Translate

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Mońko Ola. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Mońko Ola. Pokaż wszystkie posty

sobota, 8 czerwca 2019

Ola Mońko – Wherever You Are (2018)

Ola Mońko

Ola Mońko - piano
Jerzy Małek - trumpet
Maciej Sikała - tenor saxophone
Michał Barański - bass
Eric Allen - drums

Wherever You Are

SOLITON 846


By Adam Baruch

This is the debut album by Polish pianist/composer Ola Mońko, recorded in a quintet setting with trumpeter Jerzy Małek, saxophonist Maciej Sikała, bassist Michał Barański and American (resident in Poland and married to Monko) drummer Eric Allen. The album presents nine compositions, eight of which are originals composed by Mońko and one is a standard, all of which were arranged by Monko. The album offers a warm clear sound, which fondly resembles the famous Blue Note Records sound created by the legendary Rudy Van Gelder.

The music sits comfortably within contemporary mainstream Jazz, which is not surprising considering that Mońko spent thirteen years living and playing Jazz in the US, where she was exposed to what the best American Jazz has to offer. Her compositions are all well built and offer solid melodies and coherent harmonic structures, which results in them sounding as good as any Jazz standard played today.

All the members of the quintet are veteran players with years of experience behind them and as the result the music flows smoothly and elegantly from one tune to another and the album seems to be over in a flash. All three soloists contribute inspired solo parts and the rhythm section keeps the music streaming in an amicable fashion.

Overall although not innovative as far as the Jazz idiom is concerned, this album offers splendid mainstream Jazz experience and presents an excellent collection of original tunes, which prove that the Polish Jazz musicians can play American mainstream as well as their counterparts across the pond and compose wonderful heartfelt tunes. For mainstream Jazz lovers this album is a gem from start to finish and a most pleasant listening experience. Congratulations go to Mońko for finally making her statement, hopefully only the first of many. Go Girl!

sobota, 3 listopada 2018

Ola Mońko - Wherever You Are (2018)

Ola Mońko

Ola Mońko - piano
Jerzy Małek - trumpet
Maciej Sikała - tenor saxophone
Michał Barański - bass
Eric Allen - drums

Wherever You Are

SOLITON 846


By Krzysztof Komorek

Podwórko w bocznej uliczce. Niepozorne drzwi, które prowadzą do niewielkiego hallu i schodów w dół. Zejście do piwnicy z ceglanym sklepieniem. Niewielka przestrzeń. Bar. Stoliki. Sala na 100 osób. Scena z występującym na niej zespołem. Jazz. "Rozbrzmiewające w powietrzu dźwięki same układają się w melodię, tak jak dym z papierosa w niebieskie smugi" [Antonio Munoz Molina, "Zima w Lizbonie" w przekładzie Wojciecha Charchalisa, Wyd. Rebis, Poznań 2016]. Takie oto wrażenia oferuje wydana niedawno płyta Aleksandry Mońko-Allen. 

Pianistka i kompozytorka zdobyła wykształcenie w katowickiej Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego. Naukę kontynuowała w nowojorskim City College Of New York oraz University Of The District Of Columbia. Przez ponad dekadę pracowała i mieszkała w Stanach Zjednoczonych. Wśród swoich muzycznych mistrzów wymienia między innymi Krzysztof Komedę, McCoya Tynera, Horace’a Silvera i Arta Blakeya. Jest dwukrotną laureatką Międzynarodowego Konkursie Kompozytorskiego im. Krzysztofa Komedy w Słupsku. Oba wyróżnione utwory: "I Will Not Fall In Love With You" i "Ocean", można usłyszeć na opisywanej tu płycie. 

Album zawiera dziewięć nagrań: osiem kompozycji pianistki oraz standard "Almost Like Being In Love". Wystarczy lekko przymknąć oczy i uruchomić wyobraźnię, by podczas słuchania przenieść się w przywołaną na początku atmosferę jazzowego klubu. Muzyka wybrzmiewająca na "Wherever You Are" to bowiem jazz w najczystszej postaci. Muszę przyznać, że kompozytorskie nagrody Aleksandry Mońko zdają się być w pełni zasłużone. Oryginalne utwory świetnie wpasowują się w stylistykę Wielkiego Śpiewnika Amerykańskiego, a bez zerknięcia w metryczkę płyty można by sądzić, że zespół gra tu zbiór klasyków. Ów dym z papierosa z cytatu rozpływa się tu dość szybko, bowiem na albumie dominują kompozycje dynamiczniejsze. 

Oczywiście nie zabrakło także typowych jazzowych ballad, a kończący album utwór tytułowy to wyróżniający się fragment całości, pięknie podsumowujący godzinne spotkanie z kwintetem. Każde z nagrań trwa wystarczająco długo, by dać solistom – przede wszystkim liderce i instrumentom dętym – dość czasu na indywidualne popisy. Pianistce towarzyszą znakomici muzycy. Maciej Sikała na tenorze, Jerzy Małek na trąbce oraz sekcja rytmiczna Michał Barański/Eric Allen. Instrumentaliści doświadczeni, z obyciem studyjnym i koncertowym, przydający zagranym utworom niewymuszonego luzu. Prawdziwa radość ze słuchania.

Zobacz też: