Gniewomir Tomczyk - perkusja, produkcja muzyczna Mateusz Smoczyński - skrzypce Krzysztof Lenczowski - wiolonczela Jan Smoczyński - fortepian Kuba Dworak - kontrabas Kuba Kotowicz - wibrafon, dzwonki Rafał Dubicki - trąbka, flugelhorn Szymon Klekowicki - puzon, tuba Jarek Kaczmarczyk - flet Ewelina Hajda -marimba Julianna Kamila Siedler-Smuga ksylofon, marimba
Album: "Perpetus"
Wydawca: Perpetus (2025)
Tekst: Robert Kozubal
Gniewomir Tomczyk to pierwszy muzyk na świecie, który konsekwentnie i na tak wysokim poziomie improwizuje ze sztuczną inteligencją (AI). Choć nie ma to bezpośredniego związku z konkretnymi nutami na tej płycie, sądzę, że definiuje jej autora. Tomczyk nie tylko używa AI, ale aktywnie prowadzi działalność popularyzującą ten mariaż technologii i sztuki. W ten sposób udowadnia, że zaawansowana technologia może być przyjacielem artysty, a nie konkurentem. To artysta, który w pojedynkę, a czasem wbrew własnemu środowisku, przesuwa granice muzyki. Nie mogłem zapomnieć o tym słuchając "Perpetus". Słuchałem albumu artysty świadomego, który - mam takie wrażenie - dobrze wiedział, jaki efekt chciał osiągnąć. Efekt: klasycznego innowatora.
Dawid Lubowicz – skrzypce Mateusz Smoczyński – skrzypce Krzysztof Lenczowski – wiolonczela Michał Zaborski – altówka
"Universum"
Wydawnictwo: Warner Music (2024)
Tekst: Szymon Stępnik
Swego czasu Atom String Quartet byli moim ulubionym zespołem polskiej sceny muzycznej. Usłyszałem o nich po raz pierwszy w audycji Jana Ptaszyna Wróblewskiego w początkach mojej fascynacji jazzem. Pamiętam, jak musiałem przekonywać mojego tatę, który nie jest fanem tego typu dźwięków, by wybrał się ze mną na koncert w Filharmonii Częstochowskiej. Było to warte, ponieważ wieczór ten pamiętam do dziś. Poczułem, że dotykam sztuki, a muzyka urosła niemal do sfery sacrum. Był to okres, kiedy Atomowi wydali świetny album Places. Niestety, ich późniejsza kariera obfitowała w lekki zastój twórczy, ponieważ ostatnie wydawnictwa nawet nie umywały się do tego, co kwartet ten był w stanie nagrać na starcie kariery. Na szczęście Universum kładzie kres słabszej formie i staje się solidnym kandydatem do jazzowej płyty roku 2024.
Mam wrażenie, że nawet sami muzycy byli świadomi nie do końca udanych poprzednich nagrań. Trudno przecież nazwać reinterpretacje Seiferta i Pendereckiego czymś oryginalnym. Mocno przeciętne „Essence” tłumaczyło, czemu panowie tak niechętnie komponowali coś nowego. Kiedy przyszło zrobić kolejną płytę, któryś z nich chyba powiedział: „Basta! Tak dalej być nie może! Zróbmy w końcu coś świeżego, z czego będziemy dumni”. No i udało się. Universum to naprawdę nietuzinkowy i ociekający o wybitność krążek.
Album podzielony jest na cztery koncepcyjne części. Pierwsza, skomponowana przez Dawida Lubowicza, stanowi refleksję nad kosmiczną przestrzenią. Druga, autorstwa Krzysztofa Lenczowskiego, przenosi nas do świata baśni, gdzie możemy reflektować nad różnymi gatunkami motylów. W trzeciej, Mateusz Smoczyński zabiera nas na podróż po Warszawie, a longplay kończy suita o pasji, tańcu i miłości, której autorem jest Michał Zaborski.
Taki podział sprawia, że choć Universum jest stosunkowo długie, trudno się przy nim znudzić. Słychać, że każdy z kompozytorów miał konkretny pomysł i mógł dać upust swoim artystycznym ambicjom w przeznaczonym dla siebie segmencie. Łatwo przez to odczuć różnice pomiędzy podejściem poszczególnych członków zespołu, gdzie każdy odznacza się nieco inną wrażliwością. To wisienka (lub „truskawka”, jak to mawiał Tomasz Hajto) na torcie dla wszystkich długowiecznych fanów kwartetu – w tym mnie.
Smoczyński ze swoją wizją Warszawy odznacza się chyba największą wrażliwością. Nic dziwnego - to właśnie tam się urodził i studiował na Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina. Nie zdziwiłbym się, gdyby niczym Sonny Rollins z saksofonem w czasach „The Bridge”, stał ze skrzypcami pod Mostem Poniatowskiego i tworzył kompozycje. Na przeciwległym biegunie jest Dawid Lubowicz, którego ścieżki są nieco bardziej zadziorne, efekciarskie – chyba najbardziej jazzowe spośród całej czwórki. Krzysztof Lenczowski jest z kolei najbardziej barwny i różnorodny (nieprzypadkowo jego segment nazywa się „Atlas Motyli”) i intryguje rozwiązaniami kompozycyjnymi. Część Michała Zaborskiego słusznie znalazła się na końcu, jako najbardziej elegancka oraz poważna. Jest jak kieliszek wytrawnego wina dodany do bardzo obfitego obiadu.
Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, iż na przestrzeni lat wszyscy z muzyków ewoluowali. Być może kompozycyjnie nie stanowią już tak zgranej paczki, jak kiedyś, aczkolwiek widać, że wzajemnie się inspirują i nakręcają. Nie wiem, czy utwory byłyby tak dobre, gdyby stanowiły części ich solowych albumów.
I oto całe „Universum”. Dzieło ocierające się o doskonałość, stanowiące jednocześnie wielki powrót Atom String Quartet. Przyznam szczerze, że kiedy płyta została przydzielona mi do zrecenzowania, bardzo się bałem. Nie chciałem, aby kolejna pozycja sygnowana nazwiskami ludzi, na których muzyce się wychowałem, mogła okazać się zawodem. Wolałem, aby naczelny fan instrumentów skrzypcowych w naszej redakcji, czyli Marcin Kaleta, mógł nakreślić mi jakiś ciekawe, inne spojrzenie. Na szczęście na obawach tylko się skończyło. Najnowsze dzieło najsłynniejszego kwartetu smyczkowego w Polsce to kunszt sam w sobie, którego słuchanie stanowi czystą przyjemność.
do małego sklepu muzycznego, który prowadzi znany wszystkim w mieście Człowiek Który Się Zna wchodzi młodzieniec o spłoszonym spojrzeniu, cały niewinny jak mazowiecki, wiosenny poranek. Wyjmuje z uszu dudniące słuchawki, uśmiecha się, bo spostrzega, że tym razem nie buszują tu stali, niemodnie odziani bywalcy, których się wstydzi, bo oni też się znają, toteż spieszy wprost do lady i dopadłszy jej stawia pytanie, które każdy raz w życiu zadać musi: ja bym chciał posłuchać dżazu lecz się nie znam i nie wiem od czego zacząć. Co pan poleci?
Człowiek Który Się Zna taksuje go z wyższością wzrokiem, potem pewnym ruchem wyjmuje płytę, lekko puka palcem jej tekturową, białą okładkę z piękną damą i powiada: to bym polecił. Zapada krępująca cisza, bo młodzieniec nie przygotował sobie żadnych pytań dodatkowych i właśnie je układa, gdy wyręcza go sprzedawca: to jest „Parallel” trzecia płyta Agi Derlak, fenomenalnej pianistki, kompozytorki parającej się edukacją muzyczną, którą nagrała ze swoim septetem i z Atom String Quartet.
Tyle trudnych słów na raz. Kwartet, septet, Derlak, atom i w dodatku string. Młody człowiek zapomniał języka w gębie. Właściciel to wie, bo niejeden gołowąs stawał przed nim z podobnym życiowym dylematem, więc zaczyna wygłaszać:
Po pierwsze, wydaje mi się, że to głęboko przemyślana muzyka, taka tip-top, akuratna w każdym dźwięku. Jest trochę tak, jakby cię ktoś prowadził za rękę po galerii i pokazywał najładniejsze obrazy. Po drugie, nie ma tam ani chwili odpoczynku, jest z dołu do góry i z góry na dół, głośno i cicho, szybko i wolno, mocno i łagodnie. Po trzecie - i to ci się może głównie spodobać - choć zmian tempa, zawrotów i zawijasów na płycie jest bez liku, to przecież klamrują się zawsze melodyjnie, do czego ucho samo się nadstawia. Po czwarte, masz tu jedenaścioro doskonałych fachowców, którzy wprawdzie odważnie i ochoczo używają swoich instrumentów, dzięki czemu na płycie raz przewodzi trąbka, innym razem saksofony, a ostatni dziewiąty utwór to prawdziwy popis sekcji rytmicznej, gdzie perkusja na koniec pięknie niesie cię w siną dal – jednak od pierwszego do ostatniego dźwięku nad wszystkim króluje fortepian liderki, co słychać już w pierwszym, tytułowym, dynamicznym utworze, który pokazuje też moc całego jej zespołu. Po piąte, posłuchasz kilku piosenek z tekstami autorki płyty, a zaśpiewanych wzorzyście przez jej siostrę, Basię Derlak – ale i one mają mnóstwo wariacji, zakrętów i improwizacji instrumentalnych. Po szóste, Atom String Quartet maluje wyśmienite tło tej muzyce, więc momentami dzięki niemu robi się tak po polsku, rzewnie, że wspomnisz tę muzykę, gdy tylko gdzieś w oddali ujrzysz pochylone przydrożne wierzby i słońce w zachodzie. Po siódme, Aga Derlak ściga się trochę ze swoim talentem – wszak jej pierwsza płyta dostała od razu „Fryderyka”, ale zapewniam, że się nie zawiedziesz, daje sobie doskonale radę z tym ciężarem. Po ósme, dość gadania, to po prostu świetna płyta, więc ją ci pakuję, taak?
- A nie, nie dziękuję panu, bo mam ją już tutaj w strimingu – odpowiada młodzieniec gmerając przy smartfonie. Szybko wciska słuchawki w uszy i jeszcze szybciej wychodzi, a w zasadzie uchodzi.
- O tempora, o mores – złorzeczy pod nosem Człowiek Który Się Zna odprowadzając jego plecy złym wzrokiem, po czym puszcza głośno z CD „Present Past”, ulubiony utwór z płyty Agi Derlak, gdyż uważa, że jest wybitny.
Emil Miszk - trąbka Maciej "Kocin" Kociński - saksofon tenorowy Krzysztof Lenczowski - wiolonczela, gitara Andrzej Święs - kontrabas Krzysztof Szmańda - perkusja, wibrafone gościnnie: Mateusz Smoczyński - skrzypce Jan Smoczyński - syntetyzatory, elektronika, efekty
„Nie potrafię słuchać, a sam bez przerwy gadam, jakbym istniał tylko ja, a światem rządził szatan” – w przypływie młodzieńczej autokrytyki takie oto słowo wyśpiewywał kiedyś Maciej Kurowicki z zespołu Hurt (obecnie współtworzy wraz z Igorem Pudło ze Skalpela wyjątkowo interesujące elektro-popowe Evorevo). Cytat ten ma tyle wspólnego z najnowszą płytą sekstetu Dariusza Petery, co ja, parafrazując słynny tekst Kazika Staszewskiego, z Mercedesami (pomińmy moją krótką miłość lapidarnie ujmowaną pod hasłem: „bez gwiazdy, nie ma jazdy”). Otóż ze wspomnianą płytą jest zgoła odwrotnie niż w cytacie z piosenki zespołu Hurt. Petera gada niewiele, doskonale zdaje sobie sprawę, że inni wokół niego istnieją, a płytą rządzi duch kolektywnej improwizacji, który być może przez nieco mroczniejsze dusze z szatanem może być utożsamiany…
Już debiut sekstetu pianisty Dariusza Petery zatytułowany "Flashover" zwiastował, że oto do czynienia mamy z zespołem co najmniej intrygującym. Pewne braki z poziomu kompozycyjnego w bardzo zgrabny sposób przykryte zostały na tamtym albumie świetnym brzmieniem. Tym razem nie mamy do czynienia ze ściśle przemyślanymi kompozycjami, lecz utworami opartymi w głównej mierze na improwizacji. Dowodzonemu przez Peterę zespołowi udało się posiąść tajemną wręcz umiejętność uchwycenia na albumie studyjnym istoty improwizowanych działań zespołowych. Z jednej strony słuchając harców sekstetu mamy poczucie obcowania z żywą i wymykającą się wszelkim kajdanom materią muzyczną, a z drugiej poszczególne utwory nie mają w sobie przesadnie wiele z chaosu czy przypadkowości. Choć muzycy zanurzają się w odmętach przeróżnych inspiracji stylistycznych (wyraźnie słychać chociażby kameralistykę, współczesną awangardę, lecz również brzmienia elektroniczne czy te bardziej mainstreamowo jazzowe), to jednak Władza algorytmów całościowo wybrzmiewa bardzo spójnie! Co więcej, struktury budujące kolejne kompozycje zdecydowanie nie należą do tych najprostszych, a jednak mimo to zespół potrafi przyciągnąć i skupić uwagę odbiorcy każdym kolejnym dźwiękiem. Władza algorytmów jest trochę jak forestgumpowskie spożywanie pudełka z czekoladami – nigdy do końca nie wiemy na co trafimy, lecz być może to właśnie tak bardzo ekscytuje.
Sekstet Dariusza Petery, jak mawia się w slangu kolarskim, podostrzył. Nie chodzi tu wcale o przyspieszanie tempa, lecz raczej o odwagę w wypróbowywaniu zupełnie nieoczywistych muzycznych rozwiązań. Władza algorytmów to płyta brawurowo pomyślana i zagrana, w której dominującą rolę odgrywa zespół, a nie poszczególni instrumentaliści. Koniecznie!
Jeśli chodzi o Atom String Quartet, w skład którego wchodzą Dawid Lubowicz, Mateusz Smoczyński, Michał Zaborski i Krzysztof Lenczowski, to wyrobili oni już sobie na naszym rynku status właściwie instytucji. I jest to sukces w pełni zasłużony. Łączą bowiem najwyższy poziom wykonania z umiejętnością dotarcia do szerszej publiczności (nie tylko zresztą polskiej), a ponadto udaje im się w kolejnych projektach cały czas zaskakiwać tak wyborem tematów jak i podejściem do nich. Ta fuzja dotyczy także różnych gatunków muzycznych, o czym niech świadczy chociażby z jednej strony "Seifert" (2017) poświęcony naszemu legendarnemu skrzypkowi jazzowemu a z drugiej "Penderecki" (2019) stanowiący hołd dla mistrza polskiej muzyki poważnej (antyczne to już określenie) przełomów wieku XX i XXI. W tym kontekście nowy krążek dedykowany Karłowiczowi można widzieć jako kontynuację tego trendu polegającego na odświeżaniu muzyki dobrze znanej i osobiście cieszę się, że tak jest, bo w ich wykonaniu za każdym razem było to indywidualne i odkrywcze. Kiedy usłyszałem, że Atom "bierze na warsztat" Karłowicza uczułem jednak ukłucie w sercu, a powody tego zaraz wyjaśnię.
Karłowicz żył na przełomie wieków XIX i XX i jest jedną z tych wielu tragicznych, polskich historii o niespełnionych nadziejach. Oprócz pieśni, których słuchamy na tej płycie, skomponował jeszcze 6 słynnych poematów symfonicznych i garść innych utworów, znamionujących wielki talent, ale brzmiących raczej jak piękna obietnica niż jej spełnienie. Wszystko przerwała lawina w Tatrach - Karłowicz był ich miłośnikiem - która przecięła nić jego życia w wieku lat zaledwie 32.
Co więcej czas obszedł się z muzyką Karłowicza - to moja opinia - dość okrutnie. W stylu można ją określić jako postromantyczną i nawiązującą do języka Ryszarda Wagnera, który dziś brzmi cokolwiek ckliwie i pompatycznie. Niestety romantyzm bardzo się zdezaktualizował. Stąd to ukłucie w sercu. Czy Atomom uda się nadać tej muzyce bardziej aktualne brzmienia, czy znajdą odwagę by z Karłowicza wydobyć patos, ale bez niepotrzebnej czułostkowości, czy potrafią muzycznie z Karłowiczem się skonfrontować, by pokazać że może ciągle inspirować?
Po wielokrotnym wysłuchaniu płyty uważam, że im się to udało. Duża w tym zasługa towarzyszącego im kwartetu instrumentów dętych Szczecińskiej Orkiestry Symfonicznej (nadmieńmy, że Karłowicz jest patronem tej instytucji), którego brzmienie bardzo ciekawie komponuje się ze smyczkami, a który jednocześnie dał Atomom wystarczająco dużo przestrzeni by mogła pojawić się improwizacja, eksperymenty dźwiękowe, mógł dojść do głosu indywidualny charakter zespołu. Płyta szczególnie zyskuje przy kolejnych odsłuchach, na dobrych słuchawkach lub topowym sprzęcie grającym. Wybrzmiewają niuanse, można docenić jakość gry instrumentów, perfekcję wykonania i smaczki fuzji estetyk muzyki jazowej i klasycznej.
Ale ukłucie w sercu pozostaje. Jednak nie z powodu, że czegoś w tej płycie zabrakło, ani z tego że coś się nie udało, ale z tego powodu, że... romantyzm muzyki dotarł do mnie z całą siłą. Zrozumiałem, że wcale się nie zestarzał, że tylko czekał na powtórne odkrycie. Że delikatność, czułość, wrażliwość na przyrodę, innych, siebie i jej ekspresja w muzyce zawsze były, są i będą aktualne. Bo są częścią nas i są nam potrzebne by odczuwać pełnię życia, w tym pełnię artystycznych czy muzycznych wrażeń. Brawo dla artystów, tak dla Atomów jak wyśmienitych muzyków Szczecińskiej Filharmonii za odwagę, by Karłowicza przypomnieć, uaktualnić i dać szansę słuchaczom odkryć dźwięki, doznania, emocje dawno zdawałoby się zapomniane.
This is the third album as a
leader by Polish Jazz cellist/composer (and now also guitarist) Krzysztof
Lenczowski, primarily known as a member of the superb Atom String Quartet, but
with a rich and exciting recording legacy of dozens of albums by top Polish
artists. This album finds him in an exciting organ trio format with the
wonderful organist Kajetan Galas and drummer Bartek Staromiejski. The album
presents ten original compositions, all by Lenczowski.
The music is absolutely
delightful, like a ten-course meal in a tree-star Michelin restaurant. Each and
every of those compositions is completely different and the diversity is simply
astounding, including Classical Music, Rock, Prog, Fusion, World and other influences,
skillfully exploited to create a dazzling kaleidoscope of sounds.
It is hard to believe that all
this music is performed by just three instrumentalists, which emphasizes their individual
skills and talents. Lenczowski is a brilliant cellist of course but here he
demonstrates amazing scale of different sounds he is able to create on his
cello. Galas, whom I have been following closely for a few years now, is a
stunning talent, able to express a myriad of feelings using the keyboards. Staromiejski
adds his robust drumming to drive the music steadily through the rapid turns
and twists and frequent mood changes with sensitivity and skill.
It is very difficult to accurately
define this music stylistically, and for luck of a better term, it would
probably be best described as Jazz-Rock Fusion, although that might not do the
music justice, as it is way more rich in textures than what usually passes as
Fusion. The leagues of Prog fans should also feel perfectly comfortable with this
music, as in fact should all lovers of ambitious melodic music, full of
surprising vistas and virtuosic performances.
There are very few musicians
today, who can match Lenczowski’s compositional ingenuity and chameleonic
cross-genre and cross-idiom approach. A retrospective glance at his recorded
legacy so far is already highly impressive, and one can never guess what he
will come up with next - which of course is one of his many virtues. Overall this is an absolute gem
of an album, which a great appeal to all Artistic souls out there, of all ages
and all musical affiliations. I can’t imagine anybody not loving this music,
and if they don’t I am really sorry for them.
Shishani Vranckx - vocals, guitar
Kristjan Randalu - piano
Phil Donkin - bass
Bodek Janke - drums, percussion
with
Bill Evans - saxophones
Gilad Hekselman - guitar
Sebastian Studnitzky - trumpet
Atom String Quartet
This is an album by Polish
(resident in Berlin)
Jazz drummer/composer Bodek Janke recorded in an international quartet
setting with Namibian vocalist/guitarist Shishani Vranckx, Estonian pianist
Kristjan Randalu and British bassist Phil Donkin. The excellent Polish Atom
String Quartet provide the string parts and world class guests: American
saxophonist Bill Evans, Israeli guitarist Gilad Hekselman and German trumpeter
Sebastian Studnitzky appear on selected tracks. The album presents ten tracks,
five of which are originals (two by Janke and three by Vranckx) and the rest
are arrangements of Pop songs. As the title suggests, this album is a
continuation of its predecessor called "Song" released a couple of
years earlier.
Although basically a Jazz
album, the concept it presents is a mixture of inventive and ambitious
arrangements of well known Pop songs and original compositions, with the
emphasis on transforming the music into way more complex setting than its
origins. Not surprisingly, since the leader is a drummer, the most striking
feature of the music is a completely idiosyncratic rhythmic/polyrhythmic
approach, which takes the music into an entire new dimension.
The instrumental performances
by all the participants on this album are simply phenomenal. Bodek is the
rhythmic machine, which drives the entire ensemble, but the superb piano parts
and excellent support by the bassist create a most impressive ambience of
pulsating/vibrating musical unity, which sparks with originality. Vranckx
adds her warm and somewhat mystical vocals, which bring the depth of African
music into the proceedings. The guest stars add the proverbial cherry on top,
carefully trying not to steal the show and respectfully naturally expand the
ambience. The string arrangements deserve a special mention, not only because
they are brilliantly executed, which is hardly surprising, but mostly due to their
perfect fit to the core of the music, and not just an artificial ornamentation.
Overall this is a most unusual
and highly fascinating album, which requires repeated attentive listening
sessions in order to truly expose its hidden treasures. It offers strikingly
unusual arrangements and brilliant performances, full of aesthetic
sophistication and reflecting the best European Jazz has to offer. This music
should find a wide range of listeners, who are sure to enjoy its beauty, both
within the circles of Jazz connoisseurs and beyond. Wholeheartedly and highly
recommended!
Although her career goes back
over two decades, this is finally the debut album by Polish vocalist Małgorzata
Markiewicz. It was recorded with the vocals supported by a basic trio
consisting of keyboardist Nikola Kołodziejczyk, bass guitarist Maciej
Szczyciński and drummer Michał Bryndal. In addition a string quartet, which is
3/4 of the Atom String Quartet (violinist Dawid Lubowicz, violist Michał Zaborski (Małgorzata's husband) and cellist Krzysztof Lenczowski) and violinist
Marta Zalewska takes part in the recording as well as eight other musicians
playing/singing on selected tracks.
The album presents twelve original songs,
nine of which were composed by Markiewicz (two co-composed with others) and
three were composed by Gabriela Kapczuk. She also wrote three of the lyrics and
co-wrote one with the rest being by different authors. Six of the songs feature
lyrics in Polish language and the other six feature lyrics in English. The
album is elegantly packaged and offers the lyrics, arty photographs and stylish
design.
The songs are all typical
contemporary Polish Pop, very melodic and solidly written but slightly samey. The
album offers a modern production and sound, which I personally don't appreciate
very much. But the instrumental arrangements, with just a tinge of Jazz here
and there, and the playing / singing are absolutely perfect and professional.
If not for the Polish lyrics, this album might have been mistaken for an American
album, which proves that the Poles can beat the Americans at their own Smooth Jazz
production game, but as such does not offer much originality.
With that said, Markiewicz
proves she can write great tunes and sing them with true feeling, even in
English, which most of her local vocal colleagues fail at badly. It is obvious
that a lot of thought and work was invested into creating this album and the
result is highly entertaining and offers a great listening experience, which
Pop and Smooth Jazz listeners should enjoy immensely. Overall this is an excellently
produced and beautifully performed album, full of great tunes and typical
Smooth Jazz feel, which should make aficionados of that genre perfectly happy.
Despite the fact that the Atom String Quartet is one of the most household names on the Polish music scene in the last decade since their inception in 2010, this is surprisingly only the fifth album released under the quartet's moniker. However, the still relatively young members of the quartet: violinists Dawid Lubowicz and Mateusz Smoczyński, violist Michał Zaborski and cellist Krzysztof Lenczowski, already amassed a most impressive recording legacy of over thirty albums, covering a broad stylistic range, in which they participated either individually or collectively, and which is a most impressive achievement for just one decade by any standard.
The essence of the Atoms (as
the quartet is fondly referred to by the locals) is perhaps mostly
characterized by the dichotomy (imaginary of not) between their Classical roots
and other musical idioms, Jazz in particular, in which they were involved with
so far. This album is not their first encounter with contemporary Polish
Classical Music of course and followers of the Atoms are already familiar with
their treatments of works by Witold Lutosławski, but at the same time also with
their interpretations of music by Polish Jazz Giants such as Krzysztof Komeda or
Zbigniew Seifert, not ignoring the original compositions by the quartet
members, which often dance on the thin wire stretched over the chasm dividing
"serious" music from the rest of the world.
Polish Jazz and the musicians
involved with the genre display an obvious obsession with Polish Classical
Music, by far more evident and noticeable than any other local European Jazz
scene. One might speculate if this is a result of the inferiority complex,
which many Jazz musicians suffer from, cultivated by the music education establishment
ruled by Classical Music fanatics, or by the love of Polish musical tradition
(your guess is as good as mine), but the fact is that the amount of Polish Jazz
albums dealing with music of Frederic Chopin (just as an example) is staggering
if not to say ridiculous.
Maestro Krzysztof Penderecki is
of course quite a different pair of galoshes; his brilliant music is always
challenging and intricate, and the fact that some of the Polish Jazz musicians
are willing to tackle this difficult subject is a proof not only of their
phenomenal technical/virtuosic skills but more importantly their intellectual
faculties. The first serious and a most passionate treatment of Penderecki's
work was undertaken in the recordings by Polish Jazz pianist Piotr Orzechowski
(a.k.a. Pianohooligan), such as "Experiment: Penderecki" or "24
Preludes & Improvisations", and this album is a most welcome follow up
on the same ambitious path.
The music selected for this
album concentrates mostly on early works (from 1950s and 1960s but also more
recent compositions), chamber and solo pieces for wind instruments and the
lovely music composed for the 1965 Polish movie "The Saragossa
Manuscript" (which I remember seeing in the cinema accompanied by the
leading actor Zbigniew Cybulski, who smuggled me in – I was under aged then). All
the string arrangements were done by the quartet members of course.
The decision to concentrate on
the early works, which obviously are less Avant-Garde oriented than the
Maestro's later compositions, and also less grandiose, is one of factors
contributing to success of the project. Obviously the huge scale orchestral
works would have been almost impossible to transcribe onto the string quartet
format, or perhaps the Atoms plan further explorations of Penderecki's music,
which will cover later works. The future will tell.
One might ponder if this music
has any relationship to Jazz? Well, on the face of it, there is very little, if
anything, that might strike a Jazz fan as "familiar". The
arrangements are kept well within the Classical Music idiom, staying authentic
and close to the source, with no obvious improvisation element, which is
considered crucial for Jazz. But when examined more closely the music is
definitely Jazzy in spirit even if less so in body, which means that this music
crosses the genre boundaries in the listener's head rather than within the
recorded notes. Confused? Great!
Overall, this is definitely a
beautiful piece of Art, divinely conceived and executed by Masters of the
trade. Sublime music and musicianship of the highest class and above all
uncompromising and challenging and yet accessible to any open minded music
lover. Of course one expects nothing less from the Atoms these days, which is
the price to be paid for Fame and Glory. As somebody who stood behind
these wonderful musicians from day one and every step of the way, it is
enormously satisfying to see them being able to grow continuously and stay
forever restless. God speed!
Dariusz Petera - piano
Maciej "Kocin" Kociński - tenor saxophone
Emil Miszk - trumpet
Krzysztof Lenczowski - cello
Andrzej Święs - double bass
Krzysztof Szmańda - drums
This is the debut album as a
leader by Polish Jazz pianist/composer Dariusz Petera recorded in a sextet
setting with some of the top Polish Jazz musicians: trumpeter Emil Miszk,
saxophonist Maciej Kociński, cellist Krzysztof Lenczowski, bassist Andrzej Święs and drummer Krzysztof Szmańda. The album presents ten original
compositions, all by Petra.
The music was recorded at the excellent RecPublica Studios and offers a superb
sound quality. It also offers a highly aesthetic packaging.
The music is a wonderful
example of contemporary Polish/European Jazz, which combines melodic themes
with open structures, which enable the music to spread freely in many different
directions not being limited by traditional Jazz pre-conceptions, resulting in
many unexpected manifestations of the compositional palette. Petera certainly
arises as a new talent on the local Jazz scene and the fact that the last time
he took part in recording an album happened six years ago is very intriguing. But
the long wait was certainly worthwhile, as the compositions on this album are
all perfectly rounded and coherent, mature and most importantly present unique
personal stylistic idiosyncrasies, characterized by the dominant role of the
rhythmic pulse, which stands on the same level as the melodic and harmonic
contents.
The performances are all
absolutely stellar, which of course is hardly surprising. Kociński, Święs and
Szmańda, who together with Krzysztof Dys at the piano played together for many
years as the sublime Soundcheck quartet, one of my favorite Polish Jazz
ensembles which sadly dropped off the horizon, are of course Masters of the
trade. Lenczowski, who made a spectacular career with the Atom String Quartet and
recorded superb solo albums, is a Superstar. And finally Miszk, who is the most
in demand young generation upcoming Polish Jazz trumpeter. In short Petera
might have as well called this ensemble All Stars. Of course Petera also plays
excellently, but respectfully shares the spotlight more or less evenly with the
rest of the sextet members.
Overall this album is
undoubtedly a notable event on the Polish Jazz scene, especially in view of the
incredibly high competition that scene generates. It is also a splendid debut
effort, which hopefully will be followed by many similar achievements of the
same significance and Artistic scale. Well done indeed!
Dariusz Petera - piano
Maciej "Kocin" Kociński - tenor saxophone
Emil Miszk - trumpet
Krzysztof Lenczowski - cello
Andrzej Święs - double bass
Krzysztof Szmańda - drums
Flashover
REQUIEM/LYDIAN 2019/4
By Krzysztof Komorek
Ładnych parę lat temu przemknęła – z sukcesem – przez krajowy jazzowy rynek płyta kwartetu Fusion Generation Project. Jeden z współtwórców tego zespołu, Dariusz Petera, powraca obecnie z własnym, autorskim albumem. Chociaż zmieniło się stylistyczne ukierunkowanie prezentowanej muzyki, to jednak oba wydawnictwa wiele łączy.
Przede wszystkim obok liderującego sekstetowi pianisty, pojawia się na płycie Krzysztof Lenczowski, który brał udział również w nagraniach FGP. Instrumentalny skład sekstetu bardzo zbliżony jest do ówczesnego zestawienia, choć – poza wspomnianym Lenczowskim – zmieniły się personalia zaangażowanych w projekt artystów. Tak jak i sześć lat temu pośród muzyków znajdziemy – wówczas tylko gościnnie, teraz jako pełnoprawnych członków zespołu – trębacza (Emil Miszk) oraz saksofonistę (Maciej „Kocin” Kociński). Za zestawem perkusyjnym zasiadł Krzysztof Szmańda, a na kontrabasie zagrał Andrzej Święs. Obaj znani z wielu koncertowych i studyjnych aktywności, często wspólnych, co dodało ich obecności dodatkowego atrybutu jakościowego. Jedyna zmiana paradoksalnie dotyczy właśnie Krzysztofa Lenczowskiego, który na "Flashover" nie sięga już jak poprzednio po gitarę, pozostając jedynie przy swoim koronnym instrumencie – wiolonczeli.
Utworów na albumie wymienionych jest wprawdzie dziesięć, jednak trzy z nich są krótkimi wstępami bądź zakończeniami innych nagrań. Rekompensują to jednak inne mocno rozbudowane kompozycje trwające po sześć do ośmiu minut. Wszystkie utwory podpisane są przez Dariusza Peterę, a cała płyta trwa prawie pięćdziesiąt minut. Tytułowy "Flashover" zdobył jedną z nagród 5. Międzynarodowego Konkursu na Kompozycję Jazzową w roku 2018 i muszę przyznać, że laur ten wcale mnie nie dziwi. Trudno bowiem oprzeć się atrakcyjności nagrań, a także ciekawym i pomysłowym aranżacjom. Petera miał do dyspozycji naprawdę klasowych muzyków, a fakt ten może spowodować czasem komplikacje z odpowiednim pomieszczeniem i wyeksponowaniem całego dostępnego bogactwa. Tej pułapki udało się jednak uniknąć, między innymi dzięki temu, że dłuższe fragmenty poszczególnych utworów zagrane zostały w mniejszych konfiguracjach, bez udziału części instrumentów.
Wspomniany zabieg spowodował, że nietrudno jest zapamiętać udział każdego z muzyków w projekcie, znaleźć wyjątkowe chwile ich obecności na "Flashover". W album wprowadza nas "Intro" zagrane przez fortepian i wiolonczelę, a już w kolejnym nagraniu zwraca uwagę znakomity, ponad minutowy dialog kontrabasu i wiolonczeli. Z kolei wspomniany już utwór tytułowy, poprzedzony solowym intro Dariusza Petery, zawiera fantastyczne dwie minuty, gdzie słychać jedynie trio Miszk/Święs/Szmańda oraz porywające, niemal dwuminutowe solo perkusji wykonane początkowo z towarzyszeniem jedynie kontrabasu, a w drugiej części także obu instrumentów dętych. "Nordic" niemal w całości zagrany jest przez Krzysztofa Szmańdę na blachach i różnego rodzaju przeszkadzajkach. Z kolei w "Kodoku" oraz krótkim, acz kapitalnym "Lazy Morning" nie doszukamy się instrumentów dętych – pierwszy zachwyca balladowym nastrojem i partią wiolonczeli, drugi natomiast następującymi po sobie i płynnie przechodzącymi jedna w drugą solówkami fortepianu, basu i wiolonczeli. Kończące całość "Be Water" oraz "Be Water (Outro)" to najpierw popis tria fortepian/bas/perkusja, a potem na wpół mroczno-tajemniczy, na wpół elegijny finał zagrany przez Lenczowskiego, Miszka i Kocińskiego.
Można by jeszcze dłuższy czas wymieniać ekscytujące momenty "Flashover". Zmiany tempa, kolejne solówki poszczególnych instrumentalistów. Ale muzyki lepiej jednak słuchać niż li tylko o niej czytać. A "Flashover" , który ma spore zadatki na to, by namieszać w tym roku w jazzowym światku, posłuchać zdecydowanie trzeba. Mam też nadzieję, że na kolejne projekty Dariusza Petery nie będziemy czekać długo.
Dariusz Petera - fortepian Maciej "Kocin" Kociński - saksofon tenorowy Emil Miszk - trąbka Krzysztof Lenczowski - wiolonczela Andrzej Święs - kontrabas Krzysztof Szmańda - perkusja
Po blisko sześciu latach, które upłynęły od albumu "No Fusion", wydanego z formacją Fusion Generation Project, pianista Dariusz Petera postanowił powrócić z nową muzyką zanurzoną w nieco innym brzmieniu. Tym razem do swojego zespołu lider zaprosił czołowych muzyków współczesnej polskiej sceny jazzowej. Wiolonczelista Krzysztof Lenczowski, trębacz Emil Miszk, saksofonista Maciej Kociński, kontrabasista Andrzej Święs oraz perkusista Krzysztof Szmańda to artyści o dużym dorobku scenicznym i studyjnym oraz niekwestionowanej pozycji w polskim jazzie.
Petera Sextet to nowy rozdział w twórczości debiutującego na tej płycie w roli lidera Petery, który od dobrych kilku lat konsekwentnie buduje swą markę na krajowej scenie jazzowej. Tym razem artysta proponuje muzykę bardziej wysublimowaną zarówno pod względem klimatu, jak i brzmienia. Powstałe w ciągu zaledwie dwóch dni nagrania obrazują doskonale zgrany zespół, w którym głos każdego z muzyków stanowi równoprawny element ostatecznie uzyskanej formy.
Lider dał każdemu instrumentowi bardzo dużo przestrzeni, obdarzając pełnym zaufaniem wszystkich muzyków. Nic dziwnego, wszak Petera otoczył się artystami, z których każdy dysponuje znakomitym warsztatem i nadzwyczajnym zmysłem improwizacji oraz ogromem doświadczenia zdobytego nie tylko w ramach współpracy ze śmietanką polskiego jazzu, ale i własnych autorskich projektów.
Album stanowiący zderzenie się z sobą sześciu znakomitych osobowości muzycznych, jest też okazją do poznania lidera projektu jako pełnego ogromnej wyobraźni oraz improwizacyjnego zmysłu pianistę i kompozytora. Utwory wypełniające "Flashover" to muzyka skierowana do odbiorcy ceniącego nie tylko wirtuozerię i improwizację, ale też skłonnego zagłębić się w klimat, harmonię i melodykę zaklętą w wypełniających krążek utworach.
This is an album by the Polish
(resident in Germany)
pianist/composer Vladyslav Sendecki, who is accompanied by the highly
esteemed Polish Atom String Quartet (violinists Mateusz Smoczyński and Dawid
Lubowicz, violist Michał Zaborski and cellist Krzysztof Lenczowski). The album
presents ten compositions, five of which are original composition by Sendecki,
two were composed by his brother Stefan Sendecki, one was composed by Krzysztof
Komeda, another one by Polish Classical composer Karol Szymanowski and finally
one was composed by the German composer Wolf Kerschek. Three of the
compositions were arranged by the great British composer/arranger Michael
Gibbs.
The music focuses on relatively
little known facet of Sendecki's activity and is mostly dedicated to
contemporary Classical music, with relatively limited Jazz references. The
piano/string quartet setting suits this musical direction ideally of course
and the chamber atmosphere prevails throughout. The piano concerto "My
Polish Heart" was composed especially by Kerschek for Sendecki and was
performed by him with the NDR Big Band, of which he is the resident pianist. The
intimate version of this wonderful piece present here includes only part of the
entire composition, but reflects the spirit of the work perfectly. All the
pieces on the album are full of the characteristic Polish melancholy and
lyricism, which can be found in all Polish music regardless of the genre: Classical,
Jazz, Rock or Folklore.
The most Jazz oriented piece on
the album is of course the "Komeda Hommage", which is a medley of two
Komeda's compositions, brilliantly combining the Jazz and Classical idioms
thanks to the unique arrangement by Sendecki and the Atoms and taking a form of
a beautiful suite.
This album requires very serious
listening with attention to details and patience, as it offers a wealth of
musical thrills in every aspect. The compositions, arrangements and
performances are all loaded with deeply emotional content and are full of
virtuosic performances, which are very difficult to be absorbed all at once.
Each listening experience promises new discoveries of course. Overall this is a wonderful
album full of great music, which offers a Jazz-Classical Fusion of the highest
caliber. Lovers of Polish music, regardless of style and fashion, should be
delighted by what this album has to offer.
This is the second solo album by Polish cellist/composer Krzysztof Lenczowski and his first solo cello recording. Lenczowski is primarily known as a member of the celebrated Atom String Quartet, but he is often involved in other projects as well. The album presents eleven compositions, including three originals and one improvised piece, and the rest are his interpretations of Jazz, Pop and Classical standards, both international and of Polish origin.
This eclectic collection of
musical sources serves Lenczowski well, since a solo cello album is a trying
experience both for the artists and the listeners. It allows Lenczowski to
display his diversity and obvious technical proficiency, as well as to create a
multi-faced portrait of his talents. As the album's title suggests
("Personal Things" in Polish) he selected this time a gathering of
pieces that he likes, rather than offer a novel musical concept. This bold
decision might result in criticism from some "critics", but
Lenczowski is obviously way beyond that by now.
The album is a very pleasing
listening experience, changing moods and stylistic approaches constantly. The
very personal interpretations are often quite removed from the origins, which
of course is all for the better. What Lenczowski is saying here is that genres
are simply points of reference and music is one. It either works and manages to
move the listener or doesn't work, regardless of the genre; a statement I also
adhere to.
Overall this is a very unusual,
highly personal statement by a superb musician, who wishes to share his
personal musical preferences with his listeners, rather than venture into a
specific musical venture. Beautifully played and full of elegance and
sensitivity, it is a little gem one can return to when the world seems bleak
and gloomy. The album is warmly recommended to appreciative listeners, who are
tired of flashy and empty statements and need something to hold on to, which is
unpretentious and genuinely embracing.
This is the fourth album by the prominent Polish string quartet called Atom String Quartet, which comprises of violinists Dawid Lubowicz and Mateusz Smoczyński, violist Michał Zaborski and cellist Krzysztof Lenczowski. As the title suggests, this is a tribute to the iconic Polish Jazz violinist/composer Zbigniew Seifert, presenting ten of Seifert's original compositions and one composition by Lubowicz, inspired by a Seifert composition. Of the eleven pieces on the album, eight are performed by the entire string quartet, one is a duo performance by Zaborski and Lenczowski and two are solo violin performances, one each by Smoczynski and Lubowicz.
The Polish Jazz violin school
is experiencing a tremendous renaissance in the last decade or so, with renewed
interest in the violin as a Jazz instrument and numerous young players popping
out like mushrooms after the rain, all in a frenzy of recording and concert
activity. The biennial International Zbigniew Seifert Jazz Violin Competition
also adds to the overall effect. The life and career of Seifert, tragically cut
short by illness, is an important founding stone of modern Polish/European
Jazz, and the admiration of his music is fully justified not only by its
legendary status, but most importantly by its superb musical depth.
For someone familiar with
Seifert's music, like me, the string quartet arrangements of his music sound
somewhat eccentric, at least at the first encounter. Hearing this music without
its rhythmic layer, which was always very important in Seifert's case, takes
time to get used to and requires patience and open mindedness. The intricate
aspects of the music and its aesthetic idiosyncrasies are far from being
trivial and in their transformed appearance are even more elusive and
multifaceted. In short the quartet's interpretation of Seifert's music is
definitely challenging and less immediately striking than the original, which
obviously enhances the entire experience of listening to this album.
As expected, the music is
executed with the outmost care and sheer virtuosity, which easily explains the
revered status of the quartet. Both individually and as an ensemble, Atom
String Quartet are simply magnificent from start to finish. This album, in view
of its challenges and rigorous outline, proves to be the quartet's best
recording to date as far as I am concerned. The limitations created by the
repertoire turned out to be an asset and the quartet emerges victorious from
the obvious challenge. Overall this is a magnificent
album, which deserves repeated listening and can definitely be considered as a
commendable tribute to Seifert's music and his legendary legacy, full of love
and respect beautifully combined. Hats off gentlemen!
This is the eighth album by Polish saxophonist/composer Grzech Piotrowski, which is his most ambitious project by far. It involves a large international instrumental ensemble he leads, called World Orchestra, a symphony orchestra (National Polish Radio Symphony Orchestra a.k.a. NOSPR), National Folk Instrument Orchestra from Kiev and two choirs (Choir Pro Forma from Poland and Choir Ars Brunensis form Czech Republic), altogether a mindboggling amount of players and musical complexity, recorded live at the magnificent NOSPR concert hall in Katowice. Piotrowski deserves the highest respect just for putting this gargantuan project together and for pulling it off.
The music is a wonderful
Jazz-Classical Fusion with strong ties to Slavic folklore, which of course is
the subject matter of the entire enterprise. The legend about the three
brothers that started the Slavic Nations (Poles, Czechs and Rus') gives the
point of reference and points out that despite historic developments the Slavic
people share common ancestry and above all common Cultural values.
The Classical Music nerds would
probably debate the "symphony" part of the work's title, as the
thirteen-part composition is probably more a suite that a symphony, but overall
the scope and the scale are definitely of symphonic proportions. The melodic
motifs keep flowing one after another, arranged for many different vocal and
instrumental setups and featuring many solo parts, some of which are partly
improvised. The mood keeps changing from somber melancholic, typical Slavic
melodies to highly expressive up-tempo dance-like frenzy, keeping the listener
at his toes for the entire duration.
This album is a proof that
seemingly impossible undertakings can be realized by people of great talent and
strong will. The most important message this music emphasizes is the universal
unity of music, which freely crosses genres, languages, epochs and National
borders. This music is accessible to every person on this planet, which is a
very rare quality. Overall this album is a
wonderful journey into the Slavic Culture, full of brilliant melodies and
excellently performed by all the participants. Wholeheartedly recommended!
This is the seventh album by Polish Jazz saxophonist/composer Grzech Piotrowski (a.k.a. Grzegorz Piotrowski), recorded in a quartet setting with pianist Marcin Wasilewski, bassist Jarosław Stokowski and drummer Robert Luty, and with a superb string quartet, which includes violinists Mariusz Patyra and Mateusz Smoczyński, violist Aleksandra Jarosińska and cellist Krzysztof Lenczowski. The album presents six original compositions, all by Piotrowski, named after the usual four seasons with two additional seasons added ("pre-spring" and "pre-winter"), which together constitute a suite-like structure.
The music is an ambitious
Jazz-Classical Fusion project, beautifully melodic and gently flowing from one
part of the suite to another, full of melancholy and tranquility. In some
respects it often sounds like a soundtrack of an imaginary movie, inspiring
colorful visions in the mind of the listener. It is all about precision,
delicate relationships between the harmonies and elegant melodic vistas, with
no much space left for spontaneity.
The performances by all the
participants are perfectly suited to this specific musical environment, with
Jazzy improvisation being relatively limited, due to the strict arrangements,
but nevertheless quite impressive. This album is not intended to present
individual virtuosity as much as it is about coordinated effort, perfectly matched
and working towards a common goal.
Some critics will probably say
that this music is way too sweet and organized and borders on Smooth Jazz or
even pastiche. Admittedly, such music as presented herein, quite often ventures
into these territories, but in this specific case it does not happen at all.
Yes, the music is pleasant and easy on the ear, but at the same time it is full
of original melodic themes, superb orchestration and arrangements, topped with
flawless execution. There is an obvious effort and talent invested here by
Piotrowski, and the resulting music can be seen as a tribute to Romanticism and
Classical Music tradition, wonderfully intertwined with contemporary tools of
the trade, used in Jazz and Pop.
Personally I had a wonderful
time listening to this music, which despite its pleasurable appearance, offers
many inspiring moments, superb instrumental solos and fifty minutes of calmness
and tranquility, which in our world happen way to infrequently. The album comes in a hand-made
packaging, which adds another highly personal dimension to the entire project.
Definitely not for everybody, but hopefully many listeners will find this
gorgeous music deeply moving and penetrating their souls.
This is the debut album by Polish ensemble Atom Accordion Quintet, which comprises of accordionist Rafał Grząka and the renowned string quartet called Atom String Quartet (violinists Dawid Lubowicz and Mateusz Smoczyński, violist Michał Zaborski and cellist Krzysztof Lenczowski). Together they perform four contemporary Classical compositions by young Polish composers: Mikołaj Majkusiak, Piotr Wróbel, Krzysztof Lenczowski and Nikola Kołodziejczyk. While the works by the Majkusiak and Wróbel are single-piece compositions, the work by Lenczowski is a four-part Quintet and the work by Kołodziejczyk is three-part suite. The album was released simultaneously on two Polish labels: Requiem Records and DUX Records
As much as I appreciate the
need to expose young composers, which this album is all about, somehow I felt a
bit disappointed when the music was over. Contemporary Classical music can be,
and often is challenging and groundbreaking but this album has little of these
qualities. The sound of accordion and a string quartet works together well but
was already explored before, and although the musicians are top class, but the
music itself just fails to make a strong impression. Even the music by
Lenczowski, who writes wonderful music in the Jazz idiom, somehow does not present
his usual excellence here, being simply too conventional, even if it is beautifully
melodic and gracefully melancholic. An example of the lack of originality is
the very last track on this album (by Kołodziejczyk), which sounds almost
exactly like music by Astor Piazzolla with string quartet. Somehow the entire
album invokes a kind of a déjà vu symptom.
The album is supposed to offer,
according to the enclosed booklet, an amalgam of Classical Music, Folklore and
Jazz. There is Classical music in abundance, there are some Folkloristic
motifs, but there is certainly no Jazz at all, as there is obviously no
improvisation involved since all the music is strictly written. This of course
is not a problem by itself, but simply an unnecessary confusion.
Obviously the album has its
positive sides as well: a profound European aesthetics, wonderful performances
by all five musicians, who are obviously virtuosic players, an excellent
recording and sound quality and elegant packaging that includes informative
bilingual liner notes. Overall this is a well done and
original presentation of contemporary Polish Classical Music, which can be
enjoyed by many Classical Music connoisseurs anywhere in the world and serve as
a wonderful calling card of Polish Culture.
This album presents a meeting between Polish (resident in Belgium) saxophonist/composer Cezariusz Gadzina and Poland's premiere string ensemble, the Atom String Quartet, which comprises of violinists Dawid Lubowicz and Mateusz Smoczyński, violist Michał Zaborski and cellist Krzysztof Lenczowski. Together they perform eleven pieces, seven of which were composed by Gadzina, three are co-composed by all five participating musicians and one was composed by Lenczowski.
Gadzina
has been active for years on the Jazz-Classical Fusion field and therefore the
music on this album is exactly his "cup of tea". The association with
Atom String Quartet is of course ideal for such kind of project. The music,
which is beautifully melodic, mostly full of the archetypal Polish melancholy
and lyricism, is a superb example of the cross-genre approach to music,
combining elements of Classical harmony and arrangement, Jazz improvisation and
Folkloristic musical themes. Most importantly, this is one of the cases where
all these elements amalgamate completely naturally, in contrast to many similar
projects where they are forcefully and clashingly put together.
Gadzina
and the "Atoms", as they are often referred to on the Polish scene,
seem to be fused together into a symbiotic ensemble. The soprano saxophone is
tonally pretty close to the string instruments and fits the bill ideally. There
is also an obvious camaraderie between the musicians, which can be felt in the
relaxed and cooperative atmosphere, which is reflected by the music making. This
album is full of unexpected twists and turns, unusual sounds produced by the
instruments and above all by the obvious level of talent and dedication by the
participants. In many respects this is one of the highlights of the
"Atoms" recorded legacy so far, stronger and more cohesive than some
of their quartet recordings.
Whatever
the listener chooses to hear in this music: the contemporary Classical
elements, the fascinating musical layers or the Jazzy improvisations, or
perhaps all of those and more, this is definitely an excellent album which
should satisfy even the most demanding connoisseurs. I can therefore do nothing
else but to recommend it wholeheartedly!
This is the third album by the Polish string quartet called Atom String Quartet, one of the most unique and successful music ensembles on the local scene in the last half-decade, which comprises of violinists Mateusz Smoczyński and Dawid Lubowicz, violist Michał Zaborski and cellist Krzysztof Lenczowski. Recorded a couple of years after its predecessor, this album, spread over two CDs, presents twelve new original compositions (five by Lenczowski, two by Smoczyński, two by Lubowicz, two by Zaborski and one co-composed by all of them), two compositions by Polish contemporary Classical composer Witold Lutosławski (arranged by Lenczowski) and finally one by legendary Polish Jazz violinist Zbigniew Seifert (arranged by Smoczyński).
Musically this album more or
less follows the same pattern already established by its predecessors, with the
quartet walking the rope between Jazz influenced pieces and more
"serious" Classically influenced pieces, somehow managing to keep the
two quite diverse trends to merge and coexist. They are all obviously extremely
talented musicians and composers, virtuosi performers and great entertainers,
but at this point of their existence the question if their novelty and
extraordinary abilities are enough to keep them going?
Perhaps the decision to release
a double album was a bit hasty as the material, as good as it is, is certainly
not diverse enough to justify a two CD extravaganza. Perhaps a single CD of
more simmered down, distilled and self-censored material would have worked
better?
On the other hand these young
people have obviously a lot to say and feel an urge to share their musical
discoveries with a large audience, which is perfectly fine. They can, after
all, play extremely well and the string wizardry is always exciting. Personally after listening to
this double album several times I still can't grasp exactly why I feel a bit
disappointed? Perhaps the feeling of déjà vu is to blame; in any case I am sure
that many listeners will find this album very satisfying. I still hope these
young people have more in them that shown herein.
