Żyjemy teraz w najszybciej zmieniającym się okresie w historii cywilizacji. Zawsze lubiłem zmiany. W latach 80. wydawało się, że życie utknęło w miejscu; całkowicie brakowało świeżego powietrza. Marzyliśmy o zmianie. Lata 90. przyniosły własne dramaty, kiedy nowy świat społeczno-polityczny zmiatał ten stary. Nowe tysiąclecie eksplodowało zmianami technologicznymi, budując świat, w którym krok po kroku straciliśmy kontrolę nad zachodzącymi procesami. Aż pewnego dnia obudziliśmy się w społeczeństwie postindustrialnym i postliberalnym, gdzie wartości nie znaczą nic, a zysk jest wszystkim. Zupełnie odwrotnie niż to, co głosiliśmy, kiedy zaczynały się te zmiany. Dokładnie tak samo jak wieki temu, gdy to, co zaczęło się jako rewolucja francuska, skończyło się rządami cesarza Napoleona. Nic nowego, prawda?
Joanna Knitter - vocal Przemek Dyakowski - tenor saxophone Wojciech Staroniewicz - tenor saxophone Dominik Bukowski - vibraphone Artur Jurek - Hammond Organ, piano Jan Rejnowicz - piano Janusz "Macek" Mackiewicz - double bass Maksymilian Kreft, Tomasz Sowiński, Roman Ślefarski - drums
"The Best of Przemek Dyakowski & Take it Easy / Port Gdynia od 100 lat nadaje rytm"
Wydawca: Allegro Records (2024)
Tekst: Maciej Nowotny
"Warto czasem powiedzieć sobie wyluzuj!' - do tego jednego zdania możnaby sprowadzić recenzję tego albumu. Nagrany przez weterena trójmiejskiej sceny saksofonistę Przemka Dyakowskiego z towarzyszeniem tych samych co zawsze - wyśmienitych! - muzyków jest nienagannie zagranym hołdem dla klasycznego jazzu, a zwłaszcza jazzowej piosenki. Stąd kluczowa rola wokalistki Joanny Knitter, która z sukcesem wywiązuje się z zadania, a w której wykonaniu słyszymy garść zaśpiewanych standardów np. Duke'a Ellingtona, ale przede wszystkim polskich mistrzów, a szczególnie Jerzego Dudusia Matuszkiewicza. Poważne recenzowanie tej płyty byłyby zbrodnią, bo muzycy grają tak samo od 50 lat, nie zmieniając ani o jotę stylistyki, ale jest to przy tym tak czule, ciepło, pogodnie zagrane i zrealizowane, że po prostu nie można się na artystów gniewać, a muzyki wyłączyć. Myślę, że idealnie sprawdziłaby się ona na jakimś transatlantyku (zresztą podobny repertuar na pewno nie raz wybrzmiewał na "Batorym") i chociaż dzisiaj wszystkie te statki leżą dawno na dnie lub są pocięte na żyletki, to muzyka trwa i oby trwała jak najdłużej. Bo jest częścią historii kultury Trójmiasta, niekiedy bardzo piękną, uzmysławiającą nam, że czasami - niestety - to co najlepsze nas czeka już dawno się wydarzyło. Zresztą posłuchajcie takich piosenek z tej płyty jak na przykład wspaniałego "Szeptem" ze słowami Zbigniewa Ardjanskiego i muzyką Jerzego Abratowskiego, bardzo pięknie, bez zbędnej emfazy zaśpiewaną przez Knitter, by ze smutkiem stwierdzić, że takich piosenek się już dzisiaj (niemal) nie pisze i tak nie śpiewa.
Leszek Kułakowski – fortepian/piano Anna Fabrello – sopran/soprano Łukasz Załęski – tenor Adam Żuchowski – kontrabas/double bass Tomasz Sowiński – perkusja/drums
Orkiestra Polskiej Filharmonii „Sinfonia Baltica” im. Wojciecha Kilara/Wojciech Kilar Sinfonia Baltica Philharmonic Tadeusz Wicherek – dyrygent/conductor
Leszek Kułakowski nie na darmo nazywany jest przez krytyków wizjonerem jazzu oraz guru Trzeciego Nurtu, łączącego świat jazzu z muzyką klasyczną. Płyta Beautiful Jazzy Opera jest na to świetnym dowodem. Artysta wziął na warsztat kultowe wręcz arie operowe Pucciniego, Moniuszki, Denzy czy Bizeta oraz ludowe melodie z Kaszub. Powstał zaskakujący i zachwycający mariaż dwóch estetyk, które wydają się nie mieć ze sobą za wiele wspólnego. Muzyka klasyczna kojarzona z powagą, trzymaniem się szytywno zasad, spotkała się ze swobodą i spontanicznością jazzu.
Aby osiągnąć taki efekt, Kułakowski konsekwentnie stosuje podobny schemat we wszystkich swoich aranżacjach na płycie „Beautiful Jazzy Opera” . Najpierw używa głosów sopranu i tenora do zaprezentowania głównego tematu utworu i bazowej linii melodycznej, która jest dobrze znana słuchaczowi. Jednak już od początku następuje zmiana, zdziwienie, bowiem instrumentarium bywa już od razu niespotykane. Oto pięknym ariom sopranu lub tenora towarzyszy jazzowy set, wprowadzający pewnego rodzaju niepokój, zaskoczenie, ale i ciekawość jak to się potem rozwinie. Jak tylko słuchacz oswoi się z wiodącym tematem, temat ten jest płynnie przechwytywany przez fortepian maestro Kułakowskiego i z silnym wsparciem sekcji Żuchowskiego i Sowińskiego podlega wariacjom na różne sposoby do tego stopnia, że odbiorca wręcz traci pierwotny kontekst z główną linią melodyczną utworu.
Jednak przejścia te są tak płynne i tak naturalne, że nie generują niepokoju i dyskomfortu, wręcz przeciwnie, wzbudzają ciekawość i głód dalszego słuchania, a towarzyszy temu pytanie co się dalej wydarzy. A co się wydarza? Otóż czasem dostajemy powrót do pierwotnej, znanej nam linii melodycznej, wsparty poprzez użycie instrumentarium orkiestry symfonicznej. Główny temat przywołany przez sopran lub tenor, ale tu znowu zaskoczenie, bo aranżacje przypominają hollywoodzki rozmach muzyki filmowej. Innym znowu razem solistka rozpoczynając od klasycznej estetyki, płynnie przechodzi do jazzowych wokaliz, używając pełnej skali swojego wspaniałego głosu, a słuchacz jest zauroczony i zadziwiony jak to możliwe, że tak różny sposób ekspresji muzycznej prezentowany jest przez tą samą artystkę. Dzięki tym zabiegom znane melodie nabierają nowej jakości i stają się zupełnie nowymi utworami muzycznymi. Wprawiają w zachwyt zarówno koneserów muzyki klasycznej jak i wyznawców jazzu. Czyli na przykład mnie, a mam nadzieję, że zaciekawią i zachwycą również moich czytelników.
Najprzyjemniejszy polski jazzowy album wszech czasów? Kandydatów wskazać można oczywiście wielu. Państwo na pewno mają własne preferencje i własnych faworytów. Przy okazji, proszę pod postem na FB wpisywać propozycje.
Ja tymczasem zgłaszam "Melisę" (2007) Przemka Dyakowskiego. Znajdziemy tu granie delikatne, stonowane, nieśpieszne. Jak muśnięcie płatków róży. Albo poświata neonów w spokojnej metropolii nocą. Księżyca. Świecy. Bądź niczym poranna rosa. Letni leniwy powiew. I szelest liści. Fascynująco. Porywająco. Kołysząco. Unosząco. Uwodząco.
Lecz granie niebanalne. Przesądzają o tym czynniki elementarne: wybitna pianistyka (Leszek Możdżer w pięciu utworach, Sławek Jaskułke w czterech) oraz wibrafonistyka (Dominik Bukowski), do tego aktywna i kreatywna sekcja rytmiczna (Janusz Mackiewicz na kontrabasie i Tomasz Sowiński na perkusji), wreszcie saksofony lidera rodem z lat 50. Jeszcze flet, incydentalnie (Irek Wojtczak). Utworów mamy dziewięć: jeden jest tradycyjny, po dwa napisali Dyakowski, Możdżer i Bukowski, jeden pochodzi z opery Feliksa Nowowiejskiego, za bonusowy zaś odpowiadają pospołu: nigeryjsko-polski poeta, muzyk i pedagog Larry Ok Ugwu, ponadto Dyakowski z Możdżerem.
Dla mnie ta pozycja była niezwykłym zaskoczeniem. Wcześniej słuchałem Przemek Dyakowski Take It Easy V: "Ach, to był szał..." z piosenkami Jerzego "Dudusia" Matuszkiewicza w wykonaniu Joanny Knitter. W porządku: miłe, lecz zbyt powszednie, mocno estradowe i przygoda, póki co, jednorazowa. Z kolei "Melisa" otulała mnie i osnuwała przez kilka tygodni. Do takiej muzyki się wraca — dla wytchnienia, relaksu. Działa niczym napar z melisy, czyli pomaga ukoić nerwy, uporać ze zdenerwowaniem czy stresem. Żadnych zbędnych popisów, niczego awangardowego. Prostota. Nastrój. Melodia. Powab. Kwintesencja przyjemności.
W tej opinii nie jestem odosobniony. Marek Dusza z pisma "Audio" przyznał najwyższą notę 5/5 w obu kategoriach: wykonanie i nagranie. Bo też materiał został znakomicie zarejestrowany. Do tego przyczynił się Możdżer i dlatego zapewne lider pozwolił mu zanucić na koniec, w "Larry, The Rebel of Love". To już jednak nie był najlepszy pomysł. Nawet ktoś go tam wyśmiał w trakcie (albo on sam siebie). Z tym że nadal przebywamy w krainie jakiejś baśni, stąd można mu wybaczyć. A i odbiorcom to wszystko bardzo się spodobało, o czym świadczy status tzw. złotej płyty w 2008.
Może zatem warto zainteresować się najnowszą pozycją w katalogu Allegro Records: Przemek Dyakowski Take It Easy VI: "Ludmiła", z repertuarem śp. Ludmiły Jakubczak? Zapowiedź brzmi zachęcająco: "Wykorzystując stylistykę swingową, czyli znak rozpoznawczy naszego zespołu, podjęliśmy próbę nadania kompozycjom Jerzego Abratowskiego, Hanny Skalskiej czy Władysława Szpilmana nieco innego koloru, zachowując jednak ogromny szacunek do oryginałów".
Leszek Kułakowski - piano Piotr Wojtasik - trumpet Tomasz Dąbrowski - trumpet, flugelhorn Christoph Titz - trumpet, flugelhorn Adam Kowalewski - double bass Tomasz Sowiński - drums & Polish Philharmonic Orchestra Sinfonia Baltica
Komeda Variations
FOR TUNE 0148
By Krzysztof Komorek
Na przełomie stuleci pianista Leszek Kułakowski stworzył aranżacje utworów Krzysztofa Komedy na wielką orkiestrę symfoniczną i trąbkę. Rolę solisty-trębacza w premierowej odsłonie pełnił Tomasz Stańko. "Komeda Variations", bo tak zatytułowane zostało całe przedsięwzięcie, zostało wykonane w tym składzie tylko jeden raz - w roku 2001. Projekt pojawiał się jeszcze na scenie, wykonywany był między innymi podczas Letniej Akademii Jazzu w Łodzi w roku 2014 z udziałem Jerzego Małka. W roku 2019 powrócił w kolejnej odsłonie.
Leszek Kułakowski związany jest z Gdańskiem, ale od lat pracuje także w Słupsku, gdzie poza wykładami w tamtejszej Akademii, założył Słupskie Forum Kompozytorów, a ponadto zaangażowany jest w organizację Komeda Jazz Festival i towarzyszącego imprezie konkursu kompozytorskiego. Jubileuszową, 25. edycję festiwalu uczczono między innymi nowym wykonaniem wspomnianych wcześniej wariacji komedowskich. Kułakowski wprowadził po dwóch dekadach pewne zmiany. Pojawiły się w programie nowe utwory, a obok orkiestry - podobnie do łódzkiego koncertu pięć lat wcześniej - zagrał jazzowy kwartet. Partie trąbki natomiast zostały odegrane tym razem przez trzech różnych muzyków: Piotr Wojtasika, Tomasza Dąbrowskiego i Christopha Titza. Obok naturalnego ukłonu w stronę Komedy, festiwalowy występ stał się jednocześnie hołdem dla Tomasza Stańki. Łącząc kolejny raz dwa wielkie nazwiska, dwie ikony polskiego jazzu.
Rozdzielenie roli solisty pomiędzy trzech artystów, z których każdy kojarzony jest z nieco odmienną stylistyką, okazało się strzałem w dziesiątkę. Dzięki temu słuchacz z jednej strony otrzymał możliwość skonfrontowania się ze zróżnicowanym podejściem do muzyki Komedy, z drugiej mógł posłuchać jak każdy z tych znakomitych trębaczy potrafi wyjść poza swoje - jak się to teraz modnie nazywa - strefy komfortu. Nie mniejsze pochwały należą się Orkiestrze Polskiej Filharmonii Sinfonia Baltica pod dyrekcją Radosława Dronia oraz kwartetowi jazzowemu, dowodzonemu przez zasiadającego za fortepianem Leszka Kułakowskiego. I tu trzeba wreszcie oddać największe honory autorowi tego muzycznego zamieszania. Bo przecież właśnie dzięki aranżacjom naszego znakomitego pianisty można się teraz nacieszyć kunsztem jazzmanów i słupskich filharmoników z osobna, ale przede wszystkim zasmakować w ich kapitalnym scenicznym współdziałaniu. Na tych właśnie filarach opiera się sukces całej inicjatywy.
Rozbudowany skład miał możliwość pokazania swoich możliwości w dziewięciu utworach. Siedemdziesięciominutowy zapis koncertu zawiera w większości kompozycje związane z filmowymi pracami Komedy. Nie zabrakło wśród nich oczywiście "Sleep Safe And Warm", ale pojawiły się również nagrania ze ścieżek dźwiękowych do filmów "Matnia", animowanych "Klatek" oraz przede wszystkim z „Noża w Wodzie”. Zaprezentował także Leszek Kułakowski świetne aranżacje "Kattorny" czy "Repetition", a całą płytę zakończyła finałowa część "Wygnania z Raju". Przenikania między światami kwartetu i orkiestry najbardziej podobały mi się właśnie we wspomnianej "Kattornie", którą kończyło fenomenalne solo w wykonaniu Tomasza Dąbrowskiego.
W niedawnym wywiadzie dla magazynu JazzPRESS (rozmowę przeprowadziła Aya Al Azab) Leszek Kułakowski powiedział: "Wykorzystuję to, co Komeda stworzył, ale wkładam to we własną wizję, czyli reinterpretuję, dekomponuję". Nie ma potrzeby szukać lepszych słów na opisanie "Komeda Variations". Komeda by Kułakowski wyróżnia się oryginalnością i jakością zarówno pośród licznych projektów komedowskich, jak i pomiędzy niemal dwustoma wydanymi w tym roku polskimi płytami jazzowymi. Wpisuje się też w pokaźną listę znakomitych wydawnictw firmowanych przez samego Kułakowskiego - wymieńmy tu chociażby ostatnie albumy jego kwintetu z koncertu w gdańskiej Filharmonii, impresje chopinowskie czy też fantastyczne duetowe nagrania z Maciejem Sikałą, która to płyta umknęła nieco uwadze świata przez niefortunny termin wydania. Zalecam więc sięgnięcie po wszystkie te produkcje, bo słuchanie Leszka Kułakowskiego dostarcza wybitnie pozytywnych wrażeń.
This is an album by veteran Polish Jazz trumpeter/composer Marcin Gawdzis recorded in a quartet setting with other veterans of the Polish Baltic Jazz scene: pianist Cezary Paciorek (mostly known as an accordion virtuoso), brilliant bassist Piotr Lemańczyk and drummer Tomasz Sowiński. The album presents seven original compositions, all by Gawdzis.
The music is a highly melodic
mainstream Jazz, somewhere between Bebop and Hard Bop, but with the usual
Polish twist, adding elements of Slavic melancholy and lyricism. Al the
melodies are wonderfully crafted and harmonically coherent, serving as
excellent examples of contemporary Jazz firmly based in the classic Jazz
tradition. If blind tested this album might be easily mistaken as a Blue Note
session from the 1960s, and I mean this as a compliment.
All four instrumentalists
present a proficient technical level and a high sensitivity, which is obviously
world class in every respect. Gawdzis has a clear and precise tonality and his
solos are perfectly structured. Paciorek is the romantic of the four and his
harmonies are always where they belong and his solos are heartbreaking.
Lemańczyk, as always, pours his heart out and his bass lines are elegant and
sophisticated, as expected from one of the top bass players in the country.
Sowiński plays delicately, in accordance with the character of the music, staying
mostly in the background, but his presence is felt in the places where a
rhythmic support is needed.
Polish Jazz scene is famous for
its young generation of superb Avant-Garde/modernist trumpeters, which is
truly amazing in every respect, but there are still several excellent
conventional players, like Gawdzis, who also deserve the attention of Jazz
fans; this album is definitely the proof of such well deserved attention. Overall this is a splendid
mainstream Jazz album with excellent compositions and admirable performances,
which should be interesting to every Jazz connoisseur on this globe. Very well
done Gentlemen!
Leszek Kułakowski - piano
Andy Middleton - tenor & soprano saxophones
Jerzy Małek - trumpet, flugelhorn
Piotr Kułakowski - double bass
Tomasz Sowiński - drums
This is a live album by veteran Polish Jazz pianist / composer / bandleader / educator Leszek Kułakowski recorded in a classic quintet setting with American (resident in Vienna) saxophonist Andy Middleton, trumpeter Jerzy Małek, bassist Piotr Kułakowski (Leszek's son) and drummer Tomasz Sowiński. Together they perform six original compositions, all by Leszek Kułakowski. The sound quality of the live recording is excellent.
The music is all within the
boundaries of contemporary modern mainstream Jazz, with melody based
compositions which serve as basis for the quintet to carry the tunes in orderly
manner and present individual solos. Kułakowski is a superb composer and his
elegant tunes sound as if they originate from a collection of standards, but in
fact are his originals.
The performances are all
spotless of course, as expected from these highly experienced and talented
musicians. Middleton, who is also an educator, same as Kułakowski, has a
wonderful tone and elegant flow, and his solos are a true delight. Małek is
also a superb player and his phrasing is full of emotion and skill. Kułakowski
is a very original pianist, who plays remarkably not only when soloing but also
while accompanying his colleagues. Piotr Kułakowski is one of the best bassists
on the crowded Polish Jazz scene and his pulsations are always right on the
money. Sowiński is exactly the right drummer for this quintet, pushing the
other players during the up-tempo numbers and gently paving the way during the
ballads. In short a mainstream A-Team, which delivers nothing but the best.
This album slaughters a few
"holy cows", namely: "European musicians can't swing",
"Those who can't play teach" and other popular misconceptions. Any
true Jazz lover listening to this album should be completely satisfied in every
respect.
Side Note: Since a few
years, every December, Leszek Kułakowski, Andy Middleton and me meet in
Katowice to serve as jury members of the International Jazz Composition
Competition, held at the local Jazz Academy (together with Jerzy Jarosik, the
head of the Jazz Department of the Academy and our host, and fantastic
trumpeter / educator Piotr Wojtasik). Over the years we not only forged a
wonderful friendship between ourselves, discussed music and life for endless
hours and of course managed to consume many a gallon of beer, vodka and
eventually anything that is humanly drinkable. Who says Jazz is not a platform
of friendship.
This is an album by veteran Polish Jazz pianist / composer / bandleader / educator Leszek Kułakowski, recorded in a quintet setting with Polish rhythm section: bassist Piotr Kułakowski (Leszek's son), drummer Tomasz Sowiński with Swedish saxophonist Mikael Godee and percussionist Ebba Westerberg. Together they perform eight compositions by the Polish Classical composer Frederic Chopin, arranged for a Jazz quintet by Kułakowski and Godee, each contributing four arrangements.
Over the years Chopin inspired
Polish Jazz musicians very often and the number of Jazz albums based on Chopin's
music is truly abundant. Kułakowski visited Chopin's music several times throughout
his recording career, but obviously his fascination with the essence of Polish
music, which Chopin represents more than any other Polish composer, refuses to
let go.
This album presents a more
gentle and reflective approach to Chopin's music than Kułakowski's earlier
recordings. The intrinsic melancholy dominates the proceedings and the
minimalistic and delicate touches of the keyboard are the most essential and enjoyable
moments this music offers. The saxophone parts are mostly straightforward leaving
the centre stage as far as improvisation is concerned to the piano. The soprano
saxophone sounds a bit like flute at times. The rhythm section does a beautiful
job filling the blanks and keeping the pulse of the music clear and steady. The
percussion parts are mostly decorative and are typically heard on the up-tempo
pieces.
Overall this is a fine album,
which should make the many connoisseurs of Jazzed up version of Chopin's music
very happy, especially since it includes some of the most well known pieces
composed by Chopin. It is made with obvious love of the subject matter and
profound dedication and is a true joy to listen to.
Leszek Kułakowski - piano
Tomasz Grzegorski - saxophone
Maciej Grzywacz - guitar
Joanna Knitter - vocals
Piotr Kułakowski - double bass
Tomasz Sowiński - drums
This is a beautiful album by Polish pianist/composer Leszek Kułakowski, who shows herein yet another facet of his multitalented persona, this time as a songwriter. The album presents ten songs composed and arranged by Kułakowski to the lyrics by Polish poet Zbigniew Książek, all of them being love songs in the good old meaning of the idiom. The songs are performed by vocalist Joanna Knitter, accompanied by a classic piano trio with Leszek Kułakowski at the piano, his son Piotr Kułakowski, who plays bass and drummer Tomasz Sowiński, and by the Progress Chamber Orchestra. Saxophonist Tomasz Grzegorski and guitarist Maciej Grzywacz guest on a couple of tracks.
The music is everything one
might expect from nontrivial love songs: exquisite melodies, sophisticated
harmonies, unforeseen twists and highly developed swing, which keeps the songs
flowing one after another, arriving at the album's last song way sooner that
one might expect. Combined with the intelligent lyrics and vigorous execution,
these songs are a true delight.
Of course these songs have very
little to do with contemporary popular music, which of course is meant as a
compliment. They belong to the era when songs had a melody, a message and some
aesthetic values, in short the era when all great Jazz standards were written.
In many respects these songs belong to the same "standards" category,
and the fact they are new and unknown only make things more interesting, as any
new material of such quality is truly scarce these days.
As far as Polish Jazz is
concerned, these songs continue the tradition of Jazz & Poetry, which
flourished in the 1960s, and are a warm reminder of those days as well as a
most welcome continuation of that tradition. Kułakowski turns out to be a
romantic at heart, which is perhaps one more good reason why I like him so much
both as a musician and a human being and honored to be his friend. Overall this is an inspired
collection of beautiful love songs, excellently executed by all participants,
which creates moments of blessed tranquility and joy, which help the listener
to survive the hellish barrage of noise which passes for music in the world we
now live in.
Seria płytowa "Swingujące 3miasto" ukazująca się początkowo nakładem wydawnictwa Soliton, a następnie przejęta przez Stowarzyszenie Muzyków Jazzowych Sopot, przypomina, a wielu miłośnikom jazzu dopiero przedstawia, najciekawszych wykonawców w historii pomorskiego jazzu. Jak dotąd pojawiły się na rynku płyty: Antykwintet, Baszta, Flamingo, Rama 111 i Leszek Dranicki (oraz kompilacja "Był Gdańsk" wydana przez Jazz Forum). Inicjatorem i szefem artystycznym tego niezwykle interesującego przedsięwzięcia jest Marcin Jacobson.
Szósta płyta z serii poświęcona została w całości nagraniom Emila Kowalskiego, zmarłego przedwcześnie w 2008 roku, jednego z najwybitniejszych klarnecistów w dziejach polskiego jazzu. W trakcie swej niezwykle obfitej w rozliczne konstelacje działalności, Kowalski zasilał składy takich formacji, jak Rama 111 czy Seaside Dixieland, oraz współpracował z całą rzeszą jazzowych instrumentalistów, pośród których warto wymienić choćby Eddie'ego Hendersona, Brada Terry'ego, Eda Schullera czy artystów polskich, takich jak Sławek Jaskułke, Leszek Dranicki, Wojciech Niedziela, Dominik Bukowski czy Leszek Możdżer.
Niewątpliwą frajdą dla jazzowych archiwistów są kompozycje Fryderyka Chopina w aranżacji na klarnet, akordeon i w jednym przypadku kontrabas, jakie Emil Kowalski przygotował z myślą o kolejnej płycie. Pozostałe nagrania wybrano z albumów: "Children Of Bird" (1999), "Kolędy" (2002) i "Playing Benny Goodman" (2003).
Podczas drugiej w zestawie kompozycji Goodmana - "Benny's Buggle" - zwraca uwagę "ciężka" praca kontrabasu, będącego w tym nagraniu niejako wyznacznikiem brzmienia całego utworu. Janusz Mackiewicz funduje nam ponadto w czwartej minucie doskonałą partię solową. Akordeon Cezarego Paciorka świetnie współgra z wibrafonem Dominika Bukowskiego, przekomarzając się z klarnetem lidera. Kunszt Mackiewicza zachwyca w każdym spośród siedmiu nagrań zrealizowanych w składzie z kontrabasem. To właśnie niskie tony basowe wraz z ciężkimi akordami fortepianu Leszka Możdżera i szaleńczą perkusją Adama Czerwińskiego wyznaczają nurt dla linii klarnetu podczas rozimprowizowanego tematu Charlie'ego Parkera "Diverse", zarejestrowanego w Gdańsku w 1999 roku.
Uwagę przyciągają też klasyczne kolędy w aranżacjach Dominika Bukowskiego ("Jezus Malusieńki") i Emila Kowalskiego ("Oj, maluśki, maluśki") zamieszczone na końcu albumu. Wydawać by się mogło, iż w tak ogranych tematach trudno przekazać cokolwiek, czego jeszcze muzyczne ucho nie dostrzegło, a jednak... To po prostu kawałek świetnego jazzowego grania z dominującą rolą zarówno klarnetu, jak i wibrafonu oraz gitary basowej (Piotr Lemańczyk). Doskonałe przypomnienie, a zarazem płytowa wizytówka jednej z najbardziej nieodżałowanych postaci polskiego jazzu, jaką jest Emil Kowalski. Wyjątkowa perełka całej serii "Swingujące 3miasto".
This is a live recording of a concert that celebrated the 80th Birthday Anniversary of the veteran Polish Jazz saxophonist Przemek Dyakowski. The music, recorded at Radio Gdańsk, was performed by a group of Dyakowski's friends, which included, in addition to him of course, vocalist Joanna Knitter, saxophonist Wojciech Staroniewicz, vibraphonist Dominik Bukowski, keyboardist Artur Jurek (who also arranged all the songs), bassist Janusz Mackiewicz and drummer Tomasz Sowiński. A few guest musicians also took part in the proceedings. The album presents eight songs (and a bonus track with vocalese by Hanna Banaszak), seven of which are originals: two each by Staroniewicz and Knitter, and one each by Dyakowski, Bukowski and Mackiewicz. Knitter also wrote the lyrics (in English) to all these original songs. The last song is a standard.
The music is exactly what the
album's title promises: a set of songs kept within the mainstream Jazz
tradition, all of which sound as if they were well known Jazz standards, which
of course means that they are all beautifully crafted to the highest standard.
The performances are also excellent, executed with flair and obvious
professionalism, spiced with many beautiful solos. The relaxed atmosphere and
good sound make the music flow smoothly from one song to another, with an
overall effect of joyous occasion and great fun had by all the musicians
present
Knitter manages to pass the
test of singing in English, which usually has a disastrous result on Polish
Jazz albums. Her pronunciation, although obviously non-English, is charming
enough and highly musical, which makes the overall result comparable to other
great non-native English language singers. Her singing here and her warm timbre
fit the general concept of the music like a glove. Her lyrics are also quite
excellent, so she comes out of this recording definitely on the winning side.
Overall this album is
definitely as good, if not better, than most American mainstream/Swing
albums, and the original music herein is way better, which of course means that
Polish Jazz is not inferior anymore to anything from across the pond.
Leszek Kułakowski - piano
Christoph Titz - trumpet
Krzysztof Lenczowski - cello
Tomasz Grzegorski - saxophone
Piotr Kułakowski - bass
Tomasz Sowiński - drums
In the last few years preceding the release of this album celebrated Polish Jazz pianist/composer Leszek Kulakowski concentrated on producing large orchestral works, which had either no direct connection to Jazz while pushing the boundaries of contemporary Classical idiom or floated somewhere within the Jazz-Classical Fusion, combining the two genres. Therefore this album comes as most welcome return to his Jazz roots. Recorded in a sextet setting with German trumpeter Christoph Titz, saxophonist Tomasz Grzegorski, cellist Krzysztof Lenczowski, bassist Piotr Kułakowski and drummer Tomasz Sowiński, the album presents nine original compositions, all by Leszek Kulakowski.
Kulakowski was always first and
foremost a superb song-weaver, which is very evident on this album from start
to finish. The various melodies are the deepest root of this music, which then
gets expanded into the modern mainstream language, floating gently and
elegantly from one tune to another, caressed and pampered on its way by the
musicians, who add their individual touches. There is plenty of freedom and
breathing space within this music to inspire a relaxed, moderate approach by
the players, which proves to be ideal in this context. Of course certain traces
of Classical compositional tricks and arrangement devices can be picked up by
the experienced listeners. The overall atmosphere of this recording is
reminiscent of the Scandinavian sound, more so than to the usual Polish Jazz
recordings. A certain ECM-ism can also be detected.
The individual contributions by
its participants are another forte of this album; everybody's playing sounds
truly inspired here. Titz is a wonderful trumpeter, who somehow never really
gets the credit for his work that he usually deserves. His performances on this
albums rank among his best work done on record, and although his phrasing
derives from other great European trumpet Masters, his deep lyricism and feel
are uniquely his own.
The most surprising and at the
same time impressive soloist on this album is the young cellist Krzysztof
Lenczowski, whose name pops up on the local scene with a feverish frequency and
in some most unexpected places, in addition to his regular work with the Atom
String Quartet. Kulakowski relays on his solo parts in several of the
compositions presented here, and his decision to engage Lenczowski in this
project pays off splendidly.
Grzegorski and Kulakowski also
play some excellent solos in the various tunes, which perhaps are less
spectacular but no less expressive and supportive in the common effort invested
to create this music. The rhythm section is extremely supportive throughout and
plays with precision and sensitivity, exactly when and as needed.
In many respects this is
probably the most "conventional" album released by the For Tune label
so far and it's good to see that the people running the label have no
preconceptions overshadowing their judgment and recognize great music even if
it is decently (but not to conservatively) dressed. It's good to see Kulakowski
playing and composing Jazz again, especially when the music is as good as what
we can hear on this album. Chapeau bas indeed!
This is the debut album as a leader by Polish Jazz trumpeter/composer Marcin Gawdzis recorded in a quintet format with saxophonists Szymon Łukowski, vibraphonist Dominik Bukowski, bassist Maciej Sadowski and drummer Tomasz Sowiński. The album includes seven compositions, six of which are Jazz standards and one is an original composition by Gawdzis.
The format is, as expected, a straightforward mainstream Jazz, which basically offers the "more of the same" formula of this format, which was previously used countless times earlier. Of course all these musicians are perfectly well trained professionals and their playing is spotless and even inspired at times, but the question is why listen to this specific album as opposed to countless others exactly like it? Let's leave the Americans to keep repeating themselves ad nauseam with their mainstream Jazz and look for something at least slightly different?
But all things considered this is after all a very good mainstream album, which will surely keep listeners of such music very happy. Gawdzis has a nice round tone and plays solidly, without taking many risks or offering bravado displays. Bukowski, who is the most interesting player in this quintet, displays his usual virtuosity, but the battered standards don't leave him with many options to show up his true abilities. The rest of the guys schlep on happily and without much effort. Not really my cup of tea, as this is nice, but banal music as far as I'm concerned, but I'm sure many other listeners will be able to enjoy it.
Marcin Gawdzis - trumpet
Dominik Bukowski - vibraphone
Szymon Łukowski - saxophone
Maciej Sadowski - double bass
Tomasz Sowiński - drums
Shadows Of Autumn (2013)
By Maciej Nowotny
The trumpeter Marcin Gawdzis is a well-known figure on Tri-City mainstream jazz scene. He collaborated with bassist Piotr Lemanczyk, vocalist Krystyna Stańko and with a collective of musicians from Elbląg who recorded together as a band under name of Special Jazz Sextet. As much as in above mentioned collaborations as on his debut album titled "Shadows of the Autumn" Gawdzis shows himself as an admirer of classical jazz. He is never tempted to cross borders of this genre, to experimentate, to surprise. There is also nothing new here in terms of compositions as only one of them - "Autumn Ana" - is penned by Gawdzis. Rest of them - "Autumn in New York" by V. Duke, "Fantasy in "D" by C. Walton, "After you've gone" byH. Creamer & T. Layton, "How insensitive by A.C.Jobim, "Time after time" by J. Styne and "Cherokee" by R. Noble - are all well-known standard, performed countless times by innumerable musicians.
But it does not in any way diminish the value of this music. Standards in jazz were always only point-of-departure for musicians do display their individual and creativity. Perhaps there is little of the latter on this album but plenty of the former thanks to excellent musicians who took part in this session. Vibraphonist Dominik Bukowski, saxophonist Szymon Łukowski, doublebasist Maciej Sadowski and drummer Tomasz Sowiński are all very gifted musicians who make this "old" music sound fresh. To summarize what has been said up to this point, although nothing groundbreaking this issue brings fully satisfactory music who should especially appeal to those for whom jazz is still, and first of all, the music of Miles Davis, John Coltrane or Bill Evans.
This is the debut album by Polish Jazz pianist / composer Slawomir Jaskulke, recorded live in a classic trio / quartet setting with saxophonist Maciej Sikala, bassist Piotr Lemanczyk and drummer Tomasz Sowinski. The album presents five original compositions; three of which are by the leader and two are by Sikala. The first two numbers are performed by the trio and the other three by the quartet.
Jaskulke is considered as one of the most brilliant representatives of the young generation of Polish Jazz pianists and his achievements during the first decade of the 21st Century are indeed remarkable and include performances around the globe and numerous recordings as leader and sidemen (including those with the veteran Polish Jazz icon Zbigniew Namyslowski). He has also composed music for theatre and cinema.
Anybody listening to this album at the time of its release should have expected great things from Jaskulke, as it is a truly outstanding debut. The trio numbers present Jaskulke as an amazing piano virtuoso, playing in a unique style, which is incredibly percussive and powerful, whereas the quartet numbers present his gentler side as a balladeer, playing beautifully restrained melodic phrases or as an ensemble player of great sensitivity. Such incredible versatility is very rare indeed and when executed with a magic touch like the one he presents here, it is simply marvelous. Considering the fact that Jaskulke was only twenty two years old at the time of the recording one must admit that this is a discovery of an extraordinary talent.
Musically the trio and the quartet are also quite different, with the material written by the leader being much more open and often freely structured, whereas the numbers written by the saxophonist are pretty standard mainstream Jazz compositions, both very good, but not special in any way. In a sense it seems as if these two different settings belong on two separate albums, but what was done can not be undone, so one should enjoy the fact that this marvelous music was captured for posterity and we can listen to it again and again.
The rhythm section performs exactly as expected, changing the volume and presence according to the specific requirements of the moment, always there when one expects them to be, keeping perfect time (which is not always easy here) and modestly displaying another level of virtuosity. Together the ensemble sounds like an unstoppable locomotive, which runs amok, especially in the last tune.
This is definitely an album every Jazz piano lover should listen to, sooner or later, an experience he'll never regret nor forget. Wholeheartedly recommended!
This is the debut album as a leader by Polish Jazz saxophonist Dariusz Herbasz and his double tenor saxophone quintet, which also includes saxophonist Tomasz Grzegorski, pianist Piotr Mania, bassist Adam Zuchowski and drummer Tomasz Sowinski. The album comprises of six original compositions, all by Herbasz and was recorded at the superb Tokarnia Studio with engineer Jan Smoczynski presiding.
If I would have been subjected to listening to this album in a blindfold test situation, I would be sure this is an unknown recording of mid 1960s Blue Note period, as this music has the distinctive feel of modern mainstream, which flourished at the time and was captured for posterity by Rudy Van Gelder. The warmth and presence of the overall sound and the crisp piano sound are quite remarkable.
But of course there is also the music, which stylistically returns to that wonderful period that summarized the Jazz tradition bringing it to sheer perfection on one hand and opening doors for the free form just wide enough to make it interesting on the other hand. These wonderful compositions are truly grand on every level; there are some beautiful melancholic melodies, several great vamps, and a strange feeling of familiarity even upon the first hearing. I must admit that it's been a while since I've heard a collection of such superbly crated tunes on one album.
Herbasz takes a considerable risk with the double tenor saxophone frontline, since such setting is often prone to clashes and outright contest rather than cooperation, but also opens intriguing opportunities of harmonizing and completing each other. It's a pleasure to hear how well this situation was handled here, enabling both players to solo as well as play together in a variety of quite distinct musical surroundings and atmospheres. Both saxophonists [lay remarkably well, both when simply stating the lyricism of a melody or venturing into almost free form excursions.
The rhythm section is excellent as well, providing the ideal support for the soloists and framing the musical expressions with just the right amount of direction, allowing space for less constrained experimentation at times. The pianist is an ideal harmonizer and his vamping is a classic form obviously learned from the best. Bass is round, clear and worm and the drums play exactly the amount of time keeping to keep everything tick, with some great topping of inventive drumming. The overall dynamic sensitivity of the entire rhythm section is simply just what the doctor ordered to make the music perfect.
This is a remarkable debut and a brilliant Jazz album, which comprises of everything that makes Jazz such a great music: it's interesting, artistic, intelligent, well played and above all honest, simply stating the artist's credo and not trying to be something it isn't. Well done indeed!
This is the debut album as a leader by Polish Jazz bassist / composer Piotr Lemanczyk. It was recorded by several different lineups, mostly quartets, with the following participants: saxophonists Janusz Muniak, Przemek Dyakowski, Wojciech Staroniewicz, Maciej Sikala and Dariusz Herbosz, guitarist Maciej Grzywacz, vibraphonist Dominik Bukowski and drummer Tomasz Sowinski. Of the seven tracks on the album, six are original compositions by Lemanczyk and one is a standard.
The music is kept well within the modern Jazz mainstream, but the excellent compositions and performances create a superb piece of Jazz music, which should satisfy every sensitive listener. The use of the vibraphone instead of the usual piano gives the entire recording a "cool" ambience, which suits the music perfectly. The leader gets several solo spots, which emphasize his beautiful tone and sensitivity, rather than needless pyrotechnics.
As usual with Polish Jazz albums, the music is the center of the attention, in spite of the truly excellent playing, which is beyond reproach from start to finish. The melodic content and the rhythmic structures are simply incredible and a source of real joy.
Overall this album is a perfect example of what mainstream Jazz is all about and should be greatly enjoyed by any Jazz connoisseur anywhere in the world. Highly recommended!
Janusz Muniak - tenor saxophone
Przemek Dyakowski - tenor saxophone
Wojciech Staroniewicz - tenor saxophone
Maciej Sikala - tenor saxophone
Dariusz Herbasz - tenor saxophone
Maciej Grzywacz - guitar
Dominik Bukowski - vibraphone
Tomasz Sowiñski - drums
Follow The Soul (2003)
"In his decision to go for the double bass, Lemanczyk followed the voice of his soul. You can hear it in each and every note of "Follow the Soul". His performance is characterized by a strong and resolute attack on the string, a deep and full tone, precision of articulation, melodic invention [...]. There is something more, however, that Lemanczyk can do - both as a musician and a composer - he can stigmatise the music with his personality, create an atmosphere and sound, which makes you want to listen to the piece once again."
Krzysztof Kuczkowski - "Gitara i bas" 5/2003 (65)
"Despite the fact that it is the bassist that is the author of the album, he remains in the background, limiting his activity to playing the role of the band's backbone. His double bass has a wonderfully succulent sound, resolutely punctuates whatever their colleagues are doing, ensuring that all the blank spaces are filled. Lemanczyk's fascination with the acoustic instrument started a relatively short time ago. Before that his soul had been sold to the bass guitar, which adds even more to the admiration at what he has achieved so far."
Jaroslaw Kurek - "Kuryer Sopocki" 11 July 2003
Tracklist:
1. Virga
2. Shy king of the village
3. Take 74
4. You don't know what love is
5. White lake
6. My little M.
7. Blues for Aga
Sławek Jaskułke - piano
Tomasz Sowiński - drums
Piotr Lemańczyk - bass
Maciej Sikała - tenor sax (3-5)
Live Gdynia Summer Jazz Days 2001 (2002)
Sławek Jaskułke is a unique voice among our young pianists. Unlike most of them he does not follow Bill Evans cool jazz tradition but rather goes by path previously taken by Bud Powell, Wynton Kelly or McCoy Tyner. His style is percussive, energetic, even ecstatic. He attacks line with frenzy causing notes to dance, spinning them around, juxtaposing them in wildest configurations.
This disc is debut but it is awesome! Unlike many debutantes he is not only full of self-assurance but also he has clear, coherent artistic vision. His charsima transcends so well known mainstream jazz into something explosive, fresh, reinvigorating.
I cannot stress more role of Jaskułke overpowering personality since musicians who accompany him on this disc, although first rank, do not usually rock and roll that strong. Perhaps with exception of drummer Tomek Sowiński who is himself major force on Tri-City scene, with strong personality as well, having powerful projects behind him like for example "Synergy" (2010) with his Collective Improvisation Group.
But remaining two, that is saxophonist Maciej Sikała and double bassist Piotr Lemańczyk, altough great musicians and leaders of many and significant projects on their own, keep rather to calm side of jazz. Here they show astounding ability to attack, to charge with full speed, to storm audience with vitality and expression that I can only simply admire. Excellent jazz!
Track Lista:
1. Reality known
2. In my opinion
3. Autumn gifts
4. Platino
5. Nevegreen
Maciej Sikała - soprano, teno & c-melody saxophones Piotr Lemańczyk - bass Tomasz Sowiński - drums
Maciej Sikala Trio (2009)
Saxophonist Maciej Sikała belongs together with Piotr Baron or Wojtek Staroniewicz to first league of Polish mainstream saxophonists. His every project is on the highest possible muscial level and although albums which he records do not differ much from each other they always brings some joy into my heart and I am waiting for them impatiently. Especially when he is accompanied by musicians of similar calibre and that is the case with this album. Both bassist Piotr Lemańczyk and drummer Tomek Sowiński are among the best on his position in Poland (and would be anywhere). Not to be missed by all maisntream lovers.
Track listing: B Natural, Please; Just Two of Them; Moonlight Caravan; Like Joe; Steve Is Coming; Slow 12; Thanks Daddy; Gdańsk 2008
