Krzysztof Komeda – fortepian Tomasz Stańko - trąbka Janusz Muniak - saksofony Roman Dyląg - kontrabas Andrzej Dąbrowski - perkusja
Album: "Krzysztof Komeda Quintet Live In Bled 1965"
Wydawca: GAD Records (2023)
Tekst: Piotr Banasiak
Ta recenzja powinna ukazać się już dawno. W końcu odkopywanie i publikacja koncertów Komedy ( i nie tylko ) w krajach demokracji ludowej i powszechnej szczęśliwości jest specjalnością GAD Records.
Niestety… praca, praca, przygoda w stacji RadioJAZZ.FM... no i to półtora roku zmarnowane w nowicjacie u Kamedułów...
Janusz Muniak, Joachim Mencel, Willem Von Hombrecht, Harry Tanschek
Janusz Muniak – saksofon tenorowy Joachim Mencel – fortepian Willem von Hombracht – kontrabas Harry Tanschek – perkusja
"Contemplation" (2015)
Wytwórnia: Inspirafon
Autor tekstu: Marcin Kaleta
Przedśmiertne tchnienie Mistrza.
Lipiec 2012 roku, Studio Koncertowe Radia Katowice. Między saksofonistą Januszem Muniakiem a towarzyszącymi mu muzykami: pianistą Joachimem Menclem, kontrabasistą Willemem von Hombrachtem i perkusistą Harry'm Tanschekiem zachodzi istne braterstwo dusz. Rejestrują dziewięć utworów: jeden lidera, jeden Komedy oraz siedem standardów. Album pt. "Contemplation" zostanie wydany w listopadzie 2015.
Dwa miesiące później, 31 stycznia 2016, Janusz Muniak umiera.
***
Miałem 15 lub 16 lat. Moim ulubionym przedmiotem była oczywiście matematyka. Nic a nic nie interesowałem się poezją ani nie kojarzyłem żadnego poety. Do momentu, aż pożyczyłem od przyjaciela "Literaturę na Świecie" 1973, nr 4 (24); jak się okazało, na wieczne nieoddanie. Tam mianowicie znalazłem wiersz, który odmienił mój świat(opogląd). Autorem był jakiś Austriak; miał kobiece imię i podobno cierpiał na leukemię (czyli Rainer Maria Rilke). Fragment zaś w tłumaczeniu Witolda Hulewicza brzmiał:
"Śpiewać to być.
...Śpiewać prawdziwie, ach to inne tchnienie.
Tchnienie dookoła niczego. Lot w Boga. Wiatr".
***
Tak właśnie zagrał na swojej ostatniej płycie Muniak. Jakby już wiedział i postanowił objawić całą przenajświętszą prawdę o życiu: "Tak szybko odchodzi, kochajmy je więc — bez pośpiechu" (moja parafraza fragmentu słynnego wiersza ks. Jana Twardowskiego).
Bogdan Chmura w "Jazz Forum", przyznając najwyższą notę, opisuje ten materiał następująco: "Całość utrzymana jest w konwencji nostalgicznej ballady. Dominują wolne tempa, przymglone barwy, wyciszona ekspresja – to muzyka o tęsknotach, przemijaniu, uczuciach, wspomnieniach, nadziejach".
Wkraczamy tutaj w krainę muzycznej baśni: zaczyna się przepięknie, a potem dochodzi do cudu. Rozpoczyna się opowieść o życiu, która dotyczy i nas. Opowieść o tych wszystkich starych, czarno-białych filmach, w których ścieżce dźwiękowej wykorzystano jazz; o tych klubach i barach, gdzie przebywaliśmy, gdy grano tam jazz; o tych audycjach i programach radiowych, podczas których emitowano jazz; o tych pocałunkach i czułościach, jakie bez jazzu obyć się nie mogą; o lekturach, z którymi przy akompaniamencie jazzu obcowaliśmy; o nocach i dniach uświetnionych przez jazz; o przedsięwzięciach, co to bez jazzu pozostałyby jedynie zamiarami; i tak do jazzowego końca, jeśli szczęście dopisze. A tam... tam zewsząd kind of blue & a love supreme.
Oby nie mylił się niemiecki kompozytor, Karlheinz Stockhausen, kiedy utrzymywał, że muzyka, którą słyszało się za życia, jest decydująca dla stanu duszy po śmierci.
Więc tym bardziej ta, jaką się wykonywało. Nie bez powodu Jarosław Czaja w "JazzPress" odniósł wrażenie, że "pan Janusz gra tutaj [...] przede wszystkim dla siebie".
Wojtek Puszek — fortepian Arkadiusz Skolik — perkusja Piotr Kułakowski — kontrabas Janusz Muniak — saksofon
Remembrances (2022, koncert zarejestrowany w 2002 r.)
Wydawnictwo: Soliton
Autor recenzji: Szymon Stępnik
Nie znam nikogo, kto choć trochę interesuje się polskim jazzem i nie słyszał o Januszu Muniaku. To światowej klasy muzyk i kompozytor, który najbardziej chyba wsławił się grą na saksofonie. Zyskał również przydomek “ojca chrzestnego polskiego jazzu”, a w plebiscycie Jazz Top 2011 czasopisma Jazz Forum – European Jazz Magazine, został wręcz uznany za najlepszego saksofonistę w Polsce. Pomimo śmierci mistrza w roku 2016, od czasu do czasu ukazują się nagrania archiwalne lub różnorakie edycje. Album Remembrances z 2022 roku jest jedną z takich edycji, zawierającą odnalezione i zremiksowane nagrania dokumentujące fragment koncertu, jaki Janusz Muniak zagrał w maju 2002 roku w niewielkim klubie Stodoła Pod Strzechą w Zbrosławicach koło Tarnowskich Gór.
Sam koncert, jeśli wierzyć opisowi na okładce przygotowanemu przez Dionizego Piątkowskiego, był całkowicie spontaniczny. Muzycy nie mieli wcześniejszych prób i wyszli na kompletny żywioł, grając przy tym znane wszystkim standardy. Co ciekawe, cały występ trwał aż 2 godziny, więc to, co słyszymy na płycie, to jeno niewielki fragment całości.
A jak to brzmi? Otóż standardowo jak dla Muniaka, czyli wybitnie. Wszystko jest na swoim miejscu — swing, emocje, umiejętności i genialne solówki. Można rzec, że muzyk ten w ogóle nie schodzi poniżej pewnego poziomu. Nie jest to może jego najlepszy koncert w dziejach, ale z pewnością należy do ścisłej czołówki.
Niesamowite jest brzmienie instrumentów. Każdy idealnie przebija się w miksie, uwydatniając swoje walory tylko wtedy, kiedy rzeczywiście musi. Nic nie jest zbyt głośnie ani zbyt cicho. Gdyby nie dźwięki oklasków publiczności, z pewnością oszukano by niejedną osobę, że słuchaliśmy przed chwilą nagrania ze studia. Aż trudno uwierzyć, że zarejestrowana taśma ma ponad 20 lat! Być może to zasługa fenomenalnej pracy inżynierów dźwięku, jednakże nie udało mi się dotrzeć do informacji, kto stał za stroną techniczną masteringu tego krążka.
Osoby odpowiedzialne za wydawnictwo dziękują grającemu w tym kwartecie Wojtkowi Puszkowi, bez którego ta płyta nie ujrzałaby światła dziennego (podejrzewam, że zapewne to w jego posiadaniu były archiwalne nagrania). W tym miejscu muszę znów wyrazić zachwyt nad tym Panem. Miałem przyjemność recenzować jego płytę “Between White & Black”, która również była producenckim majstersztykiem i zachwycałem się wtedy nad poczuciem wrażliwości muzycznej. Tutaj udowadnia, jak bardzo niedocenianym jest pianistą. Znakomicie wpasowuje się w zespół i świetnie eksponuje grę na saksofonie swojego bardziej znanego kolegi. Nic dziwnego, że w swoich szeregach chcieli mieć go Freddie Hubbard i Joe Newman. To znakomity artysta i mam nadzieję, że nie powiedział jeszcze ostatniego słowa w swojej karierze.
A wady? Cóż, słychać, że koncert jest pocięty. Czasem brakuje większej interakcji z publicznością, jakichś rozmów czy zabaw. Ludzie oczywiście reagują, najwięcej w pierwszym utworze, ale później są to już oklaski po zakończeniu numeru, a nie w jego trakcie. Pamiętam, jak kiedyś Krzysztof Lenczowski podczas koncertu Atom String Quartet w Sieradzu zaapelował do publiki: “Kochani, jesteście na spotkaniu jazzowym. To nie jest filharmonia! Jak ktoś z nas zagra jakąś fajną solówkę, to nie bójcie się zaklaskać albo — jeżeli ktoś z nas coś zepsuje — wręcz przeciwnie”. Tak, tutaj ewidentnie tego brakuje, aczkolwiek mam silne wrażenie, iż bezpośrednio jest to związane z brakiem możliwości przesłuchania pełni materiału.
Chciałoby się rzec, że “Remembrances” jest przeznaczone dla fanów brzmienia Janusza Muniaka. Jest to jednak sporym uproszczeniem. Owszem, na rynku z pewnością znajdziemy wiele ciekawszych nagrań mistrza, jednakże i ten koncert ma w sobie coś wyjątkowego. Oprócz nuty nostalgii doświadczamy magicznego klimatu rodem z nowojorskiej kafejki, gdzie każdy artysta żyje w swoim świecie, ale jednocześnie doskonale rozumie się ze swoimi kolegami. Jeżeli wpadnie wam gdzieś w ręce to nagranie (niestety, nie widziałem, aby było dostępne w serwisach streamingowych), polecam przesłuchanie całym serduszkiem.
Tomasz Stanko QuintetBass – Hans Hartmann Design – Pia Burri Drums, Percussion – Janusz Stefanski Soprano Saxophone, Tenor Saxophone, Flute, Percussion – Janusz Muniak Trumpet – Tomasz Stanko Violin, Alto Saxophone – Zbigniew Seifert
Purple Sun (1973)
Tekst: Jacek Sołkiewicz
Kazać słońcu świecić na purpurowo. Sprawić by świat zaczął
jawić się nam w innym kolorze. Zatrzymać czas by nie było wschodów ani
zachodów…ciągły szczyt niczym niekończący się test naszej odporności na nowy
układ sił w otaczającej nas rzeczywistości. A wszystko za sprawą dźwięków, z
którymi Tomasz Stańko bez strachu porwał się na słońce, konsekwentnie
przysuwając coraz bliżej siebie granicę, za którą wszystko obraca się w
bezwartościowy jazzowy popiół. W ten sposób wykreował podczas sesji nagraniowej
w Monachium nieprawdopodobnie wąskie terytorium, na którym wraz z pozostałymi
muzykami kwintetu, zafunkcjonował w sobie tylko znany, ekwilibrystyczny sposób,
zawężając margines błędu do katastroficznego minimum. Ilu ludzi tak potrafi?
Wstrzymać słońce i ruszyć muzykę?
‘Purple Sun’ to jedna z tych płyt, które
bezlitośnie podnoszą poprzeczkę zarówno autorom jak i słuchaczom. Tu nie ma
mowy o jakichkolwiek negocjacjach. Nie było kompromisów przy nagrywaniu, nie
będzie przy odsłuchu. Wszystko albo nic. To jest tak zagrane, że trudno
zmieścić choćby jedną dodatkową nutę. Nie ma szczelin, nie ma pęknięć…monolit
idealny. A jednocześnie, w środku jest tyle miejsca, tyle światła i powietrza,
że można śmiało zamknąć się w tym mikroświecie od wewnątrz - na całe dodatkowe
nowe życie, które Stańko wraz z zespołem daje nam w trakcie odsłuchu tego
albumu.
Seifert, Hartmann, Muniak, Stefański - można dostać zadyszki
wymieniając te nazwiska. Prawdziwi Jeźdźcy Purpurowego Słońca. Absolutna
czołówka muzyków, których chciałaby u swojego boku mieć większość jazzmanów.
Taki skład może być przekleństwem…a może być proroctwem niepowtarzalnego
wydarzenia. 5 wybitnych indywidualności z autonomicznymi, bezkarnie
ewoluującymi horyzontami, których linie musiały nagle pokryć się dając jeden,
niezwykle wyraźny i wyrazisty obraz. I dały.
To pierwsza okazja kiedy możemy
spojrzeć słońcu prosto w oczy. Ono nie oślepia, nie pali a jego promienie niosą
zupełnie nową energię. Wbrew pozorom, jest tutaj całkiem…purpurowo ciemno.
Ogarnia nas uczucie jakiego doświadcza się obcując z czymś przepotężnym,
wiecznym. Czymś co definiuje przyszłość, niezależnie od tego jak daleko ona
jest i jak długo będzie trwać. Aura tej płyty jest tym, co powinno w mniejszym
lub większym stopniu, dotknąć każdego człowieka. Niczym właśnie słońce -
jednego opali, drugiego ogrzeje a jeszcze innego uratuje przed zamarznięciem.
Ta muzyka na pewno pozwala nam wszystkim odkryć zupełnie nowy kolor dźwięku.
Brzmi jak malowana, chciałoby się powiedzieć.
Jej różnokształtność pozwala
dopasować się do wszystkiego co napotka na swojej drodze. Dlatego jest tak
porażająca w wyrazie. Dynamizm zachodzących w niej zmian po prostu obezwładnia.
Od klimatycznych, wycofanych wprowadzeń, interludiów po opętane kaskady nut,
które masowo zalewają nas z każdej strony. ‘Purple Sun’ to prawdziwy audiospad
polskiego jazzu! Łatwo w czymś takim stracić oddech więc przygotujcie się na
dłuższe momenty na długu tlenowym, ale ten Kwintet spłaci go Wam z nawiązką.
Otwarcie płyty jest mocno filmowe. Wszystko pachnie tu celuloidem, ale jeśli
dobrze się wsłuchacie w grę Stefańskiego na bębnach, szybko odgadniecie dalszy
rozwój wypadków. Narowistość, nawet w spokojnym intro, pokazuje, że tuż pod
pierwszą falą dźwiękową gotuje się inferno. Janusz Stefański jest dla mnie
jednym z tych najbardziej wyrazistych polskich bębniarzy jazzowych. Tym, który
zawsze idealnie wyczuwa klimat kompozycji i potrafi się wpasować w każdy nurt.
Zawsze jednak robił to na swoich zasadach zatem jeśli tutaj od początku rwie do
przodu to najwyraźniej ma w tym cel. Tak naprawdę On jest pierwszym posłańcem
wieszczącym to co się wydarzy. A ‘Flair’, po tym metodycznie budowanym intro,
przeradza się w prawdziwą apokalipsę, której tempo nadaje właśnie Stefański.
Gra tak gęsto, że naprawdę trudno nadążyć za logiką jego ruchów. Dźwięki jego
bębnów kotłują się uderzając w nas tysiącem odłamków…to naprawdę wyjątkowo
sensoryczne doznanie połamania czasu. Sekunduje mu Hans Hartmann, którego linie
basowe podkręcają dosłownie każdy moment tej porażającej kompozycji. Momentami
ma się wrażenie jakby w ostatniej chwili doganiał partnera z sekcji rytmicznej.
Tuż nad nimi Tomasz Stańko, który opowie Wam w początkowo prosty sposób, o czym
ten utwór jest. Ale jak to Stańko…od miękkich, łatwych nut do biczujących nas
podmuchów Jego trąbki przechodzi w mgnieniu oka więc szybko okazuje się co
naprawdę będzie grane. Niewiarygodne jest to, że po tylu dekadach nie
zdążyliśmy się przyzwyczaić do takiej temperatury w muzyce i ta partia wciąż
brzmi jakby była grana spoza ludzkiego wymiaru. Grać w taki sposób i nie
zagubić się w gąszczu nut, wizji, czasoprzestrzeni…Geniusz! Trzeba też
przyznać, że Stefański gra po prostu idealnie pod to co Stańko a także później
kolejni muzycy wyrzucają z siebie. To wszystko jest ze sobą tak perfekcyjnie
połączone, że aż wzbudza niepokój. Aranżacyjnie ‘Flair’ jest podzielony na
akty. Akty przyspieszonego wschodu. ‘Purpurowe Słońce’ wschodzi idealnie
pionowo, po najkrótszej drodze do zenitu. Kolejną część przejmuje Muniak, który
tak jak Stańko, zaczyna na spokojnie, ale znacznie szybciej rozpętuje
nawałnicę. To co się wydarzy w tej części zaczyna wprowadzać poważne
rozedrganie. Mało kto potrafi zagrać tak sugestywnie i Muniak niewątpliwie
wytycza tą partią nowe poziomy oddziaływania dźwięku na człowieka. Jeżeli
jednak wszyscy dotychczas grający doprowadzili Was do najbliższej odległości od
Słońca i zaczęło być naprawdę gorąco…to Seifert nie zastanawiając się ani
chwili ruszył przed siebie. Tomasz Stańko doskonale wiedział co robi namawiając
Seiferta na grę na skrzypcach w kwintecie zamiast saksofonie. To właśnie
wizjonerstwo Stańki pozwoliło Mu usłyszeć niezagrane szaleństwo, które miało
stać się ikoną polskich i światowych skrzypiec jazzowych. To co Seifert gra w
‘Flair’ wymyka się jakimkolwiek próbom zrozumienia. Inna sprawa, że Stańko dał
Seifertowi najwięcej przestrzeni i chwała Mu za to, ponieważ na dłuższym
dystansie Jego partia skrzypiec buduje dosłownie totem wokół którego dalej
toczy się ten obrządek. Szamanizm, alternatywne połączenia na linii
ręce-mózg-serce, ciężka arytmia płynąca krwiobiegiem…Zbigniew Seifert brzmi jak
Władca Jazzowego Chaosu. Otwarcie płyty, o którym nie da się zapomnieć. Rzadko
kiedy w jazzie słyszałem taki start.
Kolejne, połączone ‘Boratka/Flute’s
Ballad’ wnoszą odrobinę uporządkowania, ale rzecz jasna, w tym składzie, to
etap przejściowy. Niemniej, przysłuchujcie się przez cały czas grze
Stefańskiego - tak jak wcześniej wspominałem, Jego partie idealnie określają
dramaturgię ‘Purple Sun’. Nie inaczej teraz - piękna, pogodna linia grana przez
Stańkę jest tylko wprowadzeniem i przypominaczem, że to ciągle muzyka skomponowana
na Ziemi. Nie brakuje jednak w dalszej części muzycznego kaskaderstwa -
Stefański/Hartmann kontynuują sejsmiczny eksperyment a cudowny zdalny
‘pojedynek’ pomiędzy Stańką a Muniakiem, którzy podzielili tę kompozycję między
siebie, jest po prostu hipnotyczny. Takie promienie przebijają wszystko i
docierają w nietkniętej postaci - dlatego tak bardzo to czujemy.
Jeżeli
komukolwiek zabrakło gry Seiferta, kolejny utwór wynagradza to sowicie.
Ciekawe, że wszystkie kompozycje na ‘Purple Sun’ są autorstwa Tomasza Stańki a
ta jedna…właśnie Seiferta. ‘My Night, my Day’ to w całości popis tego
fenomenalnego skrzypka. Tajemniczy, dość mroczny klimat początkowych taktów
wycisza na chwilę zmysły, ale tylko do chwili gdy z tej otchłani zaczną
wyłaniać się wszyscy muzycy, którzy odprowadzają Seiferta do partii solowej. Od
tej chwili pięciolinią rządzić będą skrzypce, które grają tak jakby zwiastowały
koniec świata. Od lamentu przez łkanie po ogłuszający krzyk a wszystko w
sztormowym tempie dyktowanym przez sekcję rytmiczną. Ten utwór to kolejny dowód
jak unikalną techniką i brzmieniem dysponował Zbigniew Seifert.
Wieńczący
całość albumu, tytułowy ‘Purple Sun’, tradycyjnie rozkręca się na wolnych
obrotach tworząc przestrzeń na krótki solowy popis Stefańskiemu, który daje
sygnał do biegu wprowadzając początkowo lekko funkową pulsację. Motyw przewodni
zagrany przez Tomasza Stańkę wpada z łatwością w ucho…trochę jak słodkie słowa
na pożegnanie, ale bynajmniej nie jest ostatnim słowem na tej płycie. Taki
materiał musi skończyć się w wirtuozerski sposób i robi to Muniak, który dwoi
się i troi w swojej partii a w sukurs przychodzi mu Hartmann, którego bas po
raz kolejny napędza całość.
Pomnikowy album. Ostatnia sesja Kwintetu Tomasza
Stańki, która zaowocowała jazzowym przewrotem. Kompozycje są zbudowane w taki
sposób, że momentami nie ma czasu na przełykanie śliny. Walczymy o chwilę
spokoju, dostajemy ją, ale tylko po to by nie stracić przytomności przed
kolejną nawałnicą. Z tej płyty nie wolno uronić ani jednego dźwięku! (dlatego
słuchajcie na głośno)
Wielkość Purpurowego Słońca definiuje wielkość muzyków,
którzy je stworzyli i wg mnie jest to jedna z najważniejszych płyt w polskim i
światowym freejazzie. Wyważa każde drzwi, nie dając się zamknąć w jakichkolwiek
ramach. Cud awangardy, któremu trzeba się pokłonić. Nie mrużcie jednak oczu,
ponieważ Geniusz, który pozwolił pięciu ludziom pokolorować słońce wg własnego
uznania, chce byście zobaczyli jego piękno w całej swojej okazałości.
This is a reissue, first time on CD, of a cult Polish Jazz album, which presents music performed by an ensemble conducted by composer Tadeusz Prejzner, which included some of the top Polish Jazz musicians of the day, like vocalist Ewa Wanat, trumpeter Tomasz Stańko, pianist/saxophonist Włodzimierz Nahorny, saxophonist Janusz Muniak, guitarist Janusz Sidorenko, bassist Bronisław Suchanek, drummer Janusz Stefański and a nine piece string section. The ensemble performs thirteen original compositions, five of which were composed by Prejzner, two each by Stańko, Nahorny and Jan Ptaszyn Wróblewski and two more by other Polish composers.
The music is an attempt to
create a "lighter", more relaxed music, with strong ties to Jazz but
which a wide range of listeners might enjoy – in short an early form of Smooth
Jazz. However, as usual with Polish attempts of such projects, the result is
quite spectacular and hardly deserves the dubious reputation of Smooth Jazz.
Considering
the status of the musicians involved as well as the fact that Polish Jazz
musicians did not develop the chaltura (look it up) attitude yet, the resulting
music is simply wonderful in every respect. Not only are the compositions
beautifully melodic and anything but trivial, but also the execution is
stunning and includes many first rate solos which would make any Jazz album
proud. Overall this is a wonderful
obscure gem, which deserves to be remembered, which is why GAD Records decided
to bring it back to life, which is as usual highly appreciated.
Polski pianista, kompozytor. Twórca i lider zespołu Kamil Piotrowicz Quintet, Kamil Piotrowicz Sextet. Laureat wielu festiwali jazzowych, m. in. Jazz Nad Odrą (Nagroda Indywidualna za kompozycję), Krokus Jazz Festival (Grand Prix), Blue Note Jazz Competition (Grand Prix), Ogólnopolski Przegląd Zespołów Jazzowych i Bluesowych w Gdyni (Grand Prix) oraz wielu innych. Zadebiutował świetnie przyjętą płytą "Birth" wydaną w wytwórni Hevhetia w 2015 roku. Album zawiera 10 kompozycji autorstwa lidera grupy. W 2016 roku ukazały się dwie znakomite płyty z udziałem Piotrowicza - autorska "Popular Music" z sekstetem oraz "Dark Matter" formacji Minim Experiment. Odbył 6 miesięczne stypendium w prestiżowym Rhythmic Music Conservatory w Kopenhadze.
DEBIUT ROKU 2016: MINIM EXPERIMENT - DARK MATTER
Minim Experiment to kwartet dowodzony przez gitarzystę Kubę Wójcika, w skład którego wchodzą pianista Kamil Piotrowicz, kontrabasista Luca Curcio oraz perkusista Albert Karch. Razem stworzyli "Dark Matter", jeden z najważniejszych płytowych debiutów 2016 roku. Jak pisał Maciej Krawiec, muzyka nie jest dobra ot tak sobie – musi stać za nią koncept, kompozycja, dyskusja w grupie, wreszcie realizacja. A "Dark Matter" to płyta właśnie przemyślana, inteligentnie równoważąca żywioły i potrzeby artystyczne. Każdy z muzyków ma czas, aby się zaprezentować, kreując przy tym wyraz całości albumu. Być może w kontekście całego poprzedniego roku "Dark Matter" to największa pozytywna niespodzianka. Czapki z głów !!!
REEDYCJA/NAGRANIE ARCHIWALNE 2016 ROKU: THE ANDRZEJ TRZASKOWSKI QUINTET - THE ANDRZEJ TRZASKOWSKI QUINTET (POLISH JAZZ SERIES)
Album kwintetu Andrzeja Trzaskowskiego został wznowiony przez Polskie Nagrania w ekskluzywnej reedycji kultowej serii Polish Jazz, znanej fanom polskiej muzyki jazzowej od lat 60. Reedycję przygotowano z niezwykłą starannością, autorem odświeżonego brzmienia jest wybitny reżyser dźwięku - Jacek Gawłowski. Płyty zostały wytłoczone w gramaturze 180. Czwarta płyta serii z nagraniami kwintetu Andrzeja Trzaskowskiego jest jedną z najwybitniejszych pozycji zbioru. Nagrana w styczniu 1965 roku, stanowi obok "Astigmatic" Komedy manifest twórczy dla jazzu polskiego tamtych lat, a wpływu jej autora na rozwój tego gatunku muzyki w Polsce nie sposób przecenić. Wiernie oddaje kunszt kompozytorski lidera, jego styl improwizacyjny i charakterystyczną poetykę utworów.
This is the twenty-seventh installment in the series of releases initiated by the Polish Radio, which presents archive Jazz recordings from the radio vaults. Radio recordings are always a fabulous source of remarkable material, and as far as Polish Jazz history is concerned, the Polish Radio, which was a state monopoly for 45 years, recorded over time a plethora of invaluable material, which apart from the albums released by the Polskie Nagrania record company (also a state monopoly), is the only available additional source of Polish Jazz recordings. For many years Polish Radio recorded concerts presented during Poland's most important Jazz venues, including the annual Jazz Jamboree Festival and many other festivals as well. The tracks presented here were
recorded live in December 1965 during the eighth Jazz Jamboree Festival in Warsaw and are the second
volume of a collection of tracks from that event.
The first two tracks present a
trio led by one of the Godfathers of modern European Jazz, the German pianist/composer Joachim Kuhn with bassist Klaus Koch and drummer Reinhard Schwartz.
They perform two original compositions by Kuhn and the performance is one of
the earliest examples of European Free Jazz. Kuhn's performance here is
absolutely stunning as everything he played at the time, before he moved from
East German to West Germany.
The fact that his Free Jazz playing was tolerated by the GDR regime is a
fascinating story by itself. More details about his activity around the time
this music was recorded can be found in the review of the Zbigniew
Namysłowski's album "Live At Kosmos, Berlin", which was recorded just
a month earlier.
The next four tracks present a
quintet led by another Godfather of modern European Jazz, the German trombonist/composer Albert Mangelsdorff with saxophonists Gunter Kronberg and Heinz
Sauer, bassist Gunter Lentz and drummer Ralf Hubner. They perform three
original compositions by Mangelsdorff and one composition by the British trumpeter/composer Ian Carr, a great pioneer of modern British Jazz. Although the music
performed by the Albert Mangelsdorff quintet is not as Free Jazz oriented as
that by Joachim Kuhn, it is a superb of early modern European Jazz, which was already
emancipated from the American Jazz influence and clearly showed the new
direction being created in Europe. Both these
performances show the importance of German musicians as co-creators of early
European Jazz.
The last track present a sextet
led by yet another Godfather of modern European Jazz, the Polish Jazz pianist/composer Andrzej Trzaskowski with American trumpeter Ted Curson (who was living
in Europe at the time), saxophonists Janusz Muniak and Włodzimierz Nahorny,
bassist Jacek Ostaszewski and drummer Adam Jędrzejowski. They perform one
extended original composition by Trzaskowski. The music is again a stunning
example of early modern European Jazz and a great precursor of the explosion of
the Polish Jazz scene, which was happening at the time.
The beautifully restored sound
quality is excellent and the warm ambience of the analog recording is a true
joy. As usual with this series, which is very reasonably priced, I miss the
presence of "in depth" liner notes/booklet, which should convey the
circumstances at which this music was recorded and its importance to the
development of Jazz in Poland.
Nevertheless this is an absolutely essential piece of Jazz history which every
Jazz fan will surely consider an absolute must.
This is a long awaited recording by the legendary Polish Jazz saxophonist/composer Janusz Muniak, recorded in a classic quartet setting with Polish pianist Joachim Mencel, American bassist Willem von Hombracht and Austrian drummer Harry Tanschek. Together they perform nine tunes, eight of which are standards and one is an original composition by Muniak.
Although the album is credited
to all four quartet members, it is obvious that it celebrates the participation
of Muniak, who last recorded an album in 2002, i.e. ten years before this
material was recorded three years before it was released. Muniak's original
composition on this album is the title track of that previous album.
It is obviously almost
impossible to be even seemingly objective abut this music considering the
legendary figure of the leader, who is without a doubt one of the great
Godfathers of Polish Jazz. The album is entirely immersed in the mainstream
Jazz idiom, both as far as the music which is being performed and the way it is
performed. Muniak's tone is still intact, although he plays mostly softly and
keeps his phrases short and sweet. The piano trio supporting him is solid and
very amicable, supporting the leader all the way through. Everybody is
extremely cautious, trying to be gentle and round, which means there are risks
being taken at all.
In many respects this album
makes me sad and reflective, as it points out that time is not standing still
for anybody. Overall this is a nice mainstream album, no surprises, no risks,
no news, a gentle wave of hand by a great Master saying "I can still do
it". Respect!
This is the twentieth installment in the new series of releases initiated by the Polish Radio, which presents archive Jazz recordings. Radio recordings are always a fabulous source of remarkable material, and as far as Polish Jazz history is concerned, the Polish Radio, which was a state monopoly for 45 years, recorded over time a plethora of invaluable material, which apart from the albums released by the Polskie Nagrania record company (also a state monopoly), is the only available additional source of Polish Jazz recordings. For many years Polish Radio recorded concerts presented during Poland's most important Jazz venues, including the annual Jazz Jamboree Festival and many other festivals as well.
The ten tracks collected here were
recorded during the seventh Jazz Jamboree Festival, which took place between
October 24 and 26 1964 in
Warsaw. The
music was performed by four different ensembles, which are: a quartet led by
the German brothers Rolf Kuhn on clarinet and Joachim Kuhn on piano with Polish
rhythm section consisting of bassists Tadeusz Wójcik or Julian Sandecki and
drummer Andrzej Dąbrowski (four tracks), a trio led by Hungarian bass virtuoso
Aladar Pege with Polish pianist Wojciech Karolak and drummer Andrzej Dąbrowski
(also four tracks), a quintet led by Polish pianist/composer Andrzej
Trzaskowski with trumpeter Tomasz Stańko, saxophonist Janusz Muniak, bassist
Jacek Ostaszewski and drummer Adam Jędrzejowski (one track only) and finally a
trio led by Dutch pianist Pim Jacobs with his brother Ruud Jacobs on bass and
guitarist Wim Overgaauw (also one track only).
Most of the music consists of
standards and the only original material is one piece by Rolf Kuhn and the only
track by the Trzaskowski quintet, which was composed by Stańko and which is
absolutely the best and most interesting track on this album.
The beautifully restored sound
quality is excellent and the warm ambience of the analog recording is a true
joy. As usual with this series, which is very reasonably priced, I miss the
presence of "in depth" liner notes/booklet, which should convey the
circumstances at which this music was recorded and its importance to the
development of Jazz in Poland.
Nevertheless this is an absolutely essential piece of Jazz history which every
Jazz fan will surely consider an absolute must.
This is the third album as a leader by the veteran Polish Jazz saxophonist / composer Janusz Muniak, recorded live with his quartet, which also included pianist Wojciech Puszek, bassist Zbigniew Wegehaupt and American drummer George Buckner. They play only four compositions, one of which is an original by Muniak, another is by the Godfather of Polish Jazz, Krzysztof Komeda (the title track) and the remaining two are standards.
Although well played the album offers no innovation whatsoever and is simply one more Be Bop set, which is quite forgettable. The leader plays some mighty solos, which are, as always in his case, quite incredible and virtuosic, but the overall effect remains pretty unremarkable.
The album also suffers from a pretty amateurish sound quality, which often victimized live Polish Jazz recordings, with mobile recording equipment in the Socialist country being sadly sub-standard. Nevertheless it is a document both of the times and of Muniak's legacy, and therefore definitely worth listening and enjoying his bravado performances.
Side Note: The Poljazz label, which originally released this album, was active for 20 years (between 1972 and 1991) and was owned by the Polish Jazz Society. Considering the fact that the music industry in the Socialist State was centralized and totally controlled, with just one State owned music company producing all the albums, the possibilities to record and release Jazz albums were extremely limited. Poljazz was conceived and founded in order to allow for many more Jazz (and other) albums to be released independently from the State owned Polskie Nagrania / Muza and as such revolutionized the music industry at the time, being the only such enterprise in Eastern Europe. The Polish label Anex reissued many of the original Poljazz albums on CD, bringing this fabulous music back to life.
This is the second album as a leader by the fabulous Polish Jazz guitarist / composer Jaroslaw Smietana, who died recently tragically prematurely, succumbing to cruel illness. Smietana was one of the most active players on the local scene and contributed enormously to its development over the years. This album presents him, as the title suggests, in different settings: solo, duo, trio and quartet, playing with some of the best Polish Jazz musicians active at the time: saxophonists Janusz Muniak and Piotr Baron, bassists Krzysztof Scieranski and Antoni Debski and drummer Jacek Pelc. They perform eleven compositions, five of which are originals: three by Smietana and one each by Scieranski and Pelc, and the rest of the material is all standards.
This is one of the Jazziest albums recorded by Smietana, with fewer Fusion ventures, and his beautiful Jazz sensitivity is especially apparent herein. But all the other players also contribute very fine examples of intelligent, intimate musical conversations with the leader. Scieranski's bass and Baron's saxophone are simply delightful. Smietana experiments with the guitar synthesizers and performs on three quite distinctly sounding guitars, with his delicate touch being definitely one of the finest ever. Also the three duets with veteran saxophonist Janusz Muniak are among the album's most enchanting moments.
In retrospect this is a very strong album from start to finish with no weak moments or unnecessary "fillers", and a superb legacy which Smietana left for all of us to enjoy. A must for all Polish Jazz fans!
Side Note: The Poljazz label, which originally released this album, was active for 20 years (between 1972 and 1991) and was owned by the Polish Jazz Society. Considering the fact that the music industry in the Socialist State was centralized and totally controlled, with just one State owned music company producing all the albums, the possibilities to record and release Jazz albums were extremely limited. Poljazz was conceived and founded in order to allow for many more Jazz (and other) albums to be released independently from the State owned Polskie Nagrania / Muza and as such revolutionized the music industry at the time, being the only such enterprise in Eastern Europe. The Polish label Anex reissued many of the original Poljazz albums on CD, bringing this fabulous music back to life.
The material presented on this album originates from two separate LPs released by the Poljazz label, each contributing one side of the original LP. The logic behind it is that the original Poljazz releases often included two sides of completely unrelated material, artificially combined for a variety of reasons, mostly economic. These two sides of two separate LPs are connected by the central personality behind the music, the Polish Jazz saxophonist / composer / arranger / bandleader Jan Ptaszyn Wroblewski.
Wroblewski was the founder and
leader of the band S.P.P.T Chalturnik, which was formed in order to present
Jazz with a humorous and tongue in cheek attitude, featuring well known
standards as well as original material by the leader. The band included the
absolute crème de la crème of the Polish Jazz scene: saxophonists Janusz
Muniak, Zbigniew Namyslowski and Tomasz Szukalski, keyboardist Wojciech
Karolak, bassist Bronislaw Suchanek and drummer Czeslaw Bartkowski. The
wonderful arrangements and whimsy performances are all brilliant, especially in
view of the fact that they show that Jazz doesn't have to be treated always so
seriously.
Wroblewski was also the
director of the Polish Radio Jazz Studio Orchestra during the years 1968-1978, which
was one of the most important incubators and places of refuge for the young
Polish Jazz musicians under the Socialist regime, providing them with a steady
income. The orchestra performs a very ambitious piece of music composed by the
young pianist Jan Jarczyk called "A Double Concerto For Five Soloists And Orchestra",
which features as soloists top Polish Jazz players of the time: violinist
Zbigniew Seifert, saxophonist Tomasz Szukalski and Janusz Muniak and trumpeter
Tomasz Stanko. Legendary American drummer Stu Martin also participates in the
recording. The music is a very interesting example of early Orchestral Jazz
works, which combine contemporary Classical techniques with Free Jazz improvisation.
Side Note: The Poljazz
label, which originally released this album, was active for 20 years (between
1972 and 1991) and was owned by the Polish Jazz Society. Considering the fact
that the music industry in the Socialist
State was centralized and
totally controlled, with just one State owned music company producing all the
albums, the possibilities to record and release Jazz albums were extremely
limited. Poljazz was conceived and founded in order to allow for many more Jazz
(and other) albums to be released independently from the State owned Polskie
Nagrania / Muza and as such revolutionized the music industry at the time,
being the only such enterprise in Eastern Europe. The Polish label Anex
reissued many of the original Poljazz albums on CD, bringing this fabulous
music back to life.
Polish saxophonist / composer / bandleader Janusz Muniak was one of the most important Polish Jazz figures during the early post WWII period, which flourished in the 1960s / 1970s. He was part of the emerging revolutionary movement of Polish Jazz, where he played along such legendary pioneers as Andrzej Trzaskowski, Krzysztof Komeda and Tomasz Stanko. Since the late 1970s Muniak leads his own groups and records as a leader. This is his second album as a leader and since then he continued to record a plethora of albums over the years, both as a leader and sideman. He also owns his own Jazz club in Krakow, called "U Muniaka", which is one of the oldest continuously active Jazz venues in the country.
This album presents Muniak in a
quartet setting, with pianist Wojciech Puszek (playing the Fender Rhodes
electric piano), bassist Andrzej Cudzich and drummer Krzysztof Zawadzki. They
perform four lengthy originals, all by Muniak, which allow for extended improvisations,
mostly by the leader. The presence of the electric piano sets the overall
ambience of this recording, pushing it slightly towards Jazz-Rock Fusion, but
the leader keeps the situation in check and well within the modern mainstream
bounds. Muniak's performances on both the soprano and tenor saxophones are
first rate as are those by the rhythm section, creating together some
excellent, but not very innovative modern Jazz, which most Jazz listeners
should enjoy.
Side Note: The Poljazz
label, which originally released this album, was active for 20 years (between
1972 and 1991) and was owned by the Polish Jazz Society. Considering the fact
that the music industry in the Socialist
State was centralized and
totally controlled, with just one State owned music company producing all the
albums, the possibilities to record and release Jazz albums were extremely
limited. Poljazz was conceived and founded in order to allow for many more Jazz
(and other) albums to be released independently from the State owned Polskie
Nagrania / Muza and as such revolutionized the music industry at the time, being
the only such enterprise in Eastern Europe. The Polish label Anex reissued many
of the original Poljazz albums on CD, bringing this fabulous music back to
life.
This is the third album by Polish Jazz vocalist Beata Przybytek, recorded with her quartet, which comprises of pianist Dorota Zaziablo, bassist Konrad Basiuk and drummer Ryszard Balcer. Guest artists include percussionist Slawomir Berny, guitarists Jacek Krolik and Jaroslaw Smietana and veteran saxophonist Janusz Muniak. On this album Przybytek says farewell to the Jazz standards songbook, which she used on her two earlier recordings, and dedicates this entire project to songs by the great Stevie Wonder, selecting ten of his well-known tunes and presenting them in new arrangements, which results of course in a tribute album of sorts.
Wonder's songs, although catchy and beautifully melodic, are by no means straightforward musically and Przybytek takes quite a risk here attempting to re-invent the Master singer / songwriter by changing his original songs utilizing a Jazzy arrangement but also playing around with the melodies harmonically, twisting them and altering their tempi, usually to half the original speed. Somehow magically all this works out fine and the resulting music has a life of its own; still close enough to the source to be easily identified but at the same time significantly different to make things interesting.
Her vocal performances are her best to date, showing undeniably that she sings well when not limited by stylistic restrictions, i.e. her Jazz education and experience, utilizing mannerisms and vocal routines commonly used in Soul, Rhythm and Blues and even Rock. All these influences finally amalgamate in her vocal performance on this album, which immediately put her on a completely new plane musically. Her vibrato is simply irresistible, causing goose bumps and other inexplicable physical and metaphysical effects to the innocent listener.
She gets a very sympathetic support from the quartet, especially the acoustic bass, which is right at her side at all times supporting her wonderfully. The percussionist plays on several tracks, keeping his arsenal to minimum, which is very tasteful and rare since percussionists often tend to dominate every recording they're on. Both guitarists and the saxophonist solo briefly, ornamenting the album but not adding any vital contributions, which would change its quality.
All in all this is a very bold statement, beautifully executed and full of wonderfully sensitive musical tricks and treats. It takes more that a single listening sessions to really appreciate this album, but that is quite customary for all quality musical ventures as this one. A few more spins and the listener is hooked entirely. In many respects this album could appeal to a wide range of music connoisseurs, both those who prefer Jazz and those who like Pop material. Quality is a universal heart opener, and this album definitely opens many hearts!
Tomasz Stanko - trumpet
Zbigniew Seifert - violin
Janusz Muniak - Flute, tenor & perc.
Bronislaw Suchanek - double bass
Janusz Stefanski - drums, perc.
Jazz Message From Poland (1972)
Krzysztof Komeda's unexpected death left Polish jazz in a state-of-shock. Tomasz Stańko in his autobiography "Desperado" confessed that he was perfectly happy as trumpeter in Komeda group and were it not for his untimely departure he would never go for his own band. Eventualy he was kind of forced to make that step and it revealed to be a very important event in history of Polish jazz. Stańko musical tastes were different than Komeda's and he directed his new project more into free jazz territory. Since in those times free jazz was phenomenon almost exclusively limited to the US, Stańko and his band were among forerunners of this aesthetics in Europe. What was important Stańko never actually imitated the American paterns but rather took them as point-of-departure for his own explorations.
It was also one of first times when Stańko showed himself as a very capable leader. He carefully hand-picked most able musicians on Polish scene and thus created a true super-group. Some of his collaborators in this band like for example Zbigniew Seifert made thereafter great career internationally (check his "Man Of Light") or like Janusz Muniak in Poland (check "Question Mark"). Rhythm section players that is a bassist Bronisław Suchanek and drummer Janusz Stefański are no less prominent appearing on countless recordings during this golden era of Polish Jazz (60ties and 70ties last century).
This quintet recorded together three albums, starting with a revolutionary "Music For K" (1970) which had a lot in common with Ornettian, chaotic and loud version of free jazz with following "Jazz Message In Poland" (1972) and "Purple Sun" (1973). Second and third album of this group showed even more clearly that Stańko is interested more in conceptual version of free jazz than its version dominating then in the US thanks to above mentioned Ornette Coleman or others like Albert Ayler, Cecil Taylor or Don Cherry. These three albums by Stańko first quintet were great by themselves but they also made a way for even bigger ones to follow like "TWET" (1974) or "Balladyna" (1976), Stańko's first for ECM.
Going back to "Jazz Message From Poland" when compared to "Music For K" it gained ecstatic character resembling a bit the projects by Miles Davis , especially music from legendary "Bitches Brew" sessions (1970). But dialogues between Tomasz Stańko trumpet and Zbigniew Stańko violin are so unique that this records withstands comparison with any record of that era in the world and brings to modern listener fully satisfactory experience regardless 40 years that has passed since its release.
Janusz Muniak - tenor saxophone
Przemek Dyakowski - tenor saxophone
Wojciech Staroniewicz - tenor saxophone
Maciej Sikala - tenor saxophone
Dariusz Herbasz - tenor saxophone
Maciej Grzywacz - guitar
Dominik Bukowski - vibraphone
Tomasz Sowiñski - drums
Follow The Soul (2003)
"In his decision to go for the double bass, Lemanczyk followed the voice of his soul. You can hear it in each and every note of "Follow the Soul". His performance is characterized by a strong and resolute attack on the string, a deep and full tone, precision of articulation, melodic invention [...]. There is something more, however, that Lemanczyk can do - both as a musician and a composer - he can stigmatise the music with his personality, create an atmosphere and sound, which makes you want to listen to the piece once again."
Krzysztof Kuczkowski - "Gitara i bas" 5/2003 (65)
"Despite the fact that it is the bassist that is the author of the album, he remains in the background, limiting his activity to playing the role of the band's backbone. His double bass has a wonderfully succulent sound, resolutely punctuates whatever their colleagues are doing, ensuring that all the blank spaces are filled. Lemanczyk's fascination with the acoustic instrument started a relatively short time ago. Before that his soul had been sold to the bass guitar, which adds even more to the admiration at what he has achieved so far."
Jaroslaw Kurek - "Kuryer Sopocki" 11 July 2003
Tracklist:
1. Virga
2. Shy king of the village
3. Take 74
4. You don't know what love is
5. White lake
6. My little M.
7. Blues for Aga
Wojciech Karolak - Hammond & Farfisa Vip organs, Fender piano
Orchestra conducted by Jan 'Ptaszyn' Wróblewski -
Jan Ptaszyn Wróblewski - conductor
Tomasz Szukalski - soprano saxophone (solo 2)
Tomasz Stańko - trumpet (solo 1)
Zbigniew Namysłowski - alto saxophone (solo 5)
Janusz Muniak - reeds
Easy! (Polish Jazz Vol.81 Deluxe, 1974)
This relatively little known but excellent album presents Polish Jazz keyboardist / composer / arranger / bandleader Wojciech Karolak in a relaxed atmosphere and in company of the crème de la crème of the Polish Jazz musicians of the period that he cooperated with on many occasions before. The idea was to present a less complex / sophisticated music performed by top Jazz players, but in retrospect the result surely surpassed all the intensions and expectations and this is definitely some of the best of his work.
Recorded at a time when the Jazz-Rock Fusion in Poland was rapidly developing and achieving the peak of its creativity, spearheaded by Michal Urbaniak and his group, of which Karolak was a member. It is hardly surprising therefore that this album includes many of the characteristics of the early 1970s Polish Fusion, which of course in term was strongly influenced by the pioneering and groundbreaking work done by Miles Davis at the time, which served as a model to the entire worldwide music community.
Although perhaps more melodic than the Urbaniak's recordings, this album has plenty of innovative moves, like the usage of early synthesizers, electric piano and of course his organ, excellent brass arrangements on some tunes and superb soloing by the musicians involved, which include trumpeter Tomasz Stanko, saxophonists Zbigniew Namyslowski, Janusz Muniak and Tomasz Szukalski, drummer Czeslaw Bartkowski and many others. Karolak composed seven of the eight tracks on this album with one track being contributed by the great Jan Ptaszyn Wroblewski. Lovers of Polish Jazz should be rejoiced by the fact that this album was reissued as part of the extended legendary Polish Jazz series. A must!
Track listing:1. A Day In The City [05:28]; 2. (DACP 796) Endless Transit [04:17]; 3. Instant Groove [07:09]; 4. Strzeż się Szczeżui [03:58]; 5. Easy [05:57]; 6. Why Not Samba [04:16]; 7. Seven Shades Of Blue [04:04]; 8. Goodbye [06:30]
Janusz Muniak - soprano sax
Ted Curson - trumpet
Wlodzimierz Nahorny - alto sax
Jacek Ostaszewski - bass
Adam Jędrzejowski - drums
Seant (Polish Jazz Vol.11, 1966)
This monumental album, perhaps as important as fellow Polish Jazz Godfather Krzysztof Komeda's "Astigmantic", recorded at the same period, is unfortunately significantly less known and appreciated, both in Poland and abroad, which is a great misfortune. Pianist / composer Andrzej Trzaskowski contributed enormously to the development of Polish Jazz, especially in the field of more experimental, avant-garde, Free Jazz music, which was rapidly developing worldwide in the 1960s. This sextet recording, which includes American trumpeter Ted Curson (of Charles Mingus fame), who was spending as much of his time in Europe as at home, playing along brilliant Polish crew: saxophonists Wlodzimierz Nahorny and Janusz Muniak, bassist Jacek Ostaszewski and drummer Adam Jedrzejowski. The music, all original compositions by Trzaskowski, is simply brilliant and absolutely pioneering in every respect. Listening to this album in retrospect one can hear clearly that in the historic perspective it was as innovative and groundbreaking as anything else created at the time over the pond and beyond the Iron Curtain. In addition it is also aesthetically beautiful and intellectually challenging. An absolute must to any Polish Jazz enthusiast; this is an essential piece of Polish Jazz history.
Track listing: 1. Seant; 2. Wariacja na temat „Oj, tam u boru” / Variation on the theme „Near the Forest”; 3. The Quibble; 4. Cosinusoida
Jan Ptaszyn Wroblewski - tenor saxophone, "mouth synthesizer", leader
Zbigniew Namyslowski - alto saxophone
Janusz Muniak - tenor saxophone
Tomasz Szukalski - bass clarinet, clarinet, tenor saxophone
Zdzislaw Piernik - tuba
Jan Jarczyk - piano, trombone
Tomasz Ochalski - piano (tracks 2, 10 only)
Bronislaw Suchanek - bass
Jerzy Bezucha - drums
Chalturnik (1974)
This wonderful album is the debut recording by the S.P.P.T. Chalturnik ensemble, invented, founded and led by saxophonist / composer / bandleader Jan "Ptaszyn" Wroblewski. As the title suggest, the idea behind this ensemble is all about humor in Jazz, a relatively rare attitude in modern Jazz but something quite common in traditional Jazz. The ensemble consisted of the crème de la crème of the Polish Jazz scene: saxophonists Zbigniew Namyslowski, Janusz Muniak and Tomasz Szukalski, tuba player Zdzislaw Piernik, pianist Jan Jarczyk (replaced by Tomasz Ochalski on two tracks), bassist Bronislaw Suchanek and drummer Jerzy Bezucha, with the leader playing saxophone and a "mouth synthesizer" (i.e. a comb) and contributing four of his original compositions. The rest of the music comes from various sources, including even one theme by Tomasz Stanko (obviously a tongue in cheek towards modern Jazz). Although the humorous approach to the music is easily detected, the perfect performances and the wonderful arrangements turn this album a true gem. These great musicians prove, beyond a shadow of a doubt, that sometimes it pays to take a slightly relaxed approach to music. Great stuff!
Tracklisting: 1. Nasze male trzydziestolecie; 2. Lampasiasty; 3. El Condor Pasa; 4. Medley: Serende in Blue/ I'm Getting Sentimental; 5. Cockneyem; 6. What's New Pussycat; 7. Podwieczorek bez mikrofonu; 8. Music for my friends; 9. Experience
The two leaders on this date are hardly newcomers to the Chicago Jazz scene. Paulinho Garcia is well known for his solo work and for his playing with Greg Fishman in Two For Brazil. Grazyna Auguscik has put out some wonderful albums on her own, as well as being featured on the CDs of various Chicago heavyweights. Andanca finds these two together for an album of mostly Brazilian songs with a fantastic backing band and some very tasty string arrangements.
When I first got this album, I have to admit that I didn't know what to think about it. Granted, both Paulinho Garcia and Grazyna Auguscik are top-notch vocalists, and Garcia's guitar skills are amply evident throughout a growing catalog featuring his work. However, one could be left to wonder how two such singular artists would work together. Well, I had no need for worry. These two blend together wonderfully as singers, and the instrumental backdrop that they sing against is supportive, grooving and sensitive to the intimate setting which makes this album such a success.
To put it frankly, this is one of the best executed albums that I've heard in a long time. The pacing, song choice and timbres of this album are breathtaking. Even the string section here is more than mere window dressing. The arrangements actively add to the proceedings, giving these songs added weight and momentum, and making this group sound entirely unique.
While this album is listenable from first track to last, there are a few real standout tracks here which help this CD to cross the line between "great" and "really, really great."
"Andanca," the title track from this CD is a beautiful mid-tempo tune that is as gorgeous for the melody as it is for the way that Paulinho and Grazyna interpret it. "O Boto" boasts a grooving bass line that propels it nicely. "Nothing Will Be As It Was" is practically the textbook definition of pretty. The strings provide the perfect backdrop for this song, leaving the spotlight firmly on Auguscik and Garcia for a beautiful effort.
This is the kind of album that I really look forward to hearing: a bit off the beaten path, beautifully executed, great tunes that haven't been done to death, played with elan and grace by great musicians. Andanca has all of that, and more, in spades.
Track listing: 1. Andança; 2. Bala com bala; 3. Gdy wybierać jeszcze mogłam; 4. Consaloção; 5. Casa forte; 6. Falando de amor; 7. O boto; 8. So nice / Summer samba / Chciałabym; 9. Photograph / Fotografia; 10. Nothing Will Be As It Was; 11. Spoza nas; 12. Mixing; 13. Viola enluarada; 14. Prelude e-min / How insensitive / Pradizer Adeus
