Artur Dutkiewicz Trio - Comets Sing (2021)

Artur Dutkiewicz Trio

Artur Dutkiewicz - piano
Michał Barański - doublebass

Adam Zagórski - drums

Comets Sings

By Maciej Nowotny (link do polskiej wersji tekstu)

Good Lord! What a nice surprise. After all, Artur Dutkiewicz's trio has been present on the Polish stage - although in changing lineups – already for few decades. But let's start from the beginning. The permanent member of the trio is Michał Barański, bassist, who he has been playing since I don't remember when. In Poland he need not to be introduced or recommended to anybody, teacher, very sought-for sideman, great musician. Ages ago, before him, this position in the trio was occupied by phenomenal Darek Oleszkiewicz. There were more changes on the drums. For many years this spot was owned by well-known Łukasz Żyta, with whom, not surprisingly, it was difficult for the leader to part. Then came the young and talented Sebastian Frankiewicz, who stayed with the trio for couple of years and made a great name for himself. Apparently, time has matured for yet another change  on this position, because on the latest album we have another rising drumming star, 30-year-old Adam Zagórski, whose contribution to the sound of this album cannot be overestimated.

Of course, the leader himself does not need to be introduced. He has its place in the history of Polish jazz with his collaboration with Tomek Szukalski in duo and in his quartet being remembered by every Polish jazz fan. But with this album he proves that he still has motivation and creativity to write another chapter in history of Polish jazz and his trio. Despite of age he again manages to surprise, and his latest album, I dare say, may not only be his best album in years, but perhaps the best one at all.

What is so fresh and surprising in latest release by Dutkiewicz and his partners? First of all it is a bolder approach to improvisation. The structures are more open. Although the trio's machine remains disciplined, the equivalence of the instruments remains the credo, the music matters has the direction, and the moods are not random, the means of expression are chosen more spontaneously and a drop of madness has appeared in this music. The effect is captivating. In terms of pure sound, the album is stunning: its concreteness, weigh, mass is simply awesome (great credit to recording engineer). Still more important are formal features of this music: the changeability of rhythms, juggling with harmonies, charismatic melodies. They all contributed to successfully reconciling Scandinavian coolness and Slavic emotionality. It sounds as astounding as it reads, especially praiseworthy for the artist who in his mature age was not afraid  to throw himself into the Unknown. Bravo!

To summarize: the record is just great. Mainstream fans will find a language that sounds familiar enough for them to recognize themselves in the mirror. Free jazz fans in turn, will be amazed that Dutkiewicz sounds like their rebellious idols, but technically better and more mature conceptually. In short: Dutkiewicz is experiencing a second youth, which we are the first to officially announce on the Polish Jazz blog (just a joke of course, we are sure others will also notice it as well, and I predict more positive reviews of this album in various places).

Artur Dutkiewicz Trio - Comets Sing (2021)

Artur Dutkiewicz Trio

Artur Dutkiewicz - piano
Michał Barański - doublebass

Adam Zagórski - drums

Comets Sings

Wydawca: Pianoart

Dystrybucja: Soliton

By Maciej Nowotny

Dobry Boże! Ależ to miłe zaskoczenie. Bo przecież trio Artura Dutkiewicza jest obecne na polskiej scenie - choć w zmieniających się składach - od dobrych kilku dekad. Na basie od lat gra w nim Michał Barański, którego żadnemu znawcy ani rekomedować ani przedstawiać nie trzeba. Wcześniej zaś był to fenomenalny Darek Oleszkiewicz. Na bębnach zmian było więcej. Przez wiele lat był to Łukasz Żyta, z którym, co nie jest dziwne, trudno się było liderowi rozstać. Potem pojawił się młody i  zdolny Sebastian Frankiewicz, który też pobył lat parę i świetne wyrobił sobie nazwisko.  Widocznie czas znowu dojrzał do zmiany, bo na najnowszym krążku mamy kolejną wschodzącą gwiazdę, 30-letniego Adama Zagórskiego, którego wkładu w brzmienie tej płyty nie sposób przecenić.

Samego lidera oczywiście przedstawiać nie trzeba. Jest historią polskiego jazzu, przy czym co udowadnia tym albumem, historią żywą, cały czas mającą przed soba kolejny rozdział do zapisania. Jest to tym bardziej fascynujące, że na Dutkiewiczu, będącym filarem kwartetu Tomka Szukalskiego, wychowaliśmy się my wszyscy. Mimo upływu lat nie przestaje zaskakiwać, a jego najnowszy krążek, śmiem twierdzić, jest nie tylko jego najlepszą płytą od lat, ale być może najlepszą w ogóle.

Na czym polega ta odnaleziona przez Dutkiewicza i jego partnerów świeżość? Na bardziej odważnym podejściu do przestrzeni do improwizacji. Struktury są bardziej otwarte. Chociaż machina trio pozostaje zdyscyplinowana, równoważność instrumentów pozostaje credo, materia muzyczna ma kierunek, a nastroje nie są przypadkowe, to środki wyrazu są dobierane bardziej spontanicznie, pojawiła się wśród tych metod jakby odrobina szaleństwa, siły mierzą ku zamiarom, a nie odwrotnie. Efekt jest zniewalający. Brzmieniowo płyta powala: konkretność brzmień, zmienność rytmów, żonglerka harmoniami przy zachowaniu skandynawskiej powściągliwości i słowiańskiej emocjonalności: czy to wszystko w ogóle można pogodzić? Czy może to zrobić artysta, która ma prawo odcinać już kupony od sławy? I nie rzucać się w nieznane? Tak, zdecydowanie tak, brawo!

Płyta jest po prostu świetna: wielbiciele głównego nurtu odnajdą język, który będzie brzmiał wystarczająco znajomo, aby rozpoznali się w lustrze. Wielbiciele fryty (kolokwialna nazwa free jazzu) z kolei będą zdumieni, że Dutkiewicz brzmi jak ich młodzi idole, tylko że lepiej pod względem technicznym i bardziej dojrzale koncepcyjnie. Krótko mówiąc: Dutkiewicz przeżywa drugą młodość co jako pierwsi oficalnie ogłaszamy na blogu Polish Jazz (taki żarcik, inni też to na pewno zauważą i przewiduję więcej pozytywnych recenzji tej płyty w różnych miejscach).

PS. Teraz tylko czekam na koncerty. Jeśli ten materiał zabrzmi równie dobrze na żywo będę naprawdę w pełni usatysfakcjonowany. Do zobaczenia!

Weezdob Collective - Komeda, Ostatnia Retrospekcja (2020)

Weezdob Collective

Tomasz Lach - text
Mariusz Zaniewski - voice
Kacper Smoliński - harmonica
Kuba Marciniak - tenor saxophone, clarinet
Piotr Scholz - guitar
Damian Kostka - double bass
Adam Zagórski - drums

Komeda, Ostatnia Retrospekcja

PRIVATE EDITION

By Adam Baruch

This is the third album by Polish Jazz quintet Weezdob Collective, which comprises of harmonica player Kacper Smoliński, saxophonist Kuba Marciniak, guitarist Piotr Scholz, bassist Damian Kostka and drummer Adam Zagórski. The album presents eleven original compositions, two by Marciniak, four by Smoliński, one by Kostka, two by Scholz, one by Zagórski and finally one co-composed by Kostka and Zagórski. The text (in Polish) included on the album was written by Tomasz Lach and recited by Mariusz Zaniewski. Date and place of recording are not specified on the album's artwork.

As the album's title suggests, this is yet another project related to the legendary Godfather of Polish Jazz, pianist / composer Krzysztof Komeda. Despite the fact that Komeda's name and music was over time abused, misused and mistreated obsessively countless times, the temptation to gain attention is obviously stronger than decency and good taste.

The pretext this time is the text written by Lach, Komeda's adopted son, which consists of a series of reflections about his adoptive father, incorporated into the music written by the members of the ensemble, creating sort of radio sketch, a popular form of radio broadcast before television took over.

The music is series of unrelated composition, which have nothing to do with Komeda's music per se and if the intention was to create at least am atmospheric similarity, it fails to do so as far as I am concerned. These rather forgettable themes have simply no coherent continuity and although played in the background of the text being recited, offer little, if any, relation to the text itself.

The members of the ensemble are obviously well schooled and experienced musicians; hopefully they will make better decisions in the future. Overall this album not only does not pay any tribute to Komeda's name and status, but is a rather cynical and opportunistic venture, with no Artistic merit. Combined with a murky sound quality and incorrect balance between the music and the recitation, it is even difficult to listen to.

ZK Collaboration - Double Universe (2018)

ZK Collaboration

Maciej Kądziela - tenor saxophone
Mateusz Gawęda - piano
Damian Kostka - double bass
Adam Zagórski - drums

Double Universe

FPJ 2018



By Adam Baruch

This is the debut album by Polish Jazz quartet called ZK Collaboration, co-led by drummer Adam Zagórski and saxophonist Maciej Kądziela, which also includes pianist Mateusz Gawęda and bassist Damian Kostka. The album presents ten original compositions, five of which were composed by Zagórski (three of them are combined into a triptych), four were composed by Kądziela and one was composed by Gawęda.

The music is modern melody based Jazz and offers excellent compositions and first class performances by the quartet members. A modest use of electronic effects is employed to spice the acoustic sound of the quartet, but does not dramatically alter the overall mainstream Jazz orientation of the music as a whole. But the music does offer a unique and characteristic sound, with the busy drums and the strong bass pulsations being often up front rather than behind the soloists, which creates a somewhat heavy and eerie effect.

This music is quite different from the "usual" young Polish Jazz efforts, since it completely lacks any of the typical Polish melancholy and romanticism, which most Polish Jazz musicians employ almost involuntarily. Here the music tends more towards harsh, almost industrial motifs, which are often challenging and provocative. This creates an element of tension and unrest, which of course keeps the listener on edge as long as the music is playing.

All four members of the quartet are well seasoned musicians, which of course is evident throughout the entire album. Gawęda tends to focus the listener's attention on himself, whenever given a chance, as his brilliant piano parts are indeed extraordinary and neck-breaking even when he is not soloing. He is balanced by the well structured and full bodied saxophone parts by Kądziela. Zagórski makes sure that the listener is aware of the fact that the drummer is the boss here, but all in all he drives the music safely and securely towards its goal, shoulder to shoulder with Kostka, who makes sure nobody misses a beat.

Overall this is an excellent debut effort, which offers highly original music and sound, different from most of what the Polish Jazz scene has to offer, excellent musicianship and first class compositions. Definitely worth being discovered and highly recommended!

Weezdob Collective - Live At Radio Katowice (2015)

Weezdob Collective

Kacper Smoliński - harmonica
Kuba Marciniak - saxophones
Piotr Scholz - guitar
Damian Kostka - bass
Adam Zagórski - drums

Live At Radio Katowice

PRK CD 0133

By Robert Ratajczak

Weezdob Collective to powołany do życia w 2014 roku zespół, który szturmem zdobywa w ostatnim czasie najróżniejsze nagrody i wyróżnienia, że wymienię tu choćby Jazz nad Odrą, Krokus Jazz Festival, Bielską Zadymkę Jazzową czy Blue Note Poznań Competition. W skład kwintetu wchodzą starannie wykształceni w Polsce, Niemczech, Holandii i Danii młodzi instrumentaliści z Poznania, doskonale odnajdujący się w formule współczesnej muzyki improwizowanej naznaczonej wielkim szacunkiem dla tradycyjnej formy jazzowej. 

Ogromnym atutem kwintetu jest własny repertuar budowany przez saksofonistę Kubę Marciniaka i gitarzystę Piotra Scholza. Poza nimi Weezdob Collective tworzą: Kacper Smoliński (harmonijka ustna), Damian Kostka (kontrabas) i Adam Zagórski (perkusja). W takim też składzie zespół wystąpił jako laureat konkursu Lotos Jazz Festival w ramach Bielskiej Zadymki Jazzowej w Studio Koncertowym Radia Katowice, a zarejestrowany koncert ukazał się w formie debiutanckiej płyty wraz z jednym z numerów magazynu Jazz Forum.

Jeszcze przed uruchomieniem płyty, uwagę zwraca nietypowe instrumentarium kwintetu, w którym zamiast fortepianu pojawia się gitara, a obok saksofonów - harmonijka ustna, częściej kojarzona z bluesem. Okazuje się, iż taki układ sił w połączeniu z doskonałymi kompozycjami przygotowanymi specjalnie z myślą o takim właśnie składzie, stanowi jeden z głównych filarów, na których oparta jest siła oryginalnego soundu Weezdob Collective.

W poszczególnych utworach natrafimy na ślady wielu inspiracji, jakim w naturalny sposób ulegli młodzi Poznaniacy: muzyka ludowa, dzieła klasyków, a przede wszystkim sięgająca kilka dekad wstecz jazzowa tradycja, do której kwintet podchodzi z ogromnym szacunkiem i wyjątkową dojrzałością. Jedynym standardem w programie koncertowej płyty "Live at Radio Katowice" jest kompozycja Theloniousa Monka "Evidence", stanowiąca doskonały kontrapunkt dla premierowych utworów zespołu, a zarazem rodzaj hołdu dla korzeni, dzięki którym zespół może funkcjonować rozwijając i budując dziś jazzowe formy na własną nutę.

Harmonijka i saksofon doskonale współegzystują w dźwiękowych strukturach Marciniaka i Scholza, zarówno budując indywidualne wycieczki, jak i kreując świetnie brzmiące partie unisonowe. Do głosu dochodzi tutaj każdy z instrumentalistów, mając okazję dosadnie wyrazić się w formie poszukujących solówek. Świetny popis wirtuozerskiej elokwencji Damiana Kostki poznajemy już w trakcie otwierającego płytę tematu "Walcum". Pośród krótszych, charakteryzujących się bardziej zamkniętą formą utworów, znajdziemy też na płycie kompozycje zawierające dużo przestrzeni improwizowanej. Takie płyty wywołują nadzieję na to, że w polskiej muzyce jazzowej nadejść może chwila, gdy oceniając jej siłę nie poprzestaniemy na sięganiu wstecz do klasycznych albumów z legendarnej serii Polish Jazz.

Piotr Scholz – Suite The Road (2016)

Piotr Scholz

Poznań Jazz Philharmonic Orchestra
Krzysztof Dys - piano
Tomasz Orłowski - trumpet
Maciej Kociński - soprano saxophone
Jakub Skowroński - tenor & soprano saxophones, bass clarinet
Kuba Marciniak - tenor saxophone, clarinet, flute
Piotr Banyś - trombone
Damian Kostka - double bass
Adam Zagórski - drums

Suite The Road

RECART 0019

By Adam Baruch

This is the debut album as a leader by Polish Jazz guitarist/composer/conductor Piotr Scholz, which presents a five-part suite for Jazz Orchestra. The music is performed by the Poznań Jazz Philharmonic Orchestra (PJPO), conducted by Scholz, which includes thirteen excellent players, most notably Krzysztof Dys on piano.

The music is an ambitious attempt to combine the contemporary Classical and Jazz idioms, which overall works quite well. The melodic themes arranged for the entire range of the orchestra, including vocalese, flow smoothly and feature numerous solos parts by the orchestra members. The music does not cross the boundaries of the mainstream expressionism, but keeps developing steadily and is able to keep the listener interested throughout the entire piece. The question remains if this music could have not been performed by a small ensemble, like a quintet for example, and if the orchestral arrangements add anything substantial to the musical content. But that is beyond the point here.

But of course it is commendable that young Polish Jazz musicians/composers are still interested in the Big Band/Orchestral forms, which have been grossly neglected in the last few decades, after flourishing in the early days of the Jazz idiom. Therefore this effort by Scholz is an important part of the young Polish Jazz scene, which witnesses an incredible renaissance of the genre. Hopefully his orchestra will continue to exist, perform and make additional recordings in the future.

Overall this is a pleasant album, which explores the realms of orchestral Jazz, and as such deserves to be heard and praised. Scholz still has to travel a bit on "the road" before he reaches his destination, but it is actually the travel that matters and not the final goal, as some wise men say. In the meantime well done!