Wojciech Pulcyn – kontrabas Sebastian Frankiewicz – perkusja
Tytuł albumu: "Better Place"
Wydawca: Soliton (2025)
Tekst: Maciej Nowotny
Wiele jest cech, o których można powiedzieć, że wyróżniają jazz spośród innych gatunków: specyficzne traktowanie rytmu, bluesowe korzenie, złożone harmonie, improwizacja, kolektywne tworzenie przy zachowaniu indywidualności, poszukiwanie unikalnego brzmienia oraz nieustanne poszerzanie granic gatunku i brzmieniowe eksperymenty. Ale wśród tych cech brakuje jednej, która oddziela jazz dobry „na jeden odsłuch” od tego, do którego chce się wracać, bo regeneruje ciało i uwalnia umysł. Tą kategorią jest oddech.
Muszę przyznać, że jest to jedna z ciekawszych płyt, jakich miałam przyjemność ostatnio słuchać, chociaż przy pierwszym podejściu nie porwała mnie zbytnio.
Skąd taka zmiana?
Otóż do pierwszego przesłuchania podeszłam z nastawieniem, że to będzie muzyka folkowa bazująca na tradycji polskiej, a w najlepszym wypadku muzyka świata. Wskazywało na to instrumentarium i tytuły piosenek, wręcz sugerujące muzykę ludową.
Okazało się to być po części prawdą. Faktycznie, sporo motywów zaczerpniętych z muzyki tradycyjnej, mamy teksty utworów pochodzące z pieśni ludowych, a jeśli nie teksty, to przynajmniej tematykę. Wykorzystywane są także tradycyjne polskie instrumenty ludowe takie jak cymbały, charakterystyczne brzmieniowo bębny obręczowe czy też fidel płocka, oraz tzw. biały śpiew, który słyszymy na płytach folkowych albo też z jazz/world music. Ich brzmienie samo w sobie nie wnosiłoby jednak nic świeżego.
Co prawda można było wysłyszeć też brzmienia niełączące się z polską muzyką folkową, jednak ciężko było je przypisać je do jakiegoś konkretnego kontekstu muzycznego. Dopiero po wgłębieniu się w temat okazało się, że ich geneza jest również ludowa, jednak pochodząca z zupełnie innych, czasem odległych, kręgów kulturowych. Mamy tu więc śpiew sygyt i kargyraa, które są charakterystyczne dla obszarów Mongolii i południowej Syberii. Słychać gadułkę, czyli tradycyjny bułgarski instrument smyczkowy, umożliwiający wykorzystanie skal arabskich. Brzmią także instrumenty dęte z Bliskiego Wschodu takie jak duduk i ney, oraz darbuka, czyli instrument perkusyjny także charakterystyczny dla tego rejonu świata.
A prawdziwy game changer było to wysłyszenie, w jaki sposób 10 utworów na płycie zostało zaaranżowane przy wykorzystaniu wszystkich opisanych powyżej technik śpiewu i całego wachlarza instrumentarium. Co ciekawe, w ramach każdej pieśni instrumenty, techniki wokalne i estetyki przeplatają się ze sobą. Dzięki zaproszeniu muzyków, poruszających się w estetyce jazzowej, takich jak Grażyna Auguścik, Wojciech Pulcyn czy Kacper Malisz, do tej mieszanki została dodana jeszcze szczypta jazzu.
To właśnie bogactwo brzmień, tradycji kulturowych, języków, a także estetyk muzycznych, zestawionych ze sobą w harmonijny i przemyślany sposób stanowi o wyjątkowości tej płyty.
Tak naprawdę każdy z utworów można analizować osobno, wychwytywać różne puzzle z tej układanki muzycznej i zastanawiać się, z którego kręgu kulturowego czy też estetycznego pochodzi każdy z nich.
Jedną z najciekawszych dla mnie pieśni, która może posłużyć jako potwierdzenie bogactwa środków muzycznego wyrazu, użytych na płycie w nieszablonowy sposób, jest ‘Oczekiwanie’. Utwór zaczyna się od wokalnego wstępu w technice sygyt. Jest to niejako akompaniament do wokalizy duetu kobiecego, przypominającego melodię ludową, przechodzącego we frazę bardziej rytmiczną, śpiewaną w technice wokalnej scat, zaczerpniętej z jazzu. Jednak to nie wokalistki prezentują główną linię melodyczną, a instrumenty strunowe, grające techniką pizzicatto, w estetyce kojarzącej mi się bardziej z muzyką klasyczną. Po takim wstępie ostatecznie wchodzi Weronika Grozdew i rozpoczyna swoją pieśń. Słowa pieśni oraz instrumentarium towarzyszące wokalistce wskazywałyby na estetykę folkową, jednak sposób śpiewania przypomina raczej poezję śpiewaną. Podobnie brzmi kolejna zwrotka wykonywana przez Grażynę Auguścik. A potem zaczyna się, jakże ciekawy, kulturalny i estetyczny tygiel. Słyszymy wokalizę i swobodną improwizację wokalu kobiecego. Można by się pokusić o stwierdzenie, że jest to fragment jazzowy, gdyby nie instrumenty, w tym bęben obręczowy, ciągnące nas w coraz bardziej w stronę estetyki ludowej, oraz zdecydowany, bardzo precyzyjny rytm oberka, do którego dopasowuje się też wokalistka. Do tego wraca w tle wokal w technice sygyt i kargyraa. O tym, że jest to jednak oberek, przekonujemy się już w kolejnym fragmencie, bo kobiece głosy milkną, a pozostają instrumenty, z wiodącymi skrzypcami, grające klasycznego oberka. Finalnie wokal kobiecy wraca i prezentuje ostatnią zwrotkę, bardziej w estetyce poezji śpiewanej. Do tego stylu dopasowują się też skrzypce i inne instrumenty. Utwór zamyka wokaliza kobieca, powtórzona z początku pieśni, i dołączający się do niej męski głos śpiewający w technice sygyt.
Moim zdaniem ta pieśń oraz wszystkie inne utwory z tego albumu, świetnie wpisują się w jego ideę, tak ważną dla Weroniki Grozdew. ‘Wandering songs’ to pieśni drogi. Jak sama wokalistka mówi, jest to: „swoisty pamiętnik z pieśniami, które przywędrowały do mnie dzięki ludziom, których spotkałam na swojej drodze. Wszystkie pieśni odwołują się do tego, co jest mi bliskie, co mnie ukształtowało i uwrażliwiło na świat muzyki i muzykę świata.”
Zdecydowanie ten album to podróż. Podróż w czasie, do okresu dzieciństwa wokalistki, kiedy jej rodzice wciągnęli ją w świat muzyki z różnych zakątków świata. Podróż do innych krajów, spotkanie z innymi kulturami, estetykami. Podróż przez życie i gromadzenie doświadczeń życiowych, wrażeń, wspomnień ze spotkań z ludźmi. Podróż artystyczna, w grupie innych muzyków, którzy ze sobą niosą bagaż swoich doświadczeń, inspiracji i wizji muzycznych.
Dla mnie co prawda nie była to muzyczna podróż z gatunku tych najłatwiejszych, bo prawdziwe docenienie tej muzyki wymagało nieco wysiłku włożonego w zapoznanie się wykorzystanymi na płycie instrumentami i technikami, które dotąd nie były mi znane. Jednak było warto i chętnie to powtórzę. Do czego gorąco zachęcam moich czytelników.
Rafał Sarnecki - guitar Łukasz Poprawski - alto saxophone, carinet Piotr Wyleżoł - grand piano, Rhodes piano, Prophet 6 Wojciech Pulcyn - bass Patryk Dobosz - drums
A View from the Treetop (2022)
Zdanie odrębne: Maciej Nowotny
Mam okazję śledzić karierę gitarzysty Rafała Sarneckiego od jego debiutu w 2011 roku. Przez te lata zbudował sobie bardzo mocną pozycję na naszym rynku zarówno jako ceniony sideman jak i lider. Nigdy nie zamykał się w jazzowej wieży z kości słoniowej, śmiało eksplorował peryferia jazzu, świetnie dogadując się tak z polskimi muzykami jak i zagranicznymi. Jego najnowszy projekt jest bardzo odważny i wielbicieli jego talentu może wprawić w konfuzję. Przypomina to trochę sytuację jaką przed laty przeżywali wielbiciele trio RGG, gdy opuścił je Przemysław Raminiak, którego zastąpił Łukasz Ojdana. Muzyka tego składu zmieniła się wtedy diametralnie z cool jazzu na free improv. Parafrazując Piłsuskiego można powiedzieć że RGG wysiadło ze stacji jazz na przystanku wolność, a Sarnecki? Z przystanku polski główny nurt na przystanku Nowy Jork (gdzie zresztą kończył uczelnię i mieszka). Jego najnowsza muzyka jest niezwykle kreatywną żonglerką po różnych muzycznych gatunkach od country do punku, a motywem przewodnim jest traktowanie jazzu jako uniwersalnego narzędzia do dekonstrukcji każdego muzycznego języka. Efekt jest - zgadzam się z moim kolegą Szymonem Stępnikiem - kontrowersyjny, ale czyż nie były kontrowersyjne płyty Monka, Ornetta Colemana, Aylera czy - choćby na naszym rynku - Maseckiego? Przyznaję, Sarnecki odleciał, Sarnecki się zbuntował, Sarnecki podłożył dynamit i za to cenię tę płytę i gratuluję Sarneckiemu.
Autor recenzji: Szymon Stępnik
Rafał Sarnecki jest bardzo ciekawym muzykiem. Już w 2002 roku zauważony został na Międzynarodowym Konkursie Gitarzystów Jazzowych Guitar City 2002, gdzie otrzymał pierwszą nagrodę. Ukończył też studia na prestiżowym wydziale jazzu w New School University w Nowym Jorku, której absolwentami są choćby Brad Mehldau i Robert Glasper. Zauważył go zresztą sam Tomasz Stańko, który zachwycony był wcześniejszą płytą “The Madman Rambles Again” i wieszczył mu długą karierę. Sam artysta zdaje się jednak nie odcinać kuponów i, patrząc na jego dotychczasową dyskografię, zdecydowanie nie idzie pod prąd i nagrywa jedynie taką muzykę, jaką dokładnie chce. Taki jest też najnowszy krążek “A View from the Treetop” - bezkompromisowy, różnorodny i oczywiście świetny technicznie. Niestety, nie bez wad.
Tytułowy utwór, który otwiera zresztą longplay, przypomina początkowo kołysankę dla dzieci. Współgra to z okładką przypominającą jakąś dobranockę. Bardzo wysoko grane partie klawiszowe świetnie współistnieją z dźwiękami oktawy niżej. To prosta, ale jakże urocza melodia, przenosząca słuchacza w świat fantazji. Wtem pojawia się swingujący środek, by później z powrotem zawędrować do melodyjnych dźwięków z początku, tworząc tym samym swoistą klamrę. Reasumując, pierwszy utwór robi piorunujące wrażenie i zapowiada nieprzeciętne nagranie.
Druga pozycja, “Jazz Marketing” znacznie odbiega od poprzedniczki. Nie chodzi o to, że jest gorsza, mniej pomysłowa. Wręcz przeciwnie. Ma jednak zupełnie inny klimat, mniej oniryczny, a bardziej… elektroniczny? Dużo jest pauz, szczególnie w przypadku partii perkusyjnych. Kolejna propozycja inspirowana muzyką country. Tutaj również można znaleźć ciekawe rozwiązania i pasję, ale już w tym miejscu odczuć można największą wadę tego albumu - brak spójności pomiędzy utworami.
Jest to zaskakujące, ponieważ uważam, iż w przypadku The Madman Rambles Again Rafał wykazał się artystycznym geniuszem i znalazł złoty środek pomiędzy różnorodnością, a spójnością. W “A View from the Treetop” jest z kolei tak dużo emocji oraz gatunków muzycznych, że album przypomina jakąś składankę. Być może, mając na uwadze tytuł płyty, taka była koncepcja. Patrząc na świat z góry, człowiek próbuje objąć wzrokiem różne gatunki muzyczne. Stąd ich przekrój, począwszy od kołysanki, przez free jazz, country, rock, blues. Oczywiście, niemal każda z pozycji cechuje się świetnym dopracowaniem, wszystkie są ciekawe i intrygujące, ale w kontekście całości - brzmią jakby pochodziły z zupełnie innych sesji nagraniowych lub nawet zespołów.
W materiałach prasowych tego albumu jest napisane: „Przez ostatnie dziesięciolecia muzycy poświęcili bardzo wiele uwagi temu, jak w “nowoczesny” sposób zmodyfikować lub wręcz skomplikować ten rytm swingowy licząc na to, że powstanie w ten sposób muzyka, która zabrzmi bardziej zaskakująco i świeżo. Dużo mniej uwagi poświęcono wzbogacaniu i “wykrzywianiu” muzyki opartej na innych rytmach takich jak: country, punk rock, boogie-woogie czy blues. (…) Komponując muzykę na płytę “A View From The Treetop” Rafał Sarnecki postanowił stawić czoło temu wyzwaniu. Napisał utwory, które w nowy “progresywny” sposób interpretują popularne rytmy i style muzyczne.”
Zatem – artysta spróbował stworzyć płytę mieszającą różne style muzyczne. Choć sam pomysł jest intrygujący, średnio sprawdza się w kontekście całej płyty. Przez to pomieszanie wydaje się być niespójna i mocno męcząca. Nawet nie chodzi o samo wykonanie, gdyż ono jest na najwyższym poziomie, lecz o samą koncepcję, która w moim mniemaniu nie sprawdza się na żywym organizmie.
Jak wspomniałem wyżej, biorąc na warsztat każdy z utworów z osobna - naprawdę nie ma się do czego przyczepić. Zaskoczony jestem, jak pomysłowo Rafał Sarnecki interpretuje różne gatunki muzyczne, gdzieniegdzie wrzucając znane, typowe dla danego stylu zagrywki, aby słuchacz nie czuł się zagubiony. Moim ulubionym utworem jest Social Media Algorithm odwołujący się trochę do muzyki metalowej, gdzie gitara “rozmawia” z fortepianem i saksofonem. Bardzo intrugujący jest również „“Is This a Country Song?”, gdzie sekcja rytmiczna gra w zupełnie w asynchroniczny sposób do pozostałych instrumentów.
O tym, że Rafał Sarnecki jest kompozytorem nietuzinkowym świadczy to, że pomimo bycia gitarzystą, na albumie jest stosunkowo mało tego instrumentu. Co do zasady, utwory pisane są przecież pod lidera zespołu, a w przypadku “A View from the Treetop” - zupełnie tego nie słychać. Gitara często milczy, pojawiając się tylko tam, gdzie jest konieczna. Żaden z muzyków nie wybija się też ponad innych - wszyscy grają świetnie, tworząc zgraną ekipę.
Lena PiękniewskaLena Piękniewska - vocal Jacek Kita - piano Michał Górczyński - clarinet, saxophone Wojciech Pulcyn - double bass Sebastian Frankiewicz - drums
Coś Przyjdzie: Miłość Lub Wojna
POLSKIE RADIO 2265
By Adam Baruch
This is a live recording at the Polish Radio of a wonderful Jazz & Poetry project by vocalist Lena Piękniewska and her quartet, which includes clarinetist/saxophonist Michał Górczyński, pianist Jacek Kita, bassist Wojciech Pulcyn and drummer Sebastian Frankiewicz. It presents ten songs composed by Paweł Skorupka with lyrics by Jewish/Polish poets, mostly children, who all bar one perished during the Holocaust. They were Abram Cytryn from Łódź, who died in Auschwitz at the age of seventeen, Zuzanna Ginczanka (real name Sara Ginzburg), who was executed in Kraków at the age of twenty seven, Janka Hescheles (today Janina Altman), who is the only survival now living in Israel and finally Abramek Koplowicz from Łódź, who died in Auschwitz at the age of fourteen. One poem is by an unknown author, found in Auschwitz after liberation. This project was premiered during the third edition of the Singer Jazz Festival (2016) in Warsaw, of which I am the Artistic Director.
It is impossible to describe the emotional upheaval involved in listening to this song cycle, especially to people like myself, who have a direct Holocaust involvement. Everything connected with the memory of the Holocaust, and in this case also Holocaust children, is always immeasurably painful and this is why when I was first introduced to this project I did not hide my skepticism. I am very happy to say that Skorupka, Piękniewska and her team managed to shatter my skepticism completely and when the music was over my eyes were full of tears but my heart was full of joy upon realizing that this project certainly does not trivialize the memory of the Holocaust victims and pays a loving tribute to the loss and the bitter destiny of Polish Jews, being an important document of times and souls lost but not forgotten, as well as the integration of Polish Jews in creating Polish Culture.
Of course this project can be also viewed on pure aesthetic ground, detached from its historic legacy. Skorupka composed truly beautiful melodies, full of the typical Polish Jazz melancholy, which suit the often extremely difficult lyrics absolutely ideally. The instrumentalists, some of Polish Jazz finest of course, stand up to the challenge with flying colors, as expected. Górczyński is the absolute star of the evening as his brilliant soloing expresses simply magnificently the anguish and suffering inherent in these songs, sometimes only indirectly, emphasizing the dichotomy between some of these poems and the circumstances in which they way created, which is often astounding and heartwrenching. And finally Piękniewska, with her delicate, as if reserved delivery, manages to create the magic atmosphere of this project. She beautifully eschews theatrics and unnecessary boastfulness, which might have hurt the essence, deciding to take the "less is more" path, with grace and elegance as well as full of deep emotion.
I would like to thank all the people involved in this project for creating such an important tribute to the tragedy and pointing towards hope. It is wonderful to see this project finally available on record, better late than never of course. This is an absolute must have for every Polish Jazz connoisseur and Jazz & Poetry lover, wherever they might be.
Jazzowe ogniwo warszawskiego Festiwalu Kultury Żydowskiej od ponad dziesięciu lat przyciąga koneserów tego gatunku muzyki. W tym roku wystąpią zarówno legendarni artyści, jak i młodzi twórcy, poszukujący nowych brzmień i sprawnie łączący różne gatunki muzyki pod wspólnym jazzowym mianownikiem. Większość koncertów dostępnych będzie także w transmisjach online.
Singer Jazz Festival otworzy w poniedziałek 24 sierpnia Włodek Pawlik Trio koncertem "Od Gershwina do Weilla". Słynnemu pianiście towarzyszyć będą: Paweł Pańta (kontrabas) i Cezary Konrad (perkusja). Ten koncert to spotkanie klasycznych kompozycji z mistrzowską interpretacją. W wydarzeniu tym będzie można uczestniczyć zarówno na żywo w Synagodze im. Nożyków, jak i w wersji online.
Innym ważnym gościem festiwalu będzie Francesco Bruno, również znany już i bardzo ceniony w Polsce. Włoski gitarzysta i kompozytor wystąpi kilkakrotnie - z własną grupą oraz z kilkoma polskimi składami. Jego pierwszy koncert "Blue Sky Above The Dreamers" odbędzie się 27 sierpnia w Synagodze im. Nożyków. Gitarzyście towarzyszyć będą: Pierpaolo Principato (piano), Alessandro Marzi (perkusja) i Fabrizio Cucco (gitara basowa). Również ten koncert udostępniony będzie kanałami wirtualnymi. Francesco Bruno wystąpi dwukrotnie w Hard Rock Cafe: 28 sierpnia z trio Jachna/Kądziela/Gwadera i z Jerzy Małek Trio oraz 29 sierpnia na Scenie Letniej Teatru Żydowskiego z grupą Szymon Łukowski Trio. Osoby zainteresowane osobą i twórczością tego włoskiego muzyka mogą uczestniczyć w spotkaniu, które odbędzie suę 29 sierpnia w Teatrze Żydowskim na ulicy Senatorskiej.
Warto pamiętać o niezwykle ekspresyjnym i wyrazistym saksofoniście oraz kompozytorze litewskim - Liudasie Mockūnasie. Jego twórczość łączy jazz i muzykę klasyczną, bo artysta jest wielbicielem obu tych obszarów. Na warszawskim festiwalu stworzy niezwykły projekt muzyczny z Mikołajem Trzaską. Wystąpią z nimi Paweł Szpura (perkusja) i Jacek Mazurkiewicz (kontrabas). Koncert odbędzie się 29 sierpnia w klubie Pardon ToTu.
Sławomir Kulpowicz - electric piano
Piotr Cieślikowski - tenor & soprano saxophones
Wojciech Pulcyn - double bass
Kazimierz Jonkisz - drums
Tomasz Dąbrowski - trumpet (2,3,5)
Expression
FOR TUNE 0145
By Adam Baruch
This is an archive release of music recorded by the legendary Polish Jazz pianist/composer Sławomir Kulpowicz and his quartet shortly before his untimely death in 2008. Following a long period of inactivity on stage Kulpowicz reformed his ensemble called simply The Quartet in 2006 with saxophonist Piotr Cieślikowski, bassist Wojciech Pulcyn and drummer Kazimierz Jonkisz. They recorded this album in 2007 but it remained unreleased following the havoc of his death. This album presents six tracks selected from the studio tapes, all original compositions by Kulpowicz. Trumpeter Tomasz Dąbrowski added (overdubbed) trumpet parts to three tracks of the original recording in 2018.
Kulpowicz, who was one of the most talented Polish Jazz composers/pianists and a fascinating personality, was a devoted follower of John Coltrane´s music and his own compositions followed stylistically and spiritually the legacy of the great Master, which the music on this album reflects beautifully. The material recorded by Kulpowicz constitutes one the absolute peaks of the Polish interpretation of American Modern Jazz, avoiding mimicking and replication and adding a fresh, independent approach, and this album beautifully solidifies this approach, being a valuable addition to the legacy Kulpowicz left behind him.
I was somewhat taken aback by the idea of overdubbing the original recordings, which at first glance looks quite sacrilegious, but upon further examination it looks like the original material was intended to be overdubbed by guest musicians, with obvious rhythm section only gaps left within the music waiting to be filled. The musical producer Ryszard Wojciul couldn´t have found a more appropriate musician to create the missing pieces of the puzzle than Dabrowski, who stood up to the challenge outstandingly. Sometimes doing the unthinkable is simply the right thing to do.
Overall this is an absolutely brilliant piece of music, an outstanding addition to the legacy of Kulpowicz in particular and Polish Jazz in general. For Tune managed to create another must have item for the Polish Jazz connoisseurs and the release of this album is of the same level of importance for Polish Jazz like the releases of previously undiscovered material by John Coltrane for global Jazz scene. An absolute must!
This is the third album by young
Polish Jazz saxophonist/composer Szymon Łukowski, recorded in a quartet
setting with keyboardist Adam Lemańczyk and superb veteran rhythm section
comprising of bassist Wojciech Pulcyn and drummer Sebastian Frankiewicz. The
album presents seven original compositions, four by Łukowski and one each by
Lemańczyk, Pulcyn and Stankiewicz. The music was recorded at the excellent Studio
Tokarnia and engineered by Jan Smoczyński, with the usual first class sonic
quality.
The music is all within the modern
mainstream Jazz convention, but Łukowski's progress as a composer and instrumentalist
is again clearly apparent in comparison to his earlier work. His bass clarinet
parts expand the sonic palette considerably and his compositions are more
complex and excellently arranged for the quartet, which results in these performances
being highly absorbing from start to finish.
The strength of the quartet as
a tight musical unit also adds to the success of this material. Lemańczyk is
equally effective on acoustic piano and electric keyboards, playing some truly mesmerizing
parts. Pulcyn, as always, keeps everything in check and his highly melodic bass
lines offer a steady ground for the music to lean on. Frankiewicz adds a highly
percussive and dynamic drum parts on the up-tempo numbers and delicate
ornamentation on the ballads, like a professional he truly is.
Overall this is a truly fine
piece of Jazz music, diverse, interesting and aesthetically satisfying, which
all Jazz lovers should find worth listening to. As usual it perfectly reflects
the high level of original music being created in Poland
these days, which is as good, if not better, as Jazz created all over Europe these days, without any inferiority complex. Well
done indeed!
This is the debut album by Polish vocalist/songwriter Joanna Bejm recorded with a Jazz trio consisting of keyboardist Rafał Stępień, bassist Wojciech Pulcyn and drummer Sebastian Frankiewicz. Violinist Marcin Skaba plays on six tracks and several additional guests participate on selected tracks. The album presents ten original songs, all composed by Bejm or co-composed by her and Skaba. All the lyrics are by Polish poetess Halina Poświatowska, one of Poland's most striking literary figures. As such the album falls comfortably within the Polish Jazz & Poetry idiom.
As someone familiar with
Poświatowska's poetry I admit approaching this album with great anticipation mixed
with some trepidation, considering the depth and intellectual complexity of the
literary layer. I am glad to say that Bejm managed to embrace the poetry with considerable
talent and respect, carefully selecting the poems and dressing them in appropriate
musical attire. There is always a danger that profound literary work could be
trivialized by inappropriate musical treatment, which sadly does happen from
time to time, but certainly did not happen in this case.
The music is, as expected, full
of typical Polish melancholy and lyrical emotionality, which Polish Jazz warmly
embraces on a day to day level, but in particular within the Jazz & Poetry projects.
Low key ballads with slow intrinsic motion are like a gentle wind carrying the
words like yellow autumn leaves. The deep sadness, which characterizes the
poetry, is somewhat softened by the music, making it perhaps more approachable
to the listeners.
The instrumental parts are all
excellent, as expected from these seasoned veterans. The rhythm section is
steady like a rock and sensitive like velvet, Stępień is a superb player both
on the acoustic piano and the electric keyboards, always playing only what is truly
needed and his piano soli are the cherry on top. The guests add their part
amicably and the entire album offers a coherent musical continuity.
Bejm manages the vocal parts
with respect and restrain, which of course is ideal in this case. She is an
instrument delivering the poems, which are the focus of this album and she
cleverly eschews unnecessary theatrics, which would have spoiled the magic. Considering
the fact that this is her debut album, she does a remarkable job.
The only small criticism I
could think of is the packaging of the album, which sadly does not include the
printed version of the poems – an addition that as a Jazz & Poetry buff I
consider absolutely necessary. Of course there are copyright issues, etc, but it
would have been nice to have them. Overall this is a beautiful
piece of Art, an absolute must for all Jazz & Poetry lovers around the
world, even those who are not native Polish speakers – the music transcends
language barriers. Well done Milady!
This is the debut album by Polish Jazz ensemble Bossa Norkah, led by vocalist Honorata Kożuchowska, which also includes some of the top Polish Jazz instrumentalist: pianist Andrzej Jagodziński, guitarists Rafał Sarnecki/Piotr Aleksandrowicz, bassists Wojciech Pulcyn/Michał Jaros, drummer Krzysztof Szmańda and several other guests appearing on selected tracks playing brass and a plethora of percussion instruments. The album presents thirteen songs (two of which appear twice in alternate versions), all of which were written by Polish songwriter/poet Antoni Muracki.
The music has a distinct Bossa
Nova flavor, which is the main climate of all the songs. On the other hand the
album is also clearly a Jazz & Poetry project, since Muracki's songs are
all deeply lyrical and evocative. The songs are kept in pretty reticent attire,
featuring the vocals clearly in the center of the attention and the
instrumental work kept to a bare minimum, with the piano providing the steady accompaniment
and the rhythm section keeping the rhythm in check. There are only a few
instrumental solos, which is a pity as those might have added a spark to the
proceedings.
Kozuchowska handles the vocals
well, which is not an easy task in this case for many reasons; the lyrics are
complex and often difficult to express in rapid succession and admittedly South
American rhythms are hardly native to East European singers. The vocals
therefore lack the sensual and often plainly erotic sensitivity of Bossa Nova,
which are native and natural to Brazilian vocalists. But all things considered,
the album works fine and offers a pleasant listening experience with an added
value of excellent texts (sadly relevant to Polish-speaking listeners only). Overall this is an album
floating between Pop and Easy Jazz, which can be enjoyed by a wide range of
listeners, offering both musical and lyrical values combined with highly
professional musicianship.
This is the second album by
Polish vocalist/flautist/songwriter Olga Boczar, recorded with the same quartet
of Polish Jazz musicians who accompanied her on her debut album: pianist Jan
Smoczyński, guitarist Andrzej Gondek, bassist Wojciech Pulcyn and drummer Paweł Dobrowolski. The album presents eight songs, four of which are Polish Folk
songs and the other four are original compositions by Boczar, three of which
feature her lyrics (one of them in English) and one is based on a poem by
Polish poet Bolesław Leśmian.
Both the Folk songs and the
original compositions get a Jazzy arrangement (which remains uncredited), but
are not really transformed into the Jazz idiom, remaining mostly somewhere
between Pop and Folk music after all.
Boczar sings both lyrics and
vocalese, holding her ground skillfully and even gracefully at times, but her
vocal parts are somewhat low in the mix being often overshadowed by the
instrumental accompaniment. Her flute parts are only marginally featured here. All
four Jazz musicians that participate in the recording are of course highly
professional, but the music leaves little ground for them to show their skills
except for occasional solos.
Overall this is a pleasant album,
easy on the ear and well put together, mostly for listeners who prefer to be
entertained rather than challenged, but one that can be enjoyed by a wide
spectrum of music lovers.
This is the third album as a leader by Polish violinist/composer Mateusz Smoczyński, recorded again in a quintet setting with guitarist Konrad Zemler, his older brother pianist Jan Smoczyński, bassist Wojciech Pulcyn and drummer Michał Miśkiewicz. The album presents twelve original compositions, one of which is repeated twice, seven of which were composed by Jan Smoczyński, two were composed by Mateusz Smoczyński, two were co-composed by the Smoczyński brothers and one is credited to all five members of the quintet. The album was recorded in the legendary Studio Tokarnia and engineered by Jan Smoczyński, with spectacular sound fidelity.
In the last decade Mateusz
Smoczyński, both as a solo artists and member of the already legendary Atom
String Quartet, has been consistently paving his way to the Top of the Polish
Jazz violin school, which has very little competition in any other part of the
world. That top, extremely overcrowded by young musicians, is simply exploding
with talent and incredible dexterity, to the delight of Jazz lovers, both in Poland and the
world over, and is just one of the symptoms that characterize the Polish Jazz
scene in general.
On this album Mateusz
Smoczyński does not have to prove anything anymore, and therefore he is able to
concentrate on his total delivery of the music, his personal style and the
finesse of his skills. The exquisite compositions by Jan Smoczyński suit
ideally his expressive style and their intrinsic elegance and lyricism, as well
as superb Swing are simply ideal vehicles for the music to come forward.
Of course he is splendidly
supported by the members of the quintet, all of which are Top Polish Jazz
players with extensive experience and outstanding talents. The almost completely
acoustic sound of the album allows for delicate and intricate interactions
between the musicians, full of mutual respect. The round sound of the quintet,
and the blooming sound quality, create a wonderful aural experience, which
should leave no listener cold.
The music is a wide amalgam of
many influences, none of which are particularly dominant, but to a sensitive
ear are obviously audible, such as some Classical stylistic hooks, Polish
Folklore motifs, tribute to past Polish Jazz violin legends, and many others. Of
course these elements are perfectly well balanced and manage to create a new
entity, which simply speaks for itself.
Overall this is a
"perfect" album, one that has nothing that should be changed or added
to it in any sense. It is beautifully performed and offers wonderful music,
full of European aesthetics. There are no false pretences, no exhibitionism and
no boring derivative fillers, just honest, straightforward great music from
start to finish. So far definitely one of the best offers in 2017 that landed
on my desk (or in my ears). Chapeau bas!
Tomasz Dąbrowski - trumpet
Mateusz Śliwa - tenor saxophone
Kuba Stankiewicz - piano
Grażyna Auguścik - vocal
Piotr Pulcyn - cello
Wojciech Pulcyn - double bass
Sebastian Frankiewicz - drums
Tribute To Charlie Haden
FOR TUNE 0125
By Jędrzej Janicki
Płyty typu "Tribute To..." z reguły napawają mnie daleko posuniętą podejrzliwością, czy twórcy takiego projektu nie chcą, żerując na czyjejś legendzie, osiągnąć komercyjny sukces. Z podobnym nastawieniem podszedłem do albumu "Tribute To Charlie Haden" kontrabasisty Wojciecha Pulcyna. Z dużą radością po raz kolejny przyjąłem fakt, iż w świecie muzycznym budowanie jakichkolwiek "niezawodnych reguł" mija się z celem. Wydawnictwo Pulcyna przywraca mi bowiem nadzieję w tego typu muzyczne przedsięwzięcia.
Sam Wojciech Pulcyn to postać uznana w jazzowym świecie, od ponad 20 lat regularnie uczestniczy w sesjach nagraniowych wielu gwiazd polskiego jazzu (współpracował chociażby z Ewą Bem, Janem "Ptaszynem" Wróblewskim czy Michałem Urbaniakiem). Tym bardziej może dziwić fakt, że "Tribute To Charlie Haden" to jego debiutancka płyta. Nagrana została na żywo podczas zeszłorocznego festiwalu Jazz Jamboree, a otwiera ją solowy popis Pulcyna grającego legendarną kompozycję "Lonely Woman", będący swego rodzaju hołdem złożonym mistrzowi. Jak podkreśla muzyk, aspektem, który odróżnia sposób budowania solówek przez Haden od innych wielkich tego instrumentu, jest pewnego rodzaju oszczędność w doborze dźwięków i podporządkowanie każdej nuty melodii. We wspaniałym stylu udaje się Pulcynowi osiągnąć właśnie taki efekt.
Do Pulcyna dołącząją różni muzycy, formując raz po raz coraz to inne składy. Na scenie pojawiają się takie tuzy jak Kuba Stankiewicz, Grażyna Auguścik, a nawet ośmioletni Piotrek Pulcyn grający na wiolonczeli. Wspaniale wypadają młodsi: Tomasz Dąbrowski (trąbka) i Mateusz Śliwa (saksofon). Ich wzajemne przeplatanie nostalgicznych linii z free jazzowym szaleństwem (czego dobitnym przykładem "Broken Shadows") przyprawia o ciarki. W kompozycji "For Turiya" słychać, że Wojciech Pulcyn to miłośnik nie tylko Charlie'ego Hadena, ale też innego mistrza kontrabasu - Charlesa Mingusa. Dla mnie najciekawszym jednak fragmentem płyty pozostaje "Sandino", którego początkowy nastrój w stylu piosenek Mieczysława Fogga czy Tadeusza Faliszewskiego pięknie przeistacza się w brzmienie rozimprowizowanego big bandu.
"Tribute To Charlie Haden" to o wiele więcej niż laurka wystawiona temu wybitnemu muzykowi. Jego kompozycje posłużyły tutaj tylko jako kanwa do zaprezentowania wrażliwości i umiejętności Wojciecha Pulcyna. To rozwinięcie myśli Hadena, które w żadnym wypadku nie narusza DNA jego muzyki. Jedno jest pewne - Charlie Haden z takiej płyty byłby niewątpliwie dumny.
W ciągu swej już ponad 20-letniej muzycznej kariery Wojciech Pulcyn nagrał dziesiątki płyt, ale dopiero teraz - w roku 2017 - debiutuje jako leader własnego zespołu. Płyta Wojciech Pulcyn – "Tribute to Charlie Haden" została nagrana podczas ubiegłorocznego festiwalu Jazz Jamboree i poświęcona jest twórczości najważniejszego dla Wojtka artysty jazzowego.
Dlaczego Charlie Haden jest dla niego ważny? Jak wpłynął na jego grę? Wojciech Pulcyn: "W grze Charliego Hadena fascynuje mnie brzmienie i dobór dźwięków. Gdyby ktoś początkujący zagrał takie linie basowe, które są charakterystyczne dla Hadena, powiedziałbym, że to nie ma sensu, że to nie pasuje do muzyki. Ale gdy gra to Charlie Haden wszystko jest na swoim miejscu i to jest niesamowite, wręcz niewytłumaczalne. Od zawsze chciałem zrozumieć na czym polega ten fenomen i dlatego zacząłem studiować jego muzykę. W odróżnieniu od innych wybitnych kontrabasistów w improwizacji nie posługuje się skalami. Dla Hadena priorytetem pozostaje melodia i spokój w grze. Nie popisuje się techniką – muzyka pozostaje dla niego zawsze na pierwszym miejscu. Jak wpłynął na mój sposób rozumienia roli kontrabasu w jazzie? Jako młody człowiek myślałem, że trzeba być przede wszystkim bardzo biegłym technicznie, aby grać jazz. Słuchając Charliego Hadena zwróciłem uwagę na to, że użycie jednego, właściwego dźwięku w danym momencie jest stokroć ważniejsze niż efektowne zagranie 1000 nut. Dlaczego jest dla mnie mistrzem? Przez niezwykłą wrażliwość, dzięki której jego muzyczne myślenie jest najbliżej mego serducha".
Koncert, którego dokumentacją jest płyta, miał bardzo ciekawą narrację. Pulcyn w ciągu godziny zaprezentował przekrój historyczno-stylistyczny bogatej twórczości Hadena. Zadbał o różnorodność brzmienia umiejętnie budując napięcie i zmieniając skład zespołu – od grania solo, poprzez kwintet, kwartet, trio – w różnych konfiguracjach – z fortepianem Kuby Stankiewicza i bez, z pięknym głosem Grażyny Auguścik w jednej piosence i ze wzruszającym finałem w wykonaniu jego syna, ośmioletniego Piotra – na wiolonczeli… Warto zwrócić uwagę na udział w nagraniu dwóch wybitnych artystów młodszego pokolenia – Tomasza Dąbrowskiego i Mateusza Śliwy. Ich trąbka i saksofon splatają się tworząc momentami niemal „free jazzowy jazgot”, w którym jednakże – zgodnie z filozofią Hadena melodia pozostaje priorytetem.
This is the second album as a leader by Polish saxophonist/composer Michał Kobojek, recorded in a quartet setting with pianist Witold Janiak, bassist Wojciech Pulcyn and drummer Przemysław Kuczyński. Guitarist Marek Kądziela appears as a guest artist. The album presents eight original compositions, all by Kobojek. Kobojek's career is mostly associated with the Polish Pop/Rock scene due to his cooperation with many top Polish artists/groups in that area. But obviously the Jazz streak has always been there as part of his musical personality.
The music is, as expected,
definitely on the lighter side of the Jazz idiom, somewhere near the Smooth
Jazz concept, which, as I have stated many times, does not mean that the music
is necessary inferior in any way to other Jazz styles, as this album
overwhelmingly proves. The album is full of absolutely beautiful melodies, all
of which manage to avoid the schmaltzy stigma of the bad side of Smooth Jazz.
The music is romantic and beautifully lyrical and presents Kobojek as a gifted
composer, who mixes feeling with professionalism.
The performances are all highly
professional, but relatively constrained without presenting any virtuosic solos
or complex improvisations, which of course goes hand in hand with the album's
intended character. Kobojek plays with a sweet timbre and stays close to the
melody lines, but his skills are obvious as is his feel for the music. Janiak
plays excellent accompanying chord structures, exactly what is required in this
case, inserting several nicely structured solos. The rhythm section is doing a
superb job in the background, with Pulcyn, as always, being the Master of bass
accompaniment.
Overall this is a very good
straightforward Smooth Jazz album, full of great melodic music, which does not
make any compromises as far as the quality is concerned. Listeners, who are
Romantics at heart, regardless of their age, should find this album exactly
what they need to make their day (or night).
Borys Janczarski - tenor saxophone
Tomasz Grzegorski - tenor saxophone
Ronnie Cuber - baritone saxophone
Robert Murakowski - trumpet
Jan Smoczyński - piano
Wojciech Pulcyn - double bass
Kazimierz Jonkisz - drums
This album documents the meeting between veteran Polish Jazz drummer Kazimierz Jonkisz and his ensemble Energy with legendary American baritone saxophonist Ronnie Cuber. The following musicians also take part in the recording: saxophonists Borys Janczarski and Tomasz Grzegorski, trumpeter Robert Murakowski, pianist Jan Smoczyński and bassist Wojciech Pulcyn. The album was recorded at the fabulous Studio Tokarnia, owned by Smoczyński, who also engineered and mastered the album, with the usual spectacular sonic result. The music includes six compositions, two of which are originals by Pulcyn, one is by Cuber and the remaining three are standards.
The
music is, as expected, straightforward mainstream Jazz, with the two Pulcyn
tunes being by far the most refreshing pieces on this album. It is executed
without a flaw by all the participants, although the session seems to be
lacking any high energy or particular joy of life, which is typically present
on the best Jazz recordings.
Overall
this is a nice, well played and well recorded mainstream Jazz album, which is
no different from thousands of similar albums recorded before. As such it
contributes nothing to the Jazz milieu and with all due respect is simply banal.
Smoczyński plays some great introvert piano parts and Pulcyn, as always, keeps
time beautifully, but other than that it's all déjà vu. Of
course since baritone saxophone is not heard very often, this is a good
opportunity to enjoy this beautiful instrument being played well.
This is the debut album as a leader by Polish vocalist/flautist/songwriter Olga Boczar, recorded with her ensemble called Music Essence, with core members: keyboardist Jan Smoczynski, guitarist Andrzej Gondek, bassist Wojciech Pulcyn and drummer Paweł Dobrowolski. In addition several other musicians also participate on selected tracks, including bassist Krzysztof Pacan, saxophonist Radek Nowicki, trumpeter Dominik Gawroński, trombonist Michał Tomaszczyk and several background vocalists; altogether quite a formidable team. The album presents ten original songs all composed by Boczar and with lyrics mostly written by her as well. Only two of the songs feature lyrics in Polish and eight have English lyrics. The music was recorded in three different studios, including the Studio Tokarnia where Smoczynski also served as the sound engineer recording the rhythms section tracks.
In spite of the fact that the
album features some very prominent Polish Jazz musicians, it is by no means a
Jazz album. Except for a few piano solos, the album presents a singer/songwriter Pop/Rock effort with slight Jazzy accents mostly present in some
of the arrangements. There is of course nothing wrong with that, but promoting
and marketing this album under a Jazz moniker is a conceptual mistake.
The music is a collection of
mostly low key melancholic melodies, which all sound a bit similar and leave no
lasting impression. Everything is "nice" and "smooth", but
there is no excitement, zest or attempt hit the listener between his eyes.
Boczar's voice and delivery don't help much either, as she has a limited range
and sings in the same narrow spectrum using repeatedly the same mannerisms,
regardless of the text she is singing. Except for a few vocalese attempts, the
rest is rather unexciting. And on top of this all these there is the problem
with lyrics in English, which sound pretty inappropriate. In contrast, plainly
audible, the two songs sung in Polish sound infinitely better.
The instrumental work is all
quite all right, but again lacks any spark. The arrangements are all rather
trivial, and the potential of such mighty team of musicians seems completely
wasted. Except for the already mentioned piano solos, there is no attempt to
put some excitement into this music. Overall this is all professionally done,
but sadly completely uninspired.
This album has a potential on
the Polish Pop market, if promoted properly. It might even win a Fryderyk award
next year, as anything can happen there, but hopefully not in the Jazz
category. And before an outcry of angry
responses accusing me of ruining young people's careers erupts again, let me
emphasize that this is just my private, subjective opinion, which has
absolutely no bearing on anybody's fate.
This is the second album by the
Polish/Israeli ensemble, co-led by Polish trombonist Grzegorz Rogala and
Israeli saxophonist Sagit Zilberman. The ensemble includes also pianist Witold
Janiak, bassist Wojciech Pulcyn and drummer Krzysztof Szmańda. Two vocalists
also take part in this recording: Barbara Rogala, who sings (in Hebrew) on one
track and Małgorzata Hutek, who sings (in Polish) on two other tracks. The
album presents seven original compositions, five of which were composed by
Rogala, two were composed by Zilberman and the remaining track is a traditional
melody arranged by Rogala. The lyrics of two of the vocal tracks are by the
Polish/Jewish writer Bruno Schultz, murdered during the Holocaust, and the
third vocal track uses the Biblical text taken from the "Song of
Songs". The album was recorded at the excellent Studio Tokarnia, with Jan
Smoczynski presiding, which of course is a trademark of excellent sound
quality.
The album's title is
misleading, as it implies that the entire album belongs to the Jazz &
Poetry sub-genre, which of course is more popular in Polish Jazz than anywhere
else on this planet. However since only the three vocal tracks fall within the
idiom's boundaries, this extrapolation is unjustified and confusing.
The album presents a series of
fine mainstream compositions, mostly well built and quite interesting, all very
well executed by the musicians, who are all professional and talented. Rogala
is the main soloist and his trombone parts are always a pleasure to listen to,
displaying sparks of virtuosity and highly personal stylistic approach. The
rest of the instrumental parts are, as already stated, well done, but somewhat
lack a flicker of inspiration or luster, which would make this music truly exciting.
The vocal parts don't work very well, as the singers struggle with the text
trying to fit it within the complex melodic and harmonic structure of the songs
or with a language (Hebrew) they are not familiar with, but of course are by
and large acceptable.
In short this is a nice album,
which many listeners will find satisfactory, but considering the incredible
high level of albums released in Poland these days, it certainly
does not reach the level of excellence one would hope for.
This extraordinary album is a superb example of intelligent contemporary music, which is completely unlimited by the imaginary bounds set up by genres and other labeling concepts. Polish vocalist Grażyna Auguścik embarked on this ambitious project with the help of some of the most important musicians on the Polish scene, who cover a wide scope of stylistic spheres including Classical Music, Folklore and Jazz, all of which have been already visited by her during her prolific career.
The music combines Polish Folk
songs and the work of the esteemed Polish modern Classical composer Witold
Lutosławski, which were based on or inspired by Polish Folklore. Lutosławski,
like all the composers living and working behind the Iron Curtain, was forced
(directly or indirectly) by the regimes ruling Eastern
Europe at the time, to include folkloristic motives in his
compositions, often completely artificially and against all aesthetic or
compositional reasoning. The refusal to do so would effectively mean an
artistic ban by the authorities and in extreme cases political persecution. The
compositions included here were created by Lutoslawski in the 1950s, the most
oppressive period in the Socialist era, and for many years thereafter were
considered as his less important and definitely less appreciated works.
However, in retrospect the composer's genius obviously overcame the obstacles
and this music turns out to be a completely relevant component of his grand legacy.
Auguścik combined forces with
the brilliant keyboardist/composer/arranger Jan Smoczyński, who was
entrusted with the enormous task of arranging all the music, both the Classical
and Folklore pieces, and than participate in the recording, as well as being
the sound engineer, since the recording took place in his now legendary Studio
Tokarnia, with spectacular sonic results, as usual in his case. In many
respects this album is as much a credit to Auguścik as it is to Jan Smoczyński.
The research of the Polish Folklore as well as the leadership of the ensemble
performing the folk songs was left in the hands of violinist Janusz
Prusinowski.
Overall twelve musicians take
part in the entire project in addition to Auguścik, who sings the lead vocals:
the Jan Smoczyński Trio (with bassist Wojciech Pulcyn, drummer Tomasz Waldowski
and vocalist Sylwia Smoczyńska), the Janusz Prusinowski Trio (with clarinetist
Michał Żak, percussionist Piotr Piszczatowski and bassist Piotr Zgorzelski) and
Poland's most celebrated string quartet, the Atom String Quartet (violinists
Dawid Lubowicz and Mateusz Smoczyński, violist Michał Zaborski and cellist
Krzysztof Lenczowski).
The album comprises of twelve
pieces (and a radio edit bonus), ranging from "pure" folklore songs,
which were the original songs upon which Lutoslawski based his compositions, to
more arranged pieces of folk songs and Lutosławski's pieces performed by the
ensemble and finally to a quite Jazzy songs based on folkloristic motifs. In
spite of the variety and wealth of the musical material the album creates a
coherent and aesthetically pleasing outcome, which is a music connoisseur's wet
dream. The beautiful arrangements, passionate performance and depth of respect
for the Polish musical tradition and legacy are all combined herein with truly
spectacular results.
Auguścik takes a step back from
the limelight on this album, preferring to play the role of an integrator
rather than the leading person. She sings beautifully, as always, but with less
spectacular attitude, almost leaving out completely her Jazzy improvisations
and vocalese acrobatics, which are her trademarks. This is a very courageous
artistic decision, for which she deserves a lot of respect.
There is no doubt that this is
definitely one of the most important and beautiful albums released in Poland in
2014, a
"complete" multi-layered, multi-faced effort involving the talents of
many wonderful musicians and setting a golden standard for future projects,
which will be very difficult to match end even more so to rise above. Polish
music scene and Polish Culture is glorified by this project, which should make
all Poles proud. Being realistic, however, it will probably reach only e very
limited scope of listeners, which of course is tragic. My deepest thanks to
everybody involved in this project for the pleasure it causes to this humble
listener.
This is the third album by Polish Jazz pianist / composer Witold Janiak, and his debut recording in the piano trio format. There are actually two different trios present on this album, one with bassist Wojciech Pulcyn and drummer Cezary Konrad and the other with bassist Andrzej Zielak and drummer Kamil Miszewski. All the tracks were recorded at the excellent Studio Tokarnia and engineered by Jan Smoczynski, which guaranties the highest sound quality. The album includes nine tracks, all of which are, as the title suggests, famous movie themes arranged by Janiak for the piano trio.
Playing cinematic music in a
Jazzy manner is of course a treacherous ground, since such projects have been
attempted numerous times in the past, and by the absolute top Jazz players all
over the world. Therefore the idea is hardly innovative or original and anybody
attempting such a project has to be prepared to offer some bonus values, like extraordinary
virtuosic performance or highly inventive arrangements. Sadly this album offers
none of the above.
Of course Janiak and his rhythm
sections are skilled players with years of experience behind them, which
results in excellent performances, but the music lacks sparkle and inspiration.
This is painfully evident on the trio's interpretation of Krzysztof Komeda's theme
from Rosemary's Baby, which has been performed incessantly by other Polish Jazz
musicians. Overall the album presents some pleasant and well played piano trio
Jazz, but fails to cross over into prominence.
The great Polish (of Jewish origin) composer Henryk Wars (a.k.a. Henryk Warszawski) was one of the most important music personalities of the interwar Polish music scene. He wrote music for many Polish films made during that period and composed countless popular songs, which were performed by the top Polish singers. He was also the musical director of the first Polish record company Syrena Rekord, which produced many thousands of recordings during the period. In addition he also wrote several Classical compositions and was one of Poland's Jazz pioneers. Wars survived the WWII as a member of the Polish Army and after being demobilized in 1947 he emigrated to the USA, where he continued his music career, mostly as cinematic composer and songwriter until his death in 1977.
Polish Jazz musicians: pianist
Bogdan Holownia and bassist Wojciech Pulcyn present a selection of nine evergreens
composed by Wars, with words by the best lyricists of the time, including the
sublime poet Julian Tuwim, which during the interwar period were smash hits on the
local scene. In an intimate duo format and stripped from the lyrics, these
performances emphasize the melodic sensitivities of the composer, which
undoubtedly stand up to all other popular music composers of that period, who
produced the inexhaustible source of musical gems, called "standards"
in Jazz.
The performances by the duo are
all kept in a low key and the improvisation is kept to a minimum, concentrating
on the delivery of the melodic contents. Therefore as a Jazz album it is
relatively limited, but as an important document of the Polish popular music
history and a tribute to the great composer it's invaluable. The album will
surely bring on some nostalgic moments from the older generation of listeners
(sadly almost gone) and its primary role is to introduce this wonderful music
to the younger generation, which should not forget the tradition, which is so
full of musical treasures. Definitely worth investigation!
The album was recorded at the excellent
Studio Tokarnia and engineered by Jan Smoczynski, which of course means that
the sound quality is super as always in such case.
