NUDA. - NUDA (2020)

NUDA.

Michał Milczarek - guitar
Marcin Albert Steczkowski - cornet
Marcin Jadach - double bass
Michał Bryndal - drums

NUDA

PRIVATE EDITION 2020



By Adam Baruch

This is the debut album by Polish quartet NUDA. (Eng. Boredom), which includes cornetist Marcin Albert Steczkowski, guitarist Michał Milczarek, bassist Marcin Jadach and drummer Michał Bryndal. The album presents eight original compositions, all co-credited to all four members of the quartet.

The members of the quartet come from very different backgrounds, between almost mainstream Jazz, via Jazz-Rock Fusion to Avant-Garde Jazz, but the music on this album is mostly improvised and rather free, with limited melodic contents. The overall approach is very minimalistic and the music plays around with sound and silence, creating imaginary, almost ambient soundscapes.

Although the cornet and guitar are at the front line, the quartet distributes equal weight between all four players, which is very effective. The rhythm section often plays in a completely different space-time continuum than the soloing instruments, and even creates polyrhythmic diversity between the bass and the drums. Therefore at times all four musicians play seemingly "inconsistently" between each other, but highly creatively and artistically.

There is no doubt that the album manages to present a fresh, highly unconventional approach to music making and has a lot to offer together to an open-minded listener. The concept needs perhaps a bit of refining and the short playing time (just above half an hour) needs expanding, which can all bee achieved on the next album. Overall this is a splendid debut effort and a most welcome fresh breath of air. Well done!

Małgorzata Markiewicz – Bring The Light (2020)

Małgorzata Markiewicz

Małgorzata Markiewicz - vocals
Nikola Kołodziejczyk - piano, keys
Maciej Szczyciński - bass
Michał Bryndal - drums
and others

Bring The Light

REQUIEM/LYDIAN 2020/7


By Adam Baruch

Although her career goes back over two decades, this is finally the debut album by Polish vocalist Małgorzata Markiewicz. It was recorded with the vocals supported by a basic trio consisting of keyboardist Nikola Kołodziejczyk, bass guitarist Maciej Szczyciński and drummer Michał Bryndal. In addition a string quartet, which is 3/4 of the Atom String Quartet (violinist Dawid Lubowicz, violist Michał Zaborski (Małgorzata's husband) and cellist Krzysztof Lenczowski) and violinist Marta Zalewska takes part in the recording as well as eight other musicians playing/singing on selected tracks.

The album presents twelve original songs, nine of which were composed by Markiewicz (two co-composed with others) and three were composed by Gabriela Kapczuk. She also wrote three of the lyrics and co-wrote one with the rest being by different authors. Six of the songs feature lyrics in Polish language and the other six feature lyrics in English. The album is elegantly packaged and offers the lyrics, arty photographs and stylish design.

The songs are all typical contemporary Polish Pop, very melodic and solidly written but slightly samey. The album offers a modern production and sound, which I personally don't appreciate very much. But the instrumental arrangements, with just a tinge of Jazz here and there, and the playing / singing are absolutely perfect and professional. If not for the Polish lyrics, this album might have been mistaken for an American album, which proves that the Poles can beat the Americans at their own Smooth Jazz production game, but as such does not offer much originality.

With that said, Markiewicz proves she can write great tunes and sing them with true feeling, even in English, which most of her local vocal colleagues fail at badly. It is obvious that a lot of thought and work was invested into creating this album and the result is highly entertaining and offers a great listening experience, which Pop and Smooth Jazz listeners should enjoy immensely. Overall this is an excellently produced and beautifully performed album, full of great tunes and typical Smooth Jazz feel, which should make aficionados of that genre perfectly happy.

Backspace [augmented] - AD_DA (2019)

Backspace [augmented]

Łukasz Czekała - violin, electronics
Zbigniew Chojnacki - accordion, electronics
Marcin Albert Steczkowski - cornet

AD_DA

HEVHETIA 0188


By Adam Baruch

This is the debut album by Polish experimental/Avant-Garde duo Backspace, which comprises of violinist Łukasz Czekała and accordionist Zbigniew Chojnacki, who both also employ extensively live electronics in their music. On this album the duo was expanded (or "augmented") to a trio with the addition of cornetist Marcin Steczkowski. The album, recorded live (and unedited), presents four extensive pieces, which are not specifically credited and are assumably spontaneously co-created by the participants.

Chojnacki appeared like a comet on the Polish Jazz/Avant-Garde firmament just a few years ago, but his extraordinary talent and virtuosic performances on the accordion, a sadly much neglected instrument in Jazz and experimental music, earned him an almost instant stardom, despite his youthfulness. I have followed closely his development both as a recording artist and live performer from the onset of his career and invited him to perform a solo concert during the Singer Jazz Festival in 2017. In the process I witnessed his rapid metamorphosis from a timid wunderkind to a full blown and mature sound magician.

Another aspect of his development over time was the growing involvement with electronic sound devices, which gradually overshadowed the acoustic sound of the accordion and become almost completely a wall of synthesized sound effects, often completely detached from any straightforward melodic substance. And yet this accordion/electronics fusion, which might have caused some of his early admirers to stay behind, developed into a new phantasmagoric instrument that places Chojnacki right along the leaders of the pack.

However, in the company of Czekała and Steczkowski, who create a plethora of exquisite melodic passages, both brief and prolonged, his role as integrator and supplier of the sound layers behind the violin and cornet "soloing" is absolutely stunning. Listeners expecting to hear any unambiguous accordion on this album will be obviously disappointed, but there are plenty of brilliant passages created by Chojnacki. The performance of the trio is absolutely mesmerizing and offers a perfect model of what one might expect from contemporary electro-acoustic music. For the entire duration of the album there is an intimate closeness between the performers and the listener and a calm, wonderful warmness of co-existence. The interplay and coordination between the trio members is nothing short of being telepathic. I hope my attention to the role of Chojnacki in this recording does not overshadow the contributions of Czekała and Steczkowski, which are of course equally important.

Overall this is an absolute brilliant piece of contemporary music, cross-genre and beyond classification, which shows the way and explores uncharted territory, offering a non-aggressive, cohesive and aesthetically pleasing piece of modern sound Art (since calling it just music might not do it justice). There is almost nothing else I could recommend as warmly as this gem!

NUDA. - NUDA (2020)

NUDA.

Michał Milczarek - guitar
Marcin Albert Steczkowski - cornet
Marcin Jadach - double bass
Michał Bryndal - drums

NUDA

PRIVATE EDITION 2020



By Jędrzej Janicki

Oszczędźmy sobie wątpliwej jakości żartów dotyczących specyficznej nazwy tego zespołu. NUDA. – to brzmi naprawdę dumnie, a ta kropka na końcu nazwy dodaje jeszcze dostojeństwa i gracji. Nuda to być może istota człowieczeństwa, stan, w którym najmniejsze nawet doznanie jawi się jako wybawienie z tej nieokreślonej i bezbrzeżnej pustki. Jednym słowem, idealna nazwa dla jazzowego kwartetu, a także dla debiutanckiego wydawnictwa. Jak się nudzić, to na całego.

Grupę NUDA. tworzy czterech świetnych muzyków – gitarzysta Michał Milczarek, kornecista Marcin Steczkowski, perkusista Michał Bryndal oraz kontrabasista Marcin Jadach. Brzmienie formacji w największym zakresie kreowane jednak jest przez bardzo pomysłową grę Milczarka. Gitarzysta ten w żadnym razie nie jest muzycznym żółtodziobem, na swoim koncie ma już chociażby dwie świetne płyty swojego autorskiego Michał Milczarek Trio (znanego również jako MM3). "Squirrels & Butterflies" (2014) tegoż zespołu to brawurowy i efektowny flirt z jazz-rockiem. Jeszcze ciekawiej prezentuje się druga płyta MM3 – "Ambient Works" (2016). Tym razem, jak nietrudno się domyślić, zespół swoje muzyczne kroki skierował w stronę estetyki ambient, tworząc tym samym nieoczywisty i wyjątkowo intrygujący mariaż jazzu i tej właśnie stylistyki. 

Album "NUDA" jest w pewnym sensie dopełnieniem ewolucji sposobu postrzegania roli gitary elektrycznej w muzyce okołojazzowej. Zapomnijmy o miałkich i efekciarskich solowych popisach – Milczarek buduje nieoczywistą przestrzeń bliską dokonaniom chociażby Eivinda Aarseta. Na płycie tej dominują czyste brzmienia, dalekie od pierwszych skojarzeń związanych z eksperymentalną muzyka improwizowaną (a w takich muzycznych rejonach NUDA. niewątpliwie się porusza). Muzykom udaje się wytworzyć atmosferę pełnego napięcia oczekiwania na każdy kolejny dźwięk. NUDA., pomimo swojego eksperymentalnego zacięcia, nie gubi jednak specyficznej melancholijności i melodyjności swoich kompozycji – przepięknym tego dowodem urocza "Transballadyna". Doskonale wyważone proporcje między bardzo świadomymi i eksperymentalnymi poszukiwaniami a dyskretnością i lekkością kompozycji stanowią o niezwykłej sile tej płyty.

Cały album jest trochę jak jego okładka. Pozornie zwykłe, niczym się niewyróżniające otoczenie, w którym nagle pojawia się osobnik, wykonujący bliżej niezidentyfikowany wygibas. Trochę taka też jest muzyka NUDY. – choć improwizowana, to doskonale przemyślana. Choć doskonale przemyślana, to potrafiąca niejednokrotnie zaskoczyć. Czekam niecierpliwie na więcej, gdyż muzyczna przyszłość tego kwartetu rysuje się w wyjątkowo optymistycznych barwach.  

Warsaw Improvisers Orchestra - CSW 14.03.2015 (2016)

Warsaw Improvisers Orchestra

Ray Dickaty - conductor
Patryk Zakrocki - violin, viola, conductor

Olgierd Dokalski - trumpet

Marcin Albert Steczkowski - cornet

Jan Małkowski - alto saxophone

Maciej Rodakowski - tenor saxophone

Mateusz Franczak - tenor saxophone

Piotr Mełech - Bb & bass clarinet

Zbigniew Chojnacki - accordion

Jacek Mazurkiewicz - bass

Ksawery Wójciński - bass

Michał Kasperek - drums

Dominik Mokrzewski - drums

and others

CSW 14.03.2015

FSR 2017/10

By Piotr Wojdat

Mimo, że twórcą i główną siłą napędową Warsaw Improvisers Orchestra jest saksofonista Ray Dickaty, to nie z jego powodu pojawia się w tym miejscu recenzja albumu tego imponującego liczebnie stołecznego kolektywu. "CSW 14.03.2015" to ważna płyta z co najmniej dwóch powodów: grają na niej czołowi jazzowi improwizatorzy, eksperymentatorzy i artyści, którzy w taki czy inny sposób związani są z warszawska sceną i nierzadko spotykali się ze sobą na różnego rodzaju impro mitingach i quasi rezydencji w klubie Chmury. Z tego poniekąd wynika drugi powód pozwalający myśleć o tej płycie jako o istotnej dla słuchacza - ten album jest jak lokalny dokument muzyczny. Szczęśliwie przedstawia on scenę warszawską w korzystnym świetle, ale też pokazuje, czym żył jazzowy underground w ostatnich latach.

Ideą Warsaw Improvisers Orchestra jest granie muzyki możliwie spontanicznej. Takiej, która wypływa z serca, a nie z głowy. Dopuszczane są co prawda odpowiednie wzajemne nakierowania, podpowiedzi, ale pomysłem Raya Dickaty’ego było wydobycie w tym przypadku z 29-osobowego zespołu jak najwięcej jakości muzycznej. Swobodna improwizacja w ramach orkiestry to nie jest rzecz jasna temat nowy, ale uchwycić taki moment, jakim był koncert kolektywu w warszawskim Centrum Sztuki Współczesnej z 2015 roku, czyli w dwa lata po powstaniu Warsaw Improvisers Orchestra, to pomysł, który przyniósł dobre rezultaty.

Na zawartość tego albumu składają się trzy kompozycje i każda nawiązuje tytułem do poprzedniej, razem tworząc zdanie "This That and the Other…". Mamy zatem do czynienia z utworami, które mogą funkcjonować jako odrębne kompozycje, ale przede wszystkim tworzą jedną całość. Są rezultatem konceptu Dickaty’ego na muzykę spontaniczną. Jazz jest jednym z jej składników. Wokalizy, elektronika, nawiązania do muzyki współczesnej to również istotne elementy stanowiące o jej wartości.

Melech – Melech Plays Gebirtig (2016)

Melech

Piotr Mełech - clarinet, bass clarinet, live electronics
Marcin Albert Steczkowski - cornet, live electronics
Marcin Jadach - double bass
Michał Kasperek - drums

Melech Plays Gebirtig



MULTIKULTI MPT 015

By Adam Baruch

This is the debut album by Polish Free Jazz/Avant-Garde quartet Melech, which comprises of clarinetist/composer Piotr Mełech, trumpeter Marcin Steczkowski, bassist Marcin Jadach and drummer Michał Kasperek. The album presents six pieces, five of which were composed by the Polish/Jewish poet/songwriter Mordechai Gebirtig and one is an original composition credited to all four members of the quartet.

The album continues the interest in Jewish music by the Polish Jazz Avant-Garde, which is one of the most fascinating developments on the local scene since the turn of the Millennium. A whole "New Jewish Music" scene developed in Poland, exploring the treasures of Jewish Music and creating contemporary Jewish Music, despite the fact that there are almost no members of the Jewish community left in Poland at the moment.

Gebirtig's legacy is one of the most re-visited, which is no surprise considering the wealth, depth and strength of his creations. Some of the treatments of his songs in the past suffered from too many liberties, but this album is a wonderful example of just the right way to respect the original music and take it forward to contemporary avant-garde.

The quartet manages to preserve the spirit of the music in spite of the radically changed musical environment and the individual contributions by the quartet members fit the transposed sounds ideally. Melech states the original melodies almost faithfully, before those are picked up by the rest of the band and transformed, stretched and re-composed in Free Form. The rhythm section is elevated to a full membership within the quartet, adding its invaluable contributions. I wonder what would Gebirtig say to these transformations, but considering his progressive intellectualism, he would probably embrace them wholeheartedly.

Overall this album is a wonderful example of preservation by modernization, where Culture is brought forward to contemporary recipients in form and shape that bridge over time barriers. It manages to stand by itself both as a contemporary work of art and as a tribute to the past. Thanks to the talent of the musicians involved and their respect towards the source of this music, their goal was achieved in full. This is definitely one of the most successful tributes to Gebirtig's legacy done within the Polish Jazz Avant-Garde. Wholeheartedly recommended!

Orange The Juice - The Messiah Is Back (2014)

Orange The Juice 

Konrad Zawadzki – wokale, inne dźwięki

Dawid Lewandowski – gitara elektryczna, wokale, inne dźwięki

Marcin A. Steczkowski – fortepian, klawisze, kornet, inne dźwięki, programowanie

Mariusz Godzina – saksofony

Marcin Jadach – gitara basowa, kontrabas, synth bass

Jan Kiedrzyński – perkusja. 

Gościnnie: Ida Zalewska – wokale

Maciej Obara – saksofon altowy (5)

Erwin Żebro – trąbka prowadząca (2, 6)

Maciej Kosztyła – saksofon tenorowy (2, 6)

Marcin Taras – tuba (2, 6)

Paweł Gielareck – theremin (5)

Maciek Witek – dyrygent chóru Cantus ze Stalowej Woli (2, 4)

The Messiah Is Back (2014)

By Maciej Nowotny

Kolektyw ten tworzy trzymająca się razem grupa muzyków, którzy zadebiutowali w ramach bandu o nazwie Transgress. Przekształcił się on następnie w Orange The Juice, który wydał obiecującą EPkę "Romanian Beach", a zaistniał też w jeszcze innym wcieleniu o nazwie Minimatikon, wydając płytę "The Cabinet Of Dr Caligari". Generalnie podziwiam tych młodych ludzi za odwagę robienia muzy jaką kochają i dzięki nim Stalowa Wola, gdzie mieszkają, kojarzy mi się z czymś więcej niż Hutą produkującą poradzieckie czołgi, Muzeum Jana Pawła II i kinem Ballada.

Ale do rzeczy, czyli muzyki. Na wstępie chciałem powiedzieć, że znam ich poprzednie płyty i od paru lat słyszałem "groźne" zapowiedzi artystów, iż "wiekopomny" album "Messiah Is Back" (w kategorii odjechanych tytułów w pierwszej trójce albumów w zeszłym roku) niebawem ujrzy światło dzienne. Trochę trzeba było czekać (nie żeby mi się dłużyło, się składa, że mam czego słuchać) i w końcu jest płyta, będąca w moim odczuciu podsumowaniem całego młodzieńczo-debiutanckiego okresu tych muzyków. Kilka kawałków zostało dopracowanych, przedsięwzięto też próbę ułożenia tego materiału w jakąś spójną całość. 

Język tej kapeli bardzo trudno określić: stanowi on zlepek wszystkich możliwych wpływów, a najlepiej charakteryzują go nagłe i niespodziewane przeskoki od jednego do drugiego. Znacie mnie, zawsze piszę to, co myślę, stąd uczciwie powiem, że ja tego nie kupuję i boli mnie od tego głowa. Widzę w tym grawitujący w stronę chaosu eklektyzm, a nie przemyślaną koncepcję, za którą stoi cel i jakaś istotna wiadomość, która mogłaby pobudzić mój zasadniczo leniwy i zepsuty nadmiarem wrażeń intelekt. Ale dopuszczam możliwość, że inni słuchacze mogą odebrać to zupełnie inaczej.

Bez wątpienia bowiem na plus tej płyty należy zapisać, że doprawdy świetnie to jest zagrane, w czym nie przeszkadzają zaproszeni goście, wśród których znalazła się tak wyrazista postać jak młody saksofonista Maciej Obara czy mniej znana, ale interesująca jazzowa wokalistka, Ida Zalewska (wymieniam tylko niektórych). Podoba mi się też frenetyczna energia bijąca z płyty, pewnego rodzaju kreatywny flow przywodzący na myśl dzieła Franka Zappy i bezkompromisowość wyrażająca się w trzymaniu się swojego języka, a nie kopiowanie czegoś już dobrze znanego, tak nagminne wśród naszych debiutantów.

Ale. Ale mam wrażenie, że lepiej byłoby dla muzyków (i dla mnie jako życzliwego im słuchacza, którego wszakże - przyznaję to - irytuje nieco ich muzyczne rozkojarzenie), gdyby zostawili za sobą już cały ten młodzieńczy okres i zaproponowali nam coś bardziej dojrzałego. Nowe kompozycje, nowa koncepcja, niech przestana już cyzelować te starocie, które komponowali na gitarze w garażu jako nastolatkowie, a skierują się ku nowym terytorium. Czekam niecierpliwie na ich płytę, jaka ma wyjść w tym roku w wydawnictwie For Tune z nadzieją, że usłyszę na niej coś innego niż jeszcze jedną wariację na temat tych samych powtarzających się tematów znanych z poprzednich płyt tego zespołu. Jeśli zaś tak właśnie będzie to zamiast Orange The Juice poproszę Bloody Mary...

Minimatikon - The Cabinet Of Dr Caligari (2011)

Minimatikon (band)

Konrad Zawadzki - vocals, sounds, noise
Dawid Lewandowski - guitar, vocal, sounds
Marcin Yadach - double bass, bass guitar
Janek Kiedrzyński - drums
Marcin A. Steczkowski - keyboards, trumpet, sounds
Mariusz Godzina - saxophones

The Cabinet Of Dr Caligari (2011)

(Editor) Soundtracks can be divided into bad (independent enough that can be listened without film) or good (not independent enough to be listened separately from film). This one is closer to this second category. I really wish I could listen to it while watching film! It sounds enough intriguing, dark and oneiric to make me curious how this two elements, music and film, coexist together. But even without film I cannot say that its rehearsal is unsatisfactory. It shows that Marcin Staczkowski (leader) and his partners are clearly making progress since they started in 2010 as The Transgress ("Oneisrism op. 1") and in 2011 released very promising EP "Romanian Beach" (2011) by their next band Orange The Juice. Names of the bands change but core personnel remains the same which is beneficial to the music of this ensemble which is becoming more mature, coherent, deep. Saying all this positive things I still must notice that there are also on this CD weaker moments. For example pulse as supplied by rhythm section is at moments so simple, obvious and mechanical. That is why after listening to this material I am still waiting for first release showing all their potential actualized... 

"MINIMATIKON - a movie soundtrack project by Orange the Juice – are planning to release a soundtrack for the 1920 movie “The Cabinet of Dr. Caligari” on 31st October, 2011. The CD will be a limited collector’s edition. 

Supported by two additional musicians and going by the name of MINIMATIKON, Orange The Juice have composed a score for Robert Wien’s horror movie “The Cabinet of Dr. Caligari”, which has become the movie’s official soundtrack in Poland’s indie movie theatres. 

Minimatikon’s music illustration for The Cabinet of Dr. Caligari, which is often considered one of the greatest horror movies of the silent era, was created and recorded at Minimatikon Studio in Stalowa Wola, Poland. It was produced by Marcin A. Steczkowski, Daniel Lewandowski and Marcin Jadach. As in the case of Orange The Juice’s debut album You Name It, the cover art for The Cabinet of Dr. Caligari was made by Gdańsk, Poland-based Studio TOF." (source:  http://www.orangethejuice.com/)

1. Them Birds; 2. Them Skies; 3. Them Merchants; 4. Them Delusions; 5. Them Nights; 6. Them Shades; 7. Them Angels; 8. Them Traps; 9. Them Potions; 10. Them Journeys; 11. Them Roses; 12. Them Conversations; 13. Them Eyes; 14. Them Demons; 15. Them Legends; 16. Them Gods; 17. Them Doors; 18. Them People; 19. Them Whispers.

By Maciej Nowotny

http://kochamjazz.blox.pl 

Orange The Juice - Romanian Beach [EP] (2011)

Orange The Juice (band)

Konrad Zawadzki - vocals, sounds, noise

Dawid Lewandowski - guitar, vocal, sounds

Marcin Jadach - double bass, bass guitar

Janek Kiedrzyński - drums

Marcin A. Steczkowski - keyboards, trumpet, sounds

Mariusz Godzina - saxophones

Romanian Beach [EP] (2011)

This EP made good impression on me. It comes as second from band of young musicians gathered around Marcin A. Steczkowski after promising "Oneirism Op.1". Though definitely not within mainstream of jazz but rather closer to its experimental and auto-ironic side, it brings fresh attitude and sounds that may appeal especially to younger generations brought up on indie music. As with all EPs question remains how this good yet relatively short material will translate into LP... That's unclear at the moment but if these young musicians manage to remain on such a creative and communicative course the outcome should be at least satisfactory, perhaps even more than that...

Please, check sample of music from this EP: http://www.myspace.com/orangethejuice or from concert:

Author: Maciej Nowotny

http://kochamjazz.blox.pl/html

The Transgress - Oneirism op. 1 (2010)

This rather pretentious title of the album and name of the band plus doubtful artistic concept of CD cover together with extremely lame photos of artists inside did not indeed inclined me favorably towards this music. So I must admit I was entirely surprised once I inserted this disc and started to listen to what sounds began to flow from my beloved Tannoy speakers: fresh, charming and very, very intriguing. 

Then I started to study the CD cover more closely and discover that I know nothing about any of artists in this project, name of recording label, Soliton, a good one, being the only familiar entity involved in the process of creation of this album. Following query showed a little more details: the band is laureate of FERMATA foundation which support young and creative artists and made possible recording of their debut album. The key figure in the band is Marcin A. Steczkowski who not only plays on piano, keyboard, alto horn, trumpet but also composed most of the music on this album. He is exploring jazz, chamber, klezmer, avantgarde and perhaps even more labels could be found with respect to this music but to be honest I regard such a broad scope as weakest side of this album: it's outgrowing any genre being in consequence a bit too eclectic for my taste. Since my heart belongs to jazz I feel like every time Steczkowski and his partners go full-time jazz the effect is very rewarding otherwise it starts to be indigestible mash.

Speaking shortly, this is ludic, creative if somewhat juvenile effort of the VERY talented artists which should ask themselves in what language they would like to communicate with an audience. They have potential to be as distinctive and important voice like Contemporary Noise Sextet, Levity or even Pink Freud provided that they start to move consistently toward jazz direction. Otherwise I am sorry to say but I rather predict them to be forgotten soon...which would be SAD indeed considering how great potential they are showing with this album.

Please, check this link to listen to how well they sound if keeping on jazz side of the line or look at this video:

Author of text: Maciej Nowotny

http://kochamjazz.blox.pl/html

...