Gniewomir Tomczyk - perkusja, produkcja muzyczna Mateusz Smoczyński - skrzypce Krzysztof Lenczowski - wiolonczela Jan Smoczyński - fortepian Kuba Dworak - kontrabas Kuba Kotowicz - wibrafon, dzwonki Rafał Dubicki - trąbka, flugelhorn Szymon Klekowicki - puzon, tuba Jarek Kaczmarczyk - flet Ewelina Hajda -marimba Julianna Kamila Siedler-Smuga ksylofon, marimba
Album: "Perpetus"
Wydawca: Perpetus (2025)
Tekst: Robert Kozubal
Gniewomir Tomczyk to pierwszy muzyk na świecie, który konsekwentnie i na tak wysokim poziomie improwizuje ze sztuczną inteligencją (AI). Choć nie ma to bezpośredniego związku z konkretnymi nutami na tej płycie, sądzę, że definiuje jej autora. Tomczyk nie tylko używa AI, ale aktywnie prowadzi działalność popularyzującą ten mariaż technologii i sztuki. W ten sposób udowadnia, że zaawansowana technologia może być przyjacielem artysty, a nie konkurentem. To artysta, który w pojedynkę, a czasem wbrew własnemu środowisku, przesuwa granice muzyki. Nie mogłem zapomnieć o tym słuchając "Perpetus". Słuchałem albumu artysty świadomego, który - mam takie wrażenie - dobrze wiedział, jaki efekt chciał osiągnąć. Efekt: klasycznego innowatora.
Skład: Michał Barański – kontrabas, g. basowa, głos, beatbox, instrumenty klawiszowe Michał Tokaj – fortepian, Fender Rhodes, syntetyzator, organy Hammonda Łukasz Żyta – perkusja Shachar Elnatan – gitara, śpiew Kuba Więcek – sax altowy, syntetyzator Kacper Malisz – skrzypce Joachim Menzel – Lira korbowa Jan Smoczyński – akordeon Olga Stopińska – wokal Bodek Janke - tabla Dziadek Tadek - recytacja
„Masovian Mantra” (2022)
Seria: Polish Jazz Vol. 88
Wydawca: Polskie Nagrania/Warner
Tekst: Paweł Ziemba
Charles Mingus powiedział kiedyś: „UCZYNIENIE SKOMPLIKOWANEGO PROSTYM JEST CZYSTĄ KREATYWNOŚCIĄ”. Trudno się z tym nie zgodzić! Zapewne wielu z nas doświadczyło bólu i porażki nad rozwiązywaniem zagadnień, które z pozoru wydawały się proste. TAKIE doświadczenie uczy pokory, ale również szacunku i uznania dla dzieła.
Michał Barański to muzyk totalny. Przez lata funkcjonowania w różnych formacjach zyskał reputację jednego z najlepszych polskich basistów. Pojawiał się w nagraniach wielu polskich i zagranicznych gwiazd jazzu, prezentując się jako osoba o wyjątkowej wrażliwości oraz wirtuozerskich umiejętnościach. Pomimo tak bogatej w doświadczenia muzyczne kariery, dopiero w wieku 38 lat zdecydował się na wydanie swojej debiutanckiej płyty.
Być może fakt, że Barański dość późno (w porównaniu z młodszymi kolegami z branży) zdecydował się na nagranie swojego albumu, nie był przypadkowy.
Zawód kontrabasisty zapewne powoduje, że zawsze odczuwa się brak czasu na własne projekty. Przecież bas to podstawowy instrument każdego zespołu, tak więc muzyk kontrabasista, a do tego tak znakomity (uznany w ankiecie Jazz Forum za mistrza tego instrumentu), nie narzeka na brak możliwości grania.
Może na ten album, a zwłaszcza jego muzyczną zawartość, powinniśmy spojrzeć jak na butelkę wyśmienitego wina, które lepiej smakuje, gdy najpierw przez wiele miesięcy leżakuje w beczce, potem oddycha po otwarciu, ma właściwą temperaturę i wtedy dopiero uwalnia wszystkie swoje aromaty, a my dowiadujemy się o nim więcej, niż tylko ile kosztuje i z jakich jest winogron.
Właśnie dlatego powinniśmy docenić fakt odłożonej w czasie decyzji o nagraniu tego albumu, będącego wynikiem wielu lat studiowania, poszukiwania własnej drogi rozwoju oraz kształtowania muzycznej osobowości. Myślę również, że naturalna skromność i pokora wzmacniały przekonanie Barańskiego, że aby coś przekazać - trzeba mieć coś do powiedzenia.
Pomimo faktu, że bohater recenzji pochodzi ze Śląska, mazowiecka nuta wydaje mu się bliższa i bardziej inspirująca. Nic więc dziwnego, że właśnie te dźwięki, układy rytmiczne stanowiły fundament do stworzenia tego albumu - mazurki bywają zawiłe rytmicznie i melodyjnie, co stanowi doskonałą bazę do grania jazzu. „Masovian Mantra” to przykład kreatywnego podejścia do tworzenia muzyki korzystającej z bogactwa i dziedzictwa folkloru w jak najbardziej współczesny sposób.
Dając sobie czas na pełne skonsumowanie dźwięków wylewających się z tego krążka, z pełnym przekonaniem mogę napisać, że „Masovian Mantra” jest wyjątkowym projektem. To prezentacja bogactwa brzmieniowego jakie posiada w swoich zasobach instrumentalista, kompozytor, lider Michał Barański. Od dawna piszemy, że muzyka jazzowa w okresie ostatniej dekady bardzo się zmieniła. Jednym z elementów tej zmiany jest fakt, że częściej gra się rytmy nieparzyste, a takie granie wymaga trochę innej wiedzy, a przede wszystkim - umiejętności.
Zastosowane przez Barańskiego niemal matematyczne rozwiązania powodują, że muzyka zaczyna wybrzmiewać inaczej, ale zarazem nie jest pozbawiona naszej mazowieckiej melodyjności. Od wielu lat obserwujemy odrodzenie polskiej muzyki ludowej. Wielu wykonawców wpisuje folklor na stałe do swojego muzycznego CV. To co odróżnia album Barańskiego od innych płyt tego typu to współczesny język. Mieszają się tu jak w tyglu: Funky, RAP, Ambient, zmiany rytmiczne… wszystko co dziś otacza nas w sferze dźwięków. Barański korzysta z wielu doświadczeń i inspiracji, nadając muzyce jedną formę - muzyki jazzowej.
Otwierający płytę głos Dziadka Tadka może pozornie mylić. Brzmi jakby miał to być RAP, a tak naprawdę to inspiracja i początek wejścia do frazy Konkolowej. Okazuje się, że te pozornie dwa odległe światy muzyczne, przy zastosowaniu odpowiedniego łącznika (rytm), znakomicie się przenikają.
Mimo faktu, że możemy obcować z muzyką reprezentującą dwie kultury: indyjską i polską oraz że mieszają się elementy jazzu zachodniego z jazzem europejskim, album nie określa granic ani ich nie wyznacza. „Masovian Mantra” to muzyczny przykład „globalnej wioski”. Łatwość przenikania, nakładania się wielokulturowych elementów realizuje się tu w sposób naturalny. Z teorii muzyki i jej podstawowych założeń wiemy przecież, że muzyka indyjska jest jedną z najuboższych w harmonię. Z drugiej strony jest jedną z najbogatszych, najpełniejszych, jeśli chodzi o rytm. Te różne z pozoru elementy tworzą nowy wymiar, nadając muzyce nowego znaczenia. Fakt ten jest zupełnie nowym zjawiskiem na naszej scenie muzycznej.
Pomimo tego, że w nagraniach słuchacz odnajdzie wiele elementów folklorystycznych, „Masovian Mantra” nie jest nudna, ani też standardowa w swojej formie. To przykład nowoczesnego podejście do procesu realizacji zamierzeń twórczych kompozytora. Nie znajdziemy tu powszechnie znanego modelu opartego na temacie i następujących po nim solowych popisów. W zamian, odnajdujemy zdecydowanie szersze spojrzenie na możliwości interpretacyjne i udział poszczególnych instrumentalistów w procesie tworzenia muzyki. Tematy są ciekawe, o znacznie bardziej rozpisanych przez kompozytora partiach, a jednocześnie ze sporymi obszarami do wypełnienia przez wykonawców, co realizuje się często w dość zaskakujących momentach. Muzyka zawarta na krążku, to swoista historia opowiedziana trochę innym językiem niż ten, do którego jesteśmy przyzwyczajeni, ale mimo tego zrozumiała dla nas bez względu na znajomość reguł.
To co mnie pozytywnie zaskoczyło, a jednocześnie przyniosło bardzo ciekawy efekt, to umiejętności kompozytorskie Barańskiego. Jego muzyka jest różnorodna, kolorowa, rytmiczna, a momentami nawet transowa. Słychać, że lider jest bardzo doświadczonym artystą, doskonale poruszającym się w wielu obszarach jazzu i dokładnie rozumiejącym, co chce osiągnąć w każdym z utworów (dokąd zmierza i dlaczego).
Elementem zasługującym na uwagę jest dość duży udział i sposób zastosowania elektroniki. Michał Barański rozszerzył swoje kompetencje muzyczne o umiejętność obsługi i korzystania z indyjskiej perkusji wokalnej oraz beatbox’a. Z jednej strony nic w tym nowego. Przecież od lat w nowoczesnym jazzie elektronika stanowi istotny element tworzenie muzyki. Jednak w przypadku „Masovian Mantra” elektronika bardzo wyraźnie pełni rolę kolejnej warstwy dźwiękowej, tworzącej „background”. To łączenie brzmień elektronicznych, beatów z klasycznie brzmiącymi instrumentami wypada bardzo efektownie i nowocześnie. Na krążku pojawiają się elementy muzyki ambient, a całość brzmi dynamicznie, pulsuje i faluje.
Obok pojawia się Konakol – technika oparta na matematycznych schematach rytmicznych, pochodzących z Indii. Ten z pewnością słyszalny element muzyki indyjskiej, został doskonale włączony w charakter całej płyty.
Konakol słychać we wszystkich dźwiękach i kompozycjach Barańskiego. W niektórych utworach wybrzmiewa on delikatnie łącząc się z kujawiakami po to, aby w kolejnym wybrzmieć pełną mocą. Ta charakterystyczna technika to nic innego jak inny sposób myślenia o rytmie niż ten, do którego my - Europejczycy jesteśmy przyzwyczajeni.
Wydawałoby się, że nierytmiczność i nieparzystość w muzyce jest nam znana (przecież polska muzyka ludowa jest często grana na 3), ale ta nieparzystość w wydaniu indyjskim wnosi wiele nowego i nieoczywistego.
Ciekawym przykładem jest utwór „Leciały Żurawie”. Olga Stopińska to specjalistka od śpiewu w stylu kurpiowskim, a zaproszenie jej do współpracy okazało się doskonałym wyborem. Wykonana przez nią nostalgiczna kompozycja to wyjątkowy przykład połączenia polskiej muzyki ludowej z nieparzystymi rytmami systemu Konakol.
Nie bez znaczenia jest lista muzyków zaproszonych przez Michała Barańskiego do nagrania płyty. Trzon stanowi sekcja rytmiczna, w skład której obok samego lidera wchodzą: Michał Tokaj - fortepian i Łukasz Żyła - perkusja. Ta trójka zna się bardzo dobrze i wzajemnie inspiruje. Dodatkowo Barański zdecydował o rozszerzeniu sekcji, o gitarzystę jazzowego Shachar Elnatana, pochodzenia izraelskiego. Decyzja ta spowodowała, że muzyka zyskała solidne wsparcie rytmiczne, oraz bardzo ciekaw etniczne oraz bliskowschodnie brzmienie. Gra Elnatana znacząco wykracza poza to, do czego przywykliśmy słuchając polskich albumów jazzowych.
Ciekawym zabiegiem jest zaproszenie do udziału w realizacji wybranych utworów gości. Kacper Malisz – skrzypek jazzowy młodego pokolenia o bardzo silnych korzeniach polskiej muzyki ludowej, członek kapeli Maliszów, jak również laureat ostatniego konkursu Zbigniewa Seiferta. Joachim Mentzel to kolejna osobowość polskiej sceny jazzowej, grający na lirze korbowej - bardzo rzadkim i nie łatwym w zastosowaniu jazzowym instrumencie. Ten skład zaproszonych do nagrania płyty gości uzupełniają jeszcze: Kuba Więcek grający na saksofonie, Jan Smoczyński na akordeonie oraz Bodek Janke na tabli jak również wspomniana wcześniej Ola Stopińska – wokal.
„Masovian Mantra” jest eleganckim amalgamatem nowoczesnego jazzu korzystającego bardzo umiejętnie z wpływów folklorystycznych - zarówno polskiego folkloru, jak i indyjskiej techniki perkusji wokalnej Konnakol. To przykład płyty skłaniającej do refleksji związanej z uniwersalnością muzyki. Prowokuje do rozważań nad rolą muzyki we współczesnym świecie. Mimo faktu, że posługujemy się określeniami opisującymi rytm z perspektywy modelu indyjskiego bądź europejskiego, „Masovian Mantra” jest przykładem muzycznej integracji i spójności: nie ma znaczenia skąd przybywasz; ważne jest z jakimi intencjami oraz z jak bardzo otwartym rozumem i sercem.
Wbrew pozorom, muzyka zawarta na krążku, wymaga od słuchacza poświęcenia jej uwagi. Nie jest to muzyka do samochodu, aczkolwiek nie oznacza to, że nie można jej słuchać podczas jazdy. To album koncepcyjny, zapraszający słuchacza do głębszego zanurzenia się w rytm, melodykę i muzyczny przekaz.
Emil Miszk - trąbka Maciej "Kocin" Kociński - saksofon tenorowy Krzysztof Lenczowski - wiolonczela, gitara Andrzej Święs - kontrabas Krzysztof Szmańda - perkusja, wibrafone gościnnie: Mateusz Smoczyński - skrzypce Jan Smoczyński - syntetyzatory, elektronika, efekty
„Nie potrafię słuchać, a sam bez przerwy gadam, jakbym istniał tylko ja, a światem rządził szatan” – w przypływie młodzieńczej autokrytyki takie oto słowo wyśpiewywał kiedyś Maciej Kurowicki z zespołu Hurt (obecnie współtworzy wraz z Igorem Pudło ze Skalpela wyjątkowo interesujące elektro-popowe Evorevo). Cytat ten ma tyle wspólnego z najnowszą płytą sekstetu Dariusza Petery, co ja, parafrazując słynny tekst Kazika Staszewskiego, z Mercedesami (pomińmy moją krótką miłość lapidarnie ujmowaną pod hasłem: „bez gwiazdy, nie ma jazdy”). Otóż ze wspomnianą płytą jest zgoła odwrotnie niż w cytacie z piosenki zespołu Hurt. Petera gada niewiele, doskonale zdaje sobie sprawę, że inni wokół niego istnieją, a płytą rządzi duch kolektywnej improwizacji, który być może przez nieco mroczniejsze dusze z szatanem może być utożsamiany…
Już debiut sekstetu pianisty Dariusza Petery zatytułowany "Flashover" zwiastował, że oto do czynienia mamy z zespołem co najmniej intrygującym. Pewne braki z poziomu kompozycyjnego w bardzo zgrabny sposób przykryte zostały na tamtym albumie świetnym brzmieniem. Tym razem nie mamy do czynienia ze ściśle przemyślanymi kompozycjami, lecz utworami opartymi w głównej mierze na improwizacji. Dowodzonemu przez Peterę zespołowi udało się posiąść tajemną wręcz umiejętność uchwycenia na albumie studyjnym istoty improwizowanych działań zespołowych. Z jednej strony słuchając harców sekstetu mamy poczucie obcowania z żywą i wymykającą się wszelkim kajdanom materią muzyczną, a z drugiej poszczególne utwory nie mają w sobie przesadnie wiele z chaosu czy przypadkowości. Choć muzycy zanurzają się w odmętach przeróżnych inspiracji stylistycznych (wyraźnie słychać chociażby kameralistykę, współczesną awangardę, lecz również brzmienia elektroniczne czy te bardziej mainstreamowo jazzowe), to jednak Władza algorytmów całościowo wybrzmiewa bardzo spójnie! Co więcej, struktury budujące kolejne kompozycje zdecydowanie nie należą do tych najprostszych, a jednak mimo to zespół potrafi przyciągnąć i skupić uwagę odbiorcy każdym kolejnym dźwiękiem. Władza algorytmów jest trochę jak forestgumpowskie spożywanie pudełka z czekoladami – nigdy do końca nie wiemy na co trafimy, lecz być może to właśnie tak bardzo ekscytuje.
Sekstet Dariusza Petery, jak mawia się w slangu kolarskim, podostrzył. Nie chodzi tu wcale o przyspieszanie tempa, lecz raczej o odwagę w wypróbowywaniu zupełnie nieoczywistych muzycznych rozwiązań. Władza algorytmów to płyta brawurowo pomyślana i zagrana, w której dominującą rolę odgrywa zespół, a nie poszczególni instrumentaliści. Koniecznie!
Marek Napiórkowski - guitar Jan Smoczyński - keyboards Paweł Dobrowolski - drums Luis Ribeiro - percussion Adam Pierończyk - soprano saxophone (1,2)
Hipokamp
Tekst: Jacek Sołkiewicz
Gdzieś na skraju jawy i snu, na tafli szarej wody mienią się odbicia naszej świadomości...tańczą, zmieniają swój kształt i podmieniają wspomnienia na złudzenia. Błyszczący pokaz niepamięci, ferie retro artefaktów a wszystko za sprawą dźwięków, które idealnie trafiają w tę część umysłu, która jest na tyle elastyczna by udźwignąć taką zabawę z tym co uznaliśmy za wyblakłe. Może dlatego, że na co dzień obcujemy z ogłuszającym szumem i tak naprawdę nie możemy wsłuchać się w głos, który zdaje się być kluczem do archiwum, które nosimy w sobie? Przyśnione czy przekłamane? Wątpliwości dobiegają coraz głośniej, w miarę słuchania ‘Hipokamp’ - najnowszej płyty Marka Napiórkowskiego (2019), która kilka dni temu pojawiła się w czarnej wersji.
A nowa płyta to Napiórkowski, który zaskakuje. Kolorem, temperaturą, ale przede wszystkim aurą. Już nie jest tak jasno, zawadiacko ani szepcząco blisko. Na ‘Hipokamp’ pojawiają się elementy, których wcześniej nie było - rozedrganie i...cień. Cień, w którym do głosu dochodzą nieoczywiste nuty, napięcie i echo miejsc głębokich na tyle, że mamy dreszcz zaglądając do nich. Jednocześnie to płyta cudownie rozkręcona, rytmiczna emocjonalnie i przede wszystkim perfekcyjnie (nied)opowiedziana. To po prostu inne oblicze tego samego człowieka, wokół którego nagromadziły się impulsy pochodzące z wielu różnych źródeł - mogło dojść do niebezpiecznych wyładowań a skończyło się na przepięknej, wciągającej swą tajemnicą, liryce. Tak, ‘Hipokamp’ ma głębię, która od pierwszych nut nie pozwala przejrzeć tego wydawnictwa na wylot. Tu naprawdę trzeba się zanurzyć, wsłuchać i przede wszystkim spędzić czas. Nieprzejrzystość tego albumu jest wciągająca. Zmusza do odkrywania, refleksji i pewnego wysiłku emocjonalnego. Jednakże w zamian oddaje bardzo długą podróż za zamkniętymi oczami. A dotrzecie naprawdę daleko.
Osobiście, mam poczucie pewnego odrealnienia tej sesji. Wybrzmiewają tu takie dźwięki, które malują kształty nieznane. Niczym jak na zalanych fotografiach...widzimy majaczące obrazy, ale nie potrafimy przypisać ich do czegokolwiek znajomego. Dlatego brniemy w to dalej łudząc się, że te kontury się wyostrzą. To naprawdę niesamowite uczucie, zwłaszcza, że towarzyszy przez większość płyty. Na pewno wielki wpływ na taki stan rzeczy ma obecność instrumentów klawiszowych, które generują hipnotyczną aurę, pełną mar, złudzeń i zniekształceń. To atmosfera, która ma wiodące znaczenie w przypadku utworów takich jak ‘Hipokamp’ czy ‘Niepokój’ (!!!) - oba definiują tę nową jakość muzyki Marka Napiórkowskiego. Syntezatory grają bardzo minimalistycznie, ale ich zapętlenia i idealne proporcje powodują, że między nuty wkrada się dużo pochmurności. Miękkie podrażnienie. Niby nie boli, ale czujemy obecność czegoś nieznajomego. Jednakże to nieznajomość fascynująca. Niezmaterializowana, ale odczuwalna. Tkwimy w bezruchu by nie przerwać tej emanacji nowej energii, którą niesie ze sobą.
Urzekł mnie fakt jak doskonale Marek Napiórkowski wpasował partie gitary w ten klimat. To musiało być mierzone co do nuty, ponieważ jest idealnie tam gdzie powinna być. I słyszalna w taki sposób, że nie tracimy uwagi na wsłuchiwanie się. Aranżacyjne mistrzostwo. To już nie kwestia akordu czy dwóch tylko całej partytury. Inna sprawa to odcień tego co gra Napiórkowski - tu zaszła, moim zdaniem, największa zmiana. Możliwe, że to tylko kwestia przesunięcia o centymetr na gryfie gitary niemniej, szalenie istotna i wynosząca ten materiał na zupełnie inny poziom odczuwania. Każde słowo można zagrać na wiele sposobów i tu właśnie mamy do czynienia z taką różnicą.
Jest ciemniej, ale za to zdecydowanie bardziej magnetyzująco.
Nie ma też znaczenia czy jest to pędzący ‘Brainstorm’, przyspieszający ‘Flashback’ czy zaskakujący cover ‘Space Oddity’ Davida Bowie - swoisty miraż rozpościera się przed nami w całej swojej rozciągłości od pierwszej do ostatniej sekundy. Zmiany tempa, kaskady dźwięków, nagłe wyciszenia, swobodne otwieranie i zamykanie ambientu powoduje, że nie mamy możliwości złapania pełnej ostrości tego co słyszymy. To zmętnienie jest wypadkową stylu gry każdego muzyka, który wziął udział w nagraniach. Przemawiają oni wszyscy jednym, bardzo spójnym językiem dzięki czemu ‘Hipokamp’ jest tak konsekwentny i uzależniający. Nie zmienia tego nawet nieco pastiszowy wydźwięk ‘Profesor Kuppelweiser’, który rozjaśnia nieco przestrzeń swoją (pozornie) roztańczoną lekkością. Warto w tym miejscu wspomnieć o niezwykle wyrazistych partiach instrumentów perkusyjnych, które w czujny sposób budują nastrój lub napędzają galop utworów. To niewątpliwie bardzo jaskrawy element na ‘Hipokamp’, który w każdej innej sytuacji nadałby nieco latynoski, gorący styl, ale tutaj właśnie, w połączeniu z pozostałymi instrumentami jego obecność wypada frapująco i świetnie wypełnia horyzont rytmiczny płyty. Zresztą sama gra bębnów ma na ‘Hipokamp’ fundamentalne znaczenie - utwór po utworze cierpliwie i niezwykle metodycznie budują nastrój. To taki poziom wirtuozerii, na którym perkusista świetnie rozumie ideę nadrzędną i nie wprowadza niepotrzebnego zamieszania, grając tak by wyeksponować każdy takt tej magicznej opowieści. I robi to po prostu perfekcyjnie używając przy tym rozmaitych stylów inkrustując całość materiału. Równie rewelacyjnie funkcjonuje saksofon, który dosłownie maluje klimat w wielu miejscach stanowiąc często o wyjątkowości poszczególnych fragmentów, ale nie przepycha się na pierwszy plan, nie wybudza słuchacza...zamiast tego dodaje kolejne fascynujące odcienie.
Miałem okazję słyszeć ‘Hipokamp’ na żywo, tuż po faktycznej premierze tej muzyki w 2019 roku i najpiękniejsze było to, że całemu zespołowi udało się przenieść tę lekko mistyczną aurę do formatu koncertowego. To pokazuje jakość tej płyty i sposób w jaki oddziaływuje ona na zarówno muzyków jak i publiczność. Bardzo wyrazista płyta w dorobku Marka Napiórkowskiego. Niemalże koncepcyjna zarówno w warstwie brzmieniowej jak i czysto wykonawczej.
Wiele tu momentów pełnych zadumy, takiego dobrego zawieszenia. Kiedy miną, budzimy się jak z chwilowego letargu nie wiedząc nawet kiedy do tego doszło. ‘Hipokamp’ wciąga co prawda bardzo powoli i delikatnie, ale jednokierunkowo. Zapadamy się między tymi nutami niczym w rozpływającym marzeniu, które miękko obezwładnia przy każdej próbie poderwania. Wyłącza umysł pozostawiając nas sam na sam z iluzją mikroskopijności naszych problemów. Bardzo potrzebna muzyka.
This is an album by Polish
guitarist/composer Marek Napiórkowski, recorded in a quartet setting with
keyboardist Jan Smoczyński, drummer Paweł Dobrowolski and Brazilian
percussionist Luis Ribeiro. Veteran saxophonist Adam Pierończyk guests on two
tracks. The album presents nine tracks, six of which are original compositions
by Napiórkowski, two are arrangements of songs by David Bowie and one is by the
great Brazilian composer Egberto Gismonti.
It is enormously satisfying to
see an Artist achieving a status of stability and security, where his authority
/ ability / talent are not repeatedly questioned and where he does not have to
prove anything any more, all this as a result of consistent hard work and good
judgment as to the consecutive steps of his vocation. Napiórkowski is a prime
example of such an Artist, enjoying a carefully weaved career built step by
step, always surrounded by first class musicians and never resting comfortably
on his laurels.
This album is full of
surprises, starting with the very unusual lineup: basically a duo of guitar and
keyboards supported by a rhythmic backbone. The wonderfully multi-talented
Smoczyński is able to display the entire palette of his keyboard wizardry,
including the beautiful Hammond Organ parts and of course supplying the bass
lines in this bass-less setting. Dobrowolski is right on the money with his
dynamic and beautifully tasteful drumming and Ribeiro ornaments the proceedings
with stylish percussion parts. Pierończyk does not disappoint either, and his
elegant lyrical saxophone parts suit the music ideally.
The original compositions by
Napiórkowski offer wonderfully coherent melody lines, which are expanded into
non-trivial improvisations, at times touching upon imaginative Free Form
sections. The two Bowie
songs receive unique arrangements, taking the original melody contents into
unexpected territory. The Gismonti piece, although very brief, expresses
Napiórkowski's admiration of the Brazilian Genius and fellow guitarist. The
entire album offers a wonderful flow and continuity, which turns it into a
superb listening experience.
Overall this is another
excellent step in Napiórkowski's well paved career, finding him searching and
exploring, which of course is commendable. For the lack of a better definition,
this is a beautiful example of intelligent and innovative Fusion, which points
out that the idiom is far from being stale, when in great hands. Respect
Maestro!
This is the third album by
Polish guitarist/composer Ted Novak, this time recorded in a quartet setting
with organist Jan Smoczyński, bassist Krzysztof Pacan and drummer Paweł Dobrowolski. The album presents eight original compositions, all by Novak. The
music was recorded at the excellent Studio Tokarnia and engineered by
Smoczyński, with the usual superb sound quality.
The music is a mixture floating
between Jazz, Jazz-Rock Fusion, Blues-Rock, and even Progressive Rock, featuring
extensive improvisations by Novak and Smoczyński wonderfully supported by the
rhythm section. The retro sound and overall sonic ambience of the recording
create an impression that the music might have been recorded decades ago, when
guitar/organ based ensembles ruled the world of Rock and Prog and even Jazz
to some extent.
Novak is able to weave superb
tunes, which are unique both in their harmonic approach and rhythmic complexity
and as such are ideal vehicle for improvisations without loosing their melodic
contents. The stylistic diversity of the tunes on the album turns it into a
fascinating listening experience which is over in a blink of an eye.
All four musicians are veterans
with attested achievements, which are fully illustrated by the performances on
this album. Smoczyński's organ playing is absolutely brilliant and one can only
lament that he makes relatively few recordings featuring his organ
"shenanigans". Novak is more reserved on this album in comparison to
the predecessors, which enables the listener to be exposed to his more lyrical
side. Pacan and Dobrowolski are a perfectly oiled swing machine, which keeps
the music afloat and sparkling at all times.
Overall this is a very unique,
in today's standards, album, which offers an adventurous cross-genre journey
through guitar/organ dominated music, which is a most pleasing listening
experience, especially for people with affiliation with Jazz/Fusion/Rock
originating on the 1960s. Well done again!
This is the second album by
Polish Jazz saxophonist/composer Tomasz Wendt recorded in a quartet setting
with excellent partners: violinist Mateusz Smoczyński, keyboardist Jan Smoczyński
and drummer Paweł Dobrowolski. The album presents eight original compositions,
all by Wendt. The music was recorded at the superb Studio Tokarnia and was
engineered by Jan Smoczyński, with the usual spectacular sound quality.
The music is modern European
Jazz at its best, melody based but allowing for extensive improvisations and
odd meters, creating diverse sonic vistas by taking advantage of the unusual instrumental
lineup. The melodies are all well structured and coherent, full of romanticism and
melancholy, and yet lively and exciting, with often complex rhythm changes.
The instrumental work by all
the participants is absolutely amazing. Wendt matured and achieved a wonderful tonality
over time, Mateusz Smoczyński is absolutely amazing as always and his soloing
on this album is especially welcome as it has been a while since he recorded in
a pure Jazz environment. Jan Smoczyński, the older brother, not only plays some
great keyboard parts but also provides the bass lines. Dobrowolski, who needs
to take care of all the rhythmic duties, is also brilliant, which is hardly
surprising.
Overall this album simply
explodes with great musicianship and excellent compositions, creating a most enjoyable
listening experience, in spite of its non-trivial instrumentation and rhythmic
complexity. It should be accessible to the majority of true Jazz connoisseurs
and will also raise a few brows, as it offers a very novel instrumentation and
highly unusual sound. Well done indeed!
This is the second album by
Polish vocalist/flautist/songwriter Olga Boczar, recorded with the same quartet
of Polish Jazz musicians who accompanied her on her debut album: pianist Jan
Smoczyński, guitarist Andrzej Gondek, bassist Wojciech Pulcyn and drummer Paweł Dobrowolski. The album presents eight songs, four of which are Polish Folk
songs and the other four are original compositions by Boczar, three of which
feature her lyrics (one of them in English) and one is based on a poem by
Polish poet Bolesław Leśmian.
Both the Folk songs and the
original compositions get a Jazzy arrangement (which remains uncredited), but
are not really transformed into the Jazz idiom, remaining mostly somewhere
between Pop and Folk music after all.
Boczar sings both lyrics and
vocalese, holding her ground skillfully and even gracefully at times, but her
vocal parts are somewhat low in the mix being often overshadowed by the
instrumental accompaniment. Her flute parts are only marginally featured here. All
four Jazz musicians that participate in the recording are of course highly
professional, but the music leaves little ground for them to show their skills
except for occasional solos.
Overall this is a pleasant album,
easy on the ear and well put together, mostly for listeners who prefer to be
entertained rather than challenged, but one that can be enjoyed by a wide
spectrum of music lovers.
This is an ambitious debut album by Polish vocalist/violinist/composer Karolina Beimcik with her new project called "Zorya", which is her interpretation of Polish/Ukrainian Folklore of the ethnic minorities like Boykos, Lemkos and Kurpie people, who maintain their linguistic dialects and traditions. Beimcik is accompanied by four excellent Polish Jazz musicians: guitarist Rafał Sarnecki, pianist Jan Smoczyński, bassist Michał Jaros and drummer Michał Miśkiewicz. The album presents eight tracks (actually the album's artwork lists eight tracks but credits refer to nine tracks, go figure), six of which are traditional tunes and two were composed by Beimcik. The music was recorded by Smoczynski at his excellent Studio Tokarnia, with excellent sonic quality as usual.
In spite of the presence of the
Jazz musicians, the music itself has very little to do with the essence of Jazz
and is dominated by the Folkloristic themes. The Jazz influences stay mostly in
the background and are more ornamentation than the actual quintessence. The
basic melodies have, as expected, a strong East European disposition, being all
rather melancholic and gloomy, quite similar to each other. The two original compositions,
and especially the title track, are much more Jazz oriented and Beimcik
performs on them nice wordless vocalese parts in addition to instrumental solos.
The instrumental work by the
team is all quite excellent, as appropriate from highly talented musicians of
this class. Smoczyński takes most of the accompaniment on his shoulders,
staying relatively in the background, Sarnecki adds tasteful guitar
embellishments and the rhythm section provides a solid basis for the music,
with a few exceptional bass solos by Jaros.
Overall this is another example
of the amalgamation between Folklore and Jazz, which seems to be more popular
and successful in Poland
than anywhere else in recent years. Preservation of ethnic traditions is of
course an obligation of any Cultural people, and projects like this one are all
important, but some or more successful musically than others. Personally I'd
prefer an entire album of music as represented by the two original
compositions.
This is the third album as a leader by Polish violinist/composer Mateusz Smoczyński, recorded again in a quintet setting with guitarist Konrad Zemler, his older brother pianist Jan Smoczyński, bassist Wojciech Pulcyn and drummer Michał Miśkiewicz. The album presents twelve original compositions, one of which is repeated twice, seven of which were composed by Jan Smoczyński, two were composed by Mateusz Smoczyński, two were co-composed by the Smoczyński brothers and one is credited to all five members of the quintet. The album was recorded in the legendary Studio Tokarnia and engineered by Jan Smoczyński, with spectacular sound fidelity.
In the last decade Mateusz
Smoczyński, both as a solo artists and member of the already legendary Atom
String Quartet, has been consistently paving his way to the Top of the Polish
Jazz violin school, which has very little competition in any other part of the
world. That top, extremely overcrowded by young musicians, is simply exploding
with talent and incredible dexterity, to the delight of Jazz lovers, both in Poland and the
world over, and is just one of the symptoms that characterize the Polish Jazz
scene in general.
On this album Mateusz
Smoczyński does not have to prove anything anymore, and therefore he is able to
concentrate on his total delivery of the music, his personal style and the
finesse of his skills. The exquisite compositions by Jan Smoczyński suit
ideally his expressive style and their intrinsic elegance and lyricism, as well
as superb Swing are simply ideal vehicles for the music to come forward.
Of course he is splendidly
supported by the members of the quintet, all of which are Top Polish Jazz
players with extensive experience and outstanding talents. The almost completely
acoustic sound of the album allows for delicate and intricate interactions
between the musicians, full of mutual respect. The round sound of the quintet,
and the blooming sound quality, create a wonderful aural experience, which
should leave no listener cold.
The music is a wide amalgam of
many influences, none of which are particularly dominant, but to a sensitive
ear are obviously audible, such as some Classical stylistic hooks, Polish
Folklore motifs, tribute to past Polish Jazz violin legends, and many others. Of
course these elements are perfectly well balanced and manage to create a new
entity, which simply speaks for itself.
Overall this is a
"perfect" album, one that has nothing that should be changed or added
to it in any sense. It is beautifully performed and offers wonderful music,
full of European aesthetics. There are no false pretences, no exhibitionism and
no boring derivative fillers, just honest, straightforward great music from
start to finish. So far definitely one of the best offers in 2017 that landed
on my desk (or in my ears). Chapeau bas!
This is the debut album by Polish Jazz trio PSM, which comprises of saxophonist Łukasz Poprawski, keyboardist Jan Smoczyński and drummer Michał Miśkiewicz. It presents eleven original compositions, five of which were co-composed by Poprawski and Smoczyński and six were co-composed/improvised by all three members of the trio. The album was recorded at the Studio Tokarnia, which is owned by Smoczyński, who also engineered the recording.
The music is very difficult to
classify, as it elegantly avoids any specific genre, perhaps due to the unique
sound of the synthesizers, which dominates it. Smoczyński plays the classic
analog synthesizer ARP Odyssey (or perhaps the new Korg reissue) and the
vintage Roland JX-3P synthesizer, which were popular in the 1970s and 1980s
(respectively), but are rarely used today. Listeners used to Smoczyński playing
the piano will find his playing here completely different of course. Large
parts of the music seem to be improvised, with the saxophone exploring the usual
melodic plane while the synthesizer adds weird mechanical/industrial pulsing
background.
Overall the music is completely
unique on today's Improvised Music scene, incorporating elements of New Wave,
Krautrock and other synthesizer oriented Rock movements from the 1980s
transported thirty plus years forward in time towards today and overdubbed with
almost Free Jazz saxophone improvisations. Of course my feeble attempt to
describe this music verbally should be simply replaced by listening to the music.
The overall result is
intriguing and certainly unusual, but is definitely not easy to listen to,
except for very open-minded and patient listeners. The synthesizers sound
definitely weird and uninviting and their combination with the solo saxophone
work on top is challenging. The rhythmic pulse provided by the drums keeps the
music on track, and enables the listener not to loose track, but does not ease
the effort needed to follow the music. Of course all the individual
performances are absolutely top notch.
Personally I admire Jan's and
his colleagues' vision to make such a bizarre and challenging album, but I am
afraid it will by way overhead of the average listener, even on the advanced
and well educated Polish scene. Hopefully at least some people will find this
album deserving their attention, as it is definitely worthy. As usual Jan
proves he is one of the most interesting musicians/personalities on the
Polish scene, who deserves to be followed closely.
This is the second album by Polish guitarist/composer Ted Novak, recoded again in a trio setting, but this time with the excellent organist Jan Smoczyński and drummer Paweł Dobrowolski. The album was recorded at the legendary Tokarnia Studio, with Smoczynski also filling the sound engineer's chair. The album presents eight original compositions, all by Novak.
The presence of the organ introduced
a very significant change in the trio's sound and overall musical direction,
taking it to a much higher and more sophisticated level. The sound of the trio
resembles the wonderful vintage ambience of early Jazz-Rock ensembles, like for
example the Graham Bond band with John McLaughlin. This is Rock sound with Jazz
feeling, one of the most attractive and satisfying of the kind.
Novak has his own guitar sound
and touch, which against all odds manages to create a unique voice. Based on
the Blues chord and using just the correct amount of sound effects, the guitar
becomes the ideal partner to the sublime Hammond
sound, and together they are simply magical. Smoczyński is of course a virtuoso
and his usage of the Hammond
possibilities is marvelous and seems unlimited. In time his playing expands the
palette of the sound colors and honestly there are very few, if any, Hammond players is his
class today. Dobrowolski, already a veteran of the Polish Jazz scene, is also a
master musicians and his wonderful dynamics and sensitivity, both in the Rock
and Jazz areas, are ideal for this music in every respect.
As if this wasn't more then
enough to make this album a perfect piece of music, the compositions are the
cherry on top. Beautifully melodic, even melancholic at times, they are all
perfect vehicles for the trio to tear the roof off, so to speak, and their stylistic,
dynamic and rhythmic diversity is an ideal mix, which makes this album to be
over in a jiffy. Well in such case it is advised simply to put it on
"repeat" of course.
Overall this is a superb,
mature, elegant album, full of great music performed with flair and passion,
which truly has few equals anywhere on this planet. Jazz-Rock Fusion is alive
and kicking in Warsaw,
even if it is dead almost everywhere else, with a few exceptions of course. An
absolute must!
Borys Janczarski - tenor saxophone
Tomasz Grzegorski - tenor saxophone
Ronnie Cuber - baritone saxophone
Robert Murakowski - trumpet
Jan Smoczyński - piano
Wojciech Pulcyn - double bass
Kazimierz Jonkisz - drums
This album documents the meeting between veteran Polish Jazz drummer Kazimierz Jonkisz and his ensemble Energy with legendary American baritone saxophonist Ronnie Cuber. The following musicians also take part in the recording: saxophonists Borys Janczarski and Tomasz Grzegorski, trumpeter Robert Murakowski, pianist Jan Smoczyński and bassist Wojciech Pulcyn. The album was recorded at the fabulous Studio Tokarnia, owned by Smoczyński, who also engineered and mastered the album, with the usual spectacular sonic result. The music includes six compositions, two of which are originals by Pulcyn, one is by Cuber and the remaining three are standards.
The
music is, as expected, straightforward mainstream Jazz, with the two Pulcyn
tunes being by far the most refreshing pieces on this album. It is executed
without a flaw by all the participants, although the session seems to be
lacking any high energy or particular joy of life, which is typically present
on the best Jazz recordings.
Overall
this is a nice, well played and well recorded mainstream Jazz album, which is
no different from thousands of similar albums recorded before. As such it
contributes nothing to the Jazz milieu and with all due respect is simply banal.
Smoczyński plays some great introvert piano parts and Pulcyn, as always, keeps
time beautifully, but other than that it's all déjà vu. Of
course since baritone saxophone is not heard very often, this is a good
opportunity to enjoy this beautiful instrument being played well.
This is (finally!) the debut album by Polish cellist/guitarist/composer Krzysztof Lenczowski, one of the most prominent representatives of the young generation of Polish musicians, who is characterized by a total cross-genre approach to music, tipping his fingers in anything from Pop, Rock, Fusion, Jazz and deep into contemporary Classical music, always with grace and sublime talent. The fact that this is his debut album, already preceded by dozens of albums recorded as a group member or sideman, is surprising, but on the other hand nothing about Lenczowski should be really surprising, as he is an Artist of the unexpected.
This album, recorded in a
quartet setting with saxophonist Grzech Piotrowski, organist Jan Smoczyński
and drummer Tomasz Waldowski, was recorded at the Tokarnia Studios (owned by
Smoczyński who also engineered the recording with the usual spectacular sonic
results) presents eight original compositions, all by Lenczowski. From the very
first tones heard on this album it becomes immediately apparent that this is a
piece of music completely unique and incomparable to anything else happening
anywhere. Yes, completely unexpected in every aspect: sound, melody, use of
instruments, atmosphere and overall feel of this album are all absolutely
stunning.
Cello is by far not the most
popular instrument outside of the Classical Music idiom and Lenczowski's
determination to stick with this instrument despite the obvious difficulty, is
commendable. But the entire instrumentation of his music on this album is far
from being easy on the ear: Jazzy saxophone playing complex extended solos,
organ playing mostly bass lines and very limited melody/chord lines and a
Rocky drummer on top – a strange recipe to say the least. And yet against all
odds this music works splendidly and extremely effectively.
Lenczowski's cello parts are of
course incredible all the way through, which is hardly surprising in his case.
Surprisingly (again) Piotrowski plays beautifully and ambitiously as well, and
Lenczowski's decision to use him here turned out to be the right one, in spite
of Piotrowski's problematic flirts with Smooth muzak in the past. Smoczyński,
as always, turns out to be an island of serenity and his somber, church like
organ sound, creates a solid layer upon this music solidly rests, or floats
above. Waldowski's drums become an integral part of the ensemble and his
sensitivity, elegance and coolness are exemplary. As usually the strength of
the entire ensemble only works out if all the participants contribute on the
same emotional level, which obviously happens in this case.
Lenczowski also deserves praise
for his compositions, which are all not only beautifully melodic, but also
delightfully lyrical and emotionally deep. The music sounds at times like medieval
chant, or charmingly discloses touches Middle Eastern mystique, or brings fond
memories of early days of Progressive Rock glory. Regardless of the many
associations, it is always inspired and rewarding.
Overall this is a most
impressive debut album by an experienced and mature musician, who is still
searching and ready for the challenges of the future. It is definitely one of
the finest albums released this year on the Polish scene, with very few
challengers around. An absolute must for any true music lover!
Tadeusz Borczyk - bass
Jan Smoczyński - piano
Cezary Konrad - drums
Tomasz Kałwak - keyboards
Marek Podkowa - saxophone
Michał Dąbrówka - drums
Damian Kurasz - guitar
Jarosław Spałek - trumpet
This is the second album by Polish Jazz bassist/composer Tadeusz Borczyk recorded over a period of several years in different studios (including the excellent Studio Tokarnia) with a changing lineup, which includes pianist Jan Smoczyński, keyboardist Tomasz Kałwak, guitarist Damian Kurasz, saxophonist Marek Podkowa, trumpeter Jarosław Spałek and drummers Cezary Konrad and Michał Dąbrówka. The album presents eight original compositions, all by Borczyk.
The music belongs to the
melodic easier side of Jazz and Fusion, is well played and solidly composed,
which means that although it is not very ambitious, it is altogether quite a
pleasant listen. The problem with such recordings is of course their dangerous
proximity to Smooth Jazz, which although in this case does not cross the line,
is very close to it. All these compositions sound very similar to each other
and are eventually quite unremarkable, which means that once the album is over
one remembers almost nothing of the actual music.
Borczyk plays a few nice bass
solos, which are amongst the highlights of this album, and Smoczynski saves the
day with his piano playing, which is the most constructive contribution on this
album. A few other solo spots are also worth notice. The album has a very good
sound quality, which basically means that fans of easy Jazz music, which is
almost danceable, should have a field day with it. It is also ideal for
driving. Altogether this is quite a nice album for people who treat Jazz as
entertainment.
This is
the debut solo album by Polish guitarist/composer Michał Przerwa-Tetmajer, who
is familiar to followers of the Polish Jazz scene as the guitarist of the
successful group Jazzpospolita. The album was recorded in a classis quartet
setting with pianist Jan Smoczyński, bassist Michał Jaros and drummer Hubert
Zemler and presents nine original compositions by Przerwa-Tetmajer. It was
recorded at the excellent Studio Tokarnia and engineered by Smoczyński,
resulting in excellent sound quality, as usual.
The
music on this album is quite different from what Przerwa-Tetmajer plays with
Jazzpospolita and is obviously an attempt to present a different side of his
musical personality. The overall concept here is bona fide Jazz, as opposed to
the obvious anarchist/rebellious approach used by the group. Surprisingly it
is not about straightforward/mainstream melodic Jazz at all, but quite an
ambitious open and at times even completely Free Form Jazz, although mostly
quite reserved and melancholic. Although the music has a strong melodic
content, the melodies are purposely uneven, both harmonically and rhythmically,
which means that this music requires attentive listening and is anything but
easy on the ear.
The
depth of these compositions is the biggest surprise of this album. Subtle,
delicate, even fragile musical threads are finely presented and then developed
by the two main soloists, each doing it his way; Smoczyński, who is a Master of
melodic chord progression, pulls the tunes towards subtle melancholy, so
typical of Polish Jazz, whereas Przerwa-Tetmajer pushes them into ragged fragmentation.
This dichotomy adds an interesting dimension to the entire process of music
making, which lifts this album to a higher plane.
Przerwa-Tetmajer's
guitar playing is a strange mixture of classic Jazz and Blues guitar and his
own liberties, which sometimes fit the music perfectly but on other occasions
sounds a bit unnerving, hesitant and plain "strange". He is after all
just starting, so his personal style is still in the process of being shaped,
but the potential and talent are definitely there. Smoczyński, whose reputation
as a brilliant player is mostly well within the mainstream idiom, shows here
that he is incredibly flexible and can handle a much more challenging
situations. The rhythm section, which consists of much older and experienced
musicians, is of course beyond reproach and keeps this music "down to
earth", saving it from potential chaos.
Overall
this is a very impressive debut, which hopefully will lead to future
explorations of the infinite musical space. Judging by the compositions on this
album Przerwa-Tetmajer has a bright path ahead of him, both as a player and
composer. Of course we are all waiting for his next quantum leap of his solo
career, in parallel to his work with Jazzpospolita.
This extraordinary album is a superb example of intelligent contemporary music, which is completely unlimited by the imaginary bounds set up by genres and other labeling concepts. Polish vocalist Grażyna Auguścik embarked on this ambitious project with the help of some of the most important musicians on the Polish scene, who cover a wide scope of stylistic spheres including Classical Music, Folklore and Jazz, all of which have been already visited by her during her prolific career.
The music combines Polish Folk
songs and the work of the esteemed Polish modern Classical composer Witold
Lutosławski, which were based on or inspired by Polish Folklore. Lutosławski,
like all the composers living and working behind the Iron Curtain, was forced
(directly or indirectly) by the regimes ruling Eastern
Europe at the time, to include folkloristic motives in his
compositions, often completely artificially and against all aesthetic or
compositional reasoning. The refusal to do so would effectively mean an
artistic ban by the authorities and in extreme cases political persecution. The
compositions included here were created by Lutoslawski in the 1950s, the most
oppressive period in the Socialist era, and for many years thereafter were
considered as his less important and definitely less appreciated works.
However, in retrospect the composer's genius obviously overcame the obstacles
and this music turns out to be a completely relevant component of his grand legacy.
Auguścik combined forces with
the brilliant keyboardist/composer/arranger Jan Smoczyński, who was
entrusted with the enormous task of arranging all the music, both the Classical
and Folklore pieces, and than participate in the recording, as well as being
the sound engineer, since the recording took place in his now legendary Studio
Tokarnia, with spectacular sonic results, as usual in his case. In many
respects this album is as much a credit to Auguścik as it is to Jan Smoczyński.
The research of the Polish Folklore as well as the leadership of the ensemble
performing the folk songs was left in the hands of violinist Janusz
Prusinowski.
Overall twelve musicians take
part in the entire project in addition to Auguścik, who sings the lead vocals:
the Jan Smoczyński Trio (with bassist Wojciech Pulcyn, drummer Tomasz Waldowski
and vocalist Sylwia Smoczyńska), the Janusz Prusinowski Trio (with clarinetist
Michał Żak, percussionist Piotr Piszczatowski and bassist Piotr Zgorzelski) and
Poland's most celebrated string quartet, the Atom String Quartet (violinists
Dawid Lubowicz and Mateusz Smoczyński, violist Michał Zaborski and cellist
Krzysztof Lenczowski).
The album comprises of twelve
pieces (and a radio edit bonus), ranging from "pure" folklore songs,
which were the original songs upon which Lutoslawski based his compositions, to
more arranged pieces of folk songs and Lutosławski's pieces performed by the
ensemble and finally to a quite Jazzy songs based on folkloristic motifs. In
spite of the variety and wealth of the musical material the album creates a
coherent and aesthetically pleasing outcome, which is a music connoisseur's wet
dream. The beautiful arrangements, passionate performance and depth of respect
for the Polish musical tradition and legacy are all combined herein with truly
spectacular results.
Auguścik takes a step back from
the limelight on this album, preferring to play the role of an integrator
rather than the leading person. She sings beautifully, as always, but with less
spectacular attitude, almost leaving out completely her Jazzy improvisations
and vocalese acrobatics, which are her trademarks. This is a very courageous
artistic decision, for which she deserves a lot of respect.
There is no doubt that this is
definitely one of the most important and beautiful albums released in Poland in
2014, a
"complete" multi-layered, multi-faced effort involving the talents of
many wonderful musicians and setting a golden standard for future projects,
which will be very difficult to match end even more so to rise above. Polish
music scene and Polish Culture is glorified by this project, which should make
all Poles proud. Being realistic, however, it will probably reach only e very
limited scope of listeners, which of course is tragic. My deepest thanks to
everybody involved in this project for the pleasure it causes to this humble
listener.
Michał Przerwa-Tetmajer managed to surprise me and that is always a good sign as far as jazz record is concerned. Up to this moment I have known him mainly from his playing in a group called Jazzpospolita, arguably one of very few Polish successful enterprises on the field of new/acid jazz. His mellow tone on guitar fit perfectly into moody ambient of Jazzpospolita's electronically propelled dancing rhythms. But to be honest it was all about team effort as on "Almost Splendid" (2010) as recent "Impulse" (2012). And it did not cross my mind that this guitarist may have any future at all in world of jazz. But I was clearly wrong because first this record is 100% jazz and second it introduces Michał as a distinctive musical personality aspiring to be put among first ranks of our jazz guitarists.
What is so special about this album that changed my view on him so thoroughly? Knowing me you could expect that he did something crazy, unexpected, innovatory or perhaps revolutionary? Nothing of that sort. On contrary "Doktor Filozofii" is all about old good jazz of Blue Note era. Specifically, as he himself admits, about legendary guitarist Grant Green. To reconstruct his legendary bluesy tone Michał went not only on extensive studies on music of his hero but also went 100% analog during recording session. The outcome of all this effort is simply awesome! The tone is deep, warm as the ocean washing the shores of southern islands and bluesy as the beautiful lady lost in the night blackness. Oh God! How this sound rocks and rolls!
But "it would be nothing" without original compositions all written by Michał which though clearly rooted in bop nevertheless sound entirely fresh. One must be totally astonished by the scale of melody making talent as displayed in these compositions by Przerwa-Tetmajer. I must confess that I already listened to this record more than twenty times and I am still far from being fed up or bored. It is one vamp tune after another but the reason why you not find yourself tired with them as on many all-hit records is that they are part of some bigger scheme like a story or tale.
Two more things should be highlighted before this text ends. First, astonishing work as delivered by rhythm section. Composed of experienced pianist Jan Smoczyński and double bassist Michał Jaros plus young Hubert Zemler they miraculously managed to keep the music within limits of vintage jazz and blues while occasionally saturating it with modern unpredictability. Last but not least the quality of recording is simply outstanding which is not surprise when we take into account that it was done in having already cult status "Tokarnia" studio (BTW its co-owner is Jan Smoczynski himself). All in all this is definitely a potential gem recording especially for all those who (like I do!) look onto Blue Note catalogue as modern equivalent of jazz Holy Bible.
This is the second album by the New Trio ensemble, which consists of Polish brothers: Jan Smoczynski, who plays Hammond organ and composed most of the music herein and Mateusz Smoczynski, who plays violin and is completed by Russian drummer Alex Zinger. The album includes twelve original compositions, seven of which were composed by Jan and the remaining five are credited to all the trio members.
Aesthetically the music continues exactly from the point where their stunning debut left off and presents more of the same unique sound, which exists only within the particular Hammond / violin / drums setting and which has but a few predecessors, most of which are French, where the violin has a firm position as a leading Jazz instrument. The superb Jean-Luc Ponty / Eddy Louiss / Daniel Humair trio immediately comes to mind as a point of reference. The same "retro" atmosphere, which characterized the debut album, is maintained here as well. The result however losses the surprise effect, that exemplified the reaction to the debut.
But surprised or not, the listeners will find here all the ingredients that make music great and worth listening to: superb compositions and first-class performances. Although well within the Jazz mainstream this music keeps the listener on edge, never being obvious or overtly predictable, with intellectual and emotional approaches intertwined. The diverse tempi enable showcases of different compositional tools, which work out very effectively.
As for performances, this album is full of exceptional playing with the violin work by Mateusz being simply virtuosic from start to finish. He is quickly establishing himself as one of the leading violinist not only in Poland, but now also on a worldwide scale and is surely destined to get far. But both Jan and Alex don't fall far behind and their contributions are first-rate every step of the way.
Overall this is a splendid piece of music and a commendable follow up to their debut effort. Having passed the dreaded "second album" trial with flying colors, they now have a carte blanche to continue this path as far as I'm concerned. Both Jazz violin and Hammond organ connoisseurs will absolutely love this album from start to finish and it is wholeheartedly recommended to every Jazz enthusiast.
We must not forget also the fact that Jan Smoczynski is not only a great musician, but also one of the top (if not the top) sound engineers in Poland and his legendary Studio Tokarnia, where this album was recorded, is one of the best in Europe and produced a myriad of albums of extraordinary sound quality. Hats off!
This is the 3rd album by the wonderful Polish Jazz vocalist Aga Zaryan, which marks the beginning of the second phase of her career. It is dramatically different from her two preceding albums in almost every conceivable artistic aspect, retaining only her beautiful vocal expression and the profound connection to Jazz. It is the first album, which finds her singing in the Polish language, her first recording which features string ensemble arrangements, but most importantly it marks the beginning of her love affair with poetry, or more exactly the Jazz & Poetry movement, which has deep roots in the Polish Jazz legacy. All these elements were to become the characteristic features of her future recordings.
The album was recorded in the intimate piano trio setting, with pianist Michal Tokaj, who also wrote the music for all the nine songs included on the album, bassist Michal Baranski and drummer Lukasz Zyta. Some of the songs also feature subtle string arrangements, performed by an excellent large string ensemble expanded with harp and oboe. The album was recorded at the legendary Studio Tokarnia and engineered by Jan Smoczynski, and not surprisingly is simply stunning sonically.
But of course the main focus of this album is the concept behind it, which is to commemorate the tragic 1944 Warsaw Uprising during WW II, which to this day is remembered as one of Polish history's most heartbreaking and frustrating events. The album's title "Umiera Piekno" ("Beauty Is Dying" in Polish), which is also the title of one of the songs, expresses the subject matter most astutely. The lyrics to all the songs on this album are poems written by people who participated in the uprising (and in the case of poetess Krystyna Krahelska, who wrote four of the poems featured here, died while fighting), or others who wrote about the event. The subject matter is deeply moving and intrinsically painful and poignant, especially in view of the fact that the memory of the uprising was neglected and even purposely concealed by the Socialist regime. Zaryan performed the music from this album live during a special concert at the WarsawUprisingMuseum, which was broadcasted live by Polish radio and TV and amassed an incredible crowd of Warsaw's inhabitants and is viewed by many as one of the most significant artistic achievements in the country's cultural life in the last decade. It also resulted in the relatively anonymous Zaryan reaching unprecedented heights of popularity following the event.
In spite of the incredibly intense subject matter, the album turns out to be more melancholic than depressing, with the beautiful melodies and Zaryan's delicate, almost whispered vocals simply enfolding and enchanting the listener and isolating him completely from his surroundings, building gradually an intimate exchange between the singer and her audience. Zaryan is obviously a sorceress putting her magic spells to work on every possible emotional level the listener is exposing, both consciously and subconsciously. As a result the music and the performances by the singer and her cohorts amount to an unprecedented work of Art.
Listeners, who are not familiar with the polish language, need not to worry. The overall effect of this music transcends language barriers with ease and elegance and listening to this album will be a rewarding experience for any sensible human being on this planet.
Side Note: This album was originally recorded in Poland in 2007 and released the same year on an independent label. This version of the album is released on EMI in 2010, after the legendary Jazz label Blue Note (owned by EMI) signed Aga Zaryan as the first Polish Jazz artist in its roster.
