Kiedy przed lat zaczynałem słuchać muzyki zespołu o nazwie "Slow" - mam tu na myśli ich debiutancki krążek "Art Of Silence" wydany w roku 2011 - nie zwróciłem zbytniej uwagi na tę muzykę. Zbyt "smooth jazzowa" jak na mój ówczsny gust, bardziej nawet irytowała niż ciekawiła, a na pewno w życiu bym nie pomyślał, że po 15 latach ciągle będę jej słuchał i to - przyznaję - z rosnącym zainteresowaniem i uznaniem.
Tomasz Kaczmarczyk - gitara Leszek Szczerba - saksofon Krzysztof Wermiński - piano, instr. klawiszowe Tomasz Grabowy - bas Sławomir Berny - perkusja
Under Everchanging Sky (2022)
Tekst: Maciej Nowotny
Pod bardzo pojemnym parasolem jazzu (tak powiedział kiedyś jeden z wielkich, nie pamiętam już dokładnie który, chyba Hancock) mieszczą się tak skrajnie różne gatunki jak jazz eksperymentalny, free, awangardowy, ale i jazz rock czy fusion, taneczne acid jazz i nu jazz, różne rodzaje etno jazzu i world music, flirtujący z muzyką poważną tzw. trzeci nurt i wiele, wiele innych, a wśród innych rodzaj popularny wśród słuchaczy, ale mniej kochany przez krytyków czyli smooth jazz. Do muzyków go uprawiających należeli/należą tak wspaniali artyści jak Chuck Mangione, Dave Koz, Bob James czy (na kilku płytach) David Sanborn i tak nijacy, ale tworzący fajny klimat jak Chris Botti, nęcąca wdziękami Candy Dulfer czy będący antytezą dobrego jazzowego smaku (przynajmniej dla piszącego te słowa) Kenny G. Byłoby jednak błędem niedostrzeganie wartości tej muzyki, faktu, że cudownie się sprawdza w pewnych sytuacjach jak np. pyszna kolacja zakrapiana wyśmienitym winem zakończona... jazdą w windzie :-).
Tak czy owak gatunek żyje i także w Polsce ma swoich wybitnych przedstawicieli, do których należy gitarzysta Tomasz Kaczmarczyk. Jego najnowszy album nagrany w towarzystwie wyśmienitych muzyków (Leszek Szczerba grający na saksofonie, Krzysztof Wermiński na fortepianie i instr. klawiszowych, Tomasz Grabowy na basie i Sławomir Berny na perkusji) pozostaje wierny smooth jazzowej formule. Ale jednocześnie jest tak dobrze zagrany i zawiera tyle oryginalnych, skomponowanych przez lidera melodii, łatwo wpadających w ucho i mających uspokajający, terapeutyczny wpływ na słuchacza, że - szczerze mówiąc - trudno się od niej oderwać. Jadąc ostatnio samochodem z Warszawy do Wrocławia (w niejazzowym towarzystwie) złapałem się na tym, że wysłuchałem jej trzy razy pod rząd. Mogłem jednocześnie gwarzyć ze znajomi, oddawać się swobodnym rozmyślaniom o zbliżających się wakacjach, głaskać psa (tak, jazda samochem ze mną obarczona jest sporym ryzykiem), ale muzyka cały czas docierała do mnie, łagodziła ostre brzegi rzeczywistości, koiła, wprowadzała w dobry nastrój, nie raniąc przy tym moich uszu. I dlatego sądzę, że można polecić ją tym, którzy potrzebują jazzu albo po prostu muzyki w każdej z życiowych sytuacji, nawet tych zdawałoby się najbardziej trywialnych.
Miłosz Rutkowski - vibraphone
Tomasz Grabowy - bass
Tomasz Wendt - saxophone
Robert Jarmużek - piano
Łukasz Sobolak - drums
Marcin Wawrzynowicz - vocals
Different Wor(l)ds
MILOR 001
By Adam Baruch
This is the second album by
Polish Jazz ensemble Vibraslap, co-led by vibraphonist/composer Miłosz
Rutkowski and bassist Tomasz Grabowy. The current sextet version of the
ensemble also includes saxophonist Tomasz Wendt, pianist Robert Jarmużek,
drummer Łukasz Sobolak and vocalist Marcin Wawrzynowicz. The album presents eight
original compositions, all by the ensemble members. The music was recorded at
the excellent Monochrom Studio and engineered by Ignacy Gruszecki, with the
usual superb sound quality.
The music is definitely on the
easy side of the Jazz spectrum, based on simple melodies and catchy riffs, but
altogether offering a pleasant and entertaining listening experience. The group members are excellent
and experienced musicians and their performances are all beyond reproach,
appropriate within this specific genre. The vocals are the weakest chain on the
album, but again excusable in that context. Jarmużek and Wendt offer the most
ambitious soloing spots, Rutkowski has a nice touch and the rhythm section keeps
the music swinging, and all is well.
As I have already stated many
times before, Jazz is a wide phenomenon that is flexible enough to embrace more
approachable and entertaining facets, including music like what this album
offers, which has its following and should not be a priori rejected by
condescending snobbery. To each his own…
Adam Wendt's best years were in 80ties last century when he played on his saxophone in bands like Young Power and, most of all, Walk Away. This second band was the most important band in those times in Polish Jazz and also well in 90ties, recognized and concerting extensively not only in Poland but also abroad. Reputation he gathered in that period allows him even to persuade excellent musicians to take part in his projects. Pianist Przemysław Raminiak is a rising star on Polish jazz scene who plays in Polish top cool jazz trio called RGG (check their latest, very good album titled "One") while drummer Marcin Jahr is much-appraised sideman playing for example in projects of Polish top mainstream trumpeter Piotr Wojtasik ("Lonely Town"). The same may be said about guests: Artur Jurek playing on keyboards, Tomasz Grabowy on bass and Krzysztof Paul on guitar whose last CD "Second Face" made good impression on me. In purely musical terms Adam Wendt and his band seem to follow on this specific CD a path taken by such saxophonists as David Sanborn or Kenny Garrett. Starting with straight-ahead jazz with years passing they moved closer and closer to smooth jazz stylistics with all its virtuosity and accessibility so appreciated by popular audience.
Check sample of music to draw your own conclusions:
