno poszukiwać będziecie jednak w takich czy innych projektach jazzowych, bo źródło jej muzycznych inspiracji bije zupełnie gdzie indziej – a mianowicie gdzieś na pograniczu radomsko-opoczyńskim. Wszak właśnie stamtąd pochodzi legendarna Maria Siwiec, która dla Sztuckiej okazała się być kimś o wiele ważniejszym niż nauczycielką śpiewu. Sztucka garściami czerpie z tradycyjnych pieśni weselnych i lokalnych tańców i, pomimo nowoczesnego i eklektycznego vibe’u tercetu, pozostaje wierna owej tradycji. Czynnikami „uwspółcześniającymi” muzykę tercetu są dobrze znani szerszej jazzowej publiczności (i współtworzący siostrzany wobec Tercetu Imperial skład Oberkas Travel) perkusista Jan Emil Młynarski oraz klawiszowiec Piotr Zabrodzki. Sama płyta „Prymat” jest syntezą jazzu, brzmień lokalnych oraz elektroniki – tyle przeczytacie w oficjalnych materiałach prasowych. „Prymat” uderza zdumiewającym wręcz połączeniem taneczności i szorstkości. I choć mówi to Wam człowiek, który podczas imprez zajmował się absolutnie wszystkim, tylko nie tańczeniem, to nawet ja zauważę, że pląsanie tercetu przybiera bardzo różne formy. Posłuchajcie chociażby znakomitej kompozycji „Lesie”, która, przy nieco tylko innym aranżu, stać mogłaby się hitem festiwalu Open’er. Z drugiej strony, nieco „zakręcony” beat „Oczepin” śmiało stać mógłby się soundtrackiem podrygów raczej wieńczących już jakże męczącą nasiadówkę. Taneczność ta nigdy nie przybiera jednak formy prymitywnej, jest zawsze pewnego rodzaju wyzwaniem i łamigłówką dla odbiorcy, nawet gdy nieco wyraziściej objawia swoje szorstkie oblicze (wszak tekst „Kałamarzyka” jest co najmniej bezczelny – lubię to!).

Moda na lokalność trwa i trwa mać! Tercet Imperial folkloru jednak nie uświęca i nie czyni z niego podręcznikowego potworka. Co więcej, to skrajnie odważne łączenie przeróżnych tropów stylistycznych uchwytuje to, czym muzyka też może być – celebracją życia, radością i niczym nieskrępowanym wygłupem.