Leszek Kułakowski Trio - "Chlusty"

Leszek Kułakowski Trio

Leszek Kułakowski – kompozycja, fortepian
Tomasz Sowiński – perkusja
Piotr Kułakowski – kontrabas

Tytuł albumu: "Chlusty"

Wydawca: Soliton (2025)

Tekst: Viačeslavas Gliožeris

Tłumaczenie: Kasia Sidor

Link do muzyki na YouTube

English version

Żyjemy teraz w najszybciej zmieniającym się okresie w historii cywilizacji. Zawsze lubiłem zmiany. W latach 80. wydawało się, że życie utknęło w miejscu; całkowicie brakowało świeżego powietrza. Marzyliśmy o zmianie. Lata 90. przyniosły własne dramaty, kiedy nowy świat społeczno-polityczny zmiatał ten stary. Nowe tysiąclecie eksplodowało zmianami technologicznymi, budując świat, w którym krok po kroku straciliśmy kontrolę nad zachodzącymi procesami. Aż pewnego dnia obudziliśmy się w społeczeństwie postindustrialnym i postliberalnym, gdzie wartości nie znaczą nic, a zysk jest wszystkim. Zupełnie odwrotnie niż to, co głosiliśmy, kiedy zaczynały się te zmiany. Dokładnie tak samo jak wieki temu, gdy to, co zaczęło się jako rewolucja francuska, skończyło się rządami cesarza Napoleona. Nic nowego, prawda?

Orkiestra Jazzowa Akademii Muzycznej w Łodzi, Anna Rybacka, Piotr Scholz, Karolina Cegłowska - "Sidła"

Orkiestra Jazzowa Akademii Muzycznej w Łodzi, Anna Rybacka, Piotr Scholz, Karolina Cegłowska 

Jazz Orchestra Akademii Muzycznej w Łodzi:
Milena Handszu – saksofon sopranowy
Maciej Woźnica – saksofon altowy, saksofon sopranowy
Bogdan Ganziuk – saksofon tenorowy
Julia Oleksa – saksofon barytonowy
Grzegorz Jakomulski – trąbka
Igor Wasiński – trąbka
Marcjanna Melerowicz – puzon
Tomasz Lepczak – gitara
Stanisław Szmigiero – fortepian
Szymon Jarzmus – gitara basowa
Jakub Kozłowski – perkusja

Piotr Scholz – dyrygent, kompozytor

Anna Rybacka – wokal I
Karolina Cegłowska – wokal II

Tytuł albumu: - "Sidła" (2025)

Tekst: Maciej Nowotny

Wobec tej muzyki miałem dokładnie zero oczekiwań. Owszem, nazwisko Piotra Scholza mignęło mi kilka razy w ciągu ostatniej dekady, bo recenzowaliśmy pięć albumów z jego udziałem. Ale biorąc pod uwagę, że na blogu opisujemy około stu albumów rocznie z polskim jazzem i muzyką improwizowaną, a słuchamy ich dwu-, a czasem trzykrotnie więcej, przyznam, że nie poświęciłem tym płytom wystarczająco dużo uwagi.

Pamiętałem, że Piotr jest utalentowanym gitarzystą, a z czasem coraz mocniej zaznacza swoją obecność jako kompozytor i dyrygent. Jeśli już jakieś nazwisko z tego projektu przykuło wcześniej moją uwagę, to Anna Rybacka – znana mi między innymi z krążków Synesthesii – której sztukę wokalną zawsze bardzo ceniłem.

Ale nic nie przygotowało mnie na szok po pierwszym odsłuchu tej muzyki.

Makowicz & Medyna – "New York Flavors"

Makowicz & Medyna

Adam Makowicz – fortepian
Krzysztof Medyna – saksofon tenorowy

Tytuł płyty: "New York Flavors"  

Wydawca: For Tune (2025)

Tekst: Mateusz Chorążewicz

Link do muzyki na Bandcamp

24 listopada 2010, Polska Filharmonia Bałtycka w Gdańsku, koncert duetu Joshuy Redmana i Brada Mehldaua. Byłem niedługo po osiemnastce i jazz dopiero zaczynał mnie na dobre wciągać. Szedłem bez oczekiwań, ba, z lekkim powątpiewaniem – fortepian i saksofon, „pewnie będzie nudno". Wyszło dokładnie odwrotnie: tamten wieczór do dziś uznaję za najlepsze jazzowe dźwięki, jakie słyszałem na żywo. To on przypieczętował, że jazz potraktuję jednak na poważnie, a nie na żarty, ze studiami na akademii muzycznej włącznie.

Marcin Masecki - "Bolerosy Y Masecki"

Marcin Masecki

Tytuł płyty: "Bolerosy Y Masecki" (2025)

Tekst: Maciej Nowotny

2 lata po nagranej w klasycznym jazzowym trio - z perkusistą Jurkiem Rogiewiczem i kontrabasistą Maxem Muchą - płycie "Boleros y más", utrzymanej w stylistyce muzyki latynoamerykańskiej, Masecki powrócił do tego repertuaru tylko w wykonaniu orkiestrowym i nagrał (oraz zaśpiewał!) muzykę na płytę "Bolerosy Y Masecki". Zmiany w składzie polegały konkretnie na dodaniu sekcji dętej, co przybliżyło muzykę do jej etnicznych korzeni i jednocześnie pozwoliło artyście spożytkować doświadczenia nabyte podczas współpracy w tym formacie w ramach Jazz Band Młynarski - Masecki czy jeszcze wcześniej w rewelacyjnym Profesjonalizmie.

Beata Przybytek – „Ja tu tylko śpiewam”

Beata Przybytek

Muzycy: Beata Przybytek – śpiew, chórki
Tomasz Kałwak – produkcja, aranżacja, edycja, programowanie, instr. klawiszowe, fortepian, Hammond
Bogusław Kaczmar – fortepian, instr. klawiszowe
Damian Kurasz – gitary, ukulele
Adam Kowalewski – kontrabas, gitara basowa
Tomasz Machański – perkusja

Gościnnie:
Paulinho Garcia – gitara [6]
Marek Podkowa – saksofon tenorowy [9]
Paweł Tomaszewski – Hammond [4]

Tytuł albumu: „Ja tu tylko śpiewam”

Wydawca: SJ Records (Premiera 14 czerwca 2025 r.)

Tekst: Maciej Nowotny

Na stronie wydawcy płyty SJ Records znajdujemy taka informację: 

„Ja tu tylko śpiewam” to muzyczna mozaika nastrojów, w której dźwięk splata się ze słowem, a jazzowe korzenie przenikają się z bluesem, soulem, R’n’B, funky i muzyką latynoską.

I rzeczywiście płyta mile zaskakuje oprawą muzyczną, nie tylko sięgającą do różnorodnych muzycznych stylistyk, ale też zagraną przez zestaw wybitnych instrumentalistów, którzy opanowali niemal zapomnianą dzisiaj sztukę "nienachalnego akompaniamentu". A jednak ich słychać! Przypomina się tutaj Tommy Flanagan wspierający na fortepianie Ellę Fitzgerald. Stara szkoła, ale jak dobra. 

Adam Bałdych i Agnieszka Budzyńska-Bennett - "Laeta mundus"

Adam Bałdych i Agnieszka Budzyńska-Bennett 

Tytuł Albumu: "Laeta mundus"

Wydanie: Anaklasis (2024)

Autor recenzji: Marcin Kaleta

Tej pozycji przeoczyć czy zlekceważyć nie wolno.

Podobne apele zapewne na niewiele się zdadzą. Wątpię, by album, który niniejszym omawiam, był skazany na tzw. komercyjny sukces. Wydany w 2024 przez prestiżową wytwórnię ANAKLASIS w serii “Revisions”, jest skierowany raczej do koneserów lub “słuchaczy o duszy eksploratora” niż do przeciętnego odbiorcy jazzu. Z kilku jednak powodów zasługuje na poszanowanie, dlatego powtórzę: tej pozycji przeoczyć czy zlekceważyć nie wolno.

Omasta - "Jazz Report from the Hood"

Omasta

Paweł Kowalik - trąbka
Antoni Blumhoff - flet, saksofon sopranowy
Bruno Sikorski - fortepian
Wojciech Roman - gitara basowa
Nikodem Wikieł – perkusja

Tytuł: "Jazz Report from the Hood"

wydawnictwo: Astigmatic Records (2025)

Link do muzyki na Bandcamp

Tekst: Kasia Sidor

Brzmienia zanurzone w klimatach hip hopu, a zarazem wywodzące się z jazzowej tradycji i improwizacji. Ta dwudzielność tworzy niezwykłe doświadczenie połączenia obu kultur muzycznych i skłania do refleksji po odsłuchu. Czym właściwie jest jazz? Czy da się wyznaczyć granice tego gatunku?

Emma Rawicz - "Inkyra"

Emma Rawicz

Emma Rawicz - tenor & soprano saxophones
Gareth Lockrane - flute, alto flute, bass flute, piccolo
David Preston - guitar
Scottie Thompson - Rhodes, piano, Prophet
Kevin Glasgow - electric bass
Jamie Murray - drums

Tytuł albumu: "Inkyra"

Wydany: ACT Music GmbH (data premiery: 31.10.2025)

Tekst: Paweł Ziemba

Link do muzyki na Bandcamp

Muzyka, która nie zna gatunkowych paszportów.
O naturze jazzu i nowym głosie Emmy Rawicz.

W świecie zdominowanym przez algorytmy, playlisty do prasowania i cyfrową powtarzalność jazz pozostaje jedną z ostatnich przestrzeni prawdziwej wolności — choć niektórzy jego ortodoksyjni strażnicy najchętniej zamknęliby go w formalinie.

Horntet - "Direct Message"

Horntet

Bartłomiej Leśniak – fortepian
Robert Wypasek – saksofon tenorowy i sopranowy
Szymon Ziółkowski – saksofon altowy i sopranowy
Mikołaj Sikora – kontrabas
Piotr Przewoźniak – perkusja

Tytuł: "Direct Message"

Wydawnictwo: For Tune (2025)

Link do muzyki na Bandcamp

Tekst: Mateusz Chorążewicz

Płytę otwiera monumentalny utwór zagrany częściowo rubato. To wejście mówi sporo o całej płycie – będzie intensywnie, gęsto i bez specjalnego oglądania się za siebie. Panowie rzadko kiedy puszczają nogę z gazu. Muzyka jest zdecydowana i od początku nastawiona na dużą energię.

Generalnie mamy tu do czynienia z albumem około-mainstreamowym, choć nie jest to określenie wyczerpujące. Słychać inspiracje Coltrane’em z okresu „A Love Supreme”, ale także Albertem Aylerem i różnymi odmianami bardziej otwartego, free-jazzowego grania z lat 60. Momentami pojawiają się również skojarzenia z późnym okresem Jazz Messengers.

New Bone - "Sorrow"

New Bone

Tomasz Kudyk – trąbka, skrzydłówka
Marcin Konieczkowicz – saksofon altowy
Dominik Wania – fortepian
Maciej Adamczak – kontrabas
Dawid Fortuna – perkusja

gościnnie:
Zuzanna Baum – śpiew (3,8)
Jan Piwowarczyk – śpiew (3,8)

Tytuł: "Sorrow" 

Wydawca: CM Records (2025)

Tekst: Maciej Nowotny

Link do muzyki: https://youtu.be/-yvM1cOCuhs?si=Xl0f-qp6zkfYqKO-

New Bone to zespół istniejący niemal trzydzieści lat, który nagrał i właśnie wydał swój 7 krążek. Zanim popędzimy z tekstem dalej warto chwilę się zatrzymać chwilę i docenić ile pasji, konsekwencji i - nie bójmy się tego stwierdzenia - przychylności opatrzności, potrzeba by coś prowadzić tyle lat. Warto docenić te trwanie w tym świecie, w którym wszystko tak szybko się zmienia, najczęściej niestety na gorsze. W tym sensie New Bone to ewenement, szczególnie że w tym długim okresie skład zmieniał się niewiele. Oczywiście zawsze obecny był w nim grający na trąbce i skrzydłówce Tomasz Kudyk, spiritus movens projektu, który niezmiennie potrafił przyciągnąć do niego wybitnych muzyków. Na siódmej w dyskografii zespołu płycie towarzyszą mu dobrze znani z poprzednich nagrań: Dominik Wania na fortepianie, Maciej Adamczak na kontrabasie oraz Dawid Fortuna na perkusji. Te nazwiska mówią same za siebie. Ale jest i nowa postać, to Marcin Konieczkowicz grający na saksofonie altowym. Ponadto w dwóch utworach pojawiają się wokaliści - czy nie po raz pierwszy w dziejach zespołu? - Zuzanna Baum oraz Jan Piwowarczyk.

Sviniarski - "Orchestra"

Sviniarski 

Muzycy:
Maciej Świniarski - vocals, guitar
Magda Kuraś - vocals
Alan Kapołka - drums
Alicja Sobstyl - vocals
Szymon Zalewski - double bass
Michał Jan Ciesielski - saxophone
Krzysztof Hadrych - guitar
Adam Skorczewski - trumpet
Małgorzata Priebe - vocals
Małgorzata Oleszczuk - vocals
Weronika Kulpa - cello
Ola Szymańska - violin
Jakub Janoszek - piano

Tytuł albumu: "Orchestra"

Wydawca - Alpaka Records 

Data premiery: 16 maja 2025

Autor recenzji: Jakub Sokołowski  

Link do muzyki: https://alpakarecords.bandcamp.com/album/orchestra

Zaczyna się od ściany dźwięku. Gęstej, przesterowanej, niemal brudnej, w tle której odbijają się echa eterycznie brzmiących zaśpiewów. Jest więc intensywnie, z dużą zawartością dźwięku w dźwięku. Mimo kontrolowanej dzikości, brzmi to miękko, a dźwięk ma przyjemną i gładką fakturę.

To tu między innymi słychać inspiracje post-rockiem z Japonii, o których wspominają twórcy w opisie płyty. Zwiększona dawka patosu na tym etapie póki co nie przeszkadza. Ale czuć, że ewidentnie powzięto tu niemały zamiar.

Loom TM - "In A Convex Mirror"

Loom TM

tadd (Tadeusz Szmigiel): soprano saxophone, voice, fx
maot (Marek Otwinowski): acoustic fretless bass, daxophone, sound objects

Album's title: "In A Convex Mirror"

Label: Loom TM & Authors (2025)

album's link: https://loomtm.bandcamp.com/album/in-a-convex-mirror

Review author: Viačeslavas Gliožeris

Polish Jazz Focus On Debut

Don't be fooled by the name – Loom TM is not a rapper from the nineties (like Master P, Jay Z, LL Cool J, or The Notorious B.I.G.). Loom TM is the electro-acoustic duo from Poznań, consisting of two professional musicians, composers, improvisers, and sound artists – reed player Tadeusz Szmigiel (tadd) and acoustic bassist Marek Otwinowski (maot). What is expected, they don't play hip-hop; they play aerial free improvisations.

Ludzie z Vełny – „Śmierć Poety”

Ludzie z Vełny 

Dorota Nowak – sopran
Joanna Czapińska – fortepian
Mateusz Szwankowski – klarnety, sound design
Tomasz Gluska – trąbki
Michał Edgar Kot – altówka
Rafał Gorzycki – perkusja, elektronika

Tytuł płyty: "Ludzie z Vełny i Śmierć Poety"

Wydawca: Rafał Gorzycki Bandcamp, 2025

album wydany 12 grudnia 2025 roku

Materiał: pięć utworów opartych na partyturach graficznych, zamówionych dla zespołu Ludzie z Vełny w ramach projektu Fundacji Polskiej Muzyki Kameralnej ART MINTAKA; nagrania zarejestrowano 29 i 30 maja 2025 roku w Sali Koncertowej Akademii Muzycznej im. F. Nowowiejskiego w Bydgoszczy; premiery internetowe odbywały się od 25 do 29 czerwca 2025 roku

Realizacja: Kamil Kęska – sound engineer; 

Kuba Zalewski, Daniel Le Hai – video i video editing

Autorzy kompozycji:

Aleksander Kościów – Horizomeny i Słowidoki
Artur Zagajewski – Finstre, schwarze Riesenfalter töteten der Sonne Glanz
Rafał Gorzycki – Śmierć Poety
Marta Śniady – Brain Activity
Aleksander Nowak – Szedłem

Autor tekstu: Mariusz Olczyk [MO]

„Śmierć Poety” to płyta, którą łatwo byłoby opisać zbyt szybko: album z partyturami graficznymi, projekt zespołu wykonującego polską muzykę współczesną, pięć utworów zamówionych dla Ludzi z Vełny przez Fundację ART MINTAKA. Wszystko to prawda. Tyle że z takiego opisu niewiele jeszcze wynika.

Piotr Komosiński, Jerzy Mazzoll - "Pory"

Piotr Komosiński, Jerzy Mazzoll

Piotr Komosiński - kompozycje, kontrabas, pianino, kalimba, grzechotka, elektronika
Jerzy Mazzoll - klarnet basowy, klarnet metalowy, klarnet hebanowy A

gościnnie:
Franciszek Komosiński - pianino (2, 3, 7, 9, 13)
Ulka Murawko - wibrafon (10)
Waldemar Knade - altówka (8)

Album: "Pory" (2025)

Tekst: Maciej Nowotny

Polski jazz rozwija się nie tylko dzięki muzykom jazzowym, ale także dzięki ludziom przychodzącym z zewnątrz – z punka, alternatywy, folku, klasyki, elektroniki, nawet popu. Takie transfery są szansą dla jazzu na odnowienie języka, na uniknięcie pułapki petryfikacji, zamykania się w swoich ramach i zapatrzenia w chwalebną przeszłość. Jako przykłady można tu podać ostatnie płyty takich muzyków jak Maciej Gołyźniak, Waldemar Knade i właśnie Piotr Komosiński, o którym chcę opowiedzieć w tym tekście. Komosiński to basista, kompozytor, producent, obecny na naszej scenie już od 30 lat, który kilka lat temu zaczął zerkać na jazzową stronę mocy i albumem „Wietrzne historie” zdobył serca wielu jazzowych słuchaczy. W 2025 powrócił kolejną płytą zatytułowaną „Pory”, a tekst ten powstaje m.in. z powodu wydania tego krążka na winylu, a jazz na winylu to coś co tygryski lubią najbardziej, prawda?

Cyryl Lewczuk - "Cactus Flower"

Cyryl Lewczuk

Cyryl Lewczuk – saksofon tenorowy
Jan Maciejowski – fortepian
Mateusz Lorenowicz – perkusja
Jan Dudek – kontrabas

Tytuł: "Cactus Flower" 

Wyd.: SJ Records (2025)

Tekst: Szymon Stępnik

Przyznam szczerze, że jeśli chodzi o botanikę, jestem kompletnym ignorantem.

Gdyby nie album Cyryla Lewczuka “Cactus Flower”, pewnie nigdy nie przyszłoby mi do głowy, że kaktus potrafi zakwitnąć. A jednak –  jego kwiaty bywają zaskakująco duże (często większe niż sam „pęd”) i pełne intensywnych kolorów: bieli, żółci, różu, czerwieni czy pomarańczu. “Cactus Flower” to także klasyczna komedia romantyczna z 1969 roku z brawurową rolą Ingrid Bergman, która – podobnie jak kwiat kaktusa –  z pozoru wydaje się chłodna i zdystansowana, a w rzeczywistości skrywa ogrom ciepła. Jak ten tytuł przekłada się na muzykę zawartą na najnowszym wydawnictwie zespołu Lewczuka?

Gdynia Improvisers Orchestra - "Miliony słońc"

Gdynia Improvisers Orchestra

Filip Arasimowicz – kontrabas
Maja Babyszka – pianino
Wojtek Bergiel – saksofon
Stefan Biedronka – głos
Michał Andrys – gitara elektryczna / sampler / noise
Sławomir „Rodriguez” Porębski – perkusjonalia
Tomasz Gadecki – saksofon
Jakub Klemensiewicz – saksofon
Wiktor Klemensiewicz – handpan
Maria Krajk – akordeon
Michał Markiewicz – altówka
Emilia Pollock – głos
Adam Skorczewski – trąbka
Paulina Sidoruk – skrzypce
Piotr Szlempo – trąbka
Grzegorz Aleksander Sycz – perkusja
Zofia Esden-Tempska – głos
Xenia Uranova – handpan / perkusjonalia
Łukasz Żurawski – saksofon
Marcin Bożek – dyrygent

Tytuły albumów: "Plastikowy jednorożec" (2024) i "Miliony słońc" (2025)

Tekst: Maciej Nowotny

Gdynia Improvisers Orchestra gra już 8 lat! Lecz ja – podobnie jak zapewne wielu naszych czytelników – nic o tym nie wiedziałem. A kiedy dotarła do mnie ich druga płyta zatytułowana "Miliony Słońc", czułem się akurat jak ów człowiek "wydrążony" z poematu T.S. Elliota (podaję w przekładzie Antoniego Libery):

"To martwa ziemia, kraina
Kaktusów i kamieni,
Z których się wznoszą posągi,
Do których w błagalnej modlitwie
Pod znikającą gwiazdą
Wznoszą się ręce umarłych".

Andrzej Mazurkiewicz - "Swobodny taniec"

Andrzej Mazurkiewicz

Andrzej Mazurkiewicz – trąbka, flugelhorn
Paweł Perliński – fortepian
Jacek Bednarek – kontrabas
Janusz Trzciński – perkusja

Tytuł płyty: "Swobodny taniec"

Tekst: Maciej Nowotny

Wydawca: GAD Records (2025)

„Swobodny taniec”, taki intrygujący tytuł nosi płyta zawierająca wybór nagrań archiwalnych prezentujących sylwetkę trębacza Andrzeja Mazurkiewicza, którą Michał Wilczyński i jego wydawnictwo GAD Records zapewne po raz kolejny wprawią w zdumienie polską jazzosferę. Bo któż z miłośników polskiego jazzu, w szczególności tych młodszych, ale nawet ekspertów, słyszał o tym pochodzącym ze Szczecina trębaczu! A przecież grywał on m.in. z Krzysztofem Sadowskim w Bossa Nova Combo, ba! odbył nawet tournée po Włoszech z samym Zbyszkiem Namysłowskim, a ponadto wspierał jako muzyk sesyjny tak znane składy z obszaru ówczesnej muzyki rozrywkowej jak Niebiesko-Czarni i pisał muzykę dla teatrów. To wszystko w latach 60., w połowie których założył także swój kwartet, który słyszymy na tej płycie. W jego skład weszli – poza liderem grającym oczywiście na trąbce, ale też na flugelhornie – pianista Paweł Perliński, kontrabasista Jacek Bednarek i perkusista Janusz Trzciński. Na tym krążku słyszymy ten właśnie skład, dobrze już ograny, bo nagrania pochodzą z początku lat 70. (od 1970 do 1974 roku) i zostały dokonane na zamówienie Wytwórni Filmów Dokumentalnych w Warszawie. Więcej na temat muzyka mogą dowiedzieć się Państwo z notki autorstwa Michała, stanowiącej część jak zwykle wspaniale wydanego pod względem edytorskim albumu.

Hilarious Disasters - "Unnatural Root" by Mateusz Chorążewicz

Hilarious Disasters

Kateryna Ziabliuk - fortepian, wokale, sampling, glockenspiel
Alex Clov - saksofon tenorowy
Łukasz Jankowski - flet, saksofon altowy, sopiłka
Filip Botor – kontrabas
Piotr Szałajko – perkusja

Wydawnictwo: Audio Cave (2025)

Tekst: Mateusz Chorążewicz

Polish Jazz Blog Editor's Choice

Polska recenzja

Debuts tend to reveal more ambition than actual substance. Sometimes they resemble the grand opening of a new neighborhood convenience store. Balloons, confetti, a hot dog promo – everything looks festive and full of promise. You walk in, and suddenly it turns out it’s still the same familiar sausage in a bun. Just a bit cheaper. In the case of Unnatural Root, however, things are different. Here, ambition goes hand in hand with substance, and the declarations are fully reflected in the music. What’s more, this is one of those debuts that doesn’t merely hint at something interesting, but delivers a fully formed artistic statement right away.

Marcin Bożek / Marie Takahashi - "Sadoil"

Marcin Bożek / Marie Takahashi

Marcin Bozek - akustyczna gitara basowa
Marie Takahashi - altówka

Tytuł płyty: „Sadoil”

Wydawca: Creative Sources (2024)

Tekst: Maciej Nowotny

Marcin Bożek, magister sztuki gry na gitarze basowej, aż trudno uwierzyć, że ukończył Akademię Muzyczną w Katowicach, skądinąd znakomitą, lecz kojarzoną raczej z ortodoksyjną interpretacją tradycji jazzowej. Jak się jednak okazuje, wszystko zależy od człowieka, bo ścieżka muzycznego rozwoju Marcina od początku była całkowicie indywidualna i raczej z dala od tzw. „trendów”.

W historii polskiej muzyki improwizowanej – i nie przesadzam – na pewno zapisał się trwającą już prawie dwie dekady współpracą z saksofonistą Tomaszem Gadeckim w duecie Olbrzym i Kurdupel. Kolejne płyty tego projektu – od świetnej EP-ki frrrr… (2009), przez Six Philosophical Games (2012), Work (2014) i In Side Shout (2016) – były świadectwem stałego rozwoju tego mini-zespołu oraz jednym z niewielu naprawdę kreatywnych dowodów na to, że duch polskiego yassu wciąż żyje.

Lis – „Fryderyk”

Lis 

Muzycy:
Jan Smoczyński – syntezatory, elektronika
Łukasz Poprawski – saksofon
Michał Miśkiewicz – perkusja
gościnnie: Zuzanna Malisz na barabanie i zakrzyki

Tytuł płyty: "Fryderyk"

Wydawca: Tokarnia Music Production (2025)

Realizacja: Jan Smoczyński (Studio Tokarnia)

Autor tekstu: Mariusz Olczyk [MO]

To nie jest pierwsza próba.

Muzyka Fryderyka Chopina od dawna krąży w jazzie, ale rzadko bywa traktowana w ten sposób. Sięgali po nią Mieczysław Kosz, Andrzej Jagodziński, Leszek Możdżer czy Adam Makowicz. Najczęściej punktem wyjścia był fortepian i czytelna relacja z oryginałem.

Projekt LIS – „Fryderyk” zaczyna się gdzie indziej.