Relacja z cyklu koncertów w ramach projektu "W Sieci Dźwięków" #1

By Krzysztof Komorek

"W sieci dźwięków" to cykl siedmiu różnorodnych koncertów zorganizowanych przez Fundację Generator Sztuki, w wykonaniu jazzowych muzyków ze Szczecina, Berlina, Poznania, Krakowa i Warszawy, oraz szkolenie on-line z zakresu korzystania ze współczesnych mediów dla zaangażowanych w projekt artystów. Koncerty odbywały się w formie tradycyjnej w klubie Jazzment i były dostępne za darmo dla wszystkich zainteresowanych. Łącznie w cyklu wzięło udział 25 muzyków. W każdym koncercie w klubie Jazzment wzięło udział co najmniej 50 osób, a transmisje on-line oglądano już łącznie ponad 12000 razy.

"Historia polskiego jazzu"

Podczas koncertu "Historia Polskiego Jazzu" przed publicznością zaprezentował się kwartet w składzie: Jacek Skrzypczak - saksofon sopranowy i klarnet basowy, Patryk Matwiejczuk - fortepian, Paweł Grzesiuk - kontrabas oraz Radek Wośko - perkusja. Muzycy bardzo ciekawie złożyli program, zestawiając kompozycje wielkich postaci z historii krajowego jazzu z własnymi utworami. Jako rodzime klasyki pojawiły się więc "Quo Vadis" Seiferta oraz komedowskie "Svantetic" i "Sleep Safe and Warm". Na finał zespół pozostawił niespodziankę - dwa utwory Tomasza Stańki, nie będące już tak oczywistym wyborem: "The Dark Eyes of Martha Hirsch" oraz "So Nice" - oba z nagranej ze skandynawskim składem płyty "Dark Eyes". W klimacie muzyków Stańki kapitalnie odnalazł się grający na klarnecie basowym Jacek Skrzypczak. Z ogromną przyjemnością słuchało się również pianisty Patryka Matwiejczuka. Także wspomniane już oryginalne kompozycje Matwiejczuka, Wośki i Skrzypczaka świetnie wpisały się w atmosferę całego występu.

"Jazz i tradycja - Impro Session"

Improwizowana sesja pod hasłem "Jazz & Tradycja" zgromadziła na scenie siedmiu muzyków, a instrumenty tworzyły ciekawy i można śmiało powiedzieć niezwykły zestaw: skrzypce - Łukasz Górewicz, akordeon - Mateusz "Czarny" Czarnowski, saksofon tenorowy - Tomasz Licak, gitara - Michał Starkiewicz, fortepian - Mikołaj Gruszecki, kontrabas - Damian Kostka i perkusja - Radek Wośko. Muszę przyznać, że już od samego początku narastało we mnie odczucie, że ten projekt aż domaga się kontynuacji albo przynajmniej fonograficznej rejestracji. Nazwiska występujących muzyków znane są z wielu zespołów, często wspomniani artyści są w nich liderami. Podczas tego występu wypadli kapitalnie jako ensamble. Nieco inaczej sformułowałbym wprawdzie hasło koncertu - dla mnie była to raczej "Improwizacja i Tradycja", bowiem pierwiastek nowoczesnej improwizacji grał w nim istotną rolę. Ale w żadnym stopniu nie zmienia to mojej wysokiej oceny jednego z najlepszych pandemicznych występów on-line, jakie dane było mi oglądać.

                                           "Filmowe tematy"

Koncert "Filmowe Tematy" także przyniósł słuchaczom nieoczekiwane atrakcje. Ekscytujący muzyczno-filmowy miks zaprezentowali: Joanna Gajda - fortepian, Tomasz Licak - saksofon tenorowy, Martin Buhl Staunstrup - kontrabas i Fermin Merlo - perkusja. Zespół zaczął od trzech standardów "Long Ago And Far Away", "Alice in Wonderland" oraz "The Way You Look Tonight", by następnie zaskoczyć klasyką muzyki pop i szlagierem "Neverending Story". Ze sceny zabrzmiał również temat Krzysztofa Komedy "Dwaj Ludzie z Szafą" oraz dwa kolejne standardy "It's Only a Paper Moon" i - wykorzystywany w filmach, acz nie napisany specjalnie do żadnego z nich - "Round Midnight". Na koniec zespół odpalił dwie bomby. Po pierwsze pokazując, że ciekawą muzykę znaleźć można w miejscach niespodziewanych - dowodem na to stało się wykonanie tematu z… brazylijskiego serialu-tasiemca "Niewolnica Isaura". Po drugie przywołując wspomnienia poprzez wykonanie tytułowego utworu kreskówki "The Flinstones" znanej w Polsce jako "Między Nami Jaskiniowcami".   

Do trzech razy sztuka

Wszystko płynie. I w zasadzie nasz wybór ogranicza się do tego czy siedzimy na brzegu obserwując bieg wydarzeń czy też mamy ochotę wskoczyć na fale i surfować z ich biegiem. Ostatnio dołączyłem jakby do tych drugich i postanowiłem skorzystać z okazji by zajrzeć w błękitne jak ocean niespokojny oczy pewnej uroczej blondynki ze Szczecina, dawnej redakcyjnej koleżanki z Radia Jazz.

Spotkaliśmy się w foyer mojego ukochanego Lutosławskiego na warszawskim Mokotowie, a okazją był koncert skrzypka Łukasza Górewicza, którego ostatni krążek “The String of Horizons” wydało wydawnictwo nomen omen Big Flow wspomnianej wyżej Zuzanny Borawskiej. Ponieważ jako prawdziwi koneserzy lubicie wiedzieć kto z kim, to może Was rozczaruję, ale powiem tylko o muzyku, że zanim rozpoczął karierę solową współtworzył m.in. z Rafałem Gorzyckim bardzo ceniony Ecstasy Project, jeden z najciekawszych składów związanych z bydgoskim Mózgiem.

W studiu koncertowym PR zebrała się garstka publiczności i wkrótce przestrzeń zaczęły wypełniać tak bliskie Łukaszowi nasycone jazzem ambientowe pasaże, w których od czasu do czasu pobrzmiewał miły memu uchu seifertowski blues. Tworzący resztę kwartetu Mikołaj Gruszecki na fortepianie, Martin Buhl na kontrabasie i Kuba Gudz na perkusji mieszkają podobnie jak lider w Berlinie i grali momentami naprawdę ciekawie, niemniej słychać było, że wiele jeszcze wspólnego ćwiczenia przed nimi. Wyszedłem z koncertu odświeżony jak po muzykoterapii za co jestem tak muzykom jak i Zuzannie bardzo wdzięczny.

Nie dane mi jednak znowu pogrążyć się w mojej słodkiej bezczynności, bo oto po koncertowym piątku w poniedziałek znalazłem w naszej polishjazzowej skrzynce najnowszy album kolejnego skrzypka Mateusza Smoczyńskiego. Mateusza znają Państwo niewątpliwie z Atom String Quartet o którym nie będę się rozpisywał jako o powszechnie znanej success story. Przechodząc do autorskiego składu Mateusza to bez względu na to czy jest to trio, kwartet czy kwintet towarzyszy mu na fortepianie brat Jan i w miarę stabilna grupa muzyków, do której należą współtworzący jego najnowszy krążek gitarzysta Konrad Zelmer, basista Wojtek Pulcyn, natomiast postacią nową jest udział w tym nagraniu Michała Miśkiewicza, gwiazdy trio Marcina Wasilewskiego i wytwórni ECM.

Muzyka poraża jakością wykonania, wszystko tu płynie, buja, unosi się w sposób cudownie harmonijny i człowiek nie słucha, lecz po prostu rozpływa się w niej, nawet jeśli nurt, któremu dajemy się porwać jest chwilami nieco chłodny jak na mój gust. Jeśli do tego dodać krystaliczną czystość dźwięków, która nie dziwi jeśli się wie, że w innym swym wcieleniu bracia Smoczyńscy są twórcami Tokarni, będącej jednym z najlepszych polskich studiów nagraniowych, otrzymujemy produkt skończony. Jak jednak zauważa dowcipnie autor linear notes do tego albumu Roch Siciński, z którym swego czasu prowadziliśmy razem audycję radiową, “nie w sensie potocznym”, ale jako produkt kompletny. Brawo dla Mateusza, muzyków jak i Rocha za uwieńczone sukcesem zmagania z formą!

I tu zasadniczo mógłbym skończyć, gdyby tytuł tego felietonu nie sugerował czego innego. A było tak, że wybrałem się w drogę do Wrocławia i aby umilić sobie jazdę wziąłem pierwszą lepszą płytę, wkładam do CD w moim wieśwagenie i ku mojemu zdziwieniu znów słyszę skrzypce! Patrzę na okładkę, widzę nazwę Tomasz Chyła Quintet i coś mi zaczyna świtać w głowie, bo przypominam sobie jakąś nagrodę na zeszłorocznym Jazz Juniors, a patrząc po takich dobrze znanych nazwiskach jak saksofonista Piotr Chęcki, pianista Szymon Burnos, perkusista Sławek Koryzno czy basista Krzysztof Słomkowski orientuję się, że jestem w środowisku trójmiejskim i mam do czynienia z naprawdę ciekawym debiutem.

Najbardziej seifertowska ze wszystkich, żywiołowa, entuzjastyczna, taneczna, momentami ekstatyczna, lecz nie chaotyczna porwała mnie swoją różnorodnością i stylistyczną odwagą, która sprawia, że słuchając jej etykietki takie jak mainstream czy awangarda nie mają sensu. Płyta nosi bardzo apropos tytuł “Eternal Entropy” i okazuje się być pod naszym patronatem - nie moja zasługa, lecz zapewne Tomka Łuczaka - nadto jest podobnie jak krążek Mateusza dostępna via spotify nie pozostaje mi więc nic innego jak zachęcić do słuchania, bo może jak mi i Wam sztuka się uda.

Autor: Maciej Nowotny
Chief Editor

Łukasz Górewicz – The String Of Horizons (2015)

Łukasz Górewicz

Łukasz Górewicz - violin, other instruments

The String Of Horizons

BIG FLOW 02





By Adam Baruch

This is a very interesting solo album by Polish violinist/composer Łukasz Górewicz, a prolific figure on the local scene primarily known as a member of the Ecstasy Project ensemble, but also as author of and participant in many other ventures. On this album, which is performed solely by Górewicz playing all the instruments, he presents nine original instrumental pieces, the last of which is added as a bonus track.

The music is a beautiful mixture of diverse influences, ranging between Classical Music, improvisation and Ambient atmospheric vistas, resulting in a very introvert, deeply melancholic and minimalist pieces, which develop slowly and create a deep sensation of tension and even apprehension, in spite of their subdued intensity. In many respects this music sounds like a soundtrack of an imaginary horror film.

Górewicz plays mostly the violin, which is the most dominant instrument on this album, but he also uses the piano to create a frame of reference for the prolonged violin improvisations and electronics to create some rhythmic patterns and to extend the sonic range of the overall result.

This music needs quite a lot of concentration and attentive listening to expose all of its depth and hidden beauty. Although it tends to create a sensation of standstill and little development, in fact it moves along at all times, even when frequently slowed down and almost silenced to a whisper. This technique, which involves playing with the dynamics and changing the tempi, is extremely effective, although not always easy to follow or to enjoy at first.

This album is definitely one of the most ambitious and original statements on the Polish musical scene of 2015, but its complexity and intrinsic oddity will make it difficult to achieve a wide popularity, which is sadly the story of all valuable creations. Nevertheless Górewicz manages to make an uncompromising personal statement, which is here to stay and proves his maturity and obvious talent both as a virtuosic violinist and notable composer.

Although every Polish violinist who uses improvisation is almost automatically adopted to the famous Polish Jazz violin school, personally I think Górewicz, except for the slight similarity to Zbigniew Seifert, is not a typical Jazz violinist but rather a member of a new Polish Jazz violin school, which is much closer to Classical Music, like the two violinists of the Atom String Quartet for example. Overall this is an album definitely worthy of exploration and should delight ambitious music listeners, who have enough patience and open mindedness to embrace it.

Łukasz Górewicz - The String Of Horizons (2015)

Łukasz Górewicz

Łukasz Górewicz - acoustic & electric violins, guitar, piano, percussion, programing, loops

The String Of Horizons

Big Flow Records




By Ian Patterson

Active in both classical and contemporary music, Polish violinist/composer Łukasz Górewicz is perhaps best known abroad for Ecstasy Project, the unique experimental chamber/avant-garde jazz ensemble formed in 1999; its albums such as "Realium" (Polish Jazz, 2005) and "Reminiscence Europae" (Fonografica, 2008) underlined Górewicz' credentials as one of the most arresting violinists of his generation, regardless of genre. On "The String Of Horizons" Górewicz steps out alone, composing, arranging and producing the music, in addition to playing all the instruments. Needless to say, Górewicz' highly lyrical violin is central to these contemporary, atmospheric compositions.

Górewicz hits the ground running on "New Bike" with multiple, layered violins creating a bewitching sonic tapestry. Sustained notes and pizzicato rhythm form the bed from which Górewicz electric violin blooms. Bottom-end piano makes a brief but incisive appearance, percussive rhythm emerges and a grungy guitar riff saws through the dancing waves. Strings duly relieve the guitar riff and the numerous violin voices converge in a rising, climactic wall of sound. It's a dramatic opener that sets the bar high.

On the whole, however, the music is too serene to be indie-rock and the loop-layered violins employed sparely enough that to call it contemporary chamber ensemble music doesn't quite paint the whole picture either. Górewicz may be a one-man band but it's his unadorned, loop-free playing that shines brightest on cinematic tunes like "Green Moon" and "Melting Snow" where delicate piano, drone and achingly lyrical violin converge. Minus drone, violin and piano embrace on the brief yet poignant "Marta". For all his technical virtuosity, it's Górewicz' finesse and compositional nuance that are foregrounded.

There's more meat and gristle on "Ada", where ambient, computer-generated effects reminiscent of Radiohead's "Kid A" (Parlophone, 2000), a repeating piano motif and a crushing, two-note electric guitar mantra underpin several interweaving violin lines. Likewise, the layers of the rhythmically punchy "K Flow In Berlin" and the haunting "Flying Through The Darkness" marry programmed effects and Górewicz string-rich textures. Regardless of the density of the musical architecture, Górewicz lyricism constantly illuminates this almost suite-like recording.

Nowhere is this inherent lyricism better illustrated than on the brooding "Kind of Time," Górewicz striking tribute to the Polish jazz violinist Zbigniew Seifert, who died in 1979 at the age of thirty two. Seifert still exerts a significant global influence, as witnessed by the inaugural Zbigniew Seifert International Jazz Violin Competition held in Luslawice in 2014, a competition that drew scores of applicants from around the world, including Górewicz. Górewicz was one of ten finalists who made it to Luslawice and arguably the violinist there closest to the spirit of Seifert. Like Seifert, as "The String Of Horizons" demonstrates in spades, Górewicz is, above all else, an original voice.

On "The String Of Horizons" Górewicz reveals his mastery of multiple musical strands. Folkloric, classical and avant-garde colors merge completely to form a subtle yet persuasive language that is melodious, atmospheric and edgy. An impressive, intimate recording that should propel Górewicz to a wider international audience.

Łukasz Górewicz - The String of Horizons (2015)

Łukasz Górewicz

The String of Horizons










By Maciej Nowotny

Bardzo, ale to bardzo brakowało mi na polskiej scenie jazzowej takiego projektu, jak najnowsze przedsięwzięcie Łukasza Górewicza. Bo chociaż żyjemy w okresie niezwykłego renesansu polskiego jazzu, to brakuje mi w nim projektów nawiązujących dialog ze współczesną muzyka popularną, na której wychował się i której język rozumie przeciętny słuchacz. To jest być może przyczyna, że chociaż mamy mnóstwo niekiedy wyśmienitych projektów inspirowanych bopem z przełomu lat 50tych i 60tych ubiegłego stulecia, free jazzem czy polską muzyką współczesną (Lutosławski, Penderecki, Szymanowski etc.), to na koncertach nie widać tłumów. Publiczność tęskni bowiem za czymś opowiedzianym nieco bardziej przystępnym językiem, a jednocześnie zrealizowanym na najwyższym artystycznym poziomie.

Zatem w Polsce trudno znaleźć odpowiedniki dla najnowszego projektu Górewicza, ale za granicą jest ich wiele i to takich łączących oryginalność koncepcji z wielkim sukcesem komercyjnym. Pierwsze porównania jakie przychodzą mi do głowy, to dokonania trębacza Nilsa Pettera Molvaera (“Khmer” czy “Hamada”) czy kontrabasisty Larsa Danielssona (“Melange Blue”). Podobnie jak u tych artystów, język Górewicza zbudowany jest na muzyce klasycznej i jazzie, ale nie brak w nim fascynacji elektronicznie generowanymi rytmami inspirowanymi współczesną muzyką taneczną i etniczną. Co najważniejsze, to wszystko nie brzmi banalnie, nie ma się poczucia, że słuchacz podąża ścieżką tysiące razy już wydeptaną. Co zresztą nie dziwi zważywszy na to, że jako muzyk Górewicz kształtował się pod silnym wpływem yassu, najbardziej ożywczego i oryginalnego prądu w polskim jazzie ostatnich dwóch dekad, grając w tak wyśmienitych i oryginalnych składach jak Maestro Trytony czy Ecstasy Project.

Ta skłonność do fuzji bardzo rożnych wpływów sprawia, że pisząc o muzyce Górewicza nasuwają się nam skojarzenia z takimi skrzypkami w jazzie, jak Jean Luc Ponty, Didier Lockwood, Jerry Goodman czy nasz niezrównany Michał Urbaniak. Jedno wypada podkreślić: mianowicie to, że chociaż na tej płycie Górewicz ostro melanżuje różne wpływy, to całość zachowuje niesłychaną artystyczną spójność, tworząc coś w rodzaju suity, która jak najlepszy thriller wciąga od pierwszych nut i trzyma w napięciu do ostatnich sekund nagrania. Kapitalne melodie, niecodzienny klimat, doskonałe wykonanie (aż trudno uwierzyć, że album jest solowy i Górewicz gra sam na wszystkich instrumentach!) sprawiają, że mamy do czynienia z przedsięwzięciem wyjątkowym, które jestem pewny wprawi w szczere zdumienie krytyków w naszym kraju i, mam nadzieję, w zachwyt naszą publiczność, i to nie tylko jazzową!

Maestro Trytony - Heart Of Gold (2004)

Maestro Trytony (band)

Tomasz Gwinciński - guitar, electronics
Tomasz Pawlicki - flute, keyboards, spinet, piano prepared
Patryk Węcławek - bass
Rafał Gorzycki - drums
Małgorzata Skotnicka - spinet
Jacek Majewski - percussion
Łukasz Gorewicz - violin
Martin Franken - gamelan

Heart Of Gold (2004)

Maestro Trytony are a Polish band led by Tomasz Gwicinski (guitar) and Tomasz Pawlicki (flute, keyboards). The musicians grew up on mainstream rock music, but were subsequently exposed to the world of 20th century’s classic and jazz. Indeed, the guitarist was considered one of the purveyors of the very local, neo-jazz phenomenon labeled as “yass” in the 1990s. 

Initially, the band appeared stylistically hesitant and some clumsiness accompanied their forays into over-generous orchestrations. The initial ideas were highly engaging, but their eventual development suffered in longer compositions. Fortunately, in their most recent incarnation they seem to have developed timbral sagacity, generating an undogmatic yet coherent idiom. Where else could you find seeping interplay of baroque spinet, celestial flute and sharply edged jazz guitar? On this hitherto unclaimed territory Maestro Trytony offer a refreshing dose of stylistic fence-sitting.

Full review available here: http://sonicasymmetry.wordpress.com/2008/07/14/maestro-trytony-heart-of-gold/

Track listing: 1. O.R.G. 2. Van Worden In Serra Morena 3. Jocasta 4. Snowboarding Alchemyst 5. Heart Of Gold 6. Tax Collector 7. Magic Tiara Part 1 8. Magic Tiara Part 2 [Cherub. Wand.] 9. Nanotechnology 10. Epilogue 

Ecstasy Project - They Were P (MW, 2011)

Ecstasy Project (band)

Rafał Gorzycki – perkusja
Tomasz Pawlicki – flet
Łukasz Górewicz - skrzypce, altówka
Paweł Nowicki – wibrafon
Paweł Urowski – kontrabas

They Were P (MW, 2011)

This is the 5th album by the Polish ensemble Ecstasy Project, founded and led by drummer / percussionist / composer Rafal Gorzycki. Gorzycki, who is also active in other musical projects, like the excellent Sing Sing Penelope ensemble, formed Ecstasy Project as a vehicle for his compositions, which lay in the fuzzy area between Jazz and contemporary Classical music. The ensemble includes also flautist Tomasz Pawlicki, vibraphonist Pawel Nowicki, violinist Lukasz Gorewicz and bassist Pawel Urowski, and is capable of performing the complex music and creating an atmosphere that bridges between chamber contemporary Classical music and modern Jazz, moving between the two smoothly and seamlessly. The music, almost entirely composed by Gorzycki, is quite intricate at times, but does not cross the point of total alienation to the less experienced listener, keeping enough melody and rhythm to hold on through the more difficult passages. Of course listeners with more experience in Classical music will find this music familiar and quite enchanting from the very first listen. This is very European music, encapsulating the musical traditions the 19th and 20th Centuries, from neo-romanticism, via atonal experimentation and minimalism, right into the avant-garde. And yet the music is not over-intellectual and leaves a lot to feeling and atmosphere, keeping the overall emotional level alive and aesthetically satisfying. Definitely worth investigation for more adventurous listeners!

Track listing: 1. Who Is Next?; 2. Vigo; 3. What Harmony Part I; 4. What Harmony Part II; 5. … And Beyond; 6. Jeddem; 7. Zero Plus Zero; 8. Na Jednym Rymie; 9. They Were P; 10. Too For… Swing; 11. Where Is Atonal Etude?

By Adam Baruch

www.adambaruch.com

Ecstasy Project – Europae (Monotype Records, 2007)

Ecstasy Project (band)

Rafal Gorzycki - drums
Lukasz Gorewicz - violin
Tomasz Pawlicki - flute
Pawel Nowicki - vibes
Pawel Urowski - double bass

Europae (Monotype Records, 2007)

This is the 3rd album by the Polish ensemble Ecstasy Project, founded and led by drummer / percussionist / composer Rafal Gorzycki. Gorzycki, who is also active in other musical projects, like the excellent Sing Sing Penelope ensemble, formed Ecstasy Project as a vehicle for his compositions, which lay in the fuzzy area between Jazz and contemporary Classical music. The ensemble includes also flautist Tomasz Pawlicki, vibraphonist Pawel Nowicki, violinist Lukasz Gorewicz and bassist Pawel Urowski, and is capable of performing the complex music and creating an atmosphere that bridges between chamber contemporary Classical music and modern Jazz, moving between the two smoothly and seamlessly. The music, almost entirely composed by Gorzycki, is quite intricate at times, but does not cross the point of total alienation to the less experienced listener, keeping enough melody and rhythm to hold on through the more difficult passages. Of course listeners with more experience in Classical music will find this music familiar and quite enchanting from the very first listen. As the title suggests, this is very European music, encapsulating the musical traditions the 19th and 20th Centuries, from neo-romanticism, via atonal experimentation and minimalism, right into the avant-garde. And yet the music is not over-intellectual and leaves a lot to feeling and atmosphere, keeping the overall emotional level alive and aesthetically satisfying. Definitely worth investigation for more adventurous listeners!

Track listing: 1. Maestoso non troppo (7:02); 2. Sempre adaggio (7:38); 3. Allegro vivace animato (4:23); 4. Solo misterioso (1:31); 5. Adlibitum - Allegretto rallentando (9:04); 6. Solo con espressione (1:28); 7. Moderato recitando (9:11); 8. Solo con dolore (1:13); 9. Andantino grazioso cantabile (5:22); 10. Andante con melanconia (6:32)

By Adam Baruch

www.adambaruch.com

Ecstasy Project - They Were P (MW, 2011)

Ecstasy Project (band)

Rafał Gorzycki – perkusja
Tomasz Pawlicki – flet
Łukasz Górewicz - skrzypce, altówka
Paweł Nowicki – wibrafon
Paweł Urowski – kontrabas

They Were P (MW, 2011)

Rafał Gorzycki retains low profile but he is nonetheless one of leading figures in young Polish Jazz. His main feature is open-mindedness. His projects are varied and comprise mainstream, avantgarde and chamber music. He collaborated or co-leadered such important bands as Maestro Trytony, Sing Sing Penelope, Dziki Jazz or Ecstasy Project. This last venture is recognized not only in Poland but also abroad what is evidenced by this very favourable review of his last album "Reminiscence Europae" (2008). Musically speaking it is an elegant mixture of modern chamber music with free jazz aesthetics. Not too sophisticated for average and not too obvious for advance listener this release is good example how well ambitious and accessible elements in jazz can be merged together when in hands of talented and able musicians... 

Author: Maciej Nowotny
http://kochamjazz.blox.pl/html

Ecstasy Project - Reminiscence Europae (2008)

Ecstasy Project was one of the most important projects in Polish avant-garde, featuring such artists that were to become prominent figures on Polishjazz scene as Rafał Gorzycki (Sing Sing Penelope) or Paweł Urowski (Contemporarz Noise Sextet). Fortunately Ecstasy Project's albums were recognized not only in Poland but also abroad and I am able to quote here excellent review of this album written by Ian Patterson for allaboutjazz.com:

"The jacket photography of Reminiscence Europae shows what looks like a bridge by architect Santiago Calatrava, which is appropriate. His global works divide opinion and are impossible to ignore. His architecture is largely devoid of local cultural reference; he is the architect without borders. In a way, these photos are a suitable metaphor for the music of Polish group Ecstasy Project—seemingly simple yet technically impressive and austere. According to taste, it is perhaps beautiful, and with few obvious points of departure.

The Italian song titles and chamber ensemble sobriety that dominate these live recordings allude to a classical approach, but the violin of Lukasz Gorewicz (the main voice of the group) comes from somewhere between the melancholia of eastern European folk and the animated style of violinists Jean Luc Ponty and Jerry Goodman. The vibe playing of Pawel Nowicki is utterly minimalist, atmospheric in a Zawinul-esque way, and evokes a Twilight Zone eeriness. Underpinning this esoteric face is the compelling drumming of nominal leader and main composer Rafal Gorzycki, which carries an energy and force in contrast to the edgy minimalism around him.

The pieces have a modern, avant-garde feel to them—soundtracks to European art-house cinema. The manipulation of space and silences, which lend such force to the infrequent eruptions of drums, violin and flute, are shaped by the minimal utterances of Pawel Nowicki's vibes, quietly rumbling drums, Pawel Urowski's alternately sparse and lively double-bass, and tense violin notes which are more percussive than melodic. But there is momentum to this music; the innate tension in the short staccato phrasing and the abstractness and dissonance, rises imperceptibly to crescendos that are surprising in their intensity.

On "Presto Cinque," violin and flute trace the initial lyrical melody before Gorewicz takes solo flight. Drums and bass propel the violinist into some inspired playing on a heady segment that evokes the Mahavishnu Orchestra. A brief, silent interlude follows, broken by a circular vibes motif, before Tomasz Pawlicki's flute takes center stage, the notes unfurling progressively and becoming bolder as crashing cymbals fill the air. Pawlicki's playing becomes gradually freer and breathier as the piece reaches a climax, and the guttural cry that escapes his throat reveals the influence of Rahsaan Roland Kirk, or perhaps Ian Anderson—comparisons that do not flatter him at all.

The combination of vibes and drums creates dense soundscapes on "Maestoso non troppo." "Adibitum" glides from bowed bass and violin in harmonious tandem to blistering drums to near silence impregnated by softly chattering vibes. This is music in a constant state of ebb and flow.

An accompanying DVD shows this lineup in concert, but the absence of its more animated tracks, featuring exhilarating violin and flute improvisations, provides only half the picture. The dark and edgy minimalist approach of Reminisence Europae holds a certain fascination precisely because of that juxtaposition of rationed and unrestrained improvisation. Nevertheless, admirers of modern, progressive music will not be indifferent to this challenging, original project."

Check this video for sample of music of this band:

Author of text: Ian Patterson
www.allaboutjazz.com